Nienke Dingemans

Nienke Dingemans is een wervelwind op het toneel

Indrukwekkend concert van vier talentvolle jonge artiesten krijgt stormachtig applaus

Deze keer begin ik met een alleszeggend citaat van Ad van der Laan over deze avond met Nienke Dingemans en band.

“Wat een fantastische avond gisteren 24 maart. Een van de hoogtepunten van dit seizoen en wel om het volgende: 21-jarige zangeres met lef, humor, een geweldige stem, eigen nummers en een paar covers die ze helemaal naar zich toetrekt. Ze pakt het podium. Erg goede interactie met publiek en ze heeft nu veel meer dan in het verleden haar ‘eigen’ band. Drie jonge, getalenteerde muzikanten die de sterren van de hemel spelen. Dit seizoen heb ik het publiek ook in de  verte niet zo laaiend enthousiast gezien. Applaus bij iedere gitaarsolo. Dat maken we niet altijd mee.  Na afloop ook een stroom van complimenten.”

Nienke Dingemans
wervelwind

Nienke Dingemans

Ik zou het hierbij kunnen laten maar er is meer moois te melden. Allereerst de fantastische bandleden waaraan Ad refereert. Dat zijn bassist Teun Wijtman (zoon van de eerder bij ons opgetreden Mrs Hips en Bart Wijtman). “Onder een appelboom liggen geen peren” zoals iemand laatst treffend zei.

De overige twee bandleden zijn de eveneens voortreffelijk spelende gitarist Jop van Bladel en Lars Hoogland op drums. De laatste soms opvallend strak en vlot, dan weer ingetogen spelend in dienst van de band. Nienke Dingemans zelf, afkomstig uit Ossendrecht, een klein dorp op de Belgische grens, is een wervelwind op toneel. Het enthousiasme straalt er van af. Van alle vier trouwens.


Ik schreef twee jaar geleden al een lovende recensie over Nienke Dingemans en haar toenmalige medemuzikanten, dus houd ik het kort. Ook nu weer maakt ze met haar kleine gestalte, spelend op die grote witte lapsteelgitaar, indruk tijdens het door haar geschreven Mississippi Road Blues. Een jam volgt tijdens Proud Mary, met indrukwekkend samenstel tussen bassist en drummer. Hierin had ze de hele dag al zin, zegt ze tijdens de intro.

Nienke Dingemans
jamming

Tijdens Devil On My Shoulder, het eerste nummer van haar debuut EP, laat Van Bladel zien hoe goed hij soleert op zijn Fender. De band speelt overigens alle stijlen, waaronder Rockabilly op Blue Eyed Dreams en het Teski Brothers-achtige By My Side. Wat ook indruk maakt is Nienke’s favoriete klassieker Stormy Monday, intens gezongen met van Bladel wederom op de Fender wat mij een beetje aan Walter Trout doet denken. Na een laatste en eigen nummer Last Train To Brooklyn is het al weer tijd voor de toegift, Thelma & Louise. Een stormachtig applaus volgt. Enfin, u las het al hierboven!!


Setlist: Ain’t No Hollywood Girl, The House Of Lily Jones, Why The Cage Bird Sings, Mississippi Road Blues, Tennessee River,  Proud Mary,  Devil on My Shoulder, Angel Of Montgomery. Tweede set:  Come On In My Kitchen, Southern Way,  Blue Eyed Dreams, Love Labours Lost, By My Side, Stormy Monday, Outlaw On The Run,  Last Train To Brooklyn,  Thelma & Louise

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar 


Nienke Dingemans discografie

Bluesband Down & Dirty, blues met ballen

Variatie in blues - gevoelig, ruig en op elkaar ingespeeld

Down & Dirty is een band uit Noordoost-Brabant die al sinds 2000 actief is in het blues circuit, in bruine cafés en op blues festivals in Nederland en België. De band stond o.a. in het voorprogramma van King King en Julian Sas en speelde ook met Sax Gordon. De muziek van de band kenmerkt zich door een robuust blues geluid. Blues die je pakt.

Down & Dirty variatie in blues

Geïnspireerd door onder meer Walter Trout, George Thorogood, BB King en Luther Allison, waarvan ook enkele nummers gespeeld worden en met een hele puist eigen werk is een repertoire in elkaar geknutseld wat barst van de variatie. Blues eenzijdig? Daar geloven de heren muzikanten niet in.. Ze laten dan ook duidelijk horen dat blues zeer veelzijdig is, soms gevoelig (down), soms ruig (dirty).

Cd releases
In 2008 wordt hun debuut cd Someday uitgebracht. Een schijf die alle kanten op gaat en laat horen dat Down & Dirty zich inderdaad absoluut niet vast pint op één blues stijl. De nummers komen allemaal uit hun eigen creatieve koffertje. In 2014 volgt Jamming At Lucifer’s. Ook hierop allemaal eigen werk waaronder twee nummers die terughaken op het tragische overlijden van twee bandleden in 2008 en 2009. Maar ook de humor ontbreekt niet getuige het in Brabants dialect geschreven nummer ‘Doe Di Doe Dè, Doe Di Dur Nog Es Efkes Bè’.

Energiek, dynamisch en gepassioneerd
Je haalt wèl wat in huis als je deze band boekt. Zo ook in Muziekcafé Het warm Onthaal waar op koningsdag de band aantrad. Met een zeer veelzijdig repertoire van veel eigen werk, gemixt met wat covers laat Down & Dirty er geen twijfel over bestaan dat je met blues heel veel kanten op kan. Dat is ook de kracht waarmee deze muzikanten hun ding doen.

Bluesband Down & Dirty, blues met ballen
Bluesband Down & Dirty

Frontman Frank, ook nog gitarist, zingt met zijn diepe, rauwe stem loepzuiver de sterren van de hemel. Daarbij stuitert hij, energiek en gepassioneerd zoals hij is, over het podium alsof het niks is. Sologitarist Jan laat zijn gitaar gieren waar het maar kan, met creatieve solo’s en gave ‘fill ups’ in het geheel. Toetsenman Ronnie tovert de gekste geluiden en swingende grooves uit zijn klavier. John op basgitaar en Nico achter de drums zorgen voor een gewoonweg perfecte rock solid basis. Wim op saxofoon laat mooie melodieën horen, met soms verrassende uithalen en completeert daarmee op een gave manier deze heel goed geoliede en op elkaar ingespeelde band..

En dan…gas er op
Kenmerkend voor Down & Dirty is dat ze elkaar gedurende de show, want dàt is het zonder meer, de hele tijd aan het opjutten zijn om er vooral nog nèt even een schepje bovenop te doen. Dat merk je bij Black Cat Blues , een wat jazzy nummer. Maar ook bij You And Me wat weer naar rock & roll neigt. Bad Luck Coming My Way en Someday’ zijn dan weer mooie slow blues nummers waarin respectievelijk saxofonist en gitarist prachtig werk laten horen. ‘P&A Boogie’ is recht toe recht aan boogie woogie stijl hetgeen je niet zou verwachten omdat het nummer gaat over het verlies van twee overleden bandleden. Dit wetend heeft het nummer, althans voor mij, een bijzondere lading gekregen. What’s Going On en On The Way Out zijn stevige, up tempo bluesnummers. Doe Di Doe Dè is rock & roll in je moers taal geblazen, waarvan ik bijna zeker weet dat het refrein bij menigeen daaaagen in het hoofd blijft hangen.

Wel covers…maarrrr
Tussen voornoemd eigen werk door worden covers gebracht waaraan een behoorlijke D0wn & Dirty draai is gegeven. Ik noem er een paar: Matchbox van Jonny Lang, You Can’t Always Get What You Want van The Rolling Stones en A Little Less Conversation van Elvis Presley. Allen op een dusdanige manier gebracht dat ik rustig durf te zeggen dat het eigenlijk eigen nummers zijn geworden.

Down & Dirty goed op elkaar ingespeeld
Down & Dirty goed op elkaar ingespeeld

Al met al

Down & Dirty moet je meemaken. De manier waarop zij zeer professioneel, met emotie en vol overtuiging een berg positieve energie het publiek in slingeren is geweldig. Je kan er niet omheen, het pakt je.

Info
De Band: Frank van den Hoogen- gitaar/zang, Jan van Gompel- gitaar, John van Zuijlen- Bas/zang, Nico Vreeburg- drums, Ronnie Nellenstijn- toetsen, Wim van der Heijden- sax/zang.

Volgende optreden: 10 mei Bluestour Cuijk café Posthoorn.

http://www.downanddirty.nl/

Foto’s: Arie de Wilde