Podium-breed staan twaalf gitaren opgesteld voor de show van Leif de Leeuw en Sem Jansen. Nog nooit was dat aantal zo hoog. Deze indrukwekkende reeks is voor de twee artiesten van vanavond, Leif de Leeuw en Sem Jansen.
Leif de Leeuw is meerdere malen uitgeroepen tot beste blues rock gitarist van de Benelux. Sem Jansen speelt en zingt al heel lang in de Leif de Leeuw band, eerst als Britt maar al een aantal jaren als Sem.
Leif de Leeuw & Sem Jansen
Sinds de pandemie treden ze ook op als duo en bracht Sem zijn soloalbum Uncle Sem uit, opgenomen met zowel zijn stem als Britt als zijn huidige stem met het mooie timbre. Zijn angst om die stem te verliezen bleek geheel ongegrond. Hij zingt prachtig.
Uit deze spannende tijd stamt het gevoelige nummer If Only I. Dit staat op hun eerste duoalbum From a Livingroom. Sinds januari toeren ze hiermee door het land. Dit album is ontstaan in het corona tijdperk waarin ze als ‘kringloopartiesten’ allerlei vintage gitaren scoorden en verder niet veel te doen hadden.
De lijst met favoriete covers werd te lang, maar na veel afstrepen ontstond in de huiskamer van Sem met al die vintage gitaren in acht dagen het nieuwe album. Het bevat zowel eigen nummers als covers, zoals o.a. Charley Pride’s Detroit City, gevonden op een oude LP die Sem ter illustratie omhoog houdt.
De songs worden ingeleid met verhalen over hun voorliefde voor blues, Southern rock en met een enorme passie voor folkmuziek, country en Americana. Midnight Rider van The Allman Brothers mag daarom niet ontbreken.
Sem’s deelname aan een talentenjacht op TV leidde naar het repertoire van John Denver. Niet geheel zijn eigen keuze maar sindsdien is Top Dogs and Sinners geschikt bevonden voor het album. Sem speelt op een Framus gitaar, maar verder ben ik opgehouden de overige elf merken te noemen. Ze klonken allemaal goed, zowel de elektrische als de akoestische.
Leif vertoont zelfs in deze intieme bezetting een aantal hoogstandjes met en zonder slide en zorgt voor een sterke dynamiek op het podium. De eerste set sluiten ze af met een vlotte uitvoering van David Lindley’s Mercury Blues.
Tweede set
De tweede set start met Joni Mitchell’s Both Sides Now gevolgd door een ‘commercial break’. Het fraaie Coffee’s Done bracht hen op het idee voor een koffiemok, een succesvol artikel op de merchandise tafel.
Een meer dan indrukwekkende uitvoering van Darrell Scott’s River Take Me wordt ingeleid met een relaas over die keer dat ze in Amerika waren en hoorden dat hun favoriet daar optrad. Resultaat een tocht van 2000 mijl en beiden in tranen. Erg goed samenspel met twee akoestische gitaren.
Roll Um Easy wordt schertsend gebracht als de country pop-versie van een combi met Little Feat’s Lowell George en Glen Campbell. The Load Out van Jackson Browne is een eerbetoon aan roadies en andere voor een band onmisbare mensen. Gevoelig gezongen door Sem, maar niet voordat hun eigen Arja en Adrie publiekelijk worden bedankt voor alles wat zij al dertien jaar voor hen doen.
De toegift is een klassieker van Willie Nelson’s Allways on My Mind. Getuige het oorverdovend applaus zal dit concert zeker lang naklinken in de mind van het ademloos toehorende publiek
De intieme show van deze twee rasartiesten en vrienden kan worden toegevoegd aan de reeks hoogtepunten van de Blue Room Sessions.
Setlist: instrumentaal intro, Wise Man, If Only I, Detroit City, Midnight Rider, Mainstreet, Top Dogs And Sinners, Mercury Blues. Tweede set: Both Sides Now, Coffee’s Done, River Take me, Roll Um Easy, Fool For Love, The Load Out. Always On My Mind
Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar
Leif de Leeuw Band – Mighty Fine (2024)
Sem Jansen – Uncle Sem (2023)