Hank Williams | KLANKGAT

mrt, 2024

Martha Fields en band gaven wederom weergaloos concert
Everyone is afraid when a Texan shows up in Southern White Lies

Martha Fields en haar Franse begeleiders, snarenvirtuoos Manu Bertrand (dobro, mandoline en banjo), gitarist Urbain Lambert en contrabassist Serge Samyn stonden al zo vaak op het podium van Blue Room Sessions dat ze eigenlijk geen introductie meer behoeven.

Tijdens een korte tour geven ze vijf praktisch uitverkochte concerten in ons land, waarvan deze de voorlaatste is. Inmiddels zijn ze moe maar voldaan teruggekeerd naar Frankrijk met de belofte van een volgend concert met de hele band en een nieuw album.

Martha Fields

Het concert is ook hier totaal uitverkocht. Van het laatste album uit 2021 spelen ze o.a. de titelsong Headed South en In My Garden. Martha schakelt met haar krachtige mooie stem moeiteloos tussen country, bob, bluegrass, gospel en blues. Zij begeleidt zichzelf op de Gibson J45.

En wat een fantastische muzikanten heeft Martha om zich heen. Urbain Lambert met zijn Fender Stratocaster, noemt ze de Franse J.J. Cale en haar band als het beste wat je je op muziekgebied kunt wensen. Dat blijkt wel tijdens Lonesome Road Blues en Hard Way, met een supersnelle Manu Bertrand op de banjo of op de mandoline tijdens een van de nieuwe songs Country Roads Of France.

Na het fraaie meerstemmig gezongen Fare Thee Well Blues wordt nog een nieuwe (love)song aangekondigd Biscay Bay. Het laatste nummer voor de pauze is het enige nummer wat Janis Joplin ooit schreef What Good Can Drinking Do. Ter bevestiging heft Martha haar glas Whisky.

Tweede set
Martha’s Cherokee-roots uit Oklahoma, Kentucky en de Appalachen komt tot leven in songs over haar familie, zoals Demona en Johanna. Tijdens de vertolking van Irene, over haar grootmoeder, raakt ze nog steeds geëmotioneerd. Daarom het luchtigere Hillbilly Bop, omdat haar moeder daar zo graag op danste.

Voor alle Cherokee vrienden spelen ze het gevoelige meerstemmig gezongen Where The Red Grass Grows met goed dobrospel van Bertrand.

Een oude folksong en tevens meezinger ontbreekt ook vanavond niet met J’entends Siffler Le Train/ 500 Miles Away From Home. Gospel klinkt door in het al door velen vertolkte Wayfaring Stranger met een mooie solo van Urbain Lambert.

Na Hank Williams’ Honky Tonk Blues, eindigt de band met de titelsong van haar album uit 2016 Southern White Lies, schertsend aangekondigd in Martha’s eigen woorden: “Everyone is afraid when a Texan shows up”. Ik geloof het graag.

Blue Room Sessions — Southern White Lies

Setlist in onwillekeurige volgorde: Headed South, In My Garden, Lonesome Road Blues, Paris To Austin, Fare Thee Well Blues, Dead End, Biscay Bay, J’intends Siffler Le Train, Demona, What Good can Drinking Do, Irene, West Virginia in My Bones, Hillbilly Bop, Where the Red Grass Grows. Souvenir, Johanna, Rosabella’s Ghost, Hard Times, Wayfaring Stranger, Southern White Lies.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Martha Fields

okt, 2023

Blue Grass Boogiemen in originele samenstelling
Sensatie in Clubzaal Verkadefabriek met de tomeloze energie van vier topmuzikanten

Al twee keer schreef ik een lovend stuk over de Blue Grass Boogiemen met beide keren Tim Knol als middelpunt. Teruglezend ging het toen vooral over de sublieme muzikale samenwerking van de hele band tijdens het succesvolle Happy Hour Project.

Deze keer zijn ze in hun originele samenstelling zoals ze dat al meer dan 25 jaar doen. De band geeft vanavond een weergaloos concert in een totaal uitverkochte zaal vol met enthousiaste Blue Grass fans.

Blue Grass Boogiemen

De Blue Grass Boogiemen dat zijn Arnold Lasseur (zang, mandoline, fiddle) Robert-Jan Kanis (gitaar, zang), Bart van Strien (zang, banjo, mondharmonica, fiddle) en Aart Schroevers (zang, contrabas). Vier virtuoos musicerende mannen die afwisselend en met tomeloze energie rond één microfoon spelen en zingen.

Tussen de nummers door krijgen we een enthousiaste inkijk in de wereld van Blue Grass, country muziek en wetenswaardigheden over helden als Hank Williams, Johnny Cash (o.a. I Still Miss Someone), Chris Hillman (The Byrds), Bill Monroe, Jimmy Martin en The Osborne Brothers (niet die van Donny) én The Stanley Brothers.

Nadat de band inzet met het supersnelle instrumentale Shenandoah Breakdown volgen twee nummers van bovengenoemde Hank Williams met Low Down Blues en Six More Miles To The Graveyard. Na de hit uit ’93 Cotton Eyed Joe volgt een eigen song van Lasseur, It’s Too Bad, It’s Too Good To Be True.

Aan het “11-jarig wijsneusje” Tim Knol wordt gerefereerd tijdens de ‘meezinger’ Happy Hour en dan meteen door naar Porto Rico met El Cumbachero. Robert-Jan Kanis zingt Chris Hillman’s Are You Missing Me. De eerste set wordt afgesloten met Jimmy Martin’s Freeborn Man.

Tweede set
Na de pauze start de band met het het wederom supersnelle Banjo Boy Chimes van het Delivering The Grass album. Lasseur vertolkt het door hemzelf geschreven Forgetting ‘Bout You.

Via de Cajun sound uit Louisiana met Diggy Liggy Lie-Diggy Liggy Lo switcht de band met gemak naar een grandioos uitgevoerd fiddle duet tijdens The Grateful Death’s Friends Of The Devil en, zo lees ik in mijn notities, over naar een ‘messcherpe samenzang’ in I’m Lost and Never Find The Way van The Stanley Brothers.

De traditionele vroeg-19e eeuwse ‘murder ballad’ Down in The Willow Garden, kende al vele uitvoeringen. Daarom gaan ze, aldus Lasseur, nu over op iets moderns (1968!) met Fox on The Run van Manfred Mann.

Ongelooflijk wat een vaart en enthousiasme zit er in dit gezelschap. Zo ook bij de toegift. Of je het aanstekelijke Orange Blossom Special nu kent van Charley McCoy, James Last of Johnny Cash…de mondharmonica klinkt tijdens de intro letterlijk als een trein.

Het laatste nummer wordt vol bezieling gezongen door Aart Schroevers met Hey Hey Bartender. Dan klinkt een oorverdovend applaus met staande ovatie voor een sensationeel optreden.

Blue Grass Boogiemen
Set 1: Shenandoah Breakdown, Low Down Blues, Six More Miles To The Graveyard, I Still Miss Someone, Cotton Eyed Joe, It’s too Bad It’s Too Good To Be True, Happy Hour, El Cumbachero, Long Journey Home, Are You Missing Me, Freeborn Man

Set 2: Banjo Boy Chimes, Forgetting ‘Bout You, There Stands The Glass, Diggy Liggy Lie-Diggy Liggy Lo, Friend Of The Devil, She’s Gone Gone Gone, It’s Not Like Home, I’m Lost And I’ll Never Find The Way, You Don’t Know My Mind, Lost John, Rocking Top, Down In The Willow Garden, Fox On The Run, Orange Blossom Special, Hey Hey Bartender

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

apr, 2019

Traditionele rootsmuziek van PHARIS & JASON ROMERO
Liefdevol en muzikaal echtpaar verblijdt Blue Room Sessions

PHARIS & JASON ROMERO, het sympathieke en muzikale echtpaar uit het 700 inwoners tellende Horsefly British Columbia, heeft het in het dagelijkse leven druk met twee kleine kinderen en een shop met zelf gefabriceerde banjo’s. Helaas is die onlangs verwoest door brand. Maar gelukkig zijn beelden nog op Vimeo te zien.

Traditionele rootsmuziek
Wat vooraf ging. Zowel Jason Romero als Pharis speelden al tientallen jaren en hielden van traditionele rootsmuziek. Een ‘postillon d’amour’, een zelfgemaakte banjo, een aantal krassende oude platen, en een vliegvis uitstapje leidden in 2007 tot een ontmoeting. Pharis stuurde Jason Romero een kopie van Tupelo Blues uit 1928 en drie maanden later zijn ze getrouwd.

Naast een aantal eigen songs spelen zij vanavond ook diverse traditionals, rijk voorzien van de persoonlijke Jason Romero touch. Jason speelt op gitaar en banjo, op een aparte ‘fingerpicking way’. Pharis volgt hem naadloos op akoestische gitaar. Blue Room Promoter Ad van der Laan kijkt al maandenlang uit naar dit optreden en zal vanavond niet worden teleurgesteld….

Ze zijn voor het eerst in Nederland en hebben een nogal dramatische en hilarisch door Pharis beschreven trip van 5 dagen achter de rug. Maar daarvan is niets meer te merken. Het echtpaar prijst het fantastische voorjaarsweer en begint de eerste set met het traditioneel klinkende Where’s The Gamblin’ Man, gevolgd door Sweet Old Religion, van hun gelijknamige en veelgeprezen 4e album. De intro doet, heel even maar, denken aan een Griekse Sirtaki.

Tussendoor vertelt Pharis over hun dagelijkse leven in Horsefly waar sinds 1800 drie generaties van haar familie wonen. Opgroeiend tussen cowboys en helden als Merle Haggarth, Willie Nelson, Hank Williams en Waylon Jennings trotseerde zij grizzlyberen en wolven maar het meest bang is ze voor voor de eland!
Old World Style is een ode aan cowboys. Er wordt zelfs in gejodeld. Jason komt eigenlijk uit California maar is nu officieel een ‘Canadian Citizen’. Hij voelt zich thuis in de kleine gemeenschap tussen de Cariboo Mountains en het Quesnel meer.

Songs als The Salesman en het liefdevolle You are The Best Thing bewijzen hoe perfect het echtpaar Pharis en Romero op elkaar is ingespeeld. Zowel vocaal als instrumentaal. Voor de pauze volgen nog een aantal nummers als Salt & Powder en traditional Out On The Western Plains. Een oud kinderliedje (The Cat and The Fiddle) is vakkundig omgebouwd tot een volwassen ‘political thriller’. Een klassieker van the Lilly Brothers John Henry is de afsluiter van de eerste set.

Tweede set

Pahris Romero — Old tunes uit de Appalachen

De tweede set begint met het instrumentale Lost Lula. Dan voor ons, het publiek, spelen Pharis en Romero een oudje…Ballad of Old Bill. Ook de ‘sing a long’ ontbreekt deze keer niet. Het publiek zingt zacht “I say the time is now”. Na Age Old Dream ook een heuse smartlap Lonesome and I’m Going Back Home, fantastisch vertolkt, elkaar af en toe diep in de ogen kijkend. Er wordt gedanst, getokkeld en heel mooi gezongen bij Long Gone Out West Blues en A Wanderer I’ll Stay.

Tijdens de toegift spelen Pharis en Jason Romero een aantal ‘old tunes’ uit de Appalachen rond 1910, met af en toe een domme tekst (aldus Pharis) destijds dienend als geheugensteun voor het onthouden van de tune. Wellicht dat zij daarom eindigen met het waarschijnlijk door Justis Begley geschreven Hang Me oh Hang Me…(maar hang me daar niet aan op).

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar