Al twee keer schreef ik een lovend stuk over de Blue Grass Boogiemen met beide keren Tim Knol als middelpunt. Teruglezend ging het toen vooral over de sublieme muzikale samenwerking van de hele band tijdens het succesvolle Happy Hour Project.

Deze keer zijn ze in hun originele samenstelling zoals ze dat al meer dan 25 jaar doen. De band geeft vanavond een weergaloos concert in een totaal uitverkochte zaal vol met enthousiaste Blue Grass fans.

Blue Grass Boogiemen

De Blue Grass Boogiemen dat zijn Arnold Lasseur (zang, mandoline, fiddle) Robert-Jan Kanis (gitaar, zang), Bart van Strien (zang, banjo, mondharmonica, fiddle) en Aart Schroevers (zang, contrabas). Vier virtuoos musicerende mannen die afwisselend en met tomeloze energie rond één microfoon spelen en zingen.

Tussen de nummers door krijgen we een enthousiaste inkijk in de wereld van Blue Grass, country muziek en wetenswaardigheden over helden als Hank Williams, Johnny Cash (o.a. I Still Miss Someone), Chris Hillman (The Byrds), Bill Monroe, Jimmy Martin en The Osborne Brothers (niet die van Donny) én The Stanley Brothers.

Nadat de band inzet met het supersnelle instrumentale Shenandoah Breakdown volgen twee nummers van bovengenoemde Hank Williams met Low Down Blues en Six More Miles To The Graveyard. Na de hit uit ’93 Cotton Eyed Joe volgt een eigen song van Lasseur, It’s Too Bad, It’s Too Good To Be True.

Aan het “11-jarig wijsneusje” Tim Knol wordt gerefereerd tijdens de ‘meezinger’ Happy Hour en dan meteen door naar Porto Rico met El Cumbachero. Robert-Jan Kanis zingt Chris Hillman’s Are You Missing Me. De eerste set wordt afgesloten met Jimmy Martin’s Freeborn Man.

Tweede set
Na de pauze start de band met het het wederom supersnelle Banjo Boy Chimes van het Delivering The Grass album. Lasseur vertolkt het door hemzelf geschreven Forgetting ‘Bout You.

Via de Cajun sound uit Louisiana met Diggy Liggy Lie-Diggy Liggy Lo switcht de band met gemak naar een grandioos uitgevoerd fiddle duet tijdens The Grateful Death’s Friends Of The Devil en, zo lees ik in mijn notities, over naar een ‘messcherpe samenzang’ in I’m Lost and Never Find The Way van The Stanley Brothers.

De traditionele vroeg-19e eeuwse ‘murder ballad’ Down in The Willow Garden, kende al vele uitvoeringen. Daarom gaan ze, aldus Lasseur, nu over op iets moderns (1968!) met Fox on The Run van Manfred Mann.

Ongelooflijk wat een vaart en enthousiasme zit er in dit gezelschap. Zo ook bij de toegift. Of je het aanstekelijke Orange Blossom Special nu kent van Charley McCoy, James Last of Johnny Cash…de mondharmonica klinkt tijdens de intro letterlijk als een trein.

Het laatste nummer wordt vol bezieling gezongen door Aart Schroevers met Hey Hey Bartender. Dan klinkt een oorverdovend applaus met staande ovatie voor een sensationeel optreden.

Blue Grass Boogiemen
Set 1: Shenandoah Breakdown, Low Down Blues, Six More Miles To The Graveyard, I Still Miss Someone, Cotton Eyed Joe, It’s too Bad It’s Too Good To Be True, Happy Hour, El Cumbachero, Long Journey Home, Are You Missing Me, Freeborn Man

Set 2: Banjo Boy Chimes, Forgetting ‘Bout You, There Stands The Glass, Diggy Liggy Lie-Diggy Liggy Lo, Friend Of The Devil, She’s Gone Gone Gone, It’s Not Like Home, I’m Lost And I’ll Never Find The Way, You Don’t Know My Mind, Lost John, Rocking Top, Down In The Willow Garden, Fox On The Run, Orange Blossom Special, Hey Hey Bartender

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten