In een persbericht las ik dat Hans Theessink wordt getypeerd als ‘one-man European blues and roots music institution’ en dat vinden meer mensen, want de show is lang van tevoren uitverkocht. Het is voor de derde keer dat hij bij ons optreedt samen met een expert op de bluesharp, Gait Klein Kromhof (o.a. Champagne Charlie).
Hans Theessink
Hans Theessink komt oorspronkelijk uit Enschede maar woont in Oostenrijk en de keren dat hij in Nederland toert speelt hij doorgaans voor volle zalen. Hij is dan ook een fenomeen als het gaat om blues, folk, country-blues, roots en zelfs gospel. Met zijn warme donkere stem klinkt het of hij net is teruggekeerd uit de Mississippi Delta. Zijn fingerpicking (slide) gitaarspel is opvallend goed.
Hij start met een eigen nummer Hard Road Blues en begeleidt zichzelf op gitaar en mondharmonica. Theessink heeft veel contact met zijn publiek. Al snel komt Big Bill Broonzy ter sprake in de blues klassieker Key To The Highway. Onderweg naar de begrafenis van Bill schreef Theessink in het vliegtuig naar Chicago Big Bill’s Guitar.
Indrukwekkend slide gitaarspel klinkt tijdens de ‘Mississippi John Hurt Song’ Sliding’ Delta. Klein Kromhof speelt alsof je de trein voorbij hoort komen. Ook de pandemie leverde de song Virus Blues op, gespeeld op de fraai klinkende twaalf-snarige gitaar.
Meezingen mag (moet) op Vintage Red Wine en Payday, van het gelijknamige album met Big Daddy Wilson. Gait zet meteen mooi in tijdens Vicksburg Is My Home, van de door Theessink bewonderde en op een ongelukkig moment overleden Terry Evans, met wie hij veel heeft samengewerkt. Omdat Theessink, zo deelt hij het publiek mee, in de gelukkige omstandigheid verkeert een vrouw te hebben met wie hij alles kan delen, speelt hij Glory Of Love.
Bij Theessink is er altijd wel een aanleiding voor een song. Zo ontmoet hij in de 70’s een enigszins aparte man, Son Ford Thomas. Na een doorwaakte nacht in een te klein kamertje schrijft hij Prison Blues. Stormwarning is geschreven na een storm in Bermuda. Dit nummer werd zelfs door Bill Wyman opgenomen. Een ongeplande ontmoeting met Johnny Cash en June Carter in een gedeelde kleedkamer waar zij gospels zongen, gaf weer inspiratie tot Wishing Well en een eigen versie van Wayfaring Stranger. Erg mooi begeleid door Klein Kromhof.
Het gaat te ver om alle nummers en aanstekelijke verhalen te benoemen, zoals anekdotes over mannen als Big Bill Broonzy, Terry Evans, Ry Cooder, Brownie McGhee of Mississippi John Hurt. Het laatste nummer is van Rufus Thomas Walking The Dog. Maar het publiek eist een toegift en die komt er in een mix van People Get Ready van Curtis Mayfield, overgaand in One Love (Bob Marley).
Conclusie; een hoogtepunt met een haast uitzinnig publiek. Maar naast hun muzikale kwaliteiten zijn het ook gewoon twee hele aardige mannen.
Setlist: Hard Road Blues, Key To The Highway, Big Bill’s Guitar, Wishing Well, Living With The Blues, Take Your Picture, Slidin’ Delta, Vintage Red Wine, Virus Blues, Payday, Vicksburg Is My Home, The Glory Of Love, Prison Blues, Stormwarning, Wayfaring Stranger, Shelter From The Storm, Walking The Dog, People get Ready
Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten
