Rowin Tettero | KLANKGAT

jun, 2026

VanWyck intens, persoonlijk met een vleug melancholie
Emotionele mix van zang, beweging en indrukwekkende muziek

Al weer voor de vierde keer staat VanWyck, de band van Christien Oele, op het podium van Blue Room Sessions. De laatste keer speelden ze in de grote zaal, maar qua intimiteit heeft de Clubzaal toch de voorkeur. Nieuw voor ons in deze formatie is Stefan Wolfs op lapsteel en gitaar. Verder zijn daar haar vaste drummer Rowin Tettero, bassist Marco van Os en toetsenist Henk Hulzebosch.

VanWyck

Wat is VanWyck toch een fijne band. De nummers zijn zoals gewoonlijk intens, persoonlijk met een vleug melancholie. De teksten zijn poëtisch en mooi gezongen door Christien, in harmonie met de stemmen van de overige bandleden. Haar handelsmerk is een bezielde, krachtige stem waarmee ze rauwe gevoelens en scherpe teksten tot leven wekt. Daarbij balanceert ze vloeiend tussen krachtige roots-rock en kwetsbare, melancholische ballads.

Stefan Wolfs

Henk Hulzebosch

Marco van Os

Rowin Tettero

De begeleiding verdient een 10. Hulzebosch, die door haar als ‘het wonder van Deventer’ wordt aangekondigd, klinkt op Mouthful als Ray Manzarek, de organist van The Doors, maar ook op de piano is hij erg goed. Van Os staat misschien verdekt opgesteld, maar zijn rol is van constante kwaliteit net als die van Tettero op drums. Stefan Wolfs kan fantastisch ‘pedalsteelen’, en rockt soms nostalgisch op zijn Gibson SG. Christien speelt ook goed gitaar. Kortom, hier staat een band van formaat. Maar dat wisten we al.

Het was weer een waar genoegen om ons onder te dompelen in hun performance en zo dacht ook het publiek. Een fan in de zaal kon zijn enthousiasme nauwelijks bedwingen en riep na praktisch elke song “mooi liedje!!”

En daar zijn wij het volledig mee eens!

Setlist: I Was Innocent, Jump In, Flowers In The field, Dust Chaser, Desert Bride, Carolina, Listen ToYour Breathe, Unleash, Mouthful, Drifter, One Stop, Deliverance, Carry Me, My Favorite Tune, Maybe Maybe Not, To June This Morning, The Smiling Prophet

Tekst Recensies: Wies Luijtelaar
Fotografie Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

VanWyck tracks:

nov, 2024

VanWyck live met haar nieuwe album Dust Chaser
De magical mystery show van Christien Oele met haar dochter Cosima en band in Blue Room Sessions

Na twee succesvolle vorige shows staat Christien Oele met haar band VanWyck in de Grote Zaal van de Verkadefabriek geprogrammeerd. Dat betekent ruim 250 mensen op een dinsdagavond!

Als extra backing vocaliste staat Christiens dochter Cosima letterlijk achter haar op het grote podium. Deze fraaie appel valt qua beweging en stem niet ver van de boom blijkt achteraf. De overige bandleden zijn Reyer Zwart op gitaar, Rowin Tettero op drums, Henk Hulzebosch op de toetsen en Marco van Os op basgitaar.

VanWyck

Er is een nieuw album, alweer het vijfde, Dust Chaser. VanWyck live op het podium is een magische belevenis. Christien heeft een karakteristieke stem vol emotie. Ze is voortdurend in beweging met handen en armen. De eerste song, het psychedelisch klinkende Unravel is eveneens het eerste nummer van het album. Een mooi begin van de avond.

Henk Hulzebosch

Marco van Os

Reyer Zwart

Rowin Tettero

Jump In heeft een stevig tempo en houdt het midden tussen rock en blues. Het intieme The Swell doet zelfs een beetje ‘kerkelijk’ aan. Carry Me wordt mooi vierstemmig gezongen en het orgelspel doet denken aan The Doors. Mooi om te zien hoe dochter Cosima qua zang en beweging op haar moeder lijkt.

Het intiem gezongen Beer Fizz wordt van tevoren door Christien aangekondigd als haar favoriete nummer. Indrukwekkend uitgevoerd door haar en Reyer Zwart.

Tweede set

Christien Oele

Cosima

VanWyck

De tweede set start met Dust Chaser, de titelsong van het album, met Christien op gitaar. My Deliverance wordt schertsend aangekondigd als een uitgestelde verlossing. Vlot nummer met een stevig intro.

Op verzoek volgt Maybe, Maybe Not van het vorige album. Het als gevangenisnummer aangekondigde I Was Innocent wordt fraai vierstemmig gezongen onder de Hammondklanken van Hulzebosch Na een staande ovatie volgt een toegift met The Smiling Prophet, van het vorige album. Mooi begeleid op de vleugel en als allerlaatste een vleugje country met Carolina’s Anatomy.

Dit derde optreden van VanWyck, met bijna 20 nummers en prachtige poëtische teksten, was wederom een belevenis. Alle bandleden speelden stuk voor stuk fenomenaal en de telkens weer verrassende stem van Christien Oele doet soms aan andere zangeressen denken maar blijft toch vooral die van haar authentieke zelf.

Aan het publiek te horen heeft VanWyck ook in de grote zaal, op dat enorme podium, weer een verpletterende indruk achtergelaten. Maybe…volgend seizoen een vierde keer?

Setlist: Unravel. Desert Bride, Burning Of Dawn, Jump in, Flowers In The Fields, The Swell, Carry Me, Beer Fizz, Towards The Sun, Tweede set: Dust Chaser, Unleash, My Deliverance, Maybe, Maybe Not (ET), Pond Floor Dwellers (ET), I Was Innocent(ET), The Smiling Prophet (ET), Listen, Carolina’s Anatomy (MR)

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

VanWyck – Dust Chaser (2024)

sep, 2023

Jim Keller geeft een dijk van een concert
Zijn songs roepen associaties op met anderen maar gaan dan over op een eigen stijl

Jim Keller speelt vandaag met een vier-mans band. En wat voor een. Alleen de soundcheck klinkt al fantastisch. De Amerikaanse zanger/gitarist Jim Keller toert momenteel door Nederland en wordt begeleid door muzikanten die hun sporen in de muziek al ruimschoots verdienen.

Roel Spanjers op toetsen en Rowin Tettero op drums. Gitaristen Jan van Bijnen en Adam Minkoff zijn bijzonder goed ‘geoutilleerd’ met Fender bas, Gibson SG, Resonator, Squier Telecaster en Gretsch. Tijdens het concert worden ze allemaal bespeeld en onder elkaar geruild.

Jim Keller

Jim Keller begint meteen, kondigt ook gedurende het concert weinig aan, wat mij makkelijk lijkt want dan hoef ik alleen de setlist te volgen. Maar dat blijkt een illusie. Hij wijkt meteen al af door met twee ballads te starten. Dat zijn de fraaie titelsong van zijn laatste album Spark & Flame en Loving Her Again. De derde song is het vlottere Falling Down.

Hoe dan ook, alle nummers klinken prachtig, met goede meerstemmige harmonieën zoals op Bells Of Notre Dame en Modern Girl.

Keller heeft een warme, veelzijdige stem. Zijn songs en intro’s roepen soms associaties op met anderen maar gaan dan over op een eigen stijl. Hij begint op akoestische gitaar, maar neemt na een viertal nummers zijn felblauwe Duesenberg Starplayer ter hand voor het pakkende intro van Tower Of Love. Trump ontspringt ook dit keer niet de dans met Fight To Fight* (Zie filmpje onderaan).

Omdat er tussen de nummers door weinig wordt gepraat, is het een vol concert met heel veel goeie nummers die ik niet allemaal ga noemen. De eerste set wordt afgesloten met het rockende Crossfire.

Tweede set
Easy Rider, mooi gezongen met een Tony Joe White touch en een mooie solo van Van Bijnen. Gevolgd door Back On Top en Delicate Thing met extra aandacht voor de Hammond-klanken van Spanjers. Van Bijnen op de Resonator tijdens het sfeervolle Breath It In. New Orleans klinkt door op Take Me for A Ride.

Keller had eind 70-er jaren een grote hit met het nummer 867-5309/Jenny, wat door mij als ‘keigoed’ is genoteerd. Na de mooie klanken van Heaven Can Wait is het tijd voor een gastoptreden van het zeer jonge blues-talent Nienke Dingemans met Last Train To Brooklyn. Zij wordt warm aangekondigd door Jim Keller omdat hij ervan overtuigd is dat zij ieder woord gelooft wat ze zingt.**

Jim Keller and band — een dijk van een concert

Jim Keller geeft vanavond een dijk van een concert met strak drumwerk van Tettero, een excellerende Roel Spanjers op de toetsen, geweldige solo’s van zowel Van Bijnen als Minkoff. Voor dit concert kwamen zelfs mensen uit België die genoten van de akoestiek van onze clubzaal en de moeite namen om 160 kilometers te rijden (en ook nog terug).

Om te eindigen met hun woorden “Jim Keller was formidabel”. Niets meer aan toe te voegen!

Setlist: Spark & Flame, Loving Her Again, Falling Down, Blue Horizon, Mistakes, Bells Of Notre dame, Tower Of Love, Fight The Fight, Breath It In, Crossfire, Magic, Easy Rider, Back on top, Delicate thing, Pretending, Heaven can Wait, Maria Come home, Mercury blues, Up All Night, Even Angels have to fall, Take Me For A Ride, Modern Girl, 867-5309/Jenny, Ohio, Swingin (wellicht is e.e.a. gewijzigd)

Gefilmd door Monique en op YouTube te zien.
** Volledig concert van Nienke Dingemans bij de BlueRoom Sessions op 20 februari 2024

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

mei, 2022

Van Wyck een episch verhaal in muisstille zaal
Boeiend relaas van de mystieke zoektocht The Epic Tale Of The Stranded Man gooit hoge ogen

De verwachting is hoog gespannen voor het optreden van Christien Oele en haar band Van Wyck. De zaal is dan ook volledig uitverkocht. Zij wordt begeleid door Reyer Zwart op gitaar en (contra) bas, drummer Rowin Tettero en toetsenist Paul Bond. Ik ga het hier één keer noemen omdat ik het gedurende de voorstelling zowat bij elk nummer heb genoteerd; de zang is subliem, evenals de begeleiding, soms ontroerend subtiel, dan weer opvallend energiek.

Van Wyck

Na de fraaie albums An Average Woman, Molten Rock en God Is In The Detour gooit zij momenteel hoge ogen met het nieuwe album of eigenlijk een ambitieus project, The Epic Tale Of The Stranded Man.

Christien betovert het publiek met het boeiende relaas van de mystieke zoektocht van een man naar zijn identiteit, nadat hij is aangespoeld op een wonderschoon eiland. Een plek met vreemde bewoners, een kasteel, monsters, grotten en bergen.

De band start met de eerste twee nummers van het album, The Stranded Man, gevolgd door Innocent. Gaandeweg maken wij kennis met de wonderlijke figuren die de man op zijn tocht tegenkomt. Eerst nog het lieve meisje, de Seaweed Seller. Daarna wordt het grimmiger met de ‘rampspoedbrengster’ The Havoc Wreaker. Het wordt nóg onheilspellender tijdens het keuze-dilemma van Lola With The Light Eyers of The Way Out en de altijd de waarheid vertellende Ciceline. Het is jammer om hier het hele verhaal te vertellen zonder het tekort te doen. Het is een aanrader om het live mee te maken. Na The Smiling Prophet is het een goed moment voor de pauze, waarna tijdens de tweede set het verhaal wordt voortgezet. Daarna volgen een aantal nummers van het album Molten Rock met het bijna religieuze Lead Me On.

Carolina’s Anatomy gaat over de schoonheid van vriendschap. Christien schetst de sfeer van een Berlijnse techno-nachtclub waar zij aanvankelijk niet door de lelijkheid heen kon kijken. Maar als haar vriendin solo dansend de vloer betreedt wordt alles daar prachtig, net als de song overigens.

Het sfeervolle Make Of Me wordt vol overgave en met de armen wijd gespreid vertolkt. Dan volgt nog een indrukwekkende toegift met de nummers Listen To You Breathe en An Average Woman. Tekstueel en muzikaal sowieso goed voor een geweldige afsluiter. Gedurende het hele concert kon je een speld horen vallen. Dit in tegenstelling tot het oorverdovende applaus na afloop van dit meer dan unieke optreden. Dit vraagt om meer. Volgend jaar dan maar?

Setlist: The Stranded Man, Innocent, Seaweed Seller, The Havoc Wreaked, Lola With The Light Eyes, Pond Floor Dwellers, Ciceline, The Smiling Prophet, The Dragon, The Way Out, Maybe, Lead Me On, Carolina’s Anatomy, Make Of me, The Rock Steady Creeper.Toegift: Listen To You Breathe, An Average Woman

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar