Lemniscate

Lemniscate als vanouds hard en zelfverzekerd

Oneindige herrie in de krochten van Willem Twee

Lemniscate uit Vught gaat al een tijdje mee en ik heb ze al een paar keer mogen meemaken hier in Den Bosch (bij Het Warm Onthaal, bijvoorbeeld) en op andere locaties buiten de stad. Ze blijven me telkens verrassen en dat vind ik zeer opmerkelijk voor een doorgewinterde concertaddict als ik. Het zijn vier jonge gasten, maar het is alsof zij al jaren draaien in het circuit. In feite is dat ook zo, want de band stamt toch al weer uit 2014. Maar de bandleden zijn nog jong, bijna allen onder de twintig.

Lemniscate
Lemniscate in de oefenruimtes van Willem Twee **

Het is nog vroeg, pas half zeven. Eigenlijk te vroeg voor een band als Lemniscate. Maar zo staan ze geprogrammeerd op het Rauwkostfestival. Niets aan te doen. Voordat ik afdaal naar de kelders van Willem Twee, doe ik wel mijn oordopjes in. Vorig jaar was ik die vergeten en dat kwam me duur te staan. Ik had dagenlang last van een hoge toon in mijn oren. Ik houd van herrie maar niet ten koste van mijn gehoor. De ruimtes beneden zijn erg klein en laag. Het geluid komt dan ook harder aan.

De band was al begonnen en ik wist dat de trouwe Lemniscate aanhang  de krappe ruimte al had ingenomen. Ik bleef even staan op de trap en hoorde de gierende gitaren, de beukende drums en de rauwe stem van Dylan Harmsen even aan. “Klinkt goed, hè?,” riep een man met een volle, donkere baard mij toe, toen ik beneden stond. Ja, dat zeker. Het klinkt goed. Als vanouds.

Lemniscate
Lemniscate

Tjokvolle moshpit
Het was vol, tjokvol, in die kleine ruimte en de stemming zat er goed in. De band had er duidelijk zin in en het publiek reageerde erg enthousiast. Een moshpit kon en mocht niet ontbreken. Harde riffs konden rekenen op gejuich. De band kreeg veertig minuten de tijd en greep die met alle handen aan. Een toegift zat er niet in – strakke programmering – hoe luid de fans ook riepen. Next please.


** foto is van Jaap Joris van Super Formosa Photography

Bandleden Lemniscate:
Dylan Harmsen(18): Bass and vocals
Dalton Harmsen(18): Rhythm guitar
Sjim van der Schans(17) Lead guitar and backing vocals
Julien Vermeer(20): Drums

Lemniscate
logo Lemniscate

Lemniscate of Lemniscaat staat voor oneindigheid, vandaar ook het symbool van dat lusje – -onder de naam van het logo van de band. Hier is over nagedacht.

Hoe de droom van Odette Sorber een muzikale werkelijkheid werd

MusiCare, geen gewone muziekschool

Odette Sorber (1986, ’s-Hertogenbosch) had in haar stoutste dromen nooit kunnen bedenken dat muziekschool MusiCare zo’n vlucht zou nemen. Vijf jaar geleden gaf zij nog muzieklessen aan twee leerlingen aan huis. Vrijdag 26 januari vierde de school haar vijfjarig jubileum en kon ook de 250ste leerling worden ingeschreven.

KLANKGAT: Wat waren je plannen vijf jaar geleden?
Odette Sorber: Na het zwangerschapsverlof van mijn eerste kind, nam ik mij voor om minimaal mijn droom, een eigen muziekschool, na te jagen. Ik wilde muzieklessen geven aan kinderen met een extra hulpvraag. Maar anders, meer persoonsgericht. Dat vertelde ik zo aan de ouders van de twee leerlingen aan wie ik les gaf bij hun thuis. Ik wilde er een volledige baan van maken en vroeg hen of zij mij konden helpen.

Hoe pakte je dat aan?
Ik ging mijn ideeën en plannen op papier zetten en vroeg binnen mijn kennissen- en vriendenkring of iemand mij kon helpen met het bouwen van een website, aan een fotograaf of hij mooie foto’s kon maken en weer iemand anders voor het maken van visitekaartjes. Moeders hielpen mij op het schoolplein door mijn naam te noemen: “Hé, we hebben een leuke pianojuf. Als je pianoles wil hebben dan moet je bij haar zijn.”

MusiCare is een muziekschool met een therapeutische inslag. De school gebruikt muziek als middel om te kijken wat iemand wil leren, hoe iemand leert en wat de doelen zijn. Hoe kan muziek een rol spelen in iemands leven. Odette heeft een agogische achtergrond. Zij studeerde eerst af aan de Rockacademy, deed daarna sociaal werk in Den Bosch en studeerde vervolgens aan de Universiteit van de Humanistiek.

Kan je zo’n muziekschool zomaar starten, moet je niet aan bepaalde onderwijsnormen voldoen?
Kijk, ik ben een afgestudeerd agoog en heb een muzikale achtergrond met de nodige werkervaring in de zorgsector. Het is vooral de combinatie van muziek en zorg waarin ik me heb verdiept. Natuurlijk, als je dat gaat uitbouwen dan heb je papieren en diploma’s nodig. Die heb ik gelukkig. En die hebben alle mensen die bij MusiCare werken. De een is muziektherapeut, de ander zorgpedagoog.

Vertel eens hoe alles is ontstaan, hoe is MusiCare gegroeid?
Ik ben begonnen in de auto van mijn schoonmoeder en ging naar de mensen thuis. Ik kreeg meer leerlingen en begon toen les te geven in de pianokamer in het huis van mijn schoonouders. In het begin dacht ik genoeg te hebben aan één middag in de week maar voor ik het wist, zat ik er de hele week. Ik had er iemand bij die ook aan huis les gaf en na korte tijd kwam er weer iemand bij. Binnen een half jaar zat het helemaal vol, het groeide heel snel.

Hoe de droom van Odette Sorber een muzikale werkelijkheid werd
Jubileumfeest MusiCare

Nog in 2013 zijn we gaan zoeken naar een locatie en die hebben we hier in oktober in fort Isabella [voormalige kazerne in Vught, red.] gevonden. We zijn gestart met één kamertje, toen twee kamertjes, drie, vier kamertjes en zo is het geworden wat we nu hebben. Anderhalf jaar later kwam Tim [Tim van Baalen, red.] bij MusiCare. Hij stroomlijnde en digitaliseerde de administratie, de inschrijfformulieren en de planning. Met veertien mensen is enige organisatie en coördinatie meer dan noodzakelijk.

Elke leerling die zich aanmeldt komt met een persoonlijke vraag. Dat hoeft niet per se een problematiek te zijn. De vraagstelling is telkens anders en daar springt MusiCare persoonsgericht op in. Welke methoden en lessen zijn passend. De een leert beter met kleuren, de ander met voordoen, een ander heeft meer baat bij videomateriaal en weer een ander wil wèl noten leren lezen.

Wat zijn de plannen voor de komende vijf jaar?
Ik heb nooit van tevoren gedacht dat MusiCare zo groot zou worden zoals het nu is. Twee jaar geleden zeiden we tegen elkaar dat we misschien ooit tweehonderd leerlingen zouden krijgen. Dat zou heel veel zijn. Deze week vieren we niet alleen het vijfjarig jubileum maar ook dat de 250ste leerling zich heeft aangemeld.

Ik heb nooit op lange termijn gedacht, omdat het zo tijdelijk was hier in fort Isabella. We weten sinds mei 2017 dat we hier mogen blijven, voor vast. En in diezelfde periode kregen we subsidie van de gemeente Vught. Toen ging ik voor de eerste keer nadenken dat we iets voor altijd konden opbouwen. Daarvóór was alles onzeker. Wat als je hier weg moet, waar moet je met al je leerlingen en spullen naar toe. Sinds we die zekerheid hebben, heb ik al weer verder gedroomd.

Hoe de droom van Odette Sorber een muzikale werkelijkheid werd
Jubileumfeest MusiCare in filmzaal/mess fort Isabella te Vught

Wat zijn je verdere dromen dan?
Van mij mag het wel groter maar vooral in de methodiek. Wat wij doen met de kinderen en volwassenen, de manier waarop wij muzieklessen en -coaching geven. Dat ik de methoden verder kan ontwikkelen en kan laten zien dat je op onze manier ook met muziek kan werken. Zo van, kijk daar eens naar want dat past heel goed bij de kinderen van nu.
Onze methode hoe wij met mensen omgaan, met muziek, is uniek. Ik heb de ambitie om dat duidelijker neer te zetten met nadruk op het gedeelte van de zorg, want dat is minder ontwikkeld dan de muziek. Daar wil ik me sterk voor maken.

Na de zomervakantie starten we met de MusiCare Academy voor kinderen die muziek heel leuk vinden. Dan kunnen zij een verdiepingstraject volgen van een jaar. Dingen zoals een bezoek aan een muziekstudio, kijken achter de schermen van muziekpodia, extra bandlessen, verdieping in hun eigen instrument en ook andere instrumenten te leren spelen en te ontdekken. Dit wordt ook door de gemeente Vught gesubsidieerd.

Het besef dringt pas nu goed tot mij door dat als ik dit vijf jaar geleden niet was begonnen, wij vandaag geen feest hadden gehad.