Bayline

apr, 2024

Eerste editie Bayrock legt lat hoog voor volgende keer
Tusky weet hoe je een rockshow neerzet en is de perfecte headliner

World Skate Center organiseert samen met de band Bayline, een nieuw punkrock festival met de naam Bayrock. Die allereerste editie vindt plaats op zaterdag 20 april in de knusse concertzaal van de skatehal.

Bayrock

Twee van de drie bands van Bayrock festival, Bayline en het Belgische Loud Love, brengen hun muziek uit op het label White Russian Records uit Eindhoven. Het label richt zich met name op punkrock en hardcore punk muziek.

Het is mooi om te zien, dat Roelof de Brouwer eerst de entreekaartjes scant aan het begin van de avond en later staat te vlammen op het podium met zijn band Bayline. Dat typeert de kleine, maar sympathieke organisatie, die alleen nog maar kan groeien.

LoudLove

Loud Love uit België mag het vuurtje bij Bayrock aanwakkeren in het begin van de avond. Zanger Dries Olemans vraagt het publiek wat dichterbij te komen, maar er zijn er niet veel die daar gehoor aan geven. Daar moet eerst nog wat meer bier in, zo lijkt het. Het weerhoudt de mannen niet om er een energieke show van te maken.

Vooral zanger Dries is erg beweeglijk en is regelmatig aan de rand van het podium te vinden om zijn teksten de zaal in te schreeuwen. De onderwerpen van de nummers zijn heel divers en gaan onder andere over Taylor Swift en over politiek, zoals Vox Populi, al kun je de teksten vaak niet volgen. Met de muziek van Taylor Swift heeft het in ieder geval weinig te maken.

Halverwege de set weigert de microfoon dienst en Dries lost dat op, door gewoon die van de gitarist te gebruiken. Dat maakt niet uit, want de drummer zingt ook de tweede stem mee. Er komt wat ouder werk voorbij van de EP Loud Love, zoals Angels Maintenance en Dealbreaker en de afsluiter Rookie Nightmare van hun laatste EP II wordt aangekondigd als liefdeslied.

Vanzelfsprekend geen aanstekers in de lucht natuurlijk, maar gewoon gas erop! Rauwe punkrock die neigt naar hardcore. Het woordje loud uit de bandnaam is in ieder geval gerechtvaardigd en love is er ook voor deze sympathieke Belgen.

Bayline

Dan is het tijd voor de initiatiefnemers van het Bayrock festival, Bayline. Roelof die in het begin van de avond dus nog alle aanwezigen heeft begroet bij de kaartverkoop, neemt nu de microfoon ter handen en vraagt iedereen twee stappen naar voren te doen. Daar wordt deze keer wel gehoor aan gegeven en het lijkt ook iets drukker te zijn geworden in de zaal.

De band is ontstaan in een periode waarin niet zoveel mocht en de muziek is te omschrijven als melodische emo punkrock. Een combinatie van verschillende tempo wisselingen, aanstekelijke zanglijnen met mooie melodieën, gecombineerd met een lekkere rauwe schreeuw en soms zelfs een gevoelige kopstem.

Als ik een referentie zou moeten noemen, dan denk ik aan één van de beste Nederlandse bands ooit, Face Tomorrow. Al kan daar, naar mijn persoonlijke mening, nog geen enkele Nederlandse band echt aan tippen natuurlijk. Maar qua energie, songstructuren en zang gaat het wel een beetje die kant op.

Sound The Alarm springt er wel uit met een lekker meezing refrein. Er wordt goed gebruik gemaakt van de kisten op het podium, waar niet alleen de zanger, maar ook de bassist en gitarist regelmatig bovenop gaan staan. De verlichting in de zaal mag wel iets spannender, het is vaak vrij licht in de ruimte. De momenten dat de discobol aan gaat bijvoorbeeld, geeft het gelijk meer sfeer.

Bij het nummer Trophy Heads vraagt zanger Roelof of het publiek mee wil zingen. Hij is niet veeleisend en zegt, “Kom op jongens, één woordje lukt toch wel? Gone….”. Uit verschillende hoeken van de zaal wordt er dan ook daadwerkelijk meegeschreeuwd en dat tovert een tevreden blik op het gezicht van de zanger.

Met de single Bleeding Hearts laat Bayline tot slot nog één keer zien en horen wat het in huis heeft en is de zaal inmiddels goed warm gespeeld voor Tusky.

Tusky

Tusky is toch wel de band waar de meeste aanwezigen bij Bayrock het regenachtige weer voor getrotseerd hebben deze avond. Er zijn zelfs enkele diehard fans vanuit Breda en omgeving die de weg naar World Skate Center hebben gevonden voor deze band.

De band met leden van John Coffey in de gelederen, heeft de afgelopen jaren wel wat wisselingen gehad in de bezetting. De meest opvallende verandering is misschien wel dat de vorige zanger Alfred zijn weg terug heeft gevonden als gitarist van John Coffey, de band die inmiddels ook weer flink aan het toeren is.

Nu staat dus Vladimir, ook wel bekend van de band Pene Corrida, achter de microfoon, die met volle overgave zijn taak vervult. Al heeft Alfred misschien wel net een mooiere stem.

Vroeg in de set komt de knaller Going Out al voorbij. Hebben ze dan hun kruit al verschoten? Niks daarvan, er is nog genoeg sterk materiaal dat de revue gaat passeren. Waaronder een nieuw nummer Serenade Me, waarvan de drummer het rustige intro mag zingen, waarna het lekker uptempo los gaat.

In de zaal ontstaan inmiddels voorzichtig de eerste moshpits als Vladimir roept, “Iedereen gaat fucking bouncen!”. Even later komt ie tijdens een nummer naar beneden en staat ie voor het podium te zingen. Daar maakt ie van de gelegenheid gebruik om één van zijn grootste fans, Tibor erbij te roepen en voor hem te applaudisseren. Een mooi gebaar en zo zijn de rollen even omgedraaid.

Even later tijdens het nieuwe nummer Fixer Upper is het tijd voor wat beweging zegt ie en komt Vladimir weer naar beneden. En dat is niet voor het laatst, kan ik alvast verklappen. Intussen wordt het publiek almaar wilder en wordt er zelfs een poging tot crowdsurfen ondernomen, wat niet meevalt, want zo vol is de zaal niet.

Maar wát een strakke band is Tusky toch, die alles geeft en die energie de zaal in stuurt. Terwijl het toch al het tweede optreden van de dag is, na de show in Dordrecht vanmiddag. Ook de samenzang is mooi met de gitaristen en drummer. Het tempo is hoog, ze jagen er zo’n twintig nummers doorheen vanavond, waaronder ook Jet Pilot, een cover van System Of A Down, die wat minder bekend is.

Hoe krijg je een circle pit aan de gang? Nou, door zelf het goede voorbeeld te geven dus. Eén van de gitaristen staat voor het podium tussen het publiek rondjes te draaien met zijn gitaar, terwijl hij het intro van Lemon Party inzet. Bassist Quirin rent om hem heen en dat voorbeeld wordt direct gevolgd. Het begin van de apotheose is daar.

Er wordt steeds nadrukkelijker contact gezocht met het publiek. Vladimir klimt op de bar om Trial & Terror in te zetten. Dat wordt natuurlijk eerst door diverse mobieltjes vastgelegd, om vervolgens weer te gaan moshen. Voor de laatste paar nummers worden de microfoonstandaards vóór het podium gezet en staat de voltallige band, op drummer Bas na, dus nu vóór het podium, vanwaar Jawbreaker wordt ingezet.

Dan volgt nog de korte knaller Lights Out om natuurlijk af te sluiten met You Will Not Regret This. En die wordt natuurlijk uit volle borst meegeschreeuwd door het uitgelaten publiek. Ondanks de wisselingen in de band, heeft het dus muzikaal niks aan kracht ingeboet.

Deze mannen weten heel goed hoe ze een show moeten neerzetten en zijn ook de perfecte headliner voor dit nieuwe festival. Ik ben nu al benieuwd naar de volgende editie van Bayrock. Maar de lat ligt hoog.

Fotografie: Casper Menting

Loud Love

Bayline

Tusky

nov, 2022

Duketown Rebel Revival zes bands in één middag
Line-up brengt gevarieerd aanbod van harde bands in de Grote en Kleine Zaal van Willem Twee poppodium

Na een eerdere incarnatie als Duketown Rebel Festival, staat op zondagmiddag 30 oktober de Duketown Rebel Revival geprogrammeerd in de Willem Twee concertzaal. Duketown Rebel Revival is een dosis metal, punk, garage, speedrock gemixt met een vleugje Halloween.

Duketown Rebel Revival

Zes verschillende bands, uit de hardere hoek, staan te trappelen om te ‘speuluh!’ op Duketown Rebel Revival,. Door omstandigheden heb ik opener Flashblade 7 niet kunnen zien. Opwarmer voor mij is dus Gorage. In klassieke rock- bezetting (twee gitaren, bas en drums) spelen deze vier oud- gedienden feilloos en schijnbaar moeiteloos hun garagerock.

Wat verderop in hun set, als de bassist en zanger/ gitarist van instrument ruilen, wordt pas duidelijk dat de band in deze samenstelling nog niet zo lang samen speelt; er wordt geconcentreerd in het akkoordenboekje gekeken. Maar deze heren draaien al wat langer mee, en hun rock, met vleugjes americana, rockabilly en af en toe een sneller nummer, klinkt ‘af’.

Misschien iets te traag en gezapig binnen de opzet van het festival, blijft het een lauwe opwarmer. De opzet van Duketown Rebel Revival is dezelfde als de vorige keer: afwisselend spelen er bands in zowel de Grote als de Kleine Zaal.

Gorage mocht de Grote Zaal openen, in de goed gevulde Kleine Zaal staat Dead End Generation (D.E.G.)klaar om hun strakke en snoeiharde hardcore te spelen. De met een enorm hoge mohawk getooide zanger spuugt en schreeuwt zijn teksten in de microfoon. Hij wordt aangevuld door een even fel schreeuwende zanger- gitarist. Door beurtelings hun teksten uit te spugen, ontstaat een soort vraag- en- antwoord opzet, wat hun muziek een bijzondere dynamiek geeft. De drummer hakt er strak en feilloos op los. Één van de dingen die opvallen, is de afwezigheid van een bassist; Dead End Generation is drie man sterk.

Dat het qua gelúid nauwelijks opvalt dat er geen bassist tussen staat, blijken ze met behulp van moderne technieken heel slim opgelost te hebben. Dead End Generation is een band die het vuur van de snelle snijdende hardcore weer heeft opgestookt. En dat voor een eerste optreden! Petje af.

Een paar maanden geleden stonden de vier mannen van Skroetbalg al eens in Den Bosch, op het Out Of Step punk- en skatefestival. Toen in het kleinere De Vaart, nu moet blijken of ze ook de Grote Zaal van de Willem Twee mee krijgen.

Aan deze vier Drenthen zal het niet liggen. Vakkundig, geroutineerd en met veel plezier spelen ze een strakke set van hun eigen harde snelle nummers. Om het af te doen met ‘dialectpunk’ of ‘Normaal- on- testosteron’, zou deze muzikale bulldozer te kort doen. Daar zijn ze te eigenzinnig en muzikaal voor. Tel daarbij op hun sympathieke uitstraling, is dit zeker een act om in de gaten te blijven houden. Oh, en die zaal? Geen probleem voor Skroetbalg.

Ook de volgende band, Bayline, stond al eens eerder op een Bosch podium. Toen nog net uit de muzikale luiers, was het hun tweede optreden, om als voorprogramma van Wonk Unit te spelen.
De periode tussen toen en nu heeft er voor gezorgd dat Bayline naar mijn idee wat zelfverzekerder op het podium staat. De band klinkt wat hechter, en gesterkt door een clubje trouwe fans zetten de vijf muzikanten een strakke set neer.

Afsluiter van dit Duketown Rebel Revival – feest is Neuk! Opgericht in 1995 heeft Neuk! een stevige live- reputatie opgebouwd. Snelle hardcore, af en toe tegen metal aan. Niet teveel poespas, nummers goed opbouwen om een betonnen tapijt neer te leggen voor de twee rappende frontmannen.

Ondanks dat ze al bijna dertig jaar spelen, spatten het venijn en frustratie nog uit de rhymes van beide frontmannen. Ik krijg het gevoel in een tijdmachine te zijn gestapt. Op de vraag ‘of Den Bosch hier wel klaar voor is’, denk ik dat Neuk! bedoelt, om mee terug te gaan naar de jaren ’90, toen crossover tussen punk/ metal en rap nog vernieuwend was. Het antwoord daarop laat ik in het midden.

Duketown Rebel Revival heeft laten zien dat Den Bosch ruimte heeft voor een punk- en hardcorefeest als dit. Hopelijk zit er geen drie jaar tussen nu en de volgende!

Fotografie: Ted Gijsman
Coverfoto: Ted Gijsman

jul, 2022

Bayline en Wonk Unit zetten reeks punk gigs voort
Conventionele emo als opener van de avond, frisse oorspronkelijke punk als hoofdmoot

Met Bayline en Wonk Unit in de Bossche Brouwers Aan De Vaart zet het café woensdag 20 juli de reeks punk sets van afgelopen weken voort. Intussen ontstaat er een soort van verbinding onder de klanten die elkaar al wekenlang tegenkomen op deze spot aan de Tramkade want allen punk liefhebbers.

Wonk Unit

Het nadeel van een recensie is, dat het een optreden behandelt wat al achter de rug is. Eigenlijk zou zo’n stuk tekst op moeten kunnen roepen om vooral naar een band of optreden toe te gaan, gebaseerd op eerdere ervaringen- een precensie zeg maar. Mocht zoiets bestaan hebben, ik had via KLANKGAT iedereen die van frisse, verrassende punk houdt, opgeroepen om naar Wonk Unit te gaan kijken. Zoals gezegd, gebaseerd op eerdere ervaringen. Ik heb de band twee keer eerder zien spelen in het Bossche, dus ik wist wat ik kon verwachten, maar dat mijn verwachtingen zo overtroffen zouden worden had ik niet durven dromen.

Wonk Unit is een zeskoppige band uit Londen. Begonnen rond 2006 is de band de spreekbuis van Alex Wonk, de zanger, componist en tekstschrijver. In de loop der jaren kent de band verschillende bezettingen, de huidige bestaat uit twee gitaristen, A.J. en Jude, de bassist Pwosion, drummer Max en toetseniste en zangeres Vez (Véronique Hawksworth). Leuk, zo’n rijtje feiten, maar het gaat om de muziek. Het is moeilijk om goed te kunnen zeggen wat Wonk Unit nu zo bijzonder maakt. De band heeft veel plezier in het spelen van de nummers van frontman Alex, ze hebben onderling veel lol, er heerst een vrolijke maar professionele sfeer op het podium. Meneer Wonk zelf is een expressieve voorganger, met zijn typische maniertjes en bewegingen.

Muzikaal valt het onder het kopje punk, maar Wonk Unit heeft daarin een eigen niche gecreëerd waar ruimte is voor dikke knipogen (Nan), of voor het totaal niet punky klinkende Raise My Glas, gezongen door Vez. Wat opvalt is de warme, menselijke, en daardoor herkenbare aanpak van de verschillende onderwerpen, wat werkt op de lachspieren (Horses), of recht je donder in gaat (Strength).

Beschouw dit stuk dan ook maar als een precensie- hou Wonk Unit in de gaten, en ga ze zien als ze in de buurt spelen. Je zult er geen spijt van krijgen.

De opener van deze avond heet Bayline, een beginnende band van vijf jongens sterk. Dat dit hun tweede optreden is strookt niet helemaal met de krachttoer die ze hier neerzetten. Hun strakke gedisciplineerde manier van spelen klinkt als die van een band die al langer op de planken staat.

Bayline levert een redelijk herkenbare variant van emo-punk. Alleen het op één na laatste nummer gaat echt los, en klinkt als de hardcore waarmee ze zichzelf afficheren. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst; in hun korte bestaan heeft Bayline nog niet echt een eigen smoel kunnen opbouwen, maar als ze dat eenmaal gevonden hebben gaan ze nog veel mooie avonturen beleven.

Wonk Unit op Spotify: