Lynne Hanson

Lynne Hanson is dé Canadese koningin van Americana

Begeleidingsband The Good Intentions spelen intensief, strak en onverstoorbaar in The Blue Room Sessions

De uit Ottawa afkomstige Lynne Hanson (volgens haar website “Canada’s own queen of Americana”), trad voorheen op als solo artiest met een mix van roots en country. De laatste jaren meestal als trio. Met een enorme intensiteit brengt ze haar liedjes op het podium.

Lynne Hanson

Lynne Hanson
Lynne Hanson

Zo ook vanavond hier in Blue Room Sessions (BRS) met haar ‘Good Intentions’, gitarist Blair Michael Hogan en bassist MJ Dandeneau. Beiden eveneens uit Canada. MJ zagen we al vaker op ons podium, wat ook deze keer aardig vol staat met imposant snarenwerk, waaronder MJ’s fraai beschilderde contrabas en met veren getooide opengewerkte basgitaar, die verwijzen naar haar Franse Anishinaabe / Métiskwe afkomst.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zevende album
Vanavond spelen zij onder andere. een aantal nummers van Hansons inmiddels zevende album, Just Words. Het eerste nummer Would You Still is van dat laatste album. Er gingen vijf weken van schrijven en studieopnames aan vooraf. Het lezen van twee boeken van Hemingway resulteerde in Hemingway’s Songbird. Verder alleen al van het laatste album Hearts Fade, Long Way Home, Higher Ground, Lollipops & Roses. Every Minute In Between, Clean Slate, Just Words, True Blue Moon. Deze laatste song is een uptempo antwoord op Jacques Brel’s “Ne Me Quitte Pas” en gaat over het gevaar om te vallen voor een dichter, hoewel Hanson eerst aan een lovesong dacht.

Lynne Hanson
zevende album Just Words

Er valt vanavond ook veel te lachen met Lynne Hanson. Zo mocht ze het vliegveld niet verlaten vanwege een tot 108 euro opgelopen ‘speeding ticket’ tijdens een vorig bezoek aan Nederland. We weten dat ze inmiddels weer een nieuwe bon heeft gescoord, maar dat terzijde.

Diepzwarte periode
Lynne Hanson ging ooit door een diepzwarte periode, waarvan haar knie-ongeval nog maar een van de lichtere drama’s was. Het gaf wél inspiratie voor de “knee song” Uneven Ground. Want met dank aan het Canadese ziekenfonds werd ze geopereerd en al springend in de lucht demonstreert ze hoe goed die knieën het nog doen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Blair Michael Hogans gitaarspel is opvallend goed met name op Clean Slate. Als sessiemuzikant speelt hij voor diverse muzikanten en bands. Ook MJ Dandeneau speelt de baspartijen als vanouds dus heel intensief en strak. Zelfs als de versterker het begeeft, speelt ze onverstoorbaar door haar microfoon tegen het instrument te plaatsen.

Deze diashow vereist JavaScript.

De toegift is er een om niet te vergeten. Lynne Hanson begeeft zich midden in de zaal, klimt op een stoel en speelt en zingt het publiek akoestisch aan alle kanten toe met Gotta Have Rain. Wat een schitterend einde van een mooie avond.


Setlist: Would You Still, Hearts Fade, Counting Hearts, Hemingway’s Songbird, Whiskey & Tears, Long Way Home, (Murderballad) Cecil Hotel, Higher Ground, Lollipops & Roses. Tweede set: River Of Sand, Heaven & Hell, Every Minute In Between, Colour My Summers Blue, Random Thing, Uneven Ground, Clean Slate, Just Words, *True Blue Moon en een imposante akoestische afsluiter Gotta Have Rain.

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Marcel Wierckx presenteert in Willem Twee concertzaal

Interessante onbetrouwbaarheid van analoge systemen

Marcel Wierckx geboren in Winnipeg, Canada, woont al jaren in Nederland. Hij studeerde compositie aan de Desautels Faculty of Music van de University of Manitoba in Winnipeg en vervolgde zijn muziekstudie aan de Schulich School of Music of McGill University in Montreal. Hij is multimedia artist/docent compositie aan het conservatorium van Amsterdam.

Willem Twee studio’s
Marcel Wierckx was maandag 10 september in Den Bosch ter gelegenheid van de opening van de Willem Twee studio’s. Hij gaf workshops in de ochtend en ’s middags om 16.00 uur een presentatie van een uur in de concertzaal. Hij liet drie stukken horen én zien. Zijn opleiding en achtergrond is het maken van software kunst, software muziek in zijn geval. Hij maakte ook de stap naar het maken van video’s  en installaties bij zijn composities.
Realtime live performances zijn de handelsmerk van Marcel Wierckx. De eerst twee stukken waren deze keer echter voorgeprogrammeerd, alleen het derde en laatste werk was wel weer realtime live. Het eerste werk was een audio-video van traag bewegende, immens grote planten of bloemen op muziek die qua tempo in de pas liep op de beelden.

Drumloop
Boeiender was het tweede – voorgeprogrammeerde – stuk waar geen visuals werden vertoond, alleen muziek en geluid. Wierckx had hier een korte drumloop van twee seconden voor gebruikt en schreef een klein algoritme dat keek waar alle interessante geluiden zaten die in die loop waren besloten.
“Ik pakte een stukje van die drumloop en op basis van het fragment dat speelde, maakte het algoritme een beslissing wat het volgende fragment zou zijn om te zorgen dat het niet continu hetzelfde zou zijn. Er zat een random variatie in. De bedoeling was dat het een echte drummer moest nabootsen maar dingen doet die een echte drummer niet zou doen. Eigen beslissingen maken, een beetje free jazz maar met beslissingen die niet rationeel zijn.”

Ruis
Het derde werk was dus wel realtime live. Zowel het zien als het horen waren even belangrijk. Marcel Wierckx was een algoritme aan het besturen dat tegelijkertijd audio en video genereerde. Het werd ter plekke gespeeld en bij elk optreden is het weer anders. Ruis – noise – was het uitgangspunt van het stuk, in beeld en geluid. Het stuk bestaat eigenlijk uit piepkleine  stukjes ruis die Wiercks rijdens zijn performance bewerkt.

Ik sprak na afloop met Marcel Wierckx en natuurlijk hadden we het over de analoge Willem Twee studio’s.

Marcel Wierckx houdt van de interessante onbetrouwbaarheid van analoge systemen
Marcel Wierckx in Willem Twee concertzaal

KLANKGAT: Wat vindt u van de analoge studio’s hier op de bovenverdieping?
Marcel Wierckx: Die zijn waanzinnig. Het is alsof je in een museum loopt, maar een museum waar je aan alles mag aankomen. En dat is heel bijzonder.

En maakt u ook gebruik van analoge apparatuur of werkt u alleen digitaal?
Mijn opleiding, mijn achtergrond is software kunst, software muziek moet ik zeggen. Ik heb niet heel veel opleiding gehad in analoge studio’s. Dat komt omdat op het moment dat ik in Canada muziek studeerde, je op computers niet alleen kon componeren maar je kon er ook live als instrument mee optreden. Componeren met computers en muziekinstrumenten maken met computers en daarom ging ik helemaal de computerkant in. Maar vandaag heb ik een workshop gedaan samen met Hans Kulk in de studio en ik ben weer bezig om te kijken wat die analoge systemen mij kunnen bieden wat ik nu digitaal niet kan bereiken.

Verschillen in geluid, warmte?
Absoluut, het is niet te vergelijken. En ook een bepaalde graad van onbetrouwbaarheid, een aangename mate van onbetrouwbaarheid. Daar houd ik van. Het is een beetje ironisch, ik probeer dat te benaderen met mijn algoritmes en digitale systemen, terwijl dat al in het analoge zit. Maar het is toch anders.

Onbetrouwbaarder?
Ja, maar wel interessant onbetrouwbaar. Computers zijn onbetrouwbaar op een totaal oninteressante manier. Als ze niet werken dan werken ze gewoon niet. Maar met analoge apparatuur kan je wel die ‘happy accidents’ bereiken.