Joost

Rappere Joost trekt veel jongeren naar Rauwkost 2020

Tieners in de moshpit zingen teksten van Joost mee in Willem Twee Poppodium

De nieuwe hiphop sensatie Joost stond vorige week nog op Eurosonic Noorderslag in Groningen waar hij veel lof oogstte. Deze jonge rapper valt op door zijn originele teksten en de lekkere zware beats die hem begeleiden.

Moshen bij Joost

Deze diashow vereist JavaScript.

Dat Joost bij de jeugd geen onbekende is moge duidelijk zijn. Vanaf het begin is de Grote Zaal van Willem Twee Poppodium gevuld met grotendeels tieners die zijn teksten ogenschijnlijk woord voor woord mee schreeuwen.
Moshpits, je verwacht ze bij punk-en metalconcerten, maar door festivals zoals Woo Hah is het helemaal niet gek dat er bij hip hop concerten ook gemosht wordt. En dus ook hier weet Joost in dit geval deze jonge menigte in beweging te krijgen. Rauwkost is bedoeld voor jongeren dus is het goed om te zien er hier ook veel jeugd aanwezig is.

Inspiratie

Joost
Hoodie

Joost die de kapuchon van zijn hoodie ver over zijn hoofd heeft getrokken, heeft het in zijn nummers onder andere over “de blanke Paul de Leeuw” , “Tim Hofman” en “Hans Teeuwen”, maar ook over “Goede Tijden” en “Onderweg Naar Morgen“. Waar zou hij toch zijn inspiratie vandaan halen?

Joost
The Real Joost

Even later heeft Joost het waarschijnlijk warm gekregen en gaat zijn hoodie uit. Hij vraagt of de lichten even uit mogen en ook of er even niet gefilmd kan worden. Aan beide wensen wordt gehoor gegeven. Dat een deel van de zang van een bandje komt is niet echt storend, want er blijft genoeg tekst over voor Joost. Zo zingt hij ook nog over Zaanse Mayo en dat is natuurlijk sowieso vet!

Joost
Joost halfbloot

Even later vraagt ie nog een keer of de lampen even uit kunnen en dat is ook het moment dat ie ook nog zijn shirt uit trekt en met ontbloot bovenlijf de rest van de show vervolgt. Het tempo wordt ook een tandje opgeschroefd met een kleine rip off van Axel F van Harold Faltermeijer die uitmondt in energieke neo happy hardcore. Nummers als Kogels en Buurman laten mensen die veel te jong zijn om de jaren negentig meegemaakt te hebben zelfs hakkuh.

Joost
Winner takes it all

Joost heeft het goed naar de zin en blijft zelfs tijdens de finale nog even staan, waar hij naar eigen zeggen anders al van het podium zou lopen. Een remix van The Winner Takes It All van Abba wordt ingestart en dan verdwijnt Joost van het podium. Dat is ook het moment dat de zaal langzaam leegloopt, op naar een volgend optreden.


Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Boo Hoo Toby Goodshank

Boo Hoo en Toby Goodshank voelen zich senang in de Toonzaal

Twee solisten die elkaar naadloos aanvullen ondanks hun verschillen

Boo Hoo en Toby Goodshank treden los van elkaar op in de foyer van de Toonzaal en daarom is deze avond van Muziek Op Donderdag op 23 mei in twee sets gedeeld. De band Oliver Oat heeft de show moeten annuleren. Eén van de bandleden liep een hersenschudding op.

Boo Hoo

Boo Hoo
Boo Hoo

Boo Hoo is de artiestennaam van Bernhard Karakoulakis uit Frankfurt / Duitsland. Hij treedt als eerste op. Boo Hoo begeleidt zichzelf op gitaar en is als zodanig als singer songwriter te oormerken. Op een of andere manier voelt dat toch niet zo aan. Komt dat door zijn act of de liedjes die hij zingt?

Die gaan over allerlei soorten zaken, van volksliederen tot beschouwingen van het moderne leven en de absurditeiten daarvan. Je zou zeggen dat is echt typerend voor een singer songwriter. Het lijkt er meer op dat hier in de Toonzaal een ‘uitgeklede’ versie van zijn act wordt getoond. Door het uitvallen van de band Oliver Oat treden hij en Toby Goodshank solo op.

Boo Hoo
Aandachtig publiek in de foyer van de Toonzaal

Boo Hoo is erg onder de indruk van de historische achtergrond van de Willem Twee concertzaal die ooit als synagoge diende. En dat er op de bovenverdieping twee studio’s met analoge elektronische apparatuur zijn gevestigd, maakt het beeld voor hem helemaal compleet in een bijzondere omgeving op te treden. De aandacht van het publiek ervaart hij als prettig: “It’s so quiet.”

Het is de eerste keer dat Boo Hoo in Nederland optreedt. Samen met Toby Goodshank en de band Oliver Oat toert hij nog een paar dagen door Nederland alvorens de tour in Duitsland te vervolgen.

Toby Goodshank

Toby Goodshank
Toby Goodshank

Na een korte break zien we een man met een gitaar voor de microfoon staan. Hij stelt zich voor. “Hello, my name is Toby Goodshank.” Ook hij is onder de indruk van het gebouw en de gehele entourage daarom heen. Goodshank woont in New York. In een ‘shithole’ zegt hij zelf: “But, it is home.” De toon is gezet, hij krijgt de lachers op de hand.

Toby Goodshank
Track One

Tien jaar geleden maakte Toby Goodshank een album zonder titel met tien nummers die eveneens titelloos zijn. Toen hij Boo Hoo leerde kennen, had die net zijn eigen platenlabel Lousy Moon Records opgericht. Dat tien jaar oude album werd opnieuw uitgebracht. Goodshank voert deze avond al die tien titelloze nummers op, beginnend bij Track One en eindigt met Track 10.

Aan alles merk je dat Toby Goodshank een geoefende performer is die gewend is op kleinere podia op te treden. Hij babbelt er lustig op los, reageert moeiteloos op het publiek en vraagt het om mee te zingen, iets waar hij zelf eigenlijk een hekel aan heeft.

Toby Goodshank
Rappen met smartphone

Zijn teksten zijn vol insinuaties en woordspelingen die waarschijnlijk als explicit aangemerkt worden. Van die tien tracks begeleidt Toby Goodshank zichzelf op gitaar behalve twee nummers waar hij gebruikmaakt van een smartphone. Een vriend heeft twee tracks gesampled met onder meer een nummer van Burt Bacharach. Toby Goodshank rapt er niet onverdienstelijk doorheen.

Al met al is het een zeer leuke avond met twee sympathieke rasartiesten. Het enige wat je je kunt afvragen is, hoe zou het zijn geweest als de band Oliver Oat wél had opgetreden?

Benjamin Fro is relaxter dan een zitzak

Fro is een filosofisch rapper die hiphop muziek maakt

Zoals het hoort bij de Popronde begint vrijwel iedere band iets te laat, het Brabants kwartiertje treft ook Benjamin Fro. De vierkoppige band ‘The Theory of Justice’ staat achter de Amsterdamse rapper Fro (Adam Bais). Letterlijk, het podium waar ze optreden past maar net in de Palm dus ruimte om naast elkaar te staan is er amper. Benjamin Fro omschrijft zichzelf als filosofisch rapper die hiphop muziek maakt. Geen woord van gelogen, maar hij doet veel meer dan dat.

Het optreden
Fro is in Nederland nog niet zo bekend, hoewel de Palm vrij vol is zijn er daarom nog een paar plekjes vooraan. Toch zijn er duidelijk fans binnen: zodra de openingstrack ingezet wordt, springt een groepje meisjes meteen op. De eerste danspasjes zijn al gezet voor de rapper goed en wel kan beginnen. Hij start met ‘The Light’, van het album ‘Praten Over Leven’. Een chille plaat met lekkere beats en pianoklanken die je niet direct verwacht bij hiphop. De muziek bevalt goed, zo veel is duidelijk, de lege plekken vooraan zijn binnen no time gevuld.

Er hangt een ontspannen sfeer op het podium die verraadt dat dit niet hun eerste optreden is. The Theory of Justice geeft op bas, elektrische gitaar, drums en keys een heerlijke aanvulling op de raps van Fro. Soms zijn die dromerig, soms hard. De klassieke hiphop krijgt op dit podium een creatieve verbreding door synths en jazzy toetsen. Het doet denken aan een collab van Pete Philly & Perquisite en Chef’Special op hun eerste album.

Hoe meer het publiek hoort, hoe meer ze meegenomen geworden door de vibe die Fro uitstraalt. Alles lijkt moeiteloos te gaan voor deze Amsterdammer. Al snel blijkt dat hij ook humor heeft. Tussen twee nummers door promoot hij de sales van zijn nieuwe plaat: “Je kunt m’n album ook kopen, geef wat je wil. Het kost drie euro om ‘m te maken, dus als je 2,50 geeft ben je wel een beetje een eikel.” Het publiek lacht hartelijk met hem mee.

Benjamin Fro nadert het eind van zijn set: “Oké dan, hebben jullie zin om een feestje te bouwen?” Een redelijk enthousiast ‘yeah’ volgt. Fro antwoordt gevat: “Ik heb het idee dat rappers dingen altijd twee keer moeten vragen. Hebben jullie zin om een feestje te bouwen?” Na een volmondig ‘ja!’ van het publiek eindigt hij met het nummer ‘Real Man’.

Achteraf
Na het optreden zoek ik Fro op voor een kort gesprek. Ik vraag hem naar het optreden, zijn inspiratie en bekendheid.

KLANKGAT: Is dit het kleinste cafe waar je ooit gespeeld hebt?
Fro: “Vorige week zaterdag was ik in Almere. Ik denk dat dat het kleinste zaaltje tot nu toe was.”

Kan ik me voorstellen, hebben ze überhaupt grote zalen in Almere?
Geen idee, maar ik wil niet heel Almere op mijn nek hebben. [lacht]

Wie is op dit moment je inspiratie?
Een rapper, Odyssey, die heb ik toevallig eergisteren ontdekt. Hij maakt hiphop met een liveband. Het is super soulvol, en combineert de oude hiphop van de jaren ’90 met die van nu. Dat probeer ik ook, een combinatie van relaxt en opzwepend.

Internationaal ga je best wel lekker, maar in Nederland ben je nog niet zo groot. Waar denk je dat dat aan ligt?
Ik sta inderdaad in Duitsland en Italië in de New Music Friday [op Spotify, red.]. Dat heeft voor het nummer The Park 40.000 streams opgeleverd. Ook in Polen, Denemarken en Zwitserland gaat het goed, daar word ik op de radio gedraaid. Sowieso zijn ze in het buitenland vaak een paar jaar eerder dan hier. Dat ligt aan internet denk ik. Je hoeft minder te doen dan vroeger om muziek aan andere kant van wereld te krijgen. Als je ineens opgepikt wordt, kan het snel gaan.

Fijne avond, bedankt voor je optreden!

Beeld: Benjamin Fro – The Light

Don Javor

Don Javor debuut en presentatie CD Coming Soon

Garage Bluesrock gecombineerd met rap

“Coming Soon” is de titel van de EP die speedbluesband Don Javor zondag 23 april presenteerde tijdens de release in de grote zaal van het Willem Twee Poppodium.

Fokko
Het publiek wordt opgewarmd door singer-songwriter Fokko frontman van de band Want Want. Hij brengt, naast rauwe maar toch gevoelige Nederlandstalige nummers, enige verwarring over hoe ‘Don Javor’ nou eigenlijk uitgesproken moet worden. De combinatie van zijn warme stemgeluid en rauwe gitaarspel voorziet de zaal van een rustige en intieme sfeer. Veel nummers vertellen verhalen uit het verleden. Veelal over de liefde, maar niet altijd even positief.


Don Javor

Er heerst een gezellige drukte in de zaal als de gordijnen zich openen voor Don Javor. Zonder aankondiging wordt de eerste noot gespeeld, waarmee ze de aandacht van het publiek pakken en niet meer loslaten. Het genre is moeilijk definieerbaar. Het is Garage Bluesrock gecombineerd met rap. Een bijzondere combinatie. Deze doorgewinterde muzikanten zetten een strakke set neer. Ze hebben er duidelijk zin in, spelend voor een aardig gevulde zaal met veel bekenden.
In de veelzijdige nummers lopen catchy refreintjes gesmeerd over in hiphop, blues en rock. De rap is niet altijd even verstaanbaar, maar brengt een sfeer met zich mee die een totaal andere kleur aan de muziek geeft. De muzikanten staan vol energie op het podium, alsof ze nooit anders hebben gedaan. Don Javor houdt wel van stevige rock met een flinke dosis blues erin.

Don Javor
Kinderen bij Don Javor

Kinderen
Tijdens de laatste twee nummers mogen alle kinderen het podium betreden. Ze toveren een glimlach op ieders gezicht met hun enthousiasme, en de energie druipt bijna van het podium af. Na een laatste toegift zit het er toch echt op en wordt het publiek tevreden achtergelaten. Ik denk dat we nog veel van Don Javor gaan horen.


Op deze zondag 23 april is het recensie team KLANKGAT opgericht. De naam van het team werd tijdens een brainstorm sessie door Aya Dupont voorgesteld en unaniem door de anderen aangenomen.