Out of Step

Nieuw festival Out Of Step eerste avond goed bezocht

De Bossche Tramkade twee dagen gekleurd door skate en punk met fantastische openingsavond

Het nieuwe festival Out Of Step op de Tramkade in Den Bosch is een mix van art, skate en punk. Zeg maar ingrediënten die op de Tramkade rijkelijk voorzien zijn van ideale locaties. Out of Step is een initiatief van Helmer Lathouwers (o.a. Camp High Gain) en Casper Herselman van Attak graphic design.

Out Of Step

Out of Step
Out of Step – ©Out of Step

Je hebt wel eens zo van die dingen. Staat er een mooi festival op de agenda, twee dagen punk, art en skate, onder de noemer Out Of Step, blijkt dat je zelf alleen de vrijdagavond kan.
Op papier had de zaterdag de ‘betere’ bands; Tusky, Ploegendienst en zo wat meer namen, aangevuld met kunst en skate, verdeeld over de Tramkade.

De vrijdag was er ‘alleen maar’ in Brouwcafé de Vaart iets te doen, en dan nog ‘alleen maar’ bandjes… het ‘alleen maar’ blijkt een fantastische openingsavond op te leveren voor Out Of Step. Wat een bands, wat een sfeer, wat een avond!

CF98
Out of Step
CF 98 – ©CF98

Opener is het Poolse CF98, drie jonge gasten en dito zangeres, die rijkelijk tappen uit het vaatje wat een band als NOFX rijkelijk gevuld heeft. Niet beperkt door enige terughoudendheid door de enigszins lege zaal, spelen ze een strakke set skatepunk, afgewisseld door wat langzamere, ‘anthem’ achtige nummers. De gitarist wekt de indruk dat-ie het hele stuk vanuit Polen die ochtend achter het stuur van de tourbus heeft gezeten, de rest van de band oogt wat energieker. De zangeres, goed bij stem, springt en huppelt over het podium en praat de nummers aan elkaar. De bassist vult mooi in, de drummer tikt alles knap vol, met ruimte voor innovatieve en knappe breaks. En ondanks zijn licht uitgestreken uitstraling, is de gitarist er echt wel bij, scherp en to the point. Een toffe opener van een toffe avond.

Skroetbalg

Er zijn van die woorden die lang in je hoofd blijven ronddobberen, woorden die een gevoel oproepen waar je niet zo veel mee kan. ‘Aalscholver’ doet dat bij mij, en ‘aardappelmoeheid’. Sinds vrijdag kan ik ‘skroetbalg’ aan het rijtje toevoegen. Het betekent ‘opschepper’ in Drenths dialect, en het is ook de naam van de tweede band op Out Of Step.

Skroetbalg doet niet aan nuance. Vanaf tel één gaat het gas er op. Dikke vette recht-toe, recht-aan rock ‘n’ roll in de hoge versnelling, met dikke zwarte rookpluimen als bewijs van een vette afstelling. Mocht iemand beweren dat de vier mannen van Skroetbalg de buitenechtelijke kinderen zouden zijn, als gevolg van een Drenthse vakantie van Motörhead, ik had het voor waar aangenomen. Vol volume en enthousiasme bezingen ze de geneugten van bier, hun provincie en zo nog wat. Het dialect maakt het wat moeilijk te volgen, maar dat ponypark Slagharen kut is, komt duidelijk over. Dikke pret met deze mannen.

Skroetbalg
Skroetbalg – ©Skroetbalg
March

March mag het stof opvegen wat Skroetbalg achter heeft gelaten. De vierkoppige band uit Breda, twee dames en twee heren, maakt ouderwetse punk. Ginne klets, gewoon spelen, vol energie. De zangeres heeft een goede schreeuw die perfect past bij de muziek. Helaas is March in mijn beleving de minste van de bands die ik vanavond ga zien. Het geluid blijft hangen in de hoge tonen, wat nog eens versterkt werd door de harde schelle bekkens van de drummer. Toch de set uitgekeken, want wat overblijft is een band die hard z’n best staat te doen, met veel plezier en overgave.

Insanity Alert
Out of Step
Insanity Alert – ©Insanity Alert

Wat van ver komt is lekker, zegt men. Nu is Oostenrijk niet heel ver van hier, maar ver genoeg om hun chocolade, en belangrijker, één van hun bands érg lekker te maken (in hoeverre dit trouwens waar is? De zanger blijkt, na afloop, in ieder geval een rechtgeaarde Rotterdammer, met wie het goed ouwehoeren is bij de merchstand).

Maar Oostenrijks of niet, Insanity Alert komt, ziet, overwint, en geeft ook nog even een trap na. Wat een geweldige partij ouderwetse thrashmetal krijgen we om onze oren hier! Strak, snel, de zang, de breaks, alles klopt hier. De moshpit voor het podium laat zien dat het publiek het hier mee eens is. Wat een heerlijke bak energie nemen deze mannen mee. Na een set van een drie kwartier nemen zij dan ook dik verdiend het dankbaar gejuich van het publiek in ontvangst. Wat een afsluiter!

Bij deze applaus voor de bands die ik deze avond in de Vaart heb gezien, en applaus voor Out Of Step, dat een energiek en sympathiek festival neer heeft gezet. Ik ben erg benieuwd wat de ervaringen van de zaterdag zijn, laat alsjeblieft een reactie achter.

Punk avond in World Skate Center Den Bosch

Female frontend punk - hard puntig en kort geheel in de punk traditie & stijl

Voor deze punkavond in het World Skate Center op zaterdag 16 juni staan er drie bands op het affiche. De drie mannen van Teuk McGraig mogen de avond openen met hun stevige gitaarrrock. Deze Bossche band vindt zichzelf niet zozeer een punkband. Dat zei leadsinger Harm van Mil aka Teuk door de mic toen de band al een eind verder zat in zijn optreden. Dat is duidelijk te horen aan hun nummers die niet volgens het stramien van de punk – puntig en kort –  zijn opgebouwd. Teuk McGraig leunt meer tegen trashrock en dat is goed te merken aan het volume dat de zaal van WSC in buldert. Niet dat iemand dat trouwens erg vindt. Verre van dat. Wel bleef het publiek op gepaste afstand van de geluidsboxen.

Punk avond in World Skate Center Den Bosch - ©ronald_rijken
Teuk McGraig

He Said No
Na de masculiene rock van Teuk McGraig, was het podium helemaal voor de twee female frontend Punkbands. De eerste klanken van het uit Eindhoven Rockcity afkomstige He Said No waren al te horen toen ik de zaal binnenkwam. Ik hoefde me niet per se door de menigte naar voren te werken, want er was plek genoeg in de zaal, dus posteerde ik me voor het podium.

Daar zag ik een drummer in zijn blote bast, die de snelle vierkwartsmaat met flink wat geweld vooruit stuwde. De gitarist met flatcap en baardje werkte de nummers met drie akkoorden snel en behendig af. Dan de frêle zangeres, bij wie die vijfsnarige basgitaar wel erg groot leek, schreeuwde haar welgemeende, maar vaak onverstaanbare teksten de zaal in.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het meeste van hun repertoire klinkt precies zoals je van punkmuziek mag verwachten, hard, snel, kort en voornamelijk drie akkoorden. Daardoor was er weinig onderscheid te maken tussen de nummers. Ook het nummer wat aangekondigd wordt als liefdesliedje, klinkt exact hetzelfde als de voorgaande nummers en bleef ook keurig ruim onder de twee minuten. Of de cover Gay Bar  van Electric Six ook onder de noemer liefdesliedjes te scharen is waag ik te betwijfelen, maar je ziet wel dat het iets teweeg brengt in de zaal. Het publiek, dat best wel wat afstand houdt tijdens dit optreden, komt nu wat meer in beweging.

Het voorlaatste nummer heeft dan vervolgens ook wat meer diepgang met warempel iets wat op een gitaarsolo lijkt. Als dan als uitsmijter nog het nummer We Want Blood van dé punkhelden uit Eindhoven Peter Pan Speedrock gespeeld wordt is het publiek om. Maar dan is het alweer afgelopen. Hard, snel en kort, maar met een mooi slotakkoord.

March
Na een korte soundcheck is March er klaar voor. Althans, dat denken ze, want in het begin van de set hangt bij de gitarist rechts op het podium zijn gitaarriem los. De gitarist van He Said No rent het podium op om hem vast te maken. Maar er blijkt meer aan de hand. Terwijl het geluid gefikst wordt, speelt de band gewoon door. Tijdens het derde nummer Hendrik Lucifer wordt er nog wat gestemd, maar dan is de gitarist er klaar voor. Gelukkig speelt frontwoman Fleur van Zuilen met haar rauwe stem ook een aardig potje gitaar, maar met twee gitaren ontstaat er toch meer een muur van geluid. En dat is fijn. Niet in de laatste plaats ook door de retestrakke drummer die de boel laat doordenderen. Big Wave is een goed gekozen titel, want dit nummer doet me een beetje denken aan de surfmuziek uit de jaren zestig, maar dan harder en sneller.

Deze slideshow vereist JavaScript.

De sfeer zit er goed in. Fleur schuwt het contact met het publiek niet en krijgt de zaal goed mee. Daar zorgen de puntige punknummers ook wel voor. Bijna alle nummers die gespeeld worden vanavond zijn van hun in 2016 verschenen album Stay Put. Het laatste nummer van dat album heet In Vain en dat nummer valt op door een rustige driekwartsmaat in het begin, dan een heftig stuk en weer die rustige driekwartsmaat, waar de stem op een wat subtielere wijze ook goed tot zijn recht komt. Het nummer Sometimes, dat tegen het einde van het optreden gespeeld wordt, heeft een bijna Foo Fighters achtige break en ook de riffs doen me daar aan denken. Such A Drag is een lekkere afsluiter die lekker snel en hard begint, met in het midden een rustig basloopje dat over gaat in een bijna bluesy stuk dat mooi opgebouwd wordt met fraai soleerwerk van de gitarist om vervolgens weer op volle snelheid te eindigen. Op het hoogtepunt stoppen, dat doen ze goed. Gelukkig alleen voor deze avond, want de volgende show staat al gepland.

Wil je March binnenkort nog zien dan kan dat tijdens Jera On Air op zaterdag 30 juni

Foto’s: Ronald Rijken