Nephylim

Nephylim brengt debuut album Severance Of Serenity uit

Melodic death metal met een prog/black/doom randje van wereldklasse en van eigen bodem

Het Corona virus zorgt ervoor dat KLANKGAT voorlopig geen concerten kan recenseren dus gooien wij het over een andere boeg. Met interviews en reviews van album/ep/single/streaming releases. Dat deden we al maar nu nog meer. Hier is nu Nephylim met hun debuut album Severance of Serenity (letterlijk: Afscheid van de Rust).

Nephylim – Severance Of Serenity

Nephylim
Nephylim – Severance Of Serenity
Nephylim
Cézary van der Veen

Dit pareltje van eigen bodem is al een maand of twee uit, maar verdient het om nog eens extra aandacht te krijgen. Nephylim uit Den Bosch timmert al even aan de weg. De band kende een zeer moeizame tijd na het overlijden van Cézary van der Veen, hun frontman. Maar zij zijn niet bij de pakken neer gaan zitten en hebben doorgezet. Met dit debuut als prachtig resultaat waar ze zeer trots op kunnen zijn.

Het album opent instrumentaal met Reminescence. Mooi en sfeervol met een beetje Black gevoel. Dat Black metal gevoel houdt Nephylim vast in het begin van Forsaken dat snel verandert in een snelle melodic death metal song.  Vanguish the Sepsis (hoe toepasselijk nu..) met een langzaam slepend tempo volgt. Dat is toch wel kenmerkend voor Nephylim die veel dynamiek en melodische solo’s in haar nummers stopt. Er word echt goed gemusiceerd en je kunt horen dat de band lang heeft gewerkt aan dit debuut en zo met volwassen songmateriaal te voorschijn komt. De natuur speelt een grote rol in de teksten van Nephylim, met daarin de nodige persoonlijke verwijzingen.

Hoogtepunt
Dan mijn persoonlijk hoogtepunt Aftermath met staccato begin (Gojira), om dan met veel sfeer in midtempo verder te gaan. Dat doet mij sterk aan Amon Amarth denken maar dan met een prog randje. Halverwege het nummer komt de staccato riff terug en neemt Nephylim ons mee met dubbele grunts naar een meeslepend stuk en een solo met veel reverb en delay wat voor veel sfeer zorgt. De vele tempowisselingen zorgen dat het geen moment verveelt.

Poppy
Fractured Existence laat dan een bijna poppy begin horen wat overgaat in lekker riff werk waar ook weer de nodige afwisseling inzit. Reassurance is een instrumentaal rustpuntje van een grote schoonheid om er daarna met the Bitter Inheritance gelijk in te knallen met rollende dubbelbas en heavy gitaren, onderbroken met een mooi tussenstuk.

Dust Veiled Sky barst dan weer van de vele wisselingen, slepend, snel, sfeer het zit er allemaal in. Eye of the Storm gaat dan weer in headbang snelheid verder. Remembrance met Andy Gillion van de Finse death metal band Mors Principium Est als gast, is meeslepend met een geweldig tussenstuk waarbij de bass een grote rol speelt. Het is een naar prog refererend nummer met geweldig gitaarwerk, om dan heel klein te eindigen met piano en daarmee een passend laatste nummer van deze geweldige plaat te zijn.

Als nieuwe zanger Tijn Bosters (Depths of Kronos/Bastard Bound) nu met zijn kenmerkende grunt nog wat meer afwisseling in de zang gaat brengen, zie ik een grote toekomst weggelegd voor dit professionele goed musicerende gezelschap wat zeer internationaal aandoet. Live staat Nephylim ook zijn mannetje. Dus gaat dat horen en hopelijk snel weer te zien. AANRADER!


Bandleden Nephylim

Deze diashow vereist JavaScript.

Tijn Bosters : Lead Vocals
Kevin van Geffen : Guitars/ Backing Vocals
Martijn Paauwe : Drums
Ralph Lentink : Guitars
Rens van de Ven : Bass

Dukebox presenteert nieuwe werk- en atelierplek

Bossche urban scene krijgt er een nieuwe uitvalbasis bij

DUKEBOX, het productiehuis voor urban & hiphop in Den Bosch, presenteerde donderdag 1 november de nieuwe werkplek en studio boven in het pand van het World Skate Center (WSC). Het WSC deed Dukebox een uniek voorstel om ‘samen te gaan wonen’, een aanbod waar Dukebox geen nee op zei.

Productiehuis Dukebox

Dukebox
Team Dukebox

Voorste rij vlnr: Silvan Vasilda, Jelisa van der Werf, Dewi van Maaren, Lidwien van Noorden | achter vlnr: Rogier van Hout, Etienne Lieben, Bart van Velzen

Dukebox als productiehuis voor de urban scene werd drie jaar geleden opgericht en ontstond vanuit de scene in Den Bosch. Twee jaar geleden was de kick-off in World Skate Center.

Deze diashow vereist JavaScript.

Johan, Bluem en Hans gaven een spoken word performance weg tijdens de opening van de nieuwe werkplek annex studio van Dukebox.

KLANKGAT: Dukebox viert vandaag de opening van de nieuwe werkplek. Wat kunnen mensen daar allemaal gaan doen?
Bart van Velzen: Nou, we hebben een studio, een kleine, en daar kan worden opgenomen. We hebben flexplekken waar mensen aan hun eigen projecten kunnen werken of aan Dukebox projecten. En het is ook een studio met twee grote tafels waar mensen kunstwerken kunnen maken. Het is 60m2 die we ten volle benutten voor onze eigen kantoorwerkzaamheden maar ook voor iedereen is het een flex werkplek, een studio of wat mensen ook maar willen doen. Daarnaast werken we natuurlijk met World Skate Center. We gaan samen met hen veel meer workshops en feesten ontwikkelen zodat we – omdat we nu met hen samenwonen – alles wat wij doen, in onze eigen ruimte meteen kunnen vertalen naar een manifestatie in de podium zaal.

Dukebox
De nieuwe werkplek/studio

Hoe gaat dat er concreet uit zien dan?
Wat belangrijk is voor Dukebox, is dat we een meerwaarde scheppen van wat al is in de scene. Zeg maar een heel groot meerdaags festival wordt gedaan door Kings of Colors, hiphop of urban feesten worden al gedaan door Koninkrijk van Muziek, dus dat hoeven wij allemaal niet te doen. Wij willen een meerwaarde zijn, heel graag met hen partneren – we zien onszelf graag als een verbinding, een verbinder. We willen kijken wat er nog niet is in Den Bosch. Er is bijvoorbeeld nog niet een dans- en sportfestival, dus dat gaan wij organiseren. Er was nog geen fysieke plek waar dat samenkomt. Die hebben wij nu gerealiseerd.
Er was nog geen spoken word podium en dat hebben wij nu gerealiseerd met de Bieb. En daar proberen wij ook altijd te partneren. Dus wij willen dat of mensen uit de scene samen iets gaan doen of met belangrijke partners in de stad en het liefst beide. Dat was het geval bij Woordlustig, Jam de la Fem en Vuist. Dukebox gaat nooit iets alleen maar doen, omdat wij in ons kantoortje het top-down hebben bedacht.

Dukebox
BST Connection

Hebben jullie misschien plannen voor een eendaags festival waar dans, muziek, beats, sport, hiphop, graffiti, spoken word, rap bij elkaar komen?
Die ambitie heeft Dukebox wel. We hebben nu in ieder geval de plek waar alles en iedereen bij elkaar kan komen in één ruimte. We zijn aan het nadenken over een manifestatie. Over twee weken heeft Dukebox het BST Connection Festival opgezet over de gehele Tramkade waarbij alle urban sport en dans bij elkaar komt. Dat is op 17 november met workshops en battles en op zondag18 november de grote finale. Die is ook aantrekkelijker voor het grote publiek en waarbij breakdance, hiphop dans en tricking, de martial art variant, bij elkaar komen. We gaan zien of we die dingen aan elkaar kunnen koppelen op een latere manifestatie of festival.

 

Clittenband

Morning Dawn is klaar voor het grote werk

Dennis Sluijter focus op het overbrengen van de nummers

Morning Dawn en Dennis Sluijter ken ik al een tijdje. Eigenlijk meer van zien, tijdens optredens of andere gelegenheden. De eerste keer was bij Willem Twee poppodium in oktober 2016 tijdens een showcase van Bossche muziekorganisaties die bands voortbrengen of ondersteunen. Morning Dawn was een protégé van Music’scool. De band deed mee aan de eerste Bossche Band Battle (BBB) in 2016. Daarna zag ik Morning Dawn tijdens Jazz in Duketown 2017 bij Jazz Under All in De Raadskelder en bij het Boundless festival in Willem Twee in april 2018.

Ik zag Dennis ook bij de finale van de BBB in Willem Twee poppodium eind december 2017. Hij wilde niets missen van wat er zich op het podium zoal afspeelde. Zaterdagavond 13 oktober speelde Morning Dawn als vierde band bij de laatste voorronde van de BBB editie 2018 in Koudijs Kafé. Ik sprak Dennis na dat optreden.

Morning Dawn
Morning Dawn in Koudijs Kafé

KLANKGAT: Ik zag je vorig jaar bij de finale van Bossche Band Battle en ik dacht: ‘Die gaan volgend jaar meedoen. Zag ik dat goed?
Denis Sluijter: Ja, vorig jaar dachten wij ‘Waarom hebben wij dit jaar niet meegedaan?’.  Maar toen zaten we nog een beetje in de groei. We zitten nu een stapje hoger en hebben er daarom voor gekozen dit jaar mee te doen. We hebben het eerste seizoen meegedaan, dan moeten we het deze keer ook doen.

Je vond Morning Dawn toen nog niet rijp genoeg om mee te doen?
Ja, we zaten toen net in de groei. We waren pas begonnen. En als ik erop terugkijk dan was dat de oude Morning Dawn, aan het begin. We hebben uiteindelijk gezegd ‘We gaan zoveel mogelijk progressie maken en gewoon weer meedoen’. Dit jaar dus.

Ik zag jouw gretigheid vorig jaar, je wilde wel. Leg eens uit waarom je vindt dat Morning Dawn dit jaar er wel voor klaar is.
Nou, we hebben sowieso veel tijd gestoken in de nummers en de afstelling van de muziek. Als we ons zelf comfortabel voelen bij onze muziek dan vind ik het ook comfortabel genoeg om dat op het podium te doen. De energie zit er bij ons altijd in – no matter what –  als er maar één man staat of honderd. Dat zit wel goed. Alleen, ik wil me puur concentreren op het overbrengen van onze nummers en dat is iets waar je aan moet werken. Dat kun je niet instuderen, dat moet je blijven spelen, blijven spelen, blijven spelen en veel optreden.

Ik zag jullie performance, vol zelfvertrouwen, puntige rock. Dat staat als een huis. Heeft Morning Dawn de Band Battle nodig?
Zeker, ik vind de Bossche Band Battle iets is van onze thuisbasis, wat van Den Bosch is. Dit is eigenlijk wat je roots zijn. Bossche Battle is top om aan mee te doen.

Hoe zou ik de muziek van Morning Dawn moeten omschrijven?
Het is alternatieve rock maar met invloeden uit nineties.

Een beetje punk
Ja, dat is nog van de vroegere Morning Dawn. We hebben een nummer, Timemachine, gespeeld uit die tijd. Dat was het eerste nummer dat we vanavond speelden. We dachten, we zitten nu toch in Den Bosch en dit nummer spelen we eigenlijk nooit meer. Laten we het weer een keertje doen.


Kopfoto: Casper Menting

De lekkerste snoepjes van de Popronde

Wegdromen, rocken en dansen

Dat de Popronde een broedplaats is voor nieuw talent is inmiddels wel een feit, gezien het grote aantal bands dat is doorgebroken de laatste jaren en die hun eerste podiumervaring hebben opgedaan tijdens de Popronde. Dat tijdens deze editie van vrijdag 5 oktober in Den Bosch ook bands te zien zijn die volgend jaar op een aanzienlijk groter podium zullen staan, is zeer waarschijnlijk. Met de Popronde voel voel ik me vaak als een kind in snoepwinkel. Van tevoren kies ik een paar nieuwe smaken uit en dan is het maar afwachten of het ook aan de verwachtingen voldoet als je ze eindelijk gaat proeven.

Faradays

Het eerste snoepje waar ik me aan waag is Faradays, die vanavond als trio zal aantreden in plaats van met zijn vijven zoals ze gewoonlijk te zien zijn. Het decor is  de intieme setting van het Mariapaviljoen, tenminste als je niet naar boven kijkt, alwaar het lelijke systeemplafond te zien is. Maar wie wil er nu naar boven kijken als je een zangeres als Karindra Perrier voor je neus hebt staan, die hoewel ze de kleinste van het stel is, de grootste blikvanger van de band is. Karindra, die in het dagelijks leven natuurkundig wetenschapper is in de nanofotonica legde me na afloop van het concert uit dat de bandnaam Faradays komt van de Britse natuurkundige Michael Faraday en dat Faradays natuurlijk ook gewoon een hele coole bandnaam is. De zwoele synthpop die de band maakt heeft soms een 80’s sound met allerlei lekkere bliepjes en andere geluiden van de man achter de synths Erik, maar neigt ook een beetje naar trip hop, mede dankzij de drumcomputer van Thomas en de diepe bass. Karindra heeft een eigen stijl van dansen, met de heupbewegingen van een buikdanseres en haar haren wild achterover zwierend. Ze voorziet zelf haar stem met wat extra effecten. Halverwege de set spelen ze hun eerste single real, die zéker hitpotentie heeft en airplay verdient. Als laatste nummer wordt Promise gespeeld. Ook al zo’n lekker in het gehoor liggend liedje die bij de betere muziekzenders te horen zou moeten zijn. Ik verwacht dat we van Faradays nog veel meer gaan horen.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Love Couple

Het volgende Popronde smaakje is de electro punkband Love Couple in De Palm, alwaar het ruim voor het optreden al dringen is om binnen te komen. Is Love Couple al zo populair of is de Palm gewoon the place to be? Het is natuurlijk ook niet een hele grote kroeg en dat betekent voor de bassist met zijn bass synthesizer, dat hij genoegen moet nemen met een plekje naast het podium. Op het podium zien we dan de drummer, die naast dat ie lekker stevig drumt ook nog regelmatig meezingt, een gitarist rechts op het podium met zijn gierende gitaargeluid en de zangeres die ook de toetsen speelt. Het is niet echt vernieuwende muziek en doet me denken aan bands uit het verleden als The Breeders en Sonic Youth maar dat is dus helemaal geen schande. In het puntige punkpopliedje Find Martin zit een lekker aanstekelijk synth riedeltje en ook in de single Chinatown zit er zo’n lekker synth deuntje. Aan het einde van de set gaat het keyboard van het podium en ontstaat er iets meer ruimte voor zangeres Renée om te dansen. Ook de bassist kan dan het podium op. Renée klimt ook nog even op de bar tijdens een van de laatste nummers. Love Couple straalt plezier en energie uit en we gaan hier ook vast meer van horen en zien.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Malvae

Dan een klein tussendoortje in het drukke schema van de Popronde, maar een act die ik zéker even wil meepakken. Malvae speelt bij de Kinky Kappers en ik ben erg blij dat ik hier een stukje van mee kan maken. Als ik binnenkom is de show al bezig met Jim achter de knoppen en Esther op zang. En een show ís het, want het lijkt alsof ik me in een soort mini nachtclub bevind, compleet met een fraaie lichtshow, hypnotiserende visuals op de achterwand en 2 kleine rookmachientjes. Er wordt door het aanwezige hippe publiek lekker gedanst op de langzame maar diepe bass beats, met de creatieve samples van geluidjes die hij verzamelt tijdens zijn reizen over de hele wereld. Dan verlaat Esther het podium en gaat Jim alleen verder, maar het blijft boeien. Tussendoor maakt hij nog veelvuldig gebruik van de drumcomputer en zingt zelf ook nog. Je raakt bijna in trance van die creatieve ritmes die mij soms aan Flume doen denken. Dan moet ik helaas weer door naar het volgende optreden. De volgende keer wil ik het helemaal meemaken. Internationale kwaliteit als je het mij vraagt.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Kita Menari

Als laatste ga ik proeven van Kita Menari in de foyer van Willem Twee Concertzaal. Het wordt een bijna privé optreden, want druk is het zeker niet. Maar dat mag de pret niet drukken, want de mannen bouwen gewoon een feestje. De muziek is erg dansbaar, maar dat kan ook bijna niet anders, want Kita menari betekent wij dansen in het Maleis. De soms gedempte akkoorden van de gitarist klinken ook wel een beetje oosters. De aanstekelijke nummers doen soms ook denken aan de swingende muziek van Two Door Cinema Club. Het selecte gezelschap dat hier aanwezig is krijgt zelfs een primeur voorgeschoteld. Het nummer All Just A Dream wordt voor het eerst live gespeeld voor publiek. Bij het nummer Feel It All wordt gevraagd mee te zingen met het zinnetje I know you won’t let go en je mag zelf kiezen of je de hoge of de lage toon meezingt. De zanger zelf schakelt erg gemakkelijk tussen borst-en kopstem. In het laatste nummer is er nog ruimte voor een heuse gitaarsolo. De nummers van Kita Menari liggen lekker in het gehoor en ik hoop dat ze een volgende keer voor wat meer publiek spelen want dat verdient deze band.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Voor degenen die deze bands binnenkort nog in de buurt willen zien kun je volgende week zaterdag 13 oktober tijdens de Popronde in Oss terecht bij café ’t Libre voor Faradays en Love Couple. Kita Menari speelt op de Popronde in Tilburg bij café Bolle op vrijdag 12 oktober. Malvae komt niet op korte termijn in de buurt, maar als je ze wil zien, dan zul je naar Amsterdam moeten afreizen, waar ze op zaterdag 13 oktober in de Melkweg spelen.


Foto’s: Jane Duursma en Ronald Rijken

Nocturnal Waters wil stijl beter definiëren

Elk optreden is goed voor het opbouwen van een nog betere performance

Nocturnal Waters sloot de tweede voorronde van de Bossche Band Battle 2018 af die zaterdag 29 september in de Azijnfabriek werd gehouden. In januari van dit jaar interviewde KLANKGAT zangeres en tekstschrijver Amanda Winnemuller op het Rauwkostfestival. Toen moest de band uit Den Bosch die nog nooit had opgetreden het festival openen. Nu, na zowat negen maanden, zijn we benieuwd welke ontwikkelingen Nocturnal Waters heeft doorgemaakt.

Nocturnal Waters wil stijl beter definiëren
Nocturnal Waters in de Azijnfabriek

KLANKGAT: We spraken elkaar negen maanden geleden op het Rauwkostfestival. Zijn er veranderingen bij Nocturnal Waters?
Amanda Winnemuller: Ja, er zijn een aantal leuke dingen gebeurd. Nina en Hilde, onze drummer en bassist [Nina Pfeiffer en Hilde van den Hoek, red.] zijn aangenomen bij Rock City. De school is inmiddels begonnen en zij volgen nu een fulltime muziekopleiding. We zijn van een Whatsapp groep waar we mee begonnen, overgegaan naar elke week vaste repetities. We proberen nu onze stijl beter gedefinieerder te krijgen wat best lastig is. We zijn vooral bezig met schrijven en proberen af en toe optredens te doen.

Je vertelde bij het eerste interview dat jullie via Whatsapp stukjes muziek uitwisselden om zo tot een song te komen. Dat hebben jullie nu afgesloten?
We bespreken natuurlijk dingen via de groepsapp, maar we zijn vooral in de repetitieruimtes te vinden. Ik heb de maanden vóór de zomervakantie veel nieuwe teksten geschreven zodat we vanuit de teksten meer kunnen componeren. Iedereen is lekker op vakantie geweest wat goed is voor de verse inspiratie.

Nocturnal Waters
Post new wave van Nocturnal Waters

Zijn er ook personele wijzigingen?
Nee, iedereen is nog steeds bij Nocturnal Waters. We bestaan nu deze maand een jaar.

Dat schrijven, gaat dat resulteren in een EP?
Dat zou heel fijn zijn. We hebben eigenlijk al voor de zomer besproken wat wij precies als doelen stellen. Zo willen wij een EP uitbrengen en een vervolg EP die thematisch op elkaar moeten aansluiten. Wij willen daar een conceptuele EP van maken met vier nummers. Opnemen is wel een ding want opnemen is duur.

Vonden jullie je al sterk genoeg om deel te nemen aan de Bossche Band Battle?
Ik was best onzeker maar kan niet spreken voor de rest van Nocturnal Waters. Maar ik denk dat elke keer als wij optreden, wij dingen leren. We kunnen met elkaar bespreken hoe we eventueel dingen anders moeten doen, wat er niet goed ging, wat er wel goed ging. Elk optreden is goed voor het opbouwen van een betere performance.


Nocturnal Waters
Jurylid Tim van Baalen

Nocturnal Waters gaat jammer genoeg niet door naar de halve finale van de Bossche Band Battle. De bands Holsaby en An Adverse Copy kregen de twee felbegeerde tickets. Misschien komt Nocturnal Waters in aanmerking voor één van de twee wildcards die te vergeven zijn in deze muziekwedstrijd. Jurylid Tim van Baalen (MusiCare) sprak lovend over de band: ‘Nocturnal Waters is een band met veel potentie’.

Focus

Focus ooit roemrijk is meer dan alleen maar Hocus Pocus

Support act Golden Caves female frontend progrock

Focus, een band die zijn hoogste roem haalde in de jaren ’70 van de vorige eeuw. Fluitist/organist/vocalist Thijs van Leer (zie foto boven) en drummer Pierre van der Linden zijn gebleven uit de oorspronkelijke groep waar de beroemde gitarist Jan Akkerman deel van uitmaakte. Maar Focus is nog steeds een unieke band en verre van uitgerangeerd.

Support act Golden Caves

Focus
Romy Ouwerkerk – Golden Caves

Openen voor de legendarische band Focus, je kunt het slechter treffen. De Nederlandse female fronted progrock band Golden Caves deed het met verve. De vergelijkingen met Whithin Temptation of The Gathering hoorde ik om me heen al gemaakt worden. Romy Ouwerkerk heeft dan ook wel een geschoolde stem, maar de strakke band is meer prog in de sfeer van Porcupine Tree dan metal. Ook al schuurt het zo nu en dan wel tegen de stem aan van Anneke van Giersbergen, is dat zeker geen diskwalificatie.

Dat de kwaliteiten van Romy acht jaar geleden niet herkend werden door volkszangers Jeroen Van De Boom en Nick en Simon tijdens de blind auditions van The Voice Of Holland zegt natuurlijk helemaal niks, dat blijkt nu wel weer. Een dijk van een stem heeft deze charismatische frontvrouw, die af en toe ondersteund wordt door de ietwat rauwere stem van toetseniste Elise die op bescheiden geluidsniveau meezingt.

Focus
Golden Caves in Willem Twee poppodium

Afgelopen jaar hebben ze hun cd Collision uitgebracht. Het materiaal hiervan kwam vanavond uitgebreid aan bod.
Wie Golden Caves nog live wil zien voordat ze gaan toeren in Groot Brittannië, en dat wil je, adviseer ik op zaterdag 6 oktober naar Baarlo af te reizen. Daar spelen ze op het Progpower Europe Festival.

Focus

Focus
Pierre van der Linden

De uitgebreide soundcheck heeft zijn vruchten afgeworpen, want het geluid klinkt als een klok. Dat Focus meer is dan alleen Hocus Pocus mag duidelijk zijn. Focus is ook meer dan alleen Thijs van Leer, die samen met de weergaloze drummer Pierre van der Linden, nog van de originele bezetting is. Gitarist Menno Gootjes en bassist Udo Pannekeet maken het Focus van nu compleet.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ik zeg bewust het Focus van nu, want de band heeft gewoon een heel modern geluid en voert je eigenlijk pas echt terug naar de jaren zeventig als Thijs van Leer zich nadrukkelijk laat horen in een nummer met zijn Hammond orgel, dwarsfluit en zijn veelal tekstloos gezang. Focus is nog steeds een unieke band en rijgt de verschillende genres blues, jazz en progressieve rock moeiteloos aan elkaar.
Er gebeurt van alles op het podium. Iedereen komt aan bod. Thijs van Leer natuurlijk, die tijdens het spelen van zijn Hammond ook nog even zijn dwarsfluit ter handen neemt en tussendoor nog op zijn theatrale manier zingt.

Focus
Thijs van Leer achter de Hammond orgel

Later komt hij achter zijn orgel vandaan om centraal op het podium te scatten. Gitarist Menno soleert er regelmatig heerlijk op los en zelfs bassist Udo krijgt het spotlicht op zich gericht als ook hij soleert op zijn zessnarige bas. In het slotstuk van de set wordt natuurlijk Hocus Pocus gespeeld, waarin de hoogste noten niet gezongen worden, maar vakkundig gespeeld worden op de gitaar. In het nummer zit ook een minutenlange drumsolo van Pierre van der Linden die door veel mensen met open mond wordt gadegeslagen. Erg indrukwekkend.
Andere klassiekers die de revue passeerden waren House Of The King, Focus 2, het wat stevigere All Hands On Deck en het bijzondere Franstalige nummer La Cathédrale de Strassbourg.

Na afsluiter Hocus Pocus blijft het, overigens zeer respectvolle publiek wat zeker niet alleen uit grijze koppen bestaat, minutenlang joelen en komt Focus nog terug voor een toegift. Het was een bijzondere avond en ik gun dit Focus, dat nog lang niet afgeschreven is, een groter podium.
Briljant.

Focus
Focus neemt applaus in ontvangst

Foto’s: Wies Luijtelaar

Kovacs

Ster in wording Kovacs hoeft zich niet meer te verschuilen

Sharon Kovacs verruilt duistere kant in Cheap Smell Tour

Kovacs, Sharon Kovacs, lijkt de nieuwe ster te worden die Nederland en daarna de wereld gaat veroveren. Nederlands muzikale talentenpoel lijkt een onuitputtelijke bron waar de ene parel na de andere naar boven komt drijven, maar sinds Anouk midden jaren 90 maakte geen zangeres meer zo’n verpletterende indruk als Kovacs.

Kovacs Cheap Smell Tour

Sharon Kovacs genoot haar zangopleiding in Eindhoven waarna ze zich in de kijker speelde bij Oscar Holleman, producer die onder andere Krezip en Within Temptation naar de top bracht en die Kovacs tot zijn persoonlijke project bombardeerde. Hij ontdekte al vroeg hoeveel potentie ze heeft en wat de rest van Nederland langzaamaan begint te beseffen. Het succes van haar nieuwe CD Cheap Smell en de tour langs elf uitverkochte zalen maakt duidelijk dat we hier met een ster in wording te maken hebben.

Ster in wording Kovacs hoeft zich niet meer te verschuilen
Kovacs Cheap Smell Tour

Vrijdag 21 september is ze terug in het Willem Twee Poppodium, waar het voor haar drie jaar geleden met haar eerste optreden ooit, allemaal is begonnen. Zoals ze zelf zegt, geeft dat de avond een speciaal randje, waardoor ze het extra wil laten slagen. Maar voor het zover is, krijgen we eerst een opwarmer.

Support act gewijzigd
Vooraf is er enige onduidelijkheid wat betreft het voorprogramma. Er was aangekondigd dat Ellenor Vora zou openen zoals de voorgaande twee shows. Maar het management koos afgelopen week voor een ander gezicht, namelijk singer/songwriter Judy Blank. Waar Ellenor Vora vooral herinnerde aan de duistere kant in de nummers van Kovacs, is met Judy Blank duidelijk de transitie gemaakt zoals ook Kovacs heeft met haar nieuwe plaat. Frisser en vrolijker. Al komt dàt voor Judy er nog niet uit als ze vanavond voor de leeuwen wordt geworpen.

Gewapend met slechts een gitaar en een dim spotlight op een verder donker podium brengt Judy Blank voorzichtig haar nummers aan de volgelopen zaal. Ze doet haar best en voorin kan ze rekenen op de nodige waardering voor folky, kleurrijke nummers, maar het merendeel van de mensen ziet de rustige performance als een goed excuus om even bij te kletsen. Hoe goed ze ook zingt, speelt en vooral ook lacht, ze wint het publiek niet voor zich.  Zonde, want het meisje doet echt haar best. Haar verlegenheid en matig volume spelen haar parten waardoor het slechts voort lijkt te kabbelen en de set nergens spannend lijkt te worden. Hopelijk voor haar komt hier verbetering in gaandeweg de tour.

Deze diashow vereist JavaScript.


Scherp contrast
Een scherper contrast blijkt niet mogelijk. Als het tijd is voor Kovacs, de hoofdact, ziet men een gitzwart podium die de eerste twee nummers slechts miniem wordt verlicht. Kovacs met uitgebreide band heeft meteen de volle aandacht als ze begint aan opener I Better Run. Haar dijk van een stem verstomt gelijk de hele zaal. Daarna komt er behalve meer licht, tegelijk ook meer sfeer, schwung en bombast in het optreden en laat ze het publiek alle hoeken van de zaal en zichzelf zien.

Kovacs kan voortaan zonder haar bontmuts. Ze hoeft zich niet meer te verschuilen. Haar gezichtsuitdrukkingen en heftige moves over het podium zijn nu wapens die ze gretig inzet om haar nummers kracht bij te zetten en een haast perfecte show te spelen. Want dat is het gewoon, nieuw of oude, swingende of ingetogen, Sharon Kovacs blinkt op alle nummers uit. Hoe zwaarmoedig of beladen de onderwerpen ervan ook zijn, ze worden met overtuiging gespeeld wat leidt tot een jazzy, waanzinnig en heftige show, waarvan het niet anders kan dan dat het alle aanwezigen voldaan en tevreden terug kijken.

Ster in wording Kovacs hoeft zich niet meer te verschuilen
Dramatiek in Cheap Smell Tour van Sharon Kovacs

Het verschil met haar eerste keer in Willem Twee is groot. Maar dat haar onzekerheid niet geheel verdwenen is, blijkt wel als ze probeert meer interactie te vinden met het publiek tussen de nummers door. Met haar onnozele spontane verhalen en met slechte timing en punch lines krijgt ze toch de lachers op haar hand en houdt ze de stemming er goed in.

Aan het geheel valt ook weinig aan te merken. Vanavond blijkt dat de ingeslagen weg op het nieuwe album ook live een goede is geweest en ik hoop dat ze deze lijn weet door te trekken. Wat de toekomst voor haar gaat brengen, is nu nog gissen, maar ik stel voor om over een paar jaar Kovacs naar het songfestival te sturen. Als iemand die kan winnen voor Nederland, is het wel een verschijning als Sharon Kovacs.


Foto’s: Arnold Bertens
website: blackflamingo.nl
Met dank aan Willem Twee poppodium

WSC

Bossche Band Battle 2018 eerste voorronde hoog niveau

Papajahkur en Lokotov Mocktail gaan door naar halve finale

Dat belooft wat voor de komende twee voorrondes van Bossche Band Battle 2018 als de bands in de eerste voorronde al van zo’n hoog niveau zijn. Zaterdagavond 15 september traden in Muziekcafé Lohengrin de eerste vijf bands aan imet Papajahkur (zie foto boven) die het spits moest afbijten. De beslissing welke bands doorgaan, was in handen van een driekoppige jury. De twee bands die uit deze voorronde doorgaan, komen uit in een halve finale. Geen makkelijke opgave voor de jury met al die goede bands.

Bossche Band Battle 2018

De twee bands die doorgaan naar één van de halve finales, zijn Papajahkur en Lokotov Mocktail. Dat is een uitslag waarmee je kan leven en ook goed voor de diversiteit aan genres voor in de halve finales. Want behalve ska-reggaeband Papajahkur, waren de vier andere bands stevig ingebakken in het rock en hardrock genre. Elke band krijgt ongeveer 20 minuten en dat is goed voor 4 à 5 nummers.
Bossche Band Battle wordt georganiseerd door Frans de Visser en Luuk Bergervoet van Studio Cube. De hoofdprijs is het produceren van een nummer in een video-clip en daarmee een flinke duw in de rug in de muziekwereld. Een andere doelstelling is het op de kaart zetten van de Bossche muziekscene.

Bossche Band Battle 2018
Papajahkur

Papajahkur
Reggae-ska band Papajahkur uit Den Bosch is een vijfmansformatie en timmert al geruime tijd aan de weg. Het is wel een bijzondere reggae band want er is flink wat ruimte vrijgemaakt voor gitaarsolo’s. Dat zou te maken hebben met de punk achtergrond van zanger/frontman Jared Kroese en de inbreng van gitarist Hendrik Kadmaerubun. De band oogt totaal op elkaar ingespeeld en zoekt meteen contact op met het publiek. Het is vrolijke, dansbare muziek en professioneel uitgevoerd.

Rockford
In tegenstelling tot Papajahkur is het voor Rockford uit Vught/Breda de eerste keer dat ze live optreden. De drie leden komen van de uiteengevallen bands Cape, Whyne en The Exploding Shetland Ponies. Die onwennigheid is visueel merkbaar en helaas ook te horen in sommige nummers. Echter het nummer Whatever wordt zeer, zeer overtuigend neergezet. Wat een geweldig nummer. Rockford is een rockformatie om in de gaten te houden.

Bossche Band Battle
Rockford met Arthur (bas), Patrick (drums) en Niels (zang/vocals)

Lokotov Mocktail
Zanger/gitarist Dani Steevensz heeft een snik in zijn stem en als hij hoog uithaalt dan wordt je meegenomen of je wil of niet. Dit trio uit Rockcity Eindhoven geeft een sterk visitekaartje weg en het is niets voor niets dat deze psycho rockband – die veel stijlen in zich verenigt –  van de vakjury mag doorgaan naar de halve finale van de Bossche Band Battle.

Bossche Band Battle
Dani Steevensz (bas/zang), Tom Oggel (drums) en Daan van der Donk (gitaar)

Echo Empire
Rockband Echo Empire uit Den Bosch, Oss, Eindhoven bestaat uit vijf man met zanger Jerry Mike als een echte frontman. Hij is de focus van de band en trekt de aandacht van het publiek meteen naar zich toe. Dat gaat hem goed af, hoewel hij nu en dan wat onvast zingt. Net als bij Lokotov Mocktail is het duidelijk dat deze band niet alleen door rock is beïnvloed. Binnenkort brengt de band een EP uit waar ook het nummer You komt te staan. Deze band is zonder meer goed voor een wildcard.

Bossche Band Battle
Echo Empire – Jerry Mike, Dave Jacobs, Johnny Berendsen, Gérard van Oosteren , Bart van den Bogaard

Plus Thirty One
Dan als laatste de band Plus Thirty One uit Berghem en ook deze rockband weet de harten van de aanwezigen inclusief die van de redacteur van KLANKGAT te winnen. Helaas niet door maar al met al een heel goede indruk achtergelaten. Lekker stevige gitaarriffs uit het beste rockwood gesneden.

Bossche Band Battle
Plus Thirty One – Edwin van Eijk, Jeroen van Duijnhoven, Emiel Hermsen, Roald Werts

De tweede voorronde van Bossche Band Battle komt snel. Op zaterdag 29 september in de Azijnfabriek wedijveren weer vijf bands om door te gaan naar de halve finales.

Fotografie: Casper Menting

Zeven analoge werken van Daedelus bijna afgerond

Fascinatie Daedelus negentiende-eeuwse conflicten vervat in triptiek

Daedelus, de artiestennaam van Alfred Darlington, gaf dinsdagmiddag 11 september zijn presentatie in het Willem Twee concertzaal ter gelegenheid van de opening van de Willem Twee studio’s. Studio’s wier naam & faam aan het groeien zijn. Van heinde en verre weten die studio’s een enthousiaste, jonge electronica generatie aan te trekken door de aanwezigheid van analoge geluidssystemen waaronder een ARP2500. Systemen die in prima staat verkeren en bemand worden door een groep bevlogen mensen.

Daedelus liet op deze late matinee presentatie zeven werken ten gehore te brengen. De overeenkomst van al die zeven werken is dat ze geen van allen af zijn. De een is verder in de fase naar voltooiing dan de andere. In die zin hield Daedelus het klein aantal aanwezigen een mooie spiegel voor van wat zich afspeelt in de workshop sessies in de Willem Twee studio’s. Het zijn werken in voorbereiding – work in progress – die op het punt staan te worden afgerond.  Zelf zegt hij dat ze dichter bij die afronding zijn dan hij had gedacht. Er moet hier en daar nog verder doorontwikkeld worden.

Zeven analoge werken van Daedelus bijna afgerond
Daedelus in Willem Twee concertzaal

Daedelus is één van de gastdocenten die studenten in elektronische muziek en sounddesign, begeleidt. Als tegenprestatie kan hij als artist in residence gebruikmaken van de unieke synthesizers en oscillatoren voor zijn eigen werk zoals een album die over de Boerenoorlogen uit de 19e eeuw handelt.

Boerenoorlogen
Daedelus begon zijn presentatie met een werk dat de werktitel De Bittereinders draagt. Bittereinders waren vrijheidsstrijders die zich niet wilden neerleggen bij de overwinning van de Britten na de Tweede Boerenoorlog (1899-1901). Ik vroeg hem waarom hij zich zo verbonden voelt met die negentiende-eeuwse oorlogen.

‘Ik kreeg de kans om in Zuid-Afrika op te treden, in Johannesbrug en Kaapstad. Vooral in die steden leven mensen nog sterk in de schaduw van hun geschiedenis. Veel van het hedendaags geweld komt voort uit die historische conflicten. Die Boerenoorlogen hebben veel impact op de moderne oorlogsvoering [gebruik van concentratiekampen, red.] maar speciaal op het dagelijks leven in Zuid-Afrika. Ik voelde de scheiding in het land, in de talen die gesproken worden, het Afrikaans ten opzichte van het Engels, de conflicten. Ik wilde daar iets mee doen’.

Als het album over De Boerenoorlogen uitkomt – de verwachting is begin 2019 – dan vormt het het sluitstuk van een triptiek die over conflicten en oorlogen gaat uit de negentiende eeuw. Eerder bracht Daedelus de EP Righteous Fists of Harmony (2010) over de Boxer opstand in China en het album The Light Brigade (2014) over de Krimoorlog. De reden voor deze werken is de fascinatie van Daedelus voor conflicten uit de 19e eeuw. Daedelus lijkt sowieso uit die eeuw te stammen door zijn Victoriaanse kleding tijdens zijn optredens.

Zeven analoge werken van Daedelus bijna afgerond
Daedelus Victoriaans gekleed tijdens performances
Zeven analoge werken van Daedelus bijna afgerond

Daedelus presenteerde dinsdag 11 september zeven werkstukken. Hij sprak liever over ‘cases’ en was tijdens en na de presentatie in de concertzaal zelf verrast over het niveau en stadium die de werken inmiddels hebben bereikt. Alle nummers zijn gedeeltelijk ontstaan en/of verder bewerkt in de Willem Twee studio’s. Geen van de stukken die hij liet horen, droeg een werktitel met uitzondering van Bittereinders, het eerste nummer. Samen met het derde en zesde nummer komt Bittereinders in het te verschijnen album over de Boerenoorlogen. In deze twee nummers zijn Afrikaanse vocalen verwerkt. De andere nummers varieerden van downtempo met pulserende geluiden tot upbeat met flink wat aanzwellend geruis. Het tweede nummer was lekker jazzy met een zekere Lee Thompson aan de trompet.
Na afloop van de presentatie had ik een kort gesprek met Alfred Darlington aka Daedelus.

KLANKGAT: Wat is de aantrekkingskracht om hier in de Willem Twee studio’s te werken?
Daedelus: Het is allemaal erg nieuw, dus ik kan niet zeggen hoe het zich ontwikkelt, wat het gaat worden. Ik spreek nu voor mijzelf. Als je aan die zware knoppen draait dan voel je dat het oud is, historisch. En dan bedoel ik niet alleen de apparatuur maar ook het geluid. Je voelt letterlijk het geluid in je lichaam als je ermee werkt. Nogmaals het zijn niet alleen de apparaten maar de gehele interface, het gewicht van de kabels, de tandwielen en dat die kabels je een beetje wegduwen. Het is een fysieke beleving.

Zeven analoge werken van Daedelus bijna afgerond
Daedelus licht zijn werken – cases – toe

Marcel Wierckx die ik gisteren sprak, had het over ‘happy accidents’.
Ja, daar is zeker wat van waar. Je kunt een hele middag aan iets werken, denken dat jij het perfect in orde hebt, dan op de opnameknop drukt om te merken dat het eigenlijk allang goed zit. Het is het jagen op ongrijpbare geesten die nog leven maar ook dood zijn.


Daedelus gaf zaterdagavond 15 september een magistrale performance weg in Willem Twee poppodium tijdens de Grand Finale ter gelegenheid van de opening van de Willem Twee studio’s

Analoge schatkamer van Willem Twee studio’s

Instrumenten uit het verleden gaan de toekomst maken

Vrijdagavond 7 september vond de officiële opening van de Willem Twee studio’s voor genodigden plaats. In het weekend van 8 en 9 september tijdens Open Monumentendag kon u ze nog bezichtigen. Een unieke kans om een werkend museum te zien. Zoals altijd als je de Willem Twee concertzaal binnenstapt hangt er een gemoedelijke atmosfeer waar ik me elke keer weer goed bij voel. De grote groep aanwezigen werd behoorlijk op tijd gevraagd naar binnen te gaan. Daar was een goede reden voor.

Analoge schatkamer van Willem Twee studio’s

Tom Holkenborg
Na een heel kort welkomstwoord door directeur Henri Broeren verscheen live op het grote scherm, vanuit Los Angeles, niemand minder dan Tom Holkenborg (zie foto boven). Tom aka Junkie XL is het muzikale genie achter heel wat films vanuit Hollywood. Los van de tour door zijn studio benadrukte hij het belang van de Willem Twee studio’s. Analoge apparatuur die nog in zo’n goede conditie verkeren, zijn niet alleen erfgoed, maar dragen door hun karakter wezenlijk bij aan het vakmanschap van het maken van elektronische muziek. Zeer belangrijk voor jonge, getalenteerde musici. Deze instrumenten zijn als een oude viool, een Stradivarius bijvoorbeeld. Holkenborg gaf toe jaloers te zijn op de ARP2500 die in de Willem Twee studio’s staat. Als hij weer eens in Nederland is, wil hij graag langskomen in de schatkamer van Willem Twee studio’s om er mee te experimenteren.

Deze diashow vereist JavaScript.

Mike van der Geld
De wethouder Duurzaamheid, Leefomgeving en Cultuur gaf in de daarop volgende toespraak aan hoe belangrijk het is dat Den Bosch en Brabant op de kaart worden gezet. Hij prees daarbij Henri Broeren die de visie heeft gehad om een bedreiging tot een kans om te buigen. Petje af, en een applause.

Frans van Dooremalen
Van Dooremalen is bestuurder van het Cultuurinvesteringsfond Brabant C. Het fonds investeert in culturele initiatieven die een brede betekenis hebben en die rendement kunnen opleveren. Niet alleen qua geld, maar ook qua het aantrekken van talenten en top artiesten. Frans gaf aan dat hij zwaar onder de indruk was van deze ruimte. Hij vergeleek zich een beetje met de Britse archeoloog Howard Carter die op zoek was naar de schatkamer van farao Toetanchamon. Carter wist waar hij naar op zoek was. Van Dooremalen wist daarentegen niet wat hij zou aantreffen in de schatmaker van Willem Twee studio’s.
Hij wist niet wat hij zag en vond meteen dat dit cultureel erfgoed is. Maar meer nog: hij zag hier bevlogen mensen die bezig waren dromen waar te maken. En hij kijkt al uit naar de tijd dat een internationale topartiest hier in Den Bosch een muziekstuk komt opnemen dat een klassieker wordt. Gezien de belangstelling die er nu al is zou het zomaar kunnen gebeuren!

Analoge schatkamer van Willem Twee studio's
Henri Broeren

Henri Broeren
Henri is (na een indrukwekkende lijst met functies) bestuurder van Willem Twee. Hij heeft de mensen samen gebracht die nodig waren om al dit moois tot stand te brengen, maar hij wilde met name de aandacht vestigen op de mensen die het ‘echte’ werk hebben gedaan: Hans Kulk, Rikkert Brok, Armeno Alberts, Mitchel van Dinther, en de organisatie CEM. Deze bevlogen figuren brachten apparatuur in, vakkennis, en heel veel werk.
Daarnaast was dit allemaal niet mogelijk geweest zonder de vele vrijwilligers die hebben lopen sjouwen bij de verhuizing, hebben zitten solderen en die talloze klussen hebben opgeknapt. Ook die lijst met namen las hij voor – uw verslaggever vond het ook fijn zijn naam te horen.

Analoge schatkamer van Willem Twee studio's
Floris van Hoof

Floris van Hoof
Het werd tijd voor muziek. En de Belgische artiest Floris van Hoof liet horen wat er aan muziek met de studio mogelijk was. In een ‘synesthetische’ ervaring van beeld en geluid koppelde hij ritme en bijbehorende beelden samen. Een hypnotisch effect voor wie zich er aan over kon geven. Van Hoof sprak zijn lof uit over de uitstekende staat van de analoge elektronische apparatuur van de Willem Twee studio’s. Van Hoof gaat binnenkort op tournee door Nieuw-Zeeland en Australië. Hij treedt nu en dan op met andere musici waarin een samengaan plaatsvindt van analoge en digitale muziek.

Deze diashow vereist JavaScript.

Henri Swinkels
De gedeputeerde voor kunst en cultuur voor de provincie Brabant reageerde op de muziek van Floris: ‘ Het is juist deze muziek die je voorbij je grenzen
trekt, die je nieuwsgierig maakt naar ‘het andere’, die bestaande kaders omverwerpt. Hij dacht terug aan de beginmelodie van Doctor Who, de Engelse televisie serie, zijn kennismaking met elektronische klanken.
Hij gaf aan trots te zijn dat Brabant C (‘het is wel een provinciaal fonds’) deze plek hielp. En hij benadrukte het belang van creatieve proeftuinen een vrijplaats om te experimenteren.

Henk van der Meulen
Ook de directeur van het Conservatorium Den Haag benadrukte het belang van juist deze studio. Juist door het vakmanschap dat je met deze oude apparatuur moet ontwikkelen stelt je in staat om werkelijk vakmanschap in het opbouwen van klank te ontwikkelen. De studio is een voortzetting van de traditie die met mensen als Edgar Varese, Dick Raaymakers, Jan Boerman, Henk Badings, Ton Bruynel is begonnen.
‘In deze studio komt geschiedenis samen om toekomst te creeëren.’ Hij ondersteunt ook van harte de samenwerking die aan het ontstaan is tussen deze studio en diverse conservatoria. Ook is het belangrijk dat
‘iedereen’ hier kan komen studeren en luisteren. De studio is openbaar en maakt muziek met ‘respect voor de oerklank’.

Analoge schatkamer van Willem Twee studio's
Daedelus

Daedelus
En toen muziek van een bekend componist: Daedelus, de artiestennaam van Alfred Darlington. Hij ging de studio in (wat we het grote scherm via videolink konden volgen) en produceerde een zeer toegankelijk stuk die initieel het idee gaf dat je in een vreemde natuur rondliep. Subtiel bijgemixed ritme zorgde uiteindelijk voor wat oriëntatiepunten en vervaagde weer. Echt een belevenis.

Ik sprak hem later nog even en hij benadrukte opnieuw het belang van het werkelijk kunnen experimenteren om vakmanschap te ontwikkelen en wezenlijk nieuwe muziek te produceren. Hierbij is de rol van instrumenten die je echt moet leren begrijpen niet te overschatten.


Programma:

08 september: Open monumentendag 10.00 uur (concertzaal)
09 september: Open studiodag 10.00 uur (concertzaal)
10 september: Marcel Wierckx presentatie 16.00 uur (concertzaal)
11 september: Daedelus presentatie 16.00 uur (concertzaal)
12 september: Studio presentatie 16.00 uur (concertzaal)
13 september: Kees Tazelaar presentatie 16.00 uur (concertzaal)
14 september: Jorrit Tamminga presentatie 16.00 uur (concertzaal)
15 september: Synth meeting & soldeer dag 14.00 uur – 18.00 uur (poppodium)
15 september: Grand Finale 20.30 uur – 03.30 uur (poppodium)

Locatie Willem Twee concertzaal: Prins Bernhardstraat 4

Locatie Willem Twee poppodium: Boschdijkstraat 100