Redactie KLANKGAT

aug, 2023

Gewoon Doen van Gewoon Johan is ongewoon
Je kan blijven hopen en dromen maar dromen worden pas werkelijkheid door gewoon te doen

De EP Gewoon Doen van Gewoon Johan – artiestennaam van Johan van Bommel – bestaat uit twee Nederlandstalige en twee Engelse nummers. En dat is nogal ongewoon en eigenlijk uniek in de pophistorie en zeer typerend voor deze eigenzinnige artiest uit Den Bosch.

Gewoon Doen

De EP Gewoon Doen werd op 27 juli uitgebracht en zorgde voor enthousiaste reacties. Wonderlijk genoeg repte niemand een woord over die tweetaligheid van dit debuut. Het is toch wel het eerste wat opvalt aan deze EP ook al heb je er nog geen noot van gehoord.

De conclusie luidt dan ook dat het om een unicum gaat. ‘Gewoon’ dus op de man af vragen hoe dat zit met die tweetaligheid, waarom hij hiervoor heeft gekozen. Johans antwoord was simpel.

“Ik kon het doen dus deed ik het gewoon, gewoon doen. Ik wilde altijd al werken in het Engels en die twee nummers zouden in het Nederlands behalve de taal heel anders zijn. En ook andersom. Ik had die vier nummers klaarliggen. Ik kon het doen gewoon. Talk to Me komt bij mij heel anders over dan Praat met Me.”

De EP

De EP begint met 0,0 (nul komma nul) en kan je beschouwen als een positief nihilistisch nummer.

We weten niks van dit superlijpe leven
Zo onbegrijpelijk en eindeloos, voor even
Helemaal voor ons, gratis gekregen
Dus doe je ding, welkom in het leven

0,0 We weten helemaal niks
We leven allemaal het leven, maar toch weten we niks

Van zichzelf zegt Johan dat hij helemaal niks weet van belasting, wonen of oorlog maar wel over dromen. En naar ons toe nodigt hij je uit om naar jezelf te kijken om zijn gedachtegang te snappen.

0,0 is alles wat ik weet
Meer dan genoeg en dat is goed

Eyes on the Road
Een regelrechte rocknummer, met een stevige beat die nergens afzwakt. En een oproep om je te houden aan het pad – the road – dat je voor jezelf hebt uitgestippeld. Met een lekkere gitaarsolo als toetje.

I keep my eyes on the road
You gotta keep your eyes on the road
We gotta keep our eyes on the road

I don’t wanna kill somebody
I just wanna love somebody
So Ik keep my eyes on the road

Weg Van Hier
Heel ver weg
Soms wil ik weg ik wil weg van hier
Weg van de toekomst, op naar plezier
Weg van het verleden, ik heb genoeg gestreden

Erg herkenbaar allemaal, wie heeft niet diezelfde verlangens om er even helemaal tussenuit te trekken? Geen gedoe aan je hoofd maar het is o zo moeilijk. Sterk nummer.

Talk to Me
Het laatste nummer begint met een fijne gitaarlick en invallende bass & drums. Zoals dat hoort bij een rocksong. Het is een bijna wanhopige oproep aan een geliefde om te gaan praten, een vrouw die het moeilijk met zichzelf heeft. En ook dat is een aloud terugkerend thema in de pophistorie.

Lois Simonse - cover art — Lois Simonse – cover art

De EP Gewoon Doen is tot stand gekomen in de studio’s van Studio Cube onder de kundige begeleiding van Frans de Visser die zorgde voor de opnames, inspelen van meerdere instrumenten, backing vocals, audioproductie, meedenken met teksten en de videoclip die in de maak is.

Johan werd verder begeleid door zangeres Hesther Ansems op Weg van Hier. Johan Kuiters (drums) en Tim Gout (bass) speelden mee in Talk to Me. Lois Simonse deed de cover art.

jun, 2023

Bossche Dag van de Componist zonder muziektrein
Jeugdafdelingen Orthense Harmonie spelen nieuw werk van Stadscomponist

Zaterdag 17 juni is het zover want dan is het de Dag van de Componist! Om 15.00 uur spelen de jeugdafdelingen van de Orthense Harmonie nieuw werk van Stadscomponist Bart van Dongen op het stationsplein van ’s-Hertogenbosch. De kinderen lijken er erg veel zin in te hebben. Het wachten is op de muziektrein…

Dag van de Componist

Onder leiding van Stadscomponist Bart van Dongen gaat de Orthense Harmonie nieuw werk van hem spelen. Dit event staat gepland op zaterdag 17 juni, De Dag van de Componist, in samenwerking met November Music en New Music NOW NL

Speciaal voor deze heugelijke dag heeft New Music NOW – hét promotie- en propagandaplatform voor de nieuwe muziek in Nederland – de muziektrein ingezet. Deze New Music NOW Express reist van stad tot stad en doet om 15:00 uur ‘s-Hertogenbosch aan om daar een ‘spectaculaire stationsconcert’ weg te geven. De trein gaat Amsterdam, Amersfoort, Arnhem, Den Bosch, Den Haag en Utrecht.

Alleen zal die trein Den Bosch vandaag niet bereiken. Onduidelijk is het waarom en de Nederlandsche Spoorwegen geeft niet echt informatie door. Het vermoeden bestaat dat de heersende hitte de spoorwegen weer eens parten speelt. IJzer zet nu eenmaal uit door warmte.

Orthense Harmonie

Gelukkig hebben de leden van Orthense Harmonie er geen last van. Zij willen dolgraag spelen, al was het alleen maar voor hun familieleden. Voorbijgangers en reizigers nemen ook de moeite om even te luisteren en kijken naar hun verrichtingen.

Ook de Stadscomponist van Tilburg komt opdraven en samen met drie anderen geeft hij een korte demonstratie van de ‘zoemsteen’, het oudste muziekinstrument ooit. Door de steen aan een touw rond te draaien met verschillende snelheden ontstaat een sonoor zoemend geluid. Vergelijk het met het geluid van een snel draaiende ventilator maar dan dieper van klank.

Toch voelt het ontbreken van de inbreng van de muziektrein – notabene op deze Dag van de Componist – als een gemis en ik krijg niet een goede inkijk wat Bart van Dongen zoal heeft bereikt met de Orthense Harmonie. Daarvoor is het nummer – het zogenaamde ‘stadslied’ – te kort. Maar het is goed om op deze manier zo openbaar naar buiten te komen, om kinderen muziek zien te maken. Dat werkt aanstekelijk.

apr, 2023

Punkrock Zweedse No Fun At All en Brabantse Harsh Realms
Tweeluik-recensie van redacteuren Paul Claassen en Mourad Majaiti

‘Het is druk in de Willem Twee voor een dinsdagavond. En dat mag ook wel. Niemand minder dan Zweedse Punkrock legende No Fun At All staat op het affiche. De laatste keer dat ze op dit podium stonden was 27 jaar eerder. Nota bene met Millen Colin in het voorprogramma. KLANKGAT redacteur Mourad Majaiti was er destijds al bij en noemde het één van de beste punkrock avonden van dat jaar. Dat belooft dus een nostalgische avond te worden met het Brabantse Harsh Realms die ook een terugkeer hebben gemaakt.

Één van de afspraken bij KLANKGAT is, maak zelf zoveel mogelijk foto’s bij een concert. Tenzij er een fotograaf rond loopt. Dan tik je die op de schouder en vraag je vriendelijk of KLANKGAT haar of zijn foto’s mag plaatsen bij de recensie. En zo kwam het dus, bij stom toeval beide aanwezige redacteuren Paul Claassen en Mourad Majaiti de fotografe van dienst, Brigitte Mulders aanspraken.

Harsh Realms

Gezien er dus twee wilden recenseren, hebben we nu een speciale tweeluik-recensie, te beginnen met Paul die Harsh Realms zag open met lekkere punkrock.

De opener deze dinsdagavond is Harsh Realms. Een punkrock kwartet uit Roosendaal. Met sinds 1 april hun tweede plaat op zak, Cult, staan ze tot hun verbazing te openen voor een band, waar ze zelf als broekies al naar luisterden. Dit soort anekdotes tekent de uitstraling van de band. Spijkerbroek, t-shirt, gympen. De buurjongens die van harde muziek houden. Dat sympathieke heeft hun muziek ook. Het is niet bruut snel of snoeihard.

Ik zou het eerder ouwe- jongens- krentenbrood- punkrock noemen. Het klinkt aangenaam bekend; weinig verrassingen, maar wel erg lekker. De zanger-gitarist heeft een goede, volle brulstem, die goed aangevuld wordt door de skatepunk-koortjes van de rest van de band. Samen vormen ze fraaie melodieuze zanglijnen.

Hun enthousiasme, gekoppeld aan flink wat vlieguren als support voor The Offspring, en optredens met onder andere Teenage Bottlerocket, en Brabantse no-nonsense instelling, draait de grote zaal van de Willem Twee alvast lekker warm. Vreemd dat er geen tour geknoopt kan worden aan hun plaatrelease.

Mourad, wat vind jij van No Fun At All vanavond?

No Fun At All

Om Paul’s vraag meteen te beantwoorden. Ik vond het héél vet.

Als ik aankom ben ik net op tijd om Harsh Realms de laatste noten te horen spelen van hun set. Maar eenmaal binnen overvalt mij gelijk weer het gevoel van thuiskomen. In 1996 was ik hier ook en in de zaal zie ik toch al gauw een man of twaalf van wie ik weet of verdenk dat ze er destijds ook bij waren.

En destijds was het geweldig. No Fun At All bracht net hun doorbraak album Out Of Bounds uit dat ze op de kaart zou zetten als de razendsnelle en melodieuze punkbeesten die het waren. Of ze het nog zijn, dat zal nu moeten blijken, maar ik verwacht het niet. De hoop is er natuurlijk, maar we zijn ook inmiddels 27 jaar, vijf platen en 60% bandwisseling verder. Dus echt vergelijken zal niet gaan.

Dat hoeft ook helemaal niet, want vanaf openingsnummer Tear Me Down van de nieuwe plaat die gevolgd wordt door oudjes Believers en Perfection weten de bezoekers gelijk dat het menens is. No Fun At All speelt een zeer diverse set die uiteindelijk zal bestaan uit 23 nummers waarvan slechts vijf op de nieuwe plaat staan. Wetende dat het gros van de bezoekers vooral voor het oudere werk komt, is het een slimme zet.

Het hele repertoire komt zo voorbij waardoor het voor elke No Fun At All-fan wat te bieden heeft. Zowel het harde werk, met favorieten als Beat ‘em Down, Suicide Machine en In a Moment, hebben na al die jaren niks aan hun kracht en meedogenloze snelheid ingeboet. Maar ook wanneer deze skate punk veteranen het temp vertragen met nummers als Mine My Mind, I Have Seen en Spirit hoor je nog de ragfijne melodieuze aspecten die hun liveoptredens en platen zo geweldig maakte.

Wanneer No Fun At All dan hun toegift van vijf nummers afsluiten met publieksfavorieten Out of Bounds (titeltrack) en Master Celebrator kunnen de aanwezigen hun geluk niet op en zijn ze getuige van het lovenswaardige wat de sympathieke Zweden hier vanavond bereiken. Om na 30 jaar nog steeds van betekenis te zijn en met zo een plezier en energie een fantastische live set neer te zetten is wel een prestatie an sich. Wie weet komen ze gauw nog eens langs.

Fotografie: Brigitte Mulders

mrt, 2023

Bossche punkband No Way gaat naar Zwarte Cross
Jeugdig gepassioneerd enthousiasme met een in-your-face-attitude van heb ik jou daar

De leeftijd van de jaren ’80 hardcore punkband No Way uit Den Bosch is gemiddeld 14 jaar. Zij staan eind juli geprogrammeerd op het gerenommeerde Zwarte Cross festival. Ga daar maar tegen aan staan. Dag en tijdstip moeten nog nader worden bepaald. Ze spelen dan in Café Harder. Dat belooft.

No Way

Vorig jaar kon de Bossche punkscene bij café De Vaart Bossche Brouwers kennismaken met deze bevlogen kids die in het voorprogramma stonden van de oude rotten van Pizzatramp, een punkband uit Zuid-Wales.

No Way bestond toen uit drie leden, alle drie geboren in het jaar 2008. In november 2022 voegde bassplayer George (14) zich bij de band zodat Pan (14) nu al z’n energie in het zingen kan stoppen. De andere twee leden zijn Kick (14) op drums en Jorda (14) op gitaar.

Jorda

Kick

Pan

Bands als Minor Threat, Circle Jerks en Reagan Youth zijn hun grote inspiratiebronnen. Tegen het einde van 2022 pakte No Way het tempo op: ze schrijven hun eigen nummers, nemen een demo op en boeken hun eerste shows.

Het liefst willen ze optreden. Ze hebben inmiddels een aantal keren op podia gestaan en dat heeft hun enthousiasme alleen maar aangewakkerd.

Behalve bij de Bossche Brouwers waren ze bij de première van de Bossche skatefilm Kickpush in de Verkadefabriek, in het World Skatecenter in Den Bosch tijdens het NK skateboarden en recent in OJC Walhalla in Sevenum.

Er staan nog andere optredens in hun agenda. Zoals het Sniester festival in Den Haag, Pitfest (een festival in Emmen) en last but not least Zwarte Cross (Lichtenvoorde) eind juli in Café Harder.

Daarnaast heeft documentairemaker Tim Ewalts hen gevolgd voor de NTR. Deze korte docu zal begin april 2023 bij de NTR (NPO start) te zien zijn.

Den Bosch kan trots zijn op deze jongelui die zich zo gedreven op hun muziek storten. Echte jonge Bossche punkers die de stad en Brabant op de kaart gaan zetten. En wat daarna nog mag komen…

jan, 2023

Poëziepodium organiseert Benefiet voor Oekraïne
Er is ruimte in het programma voor vredesgedichten van mensen die zich 27 januari er nog graag bij willen voegen

Op vrijdagavond 27 januari in Huis73 organiseert Poëziepodium Letterbekken een benefiet voor Oekraïne. Dat doet het samen met vredesambassadeur Peter van Helden. Een avond vol muziek en poëzie om geld op te halen voor Oekraïense en andere vluchtelingen. Als speciale gast is de stadsbeiaardier met band aanwezig.

Poëziepodium organiseert Benefiet voor Oekraïne

“Het gaat hier natuurlijk niet om een luchtig onderwerp, maar het is ons doel om er een leuke, menselijke en bovenal hoopvolle avond van te maken”, legt organisator Friso Woudstra uit. “Natuurlijk willen we graag een mooi bedrag ophalen voor de vluchtelingen, maar daarnaast willen we ook het conflict in Oekraïne in de aandacht houden”.

Via vluchtelingenwerk werden contacten gelegd met mensen met een vluchtverleden en voor het vinden van het juiste goede doel. Op de avond zal er veel muziek te horen zijn, zodat er ook voor vluchtelingen of mensen met een andere migratieachtergrond genoeg te beleven valt. Poëziepodium Letterbekken heeft altijd een gratis entree, maar op deze avond vragen we bezoekers een vrijwillige donatie van 10 euro te doen aan het goede doel.

De stadsbeiaardier 
Op het benefiet zal de negenkoppige Klezmerband onder leiding van stadsbeiaardier Joost van Balkom optreden. De band is volledig opnieuw opgebouwd in de coronatijd en heeft zich sindsdien ook gespecialiseerd in het spelen van Oekraïense muziek. Ze zullen stukken spelen als Oi Odessa, A Yiddische Momme en Eli Havi. In de band zitten Christine op blokfluit, Willem en Marja op de saxofoon, Peter en Ank op de viool, Karel en Jacinta op klarinet, Ans en Paul op de basklarinet en Joost op piano.

Organisator Friso Woudstra van Poëziepodium Letterbekken zal ook voor deze gelegenheid een muziekstuk spelen, waar hij normaal poëzie voordraagt. “Het stuk Ice van de band Camel is het mooiste stukje gitaarpoëzie dat ik ken en qua gitaarspel een enorme uitdaging voor me. Ik wil zo mijn inzet tonen voor dit evenement”.

Dichters voor de vrede 

Begin 2022 vroeg Peter van Helden een aantal dichters om met hem samen een bundel te maken met gedichten voor Oekraïne. De dichters uit deze bundel, Dichters voor de Vrede, zijn gevraagd om met een nieuw werk te komen optreden bij het benefiet. Ook zullen de blauw-gele bundels beschikbaar zijn voor geïnteresseerden. Dichters uit de bundel zijn o.a. Remi van Hoof, Lisette Swanenberg, Emiel Dillo en stadsdichter Doeko L.

In het programma van het benefiet is er nog ruimte voor vredesgedichten van mensen die zich daarbij willen voegen. Ze kunnen zich opgeven via letterbekken@outlook.com.
Poëziepodium Letterbekken: Benefietavond voor Oekraïne | Vrijdag 27 januari| 20.00 – 21.30 uur | Huis73, Hinthamerstraat 72-74
Voor entree vragen we een donatie van 10 euro | www.letterbekken.nl

jan, 2023

Look-a-like BOYBAND maar dan van de literaire kant
Debuutalbum In Canon is speels en mengt andere vormen in een format dat toe is aan verandering

BOYBAND, is dat een soort Take That maar dan literair?, vroeg Philip Freriks quizmaster van De slimste mens aan Martin Rombouts bandlid van BOYBAND. Dat is precies wat het is, beaamde Martin volmondig die donderdag 5 januari voor het eerst meedeed aan die quiz en ook maar meteen winnaar van de dag werd.

Uit onvrede en verveling hoe het toegaat op literaire avonden, besloten de bandleden om dans en muziek toe te voegen aan hun act. Een boyband look-a-like maar dan eentje van de literaire kant. Op 17 januari is hun debuutalbum In Canon te koop en te beluisteren op diverse streaming diensten.

BOYBAND In Canon

BOYBAND telt twee Bosschenaren in zijn samenstelling. Dat zijn schrijver en striptekenaar Jelko Arts en dichter, schrijver, performer Wout Waanders.

De drie andere bandleden zijn muzikant Laurens van de Linde, theatermaker Koen Frijns en de reeds genoemde dichter en theatermaker Martin Rombouts.

In Canon

Het album opent met het nummer Adriaan van Discotheek dat nu ook een hit is. Het refrein luidt:

We gaan schuren in de Adriaan van Discotheek
Sturen facturen in de Adriaan van Discotheek
Propriacuren in de Adriaan van Discotheek
Baby met mij is het elke avond Boekenweek

Het nummer is een rake schets van een doorsnee boekpresentatie. Champagne, coke, verveling, overspel, vage kennissen. En een nieuw boek, net op tijd persklaar voor de Boekenweek. Met de goedkeuring van de literaire peetvader der Nederlandse Letteren, Adriaan van Dis.

Het tweede nummer De kleedkamer is een partytent tussen twee auto’s is een telefoongesprek met een vriend(in) die niet opneemt dus spreekt de beller in de voicemail. Hij klaagt dat hij het zo koud heeft op een videoset. Tussendoor maken de andere bandleden op- en aanmerkingen. Het is erg leuk vormgegeven. Helemaal van deze tijd door het te gieten in een voicemail monoloog.

Niet in Oranje gaat over een persoon die zijn kansen niet heeft gepakt en zijn talenten niet heeft aangewend in tegenstelling tot zijn vrienden. Hij zit vast in een doorlopende herhaling: “Ik doe mijn haar precies zoals het ook gisteren zat.” Hij zal nooit voor Oranje spelen.

Je hoeft het niet alleen te doen stemt melancholisch. Eenzaamheid troef. “Ik ben al dagen binnen ook al schijnt de zon, staar naar de buren vanaf mijn balkon. Aan de kapstok hangt al een tijd alleen mijn jas.” Maar er gloort hoop want niemand hoeft het alleen te doen: ” We kunnen het ook samen doen, je staat hier niet alleen,” luidt een deel van het refrein.

In De manager horen we de peptalk van de manager van BOYBAND die zijn mannen vrijaf geeft om te gaan feesten in de stad. “Je bent maar één keer jong.” Ze moeten wel hun socials in de gaten houden en live verslag maken van de stapavond. De manager wordt emotioneel. “Het is niet alleen zakelijk, we zijn een grote familie. Zorg altijd voor elkaar.” Toch eindigt de manager met de opmerking voorzichtig te zijn met de stem van Wout (Waanders) want niet is verzekerd…

Dit is slechts een deel van het album In Canon. BOYBAND is een welkome afwisseling op literaire avonden voor zowel publiek als voor de Nederlandse literaire gemeenschap. Speels en niet te beroerd om andere vormen te mengen in een format dat toe is aan verandering.

Foto’s van Facebookpagina BOYBAND

dec, 2022

Eerste Gala van de Bossche Poëzie is avondje taalkunst
Kort, luchtig en veelzijdig programma met artiesten van verschillende Bossche taalkunst-organisaties

Huis73 en Letterbekken organiseren de eerste Gala van de Bossche Poëzie. Het is een luchtig en veelzijdig avondje taalkunst in de feestdagensfeer. De eerste editie van het gala vindt plaats op de Kolderzolder bij Huis73.

Gala van de Bossche Poëzie

Het Gala van de Bossche Poëzie wordt op vrijdagavond 16 december voor het eerst wordt georganiseerd door Huis73 en Letterbekken. Verschillende taalkunstenaars en artiesten – waaronder ook stadsdichter Doeko L. – nemen deze avond de microfoon ter hand. Van dichtkunst tot spoken word. Van liedkunst tot Nederlandstalige hiphop.

Het wordt een kort, luchtig en veelzijdig programma waarbij artiesten van verschillende Bossche taalkunst-organisaties de microfoon pakken. Uiteraard zal ook stadsdichter Doeko L. een woordje doen. Daarna staat er in het Atrium een glas bubbels klaar voor alle deelnemers en bezoekers en zorgt een dj voor de muzikale omlijsting. Naast de betrokken stadsgenoten zullen ook taalprominenten uit de regio een uitnodiging ontvangen.

Het idee achter het gala  

De taalwereld in Den Bosch en omstreken is veelzijdig, maar ook verspreid. Binnen de gemeente ‘s-Hertogenbosch zijn o.a. Letterbekken, Zinnig Zuiden, Tapschrift en Huis73 actief bezig met het promoten van diverse soorten taalkunst. Om eens alle organisaties en hun achterliggende gezichten bij elkaar te brengen bedacht taalpodium Letterbekken het Gala van de Bossche Poëzie.

“Het is mijn overtuiging dat Den Bosch nog niet trots genoeg is op alles wat er allemaal op het gebied van taalkunst afspeelt!”, deelt organisator Friso Woudstra. “Het is fijn als we elkaar ook wat beter weten te vinden. Daarnaast zijn we, net als bij de rest van culturele sector, tijdens de corona jaren een deel van het oude publiek verloren. We willen ook deze mensen van harte uitnodigen om aan te sluiten bij deze Gala van de Bossche Poezië. Het evenement is dus bedoelt voor de taalwereld én haar publiek.

Letterbekken

Over Letterbekken Letterbekken organiseert toegankelijke, afwisselende en samenhangende literaire avonden met alle vormen van taalkunst. Ook na het gala gaat Letterbekken er in 2023 weer flink tegenaan. Er staan nu zeven avonden gepland (27 januari, 10 maart, 28 april, 23 juni, 29 september, 3 november en 8 december) en daar komen gedurende het jaar nog activiteiten bij.

Letterbekken vertegenwoordigt een netwerk van taalkunstenaars en is als zodanig te bereiken om voordrachten bij bedrijven en evenementen te verzorgen. Op de vernieuwde site – www.letterbekken.nl – kun je alle activiteiten van het taalpodium vinden, alsmede links naar de andere podia en gerelateerde organisaties uit de omgeving.

Vrijdag 16 december | 20.00 – 22.00 uur | Huis73, Hinthamerstraat 72-74 | entree is gratis | www.letterbekken.nl

nov, 2022

Anna Rune openbaart haar geheimen in nieuw album
Contrasten creëren tussen zwaarte en licht en het dankbare vinden in het duister

Anna Rune is het alias van Anna De Volder. Zij is een singer-songwriter uit Sint Niklaas, België. Anna is de eerste vrouwelijke winnaar van het programma De Beste Singer-Songwriter van Nederland. Haar nieuwe album For Monumental People is de rode draad voor haar najaarstoer door de Lage Landen. KLANKGAT interviewde Anna Rune over dat nieuwe album. Zaterdag 26 november speelt zij in De Toonzaal, Den Bosch.

Anna Rune

Anna Rune, had vier jaar lang een eetstoornis. Zij herstelt nu stap voor stap en zingt op haar nieuwe album over datgene waar ze jarenlang over zweeg. Het album For Monumental People (2022) is de spil van de herfst tour van deze singer-songwriter. Zaterdag 26 november doet zij de Toonzaal aan in Den Bosch.

KLANKGAT: Is de For Monumental People Fall Tour de afsluiting van een moeilijke periode in jouw leven?
Anna Rune: Ik heb de fout meerdere malen gemaakt, waar ik een afgebakende periode voor mezelf stel waarin ik dingen zou moeten verwerken, of symbolisch zou moeten achterlaten, of een deadline waarna alles makkelijker zou zijn. De realiteit is: die moeilijke periode draag ik voor de rest van mij leven mee, en ook alles wat ik daar uit geleerd heb. Het gaat goed, maar het gaat ook af en toe nog mis in mijn hoofd, en dat wordt gemakkelijker met tijd, maar niet omdat ik het afsluit door erover te zingen, maar omdat ik leer om het beter te begrijpen.

In The Critic zing je over een ‘critic in my head’ en zelfs een corrector. Wat zeggen die critic en corrector?
De belangrijkste zit ook in het nummer: ‘If I could just be faultless, they swore I’d never feel alone’. – Ik heb geleerd dat dat net het omgekeerde is: Als je je perfect voordoet, kan je je nooit echt verbinden met anderen. Connectie komt heel vaak vanuit gedeelde foutjes, vanuit het menselijke zien in iemand anders.

In The Secret zing je: ‘I am a secret’. Je zegt niet ik heb een geheim wat vaker het geval is bij de meeste mensen. Kan je een tipje van de sluiter oplichten?
The Secret is geschreven vanuit het standpunt van het geheim zelf. Ik vergelijk het met een wild dier dat zijn weg naar buiten wil klauwen, en uiteindelijk wel altijd wint. Het gaat over wat een geheim met je kan doen als je het te lang binnenhoudt. Als mensen mijn geheimen willen weten, moeten ze naar de show komen.

In Stereopticon zing je: ‘I have never felt so exposed. Everybody knows now how I feel’. Zit je dat dwars of heb je er lak aan?
Ja, in tegendeel, ik vind het bevrijdend om te merken hoe open ik ben geworden en hoe al mijn emoties heel duidelijk aan het oppervlak liggen. Dat is wel echt iets wat je leert als je in therapie gaat: het herkennen van al die verschillende laagjes bij jezelf en daardoor ook bij anderen. Ik denk dat ik er veel empathischer door geworden ben. Stereopticon gaat over mijn beste vriendin Anne, bij wie ik dat al kon, nog voor dat ik de hele duik nam.

De muziek is in tegenstelling tot de teksten licht van toon, bijna etherisch. Is dat bewust of gaat het vanzelf vanuit je singer-songwriterschap?
Dat is zeker bewust. Ik wou een contrast creëren tussen zwaarte en licht. Ik wou dansen in de studio op mijn verdriet, en het dankbare vinden in het duister. Daarom schreef ik ook ode’s aan mensen, in plaats van te focussen op die heftige tijd en wat dat meebracht. Ik wou vrolijke melodieën, stoere baslijnen en een plaat die je achterlaat met meer zelfvertrouwen, meer inzicht en meer compassie voor jezelf.

Mijn eerste album Residue & Lovers’ Dust was een stuk bombastischer en zwaarder qua melodieën en harmonieën, geïnspireerd op de 20ste eeuwse laat-romantiek van onder andere Rachmaninoff, en daar steek ik mijn liefde voor orkestrale bewerkingen ook niet onder stoelen of banken. Je mag ook af en toe echt eens helemaal in de melancholie kruipen vind ik, maar daar moet je ruimte voor maken en even voor gaan zitten/liggen.

Anna Rune treedt zaterdag 26 november op in Willem Twee Toonzaal

Foto’s Anna Rune door Ruth Nije Bijvank

apr, 2022

Vlamdrift tussenfactor voor Bossche jongeren
Jongeren kansen bieden, enthousiasmeren, begeleiden, ondersteunen en verbinden

En de naam is: 🔥🔥🔥 Vlamdrift, de drift om te vlammen met het vele talent in de stad Den Bosch. Te gaan vlammen om jongeren aan het juiste netwerk te koppelen, hen bij de juiste mensen onder te brengen om hun projecten en ideeën te verwezenlijken. Vrijdag 22 april presenteerde een team van vijf personen zich in de Kleine Zaal van Willem Twee en werd ook de naam Vlamdrift onthuld.

Het team van Vlamdrift

Op de foto vlnr: Rob van der Ham, Robin Govaart, Arlet Langewender, Indy van Lieshout en Mathijs van Kuijk.

Vlamdrift is een doorstart van wat Rauwkost ooit was. Rauwkost was een muziek- en kunstenfestival dat zich richtte op jonge makers, jonge organisatoren en een jong publiek. Vlamdrift laat die festivalvorm achterwege en zoekt een nauwe en structurele samenwerking met jongeren op.

Robin Govaart richt zich naar de aanwezige jongeren in de Kleine Zaal: “Jullie weten het beste waar de behoeftes liggen. Wij willen weten wat jullie nodig hebben.”
Rob van der Ham: “Wij willen in dat brede, culturele vlak een tussenfactor zijn, om jullie bij de juiste mensen onder te brengen, in het juiste netwerk. Maar we willen meer.”
Robin: “Heb je een idee of een plan? Kom naar ons toe, kom met ons praten. We kunnen je helpen op organisatorisch vlak. We kunnen je ook wegzetten bij de juiste organisaties die weer de beste kennis hebben en willen samenwerken.”

Er zijn steeds meer participatieprojecten voor jongeren die bezig zijn met cultuur zoals Dukebox, Citytraining en Cityboost. Alleen het aanbod is wat versnipperd.

“Jongeren willen graag vette dingen doen. Wij willen helpen om die vette dingen te blijven doen. Om jongeren op de juiste manier te verbinden. Waar je het juiste netwerk kan vinden,” zegt Robin Govaart. Rob Van der Ham wil jongeren dezelfde kansen bieden die hij heeft gehad, toen hij jaren geleden zich aanmeldde met een plan bij Willem Twee. Hij kreeg een kans en greep die aan.

Net zoals Rob en Robin begon het derde teamlid Arlet Langewender eerst als vrijwilliger in de videoploeg van Willem Twee. Ze kon doorstromen in een pre-productie functie en ontdekte dat ze graag dingen organiseert. Daarna dook ze in het Rauwkost verhaal en is nu producent bij Willem Twee op 0,44 FTE. Daarnaast is zij freelancer bij theaterproducties en andere creatieve projecten.

Het vierde teamlid is Indy van Lieshout en heeft ook bij Rauwkost gewerkt. Zij is afgestudeerd in communicatie & creatieve industrie en werd gevraagd om aan te sluiten bij Vlamdrift. Voor communicatie, programmering, producties, vrijwilligerscoördinatie en evenementen opzetten moet je bij Indy zijn.

Het vijfde lid is Mathijs van Kuijk. Mathijs is de technicus de man achter de schermen. “Voor vragen over techniek moet je bij mij zijn. Voor andere vragen moet je niet bij mij zijn.”

Robin: “Vlamdrift wil de verbindende factor zijn en het doel is cultuur participatie van jongeren. Wij willen ze helpen om hun ambities waar te maken. Niet alleen voor deze stad maar ook voor hun carrière in de toekomst.”

Samen met het bestuur hebben de teamleden een heel groot netwerk opgebouwd dat ze ter beschikking willen stellen aan jongeren. De bedoeling is om maandelijks een rondreizende meeting op te zetten, telkens op een andere locatie of podium in Den Bosch.

De zestienjarige rapper Adolesence sluit de eerste meeting van Vlamdrift af met een geweldige performance.

Foto’s: Jane Duursma MADE BY JANE

mrt, 2022

Murder Call live intens en tegelijkertijd relaxed
Tussen de duistere en macabere tracks door maakt Niels Duffhues grappen met het publiek

Niels Duffhues heeft het schrijven van liedjes weer opgepakt met als resultaat Murder Call. Goed nieuws voor de fans. Murder Call is het negende album van filmmaker, musicus en auteur Duffhues. Tijdens de live presentatie in de Toonzaal zagen we een goedgemutste Niels dit in schrille tegenstelling wat hij zijn publiek liet zien en horen.

Murder Call live

Het album bestaat uit tien duister verhalende songs met titels als Buried Alive, The Evil Kind en natuurlijk de titelsong Murder Call. Op een groot scherm staat de draaischijf van een ouderwets (bakelieten) telefoontoestel met in het midden het woord MURDER geprojecteerd. Het licht dimt en op het scherm verschijnt een tekst dat Niels over een kwartier zal gaan optreden. Eerst worden vijf video’s vertoond. Niels is ten slotte ook filmmaker.

De eerste video gaat over de tegenstellingen in een samenleving: rijk versus arm, jeugd en ouderdom, zwak tegenover sterk en hoe een ziekte rondwaart die die tegenstellingen verscherpt. De tweede video heet Jagers van Doggerland. Dat was het drooggevallen land dat Noordwest-Europa met Engeland verbond, het ‘Atlantis van de Noordzee en waar in de laatste IJstijd op de grote mammoet werd gejaagd. Daarna volgen nog Waar er wordt gefluisterd, Het kostuum, personage, lichaam en geest en Mieren. In vijfde deze video vertelt de voice over dat hij zich heeft verkleind tot een mier en zo een mierennest vanuit binnen kan waarnemen, wat een totaal ander en onbekend universum oplevert. Allemaal boeiende verhalen, gedichten, rap. De hese en donkere stem van Duffhues past er perfect bij.

Als de laatste video is geëindigd verschijnt Niels Duffhues met een elektrische gitaar in de hand en houdt hij eerst een voorwoord. Daarin vertelt hij over de totstandkoming van Murder Call, dat hij het schrijven van songs weer heeft opgepakt en dat er ook een optreden in Willem Twee poppodium in de planning staat. Daarnaast presenteert hij zijn eerste verhalenbundel De Kil. De bundel bevat korte Nederlandstalige verhalen en andere teksten.

Niels opent met het nummer Buried Alive, over een moordenaar die zijn slachtoffers levend begraaft. De show heeft twee gezichten. Macaber en duister als Niels speelt en lichtvoetig, ja zelfs grappig als hij tussen de songs door een babbeltje maakt met het publiek, inside jokes maakt. Doet hij dat bewust? Zou zomaar kunnen om de tegenstelling met zijn Murder Call tracks te vergroten.

De snellere nummers maken indruk, bevestigd door een luider applaus. Hoe zou het zijn als Niels zich zou hebben begeleid met drums en bas? Het antwoord is dat Niels dat heeft gedaan maar het niet meer wil.
Al met al is deze one-man show indrukwekkend mede door de entourage van de Toonzaal, de belichting en de goede geluidstechniek.

8 april is Niels Duffhues ook te zien bij de tribute aan Bert van de Kamp, de éminence grise van de Nederlandse popjournalistiek, in Willem Twee poppodium. Blimey! (Martien van Bergen) en Duffhues zullen gezamenlijk voor een optreden zorgen en enkele van Berts persoonlijke favorieten spelen.