Boundless

Geslaagde eerste editie maakt Boundless volwaardig festival

Line up van instrumentale bands die de W2 zalen vullen met filmische soundscapes en visuals

Boundless, wat ooit begon als een probeersel op een zondagmiddag in 2018 (zie eerdere recensie) , is deze zaterdag 29 februari bij Willem Twee poppodium uitgegroeid tot een volwaardig festival. Deze eerste editie van het Boundless Festival is er al één om in te lijsten, met een line up om van te smullen. De vier programmeurs, Ivo, Johan, Rob en Patrick zijn lange tijd bezig geweest om deze bands van hoog niveau binnen te halen. Het toeval wil dat er vanavond geen enkele band te horen zal zijn met een zanger. Maar dat is geen enkel gemis, want de muziek is vaak spannend genoeg. De avond begint al vroeg, de eerste band mag al om 18.30 uur aantreden.

Boundless festival

Boundless
Celestial Wolves

Celestial Wolves
De kleine zaal is al aardig gevuld als het Belgische Celestial Wolves het podium betreedt. Deze vijfmansformatie heeft weinig bewegingsvrijheid op dit kleine podium, met alle apparatuur en enorme pedalenbakken op het podium. Met drie gitaristen weten ze een heel vol geluid te produceren. Vaak wordt hetzelfde recept gebruikt in de nummers, een rustig hypnotiserend begin dat dan langzaam aanzwengelt tot een storm van gitaargeweld.

Boundless Festival
Pedal Power

De muziek zou voor een soundtrack van een film gebruikt kunnen worden. Niet zelden wordt er een tel overgeslagen, zodat het geen vierkwartsmaat meer is. Dat is iets wat er bij prog rock wel vaker gebeurt. Op het podium gebeurt niet heel veel om naar te kijken, maar wat wel opvalt zijn de soort van computertekeningen op de schermpjes die op de versterkers staan, een reptiel, een konijn, een beer en een wolf. Die corresponderen dan weer met hun t-shirts waar dezelfde tekeningen op staan. De diepere betekenis hiervan heb ik niet weten te achterhalen.

Kokomo

Boundless festival
Kokomo

Een volle kleine zaal betekent nog geen volle grote zaal en dus oogt het in het begin wat leeg in de zaal. Dat verandert gedurende het optreden, waar het steeds ietsje drukker wordt, maar het is dan ook nog steeds best vroeg. De band neemt uitgebreid de tijd om alle apparatuur nog eens te checken, nog even te stemmen en dan zijn ze er klaar voor. Ook tussen sommige nummers door moet er klaarblijkelijk nog even worden gestemd en duurt het af en toe wat lang voordat het volgende nummer begint, waardoor de magie toch wat verbroken wordt.

Boundless festival
lange soundchecks

Ook de nummers van de Duitse band Kokomo beginnen vaak rustig al zijn de overgangen naar de stevige stukken wat minder subtiel zoals bijvoorbeeld bij Hold Me Closer Unknown Dancer en Golden Guns, waar er dan opeens lomp ingehakt wordt. Het geluid in de zaal staat erg hard, zo hard zelfs, dat je broekspijpen trillen van de bas. Er staan kleine lampjes achter op het podium die een beetje aan kaarsen doen denken en doen het goed bij de rustige passages. Tijdens de heftigere stukken gaat regelmatig een stroboscoop aan, soms met rood licht.

De enige keer deze avond dat er vocalen te horen zijn, is tijdens een nummer van Kokomo, waar de gitarist links op het podium een oerschreeuw laat horen. Meer hoeft ook niet, en dat heeft niet alleen te maken met het slechte Engels van deze jongeman, maar zang zou ook alleen maar afleiden van de trip waarin je je bevindt tijdens de lange uitgesponnen, soundscape achtige composities.

Duffhues

Boundless
Niels Duffhues

Dit is weer een hele andere setting dan de rest van de Boundless acts van vanavond. Geen hele band nu in de kleine zaal, maar alleen Niels Duffhues op het podium, gewapend met gitaar en Indiase harmonium. En niet te vergeten een hele rits aan pedalen op de grond. Het is niet heel druk in de zaal en dat is eigenlijk wel prima.

Zo zijn er alleen mensen in de zaal die echt serieus geïnteresseerd zijn in wat Niels allemaal laat zien en horen. Hij stelt zich kwetsbaar op, op het podium, waar hij vaak hele zachte subtiele geluiden laat horen en het publiek gaat daar zeer respectvol mee om en dat is prijzenswaardig. Soms is het zo stil in de zaal dat je het ijs in de glazen hoort rinkelen. Het voelt als een heel intiem optreden en vooraan bij het podium zitten er zelfs enkelen in kleermakerszit gebiologeerd te aanschouwen wat er allemaal gebeurt.

Niels mag dan wel alleen zijn, maar saai is het allerminst. In het begin van de show speelt hij schier achteloos een gitaar riedeltje met heel veel delay. Dit gitaarspel wordt gelooped en loopt dus door als hij zijn gitaar aan de kant zet. Hij draait aan wat knoppen en speelt dan verder op zijn Indiase harmonium waar een soort van trekzak aan zit waarmee de lucht in het instrument gepompt wordt. De hypnotiserende muziek past goed bij de beelden op het scherm, waar een film te zien is die hij ook zelf heeft gemaakt. Het is een zogenoemd cineconcert. Er zijn langsvarende boten te zien en allerlei verschillende sfeervolle landschappen.

In enkele fragmenten zie je Niels zelf ook door het beeld wandelen. Hij speelt zijn instrumenten om beurten en daarnaast zijn ook nog andere klanken te horen, zoals bijvoorbeeld kerkklokken. Als aan het einde de aftiteling is te zien op het scherm, dan landt iedereen in de zaal weer met beide benen op de grond van de werkelijke wereld.

Lost In Kiev

Boundless
Lost in Kiev

Deze band komt niet uit Oekraïne, zoals de bandnaam misschien doet vermoeden, maar uit Frankrijk. En dan wordt het zo wel een internationaal festival. De avontuurlijke muziek van Lost In Kiev neemt je mee op een dromerige reis. De linker gitarist en de bassist midden op het podium bespelen ook regelmatig de toetsen waardoor de muziek net iets spannender wordt.

Boundless festival
Lost in Kiev – slecht zicht

De nummers zijn soms vrij lang, maar blijven boeien met lekkere tegendraadse ritmes, zoals bijvoorbeeld The Incomplete van het nieuwe album Persona. Er zijn prachtige futuristische visuals te zien op het scherm achter het podium die door de band zelf geproduceerd zijn. Daarnaast is er ook een fantastische lichtshow met onder andere een stroboscoop. Alleen is er af en toe zoveel rook op het podium, dat je de band nog amper kunt zien.

Beschouwing
Het niveau van de acts op dit eerste Boundless Festival ligt hoog en daarmee ook de lat voor een volgende editie. Hopelijk weet het dan nog meer publiek aan te trekken, al zal er niet geklaagd worden over de opkomst van deze avond. Mooi om te zien dat er niet alleen mensen uit Den Bosch en omgeving op af komen, maar ook uit Rotterdam bijvoorbeeld. Ook hoor ik af en toe wat Engelstaligen in het publiek en zo wordt het met recht een grenzeloos festival, met hopelijk nog meer edities in het verschiet.

Ongefilterd, what you see is what you get

JC Duffhues en Donnerwetter, rauwe gitaarmuziek bij Café De Vaart

Onder de naam Ongefilterd programmeert Willem Twee Poppodium rauwe gitaarmuziek in Café De Vaart op Tramkade in Den Bosch. Op zaterdagavond 17 november staan hier JC Duffhues en Donnerwetter op het podium. En dat belooft een bijzondere, ongefilterde avond te worden.

JC Duffhues opent de avond gewapend met zijn elektrische gitaar, met als munitie veel distortion en delay. In combinatie met zijn raspende, doorleefde stem brengt hij zijn muziek ten gehore. Geen toeters en bellen, what you see is what you get.

Ongefilterd
The Village

Een groot aantal nummers die Niels Duffhues vanavond speelt heeft ie al een paar jaar niet meer live gespeeld, zoals bijvoorbeeld het meeslepende Saigon Blues van het album Among The Ruins. Verder laat hij ook wat horen van zijn nieuwe album The Village, dat gaat over een rechter die onderweg is naar een dorp waar een moord is gepleegd. Mocht je het album niet op Spotify kunnen vinden, dan kan dat kloppen, want het is op cassette uitgebracht. Het is wel als download verkrijgbaar.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Veel van zijn nummers bevatten persoonlijke teksten die recht uit het hart komen. Maar een groot deel van het publiek achterin de zaal is meer met elkaar bezig dan met de zieleroerselen van Duffhues. Het lijkt Niels niet te deren, want hij zingt onverstoorbaar verder over onder andere Windmills en een Hellhole. Gelukkig staan de mensen voorin wel aandachtig te luisteren. Hij sluit zijn show af met Dark Clouds.

 

Donnerwetter
Tegen de tijd dat Donnerwetter gaat spelen is de zaal lekker gevuld. Deze vier gelouterde muzikanten weten hoe je een zaal mee kan krijgen. Vanaf de eerste klanken weten ze de aandacht van het publiek vast te houden. Vooral zanger/gitarist Rocco met zijn kraakheldere stem is een blikvanger met zijn karakteristieke grimassen. Hij lijkt helemaal op te gaan in de muziek waarbij hij soms zijn haren wild laat wapperen en dan weer alleen zijn ogen van links naar rechts laat rollen. De muziek die de mannen maken is niet zo gemakkelijk in een genre in te delen. Ik hoor wat Psychedelica, Seventies Rock, Americana en soms een orgelgeluid wat aan de Doors doet denken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wat opvalt is de mooie opbouw van een aantal nummers en de verschillende tempowisselingen. Ook bijzonder is dat de gitarist de klanken van zijn gitaar meezingt, bij het nummer Ego bijvoorbeeld. Bijna net als Peter Frampton met Show Me The Way, maar dan zonder Talk Box. Als het nummer Dance wordt ingezet, gaan er ook een aantal mensen dansen en dat worden er alleen maar meer naarmate de avond vordert. De sfeer zit er goed in en het publiek reageert enthousiast. Er is een nieuw album uit van de heren, The Boy With The Joker Gun, dat hier vanavond verkrijgbaar is. Het is dan ook geen verrassing dat hier veel van gespeeld wordt. Wie Donnerwetter op korte termijn nog aan het werk wil zien zal naar Amsterdam moeten afreizen. Daar spelen ze op 8 december in De Roode Bioscoop.

Niels Duffhues

Niels Duffhues begint altijd met de tekst

In zijn eentje terug waar het ooit begonnen is

Bij mijn eerste kennismaking met de artiest Niels Duffhues wist ik niet waar ik terechtgekomen was. Hij gaf een optreden in de Willem Twee waar mij meteen het filmdoek opviel dat het publiek meezoog in een zwart-wit roadmovie waarvan hij de soundtrack live inspeelde. Het had iets betoverends, maar tegelijk kreeg je het gevoel dat achter die grauwe beelden een plot zou kunnen zitten dat net zo gelaagd zou zijn als de begeleidende muziek. Met die show gaf Niels ook meteen zijn visitekaartje af. Voor hem geen hapklare stukken of radiovriendelijke songwriter hits, maar muzikale, haast verhalende landschappen waar hij je als gids doorheen laat reizen.

Zaterdag 17 november staat hij in Brouwerscafe de Vaart samen met Donnerwetter ihkv Ongefilterd. Na een radiostilte van 4 jaar komt hij terug met een nieuw album, The Village, waarvan hij een deel zal spelen. Klankgat interviewde hem over zijn laatste werk

Niels Duffhues
Niels Duffhues – foto: Wim Voets

KLANKGAT: Alweer vier jaar sinds je vorige album, wat heb je in de tussentijd gedaan?
Niels Duffhues: Vijf jaar bijna zelfs, want het vorige album There’s a storm coming kwam uit in januari 2014. Ik presenteerde dat destijds bij The Blue Room Sessions in Verkadefabriek. Dat is ook de laatste keer geweest dat ik solo met songs heb opgetreden in Den Bosch.

In de tussentijd ben ik met verschillende dingen bezig geweest, zoals het rondreizende experimentele muzieklaboratorium The Flipside Paradox, dat ik samen met Luk Sponselee organiseerde, en waarmee we flink wat optredens hebben gedaan in Nederland en Vlaanderen. Ook hebben we in die tijd twee albums gemaakt en uitgebracht.

Ook was ik kunstfilms aan het maken, wat ik sinds 2009 doe, daarmee exposeren (o.a. eerder bij SM’s en in 2019 bij Cacaofabriek in Helmond) en filmconcerten aan het geven in Nederland en daarbuiten. Ik geef met regelmaat filmconcerten met mijn kunstfilms, waarbij ik de muziek live bij de films speel, zoals afgelopen zondag nog bij het Noordelijk Filmfestival in Leeuwarden. Ik doe dit onder de naam Niels Duffhues’ Fable Dust. Af en toe breng ik iets uit, zoals eerder dit jaar een cassette met filmdownload.

Waar haalde je dit keer de inspiratie vandaan?
Het idee voor het mini-album, als een conceptalbum, stamt al uit 2014. Ik had indertijd al wat songs geschreven en wat opgenomen, maar ben eind 2014 gestopt als singer-songwriter en was even klaar met songwriting, touren en albums maken. Ik heb sinds eind jaren negentig meer dan 160 songs geschreven, acht albums gemaakt en honderden optredens gedaan. Ik wilde een tijdje iets anders gaan doen. Toen ik er weer zin in had en weer wilde optreden en iets uitbrengen, heb ik wat er lag weer opgepakt en ben verder gegaan vanaf waar ik was gestopt.

Niels Duffhues
Niels Duffhues – foto: Wim Voets

Heb je hulp gehad of was het weer meer een eenmansproject?
Met het schrijven, opnemen, mixen enzo heb ik geen hulp gehad. Ik wilde dat allemaal in mijn eentje doen en wilde zo als het ware terug naar hoe ik ooit begonnen ben: met één microfoon in een ruimte en zelf opnemen, mixen, etc. Daarom komt het album ook als cassette uit, zo ben ik ooit begonnen en cassettes zijn gaaf. De digitale tracks op Bandcamp zijn ook vanaf cassette opgenomen, zodat de tracks dat randje hebben. Iedereen kan een plaat opnemen, dat stelt weinig voor, dus waarom dan niet gewoon doen waar je zin in hebt. Het artwork voor het album is gemaakt door Nikki Nijsten, die kan tenminste tekenen en het resultaat vind ik mooi. Ik had ook geen zin om een albumpresentatie te organiseren en daarom speel ik zaterdag de support van een band die ik gewoon leuk vind.

Wat gaat er schuil achter de titel van je nieuwe album?
De titel The Village slaat op het dorpje waar de songs zich afspelen. Er zijn diverse personages en er is een mysterieuze moord gepleegd. De songs vertellen één en ander, maar niet in chronologische volgorde, er is geen duidelijk verhaal en er is geen plot. Een beetje zoals ik ook films maak.

Niels Duffhuess
Niels Duffhues – foto: Wim Voets

In recensies wordt je neergezet als iemand unieks, zijn er artiesten waarmee we jou kunnen vergelijken?
Ik houd er niet van vergeleken te worden, maar het is inderdaad zo dat in recensies en artikelen altijd dezelfde woorden vallen, zoals ‘uniek’, ‘eigenzinnig’, ‘ongrijpbaar’. Wat ik doe is in zoverre uniek dat ik verschillende dingen doe: schrijven, muziek maken, filmmaken, en dat vaak verbind en combineer tot iets wat herkenbaar is als van mij. Het is ook zo dat mijn werk op verschillende plekken te aanschouwen is: op muziekpodia en festivals, bij exposities, filmfestivals, op bijzondere locaties en meer. Mijn werk beweegt zich daadwerkelijk door verschillende kunstwerelden heen en dat zie je niet zo vaak.

Bijna alles wat ik doe begint met schrijven en ik ben ook erg geïnteresseerd in het auteurschap. Bij het schrijven van songs begin ik altijd met de tekst, daarna de muziek en zo is het ook vaak met de films die ik maak. Ik begin dan met het schrijven van poëzie, korte verhalen en andere teksten, en van daaruit ga ik filmen en muziek componeren. Het enige dat daar in de afgelopen jaren van afweek waren de concerten met The Flipside Paradox, maar dat was ook de bedoeling: ergens elkaar ontmoeten, soundchecken en spelen; geen composities, geen repetities, alleen vrij muziek maken. Een werkelijke verademing vergeleken met de doorgaans geestdodende praktijk van de popmuziek.

Niels Duffhues
Niels Duffhues – foto: Wim Voets

Of artiesten die jou inspireren?
Die zijn er zeker. Ik luister zelden naar pop/rockmuziek, maar wel vaker naar wat men onder wereld- en volksmuziek schaart, zoals flamenco (met name de oudere generatie zangers, zoals Camaron, Caracol, El Chocolate, Afrikaanse muziek (veel Touareg en aanverwanten) en de laatste tijd luister ik veel naar rebetika (Griekse muziek, red.). Er moet van mij melancholie inzitten, het blues gevoel, dat vind ik interessant en raakt me.

Ik lees veel en er zijn schrijvers die me inspireren, zoals de poëzie van Lorca en Tjebbe Hettinga, de romans van Marcel Möring, Marquez, Màrai (ook schrijvers wiens achternaam niet met een M begint), om er wat te noemen. Filmmakers als Tarr, Kieslowski, Tarkovsky Kaurismaki en multikunstenaar Armando. Maar ook bijvoorbeeld de Vlaming Rudy Trouvé heb ik hoog zitten; die muziek maakt, schildert en meer. Ik houd wel van het autonome perspectief van de éénling en het moet natuurlijk niet allemaal blij en vrolijk zijn hè, maar dat is ondertussen toch wel duidelijk mag ik hopen.


Foto’s Niels Duffhues: Wim Voets