A Girl Who Cried Wolf

The Girl Who Cried Wolf duistere diamant

Donkere en gevoelige indierock / triphop uit België

The Girl Who Cried Wolf speelt trip-rock gehuld in duisternis, muziek die zowel ademt als verstikt. Liederen gehuld in een hedendaagse melancholie. Dat is de ‘core target’ van The Girl Who Cried Wolf. De band komt uit Antwerpen/Mechelen (België). Vrijdag 2 november speelden deze multi-instrumentalisten On The House in Willem Twee poppodium.

The Girl Who Cried Wolf

Een dromerige indie avond staat vrijdagavond 2 november klaar. De Antwerpse band The Who Cried Wolf belooft een magische show te worden volgens Willem Twee. En dat blijkt dan ook zo te zijn.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Bandleden The Girl Who Cried Wolf
Heleen Destuyver: Vocals
Samir Boureghda: Guitar
Michael-John Joosen: Drums/Vocals
Sofie Sweygers: Cello/Keys
Casper Heijstee: Bass

The Girl Who Cried Wolf
Sofie Sweygers

De band schuwt het experiment niet en de meeste bandleden zijn multi-instrumentalist wat ook zorgt voor de nodige dynamiek op het podium. Duistere indierock, trip-rock en hypnotische doompop zijn zo een paar trefwoorden die te binnen schieten. De muziek kreeg door de jaren heen meer zwaarte, met invloeden van zeer uiteenlopende bands zoals Chelsea Wolfe, Portishead, Chelsea Wolfe, Wovenhand, Fever Ray, Swans, PJ Harvey.

De band is een ruwe diamant, die na wat polijstwerk heel mooi kan gaan schitteren. Dat is ook nu al goed te horen. De sound anno 2018 scheelt hemelsbreed van die uit pakweg 2014. Vol en volwassen, maar immer duister en uniek. De opkomst van deze avond in Den Bosch was goed, een lekker gevulde zaal met nog voldoende bewegingsruimte.

The Girl Who Cried Wolf
Michael-John Joosen

The Girl Who Cried Wolf is een vijfkoppige Belgische band met een voorliefde voor donkere, melancholische muziek. De sound wordt het beste omschreven als hypnotische doompop, trip-rock en duistere indie. Met A(R)MOR komt The Girl Who Cried Wolf naar buiten als tweede album, na een goed onthaald debuutalbum RUINS (2015), twee EP’s en enkele singles. De nieuwe single Running is net uit en de release datum van het nieuwe album is op 30 november.

The Girl Who Cried Wolf werkt sinds 2014 aan een ijzersterke live-reputatie met onder andere support shows voor Blonde Redhead, Lee Ranaldo (Sonic Youth), Emma Ruth Rundle en Esben And The Witch.

Support act werd verzorgd door Delusionals met Madelon Bruinhof, zang en keys en Danielle Bruinhof, zang en gitaar.

The girl Who Cried Wolf
Delusionals

Fotografie: Marcel Bruinshoofd

White Elephant en A Fool's Errand door naar finale Bossche Band Battle

White Elephant en A Fool’s Errand door naar finale Bossche Band Battle

Terechte winnaars met de sterkste stage performance

Het World Skate Center aan de Buitendijk in Den Bosch werd zaterdag 2 december gevuld met vier bands, die allen terecht in de halve finale van de Bossche Band Battle staan. Het podium staat klaar, inclusief rookmachine en stagelights in allerlei kleuren. Het belooft een vermakelijke avond te worden, want het spant erom welke twee bands er doorgaan naar de finale, die op 29 december plaatsvindt in het Willem Twee Poppodium.

Delusionals
Een synthesizer, een drumstel en een gitaar zijn de instrumenten die klaarstaan om bespeeld te worden door de drie dames van Delusionals. Alle drie zijn ze voorzien van een zangmicrofoon. Het eerste nummer zet een dromerige sfeer neer, waarbij de drumster erg creatief is in het gebruik van bass kicks.
Tijdens het tweede nummer schakelt ze over op het elektronische deel van haar drumkit, wat ook voor een creatieve sound zorgde in combinatie met de psychedelische klanken van de gitariste. De dames zijn goed op elkaar ingespeeld, want plots stopt het nummer op een strakke manier. Met erg veel snelle tikjes op de hi-hat blijft de muziek verrassend, ook al bleef het tempo veel hetzelfde. De laatste twee nummers zijn op lager tempo en erg persoonlijk, dit komt echt binnen als de zangeres afsluit met een lange uithaal liggend op de grond.

White Elephant en A Fool's Errand door naar finale Bossche Band Battle - ©aya dupont
Delusionals

White Elephant
De band bestaande uit een drummer, bassist en twee gitaristen, waarbij frontman Vincent ook zang doet, staat na een zorgvuldige soundcheck klaar om te spelen. Tijdens de instrumentale opbouw zingt de drummer mee, dit voegt veel toe. De band weet het publiek op een natuurlijke manier naar voren te vragen, waardoor de sfeer intiemer wordt en het optreden interessanter.
Het tweede nummer Save It heeft een leuke hoge gitaarmelodie die af en toe door het nummer heen danst. Na een stevige uithaal beweegt de band energiek op het podium, waardoor er een aanstekelijke energie ontstaat. Ook klapt het publiek het ritme mee en wordt het nummer afgesloten met een nette gitaarsolo. Een langzamer nummer wordt neuriënd ingeleid, waarna een nummer volgt dat zo onder een skatefilm zou passen. Ook stelt White Elephant als enige band de bandleden voor.

White Elephant en A Fool's Errand door naar finale Bossche Band Battle - ©aya dupont
White Elephant sterke act

Johnny Jester
De Tilburgse band Johnny Jester is aan de beurt. Een grijskleurige Gretch gitaar trekt mijn aandacht, echt een mooi ding. Net als in het Koudijskafé bevatten de eerste twee nummers een lange ‘Ooooh’ uithaal die een Kensington-achtige sound creëert. Persoonlijk mis ik de creativiteit, maar dat kan een smaakkwestie zijn. Een melodische gitaar vult het slow tempo nummer dat volgt.
Daarna kwam er weer nummer met een ‘Ooooh’ uithaal waarbij ik mijn aandacht verloor. Daarna werd mijn aandacht terggepakt door een stevige instrumentale rock-achtige opbouw die vet was. Er is zeker energie waar te nemen op het podium door de moves van de mannen, terwijl een hoge gitaarmelodie het laatste nummer opleukt.

White Elephant en A Fool's Errand door naar finale Bossche Band Battle - ©aya dupont
Johnny Jester

A Fool’s Errand
De vier mannen spelen instrumentaal, maar toch is het verhalend door de praatjes tussendoor van de bassist. Zo gaat het eerste nummer over een kleine Bossche jongen met grote problemen in een grote wereld, kondigt de bassist aan, die de leiding heeft in de band. De podiumenergie spat er vanaf, het is een plaatje dat klopt. Verrassend komt deze band uit de hoek, door gebruik van een sustainer, een apparaatje dat de gitarist gebruikt om zijn snaren mee aan te slaan, waardoor te tonen heel lang doorklinken. Ook pakt de bassist er een trompet bij waarmee er weer een nieuwe sound is.

White Elephant en A Fool's Errand door naar finale Bossche Band Battle - ©aya dupont
A Fool’s Errand

Ontknoping
White Elephant en A Fool’s Errand mogen het nog een keer tegen elkaar op nemen in de finale. De terechte winnaars hadden in mijn ogen de sterkste stage performance wat echt zorgde voor een vermakelijke avond. Ook het niveau van de andere bands was zeker hoog, en zij zijn ook de moeite waard om in de gaten te houden.

foto’s: Aya Dupont