De soundcheck van The Howlin’ in de Muzerije duurt kort. De band heeft gelukkig niet veel tijd nodig. De akoestiek in de zaal is matig tot soms slecht. Er zingt een galm rond die van alle kanten maar vooral vanaf het plafond recht op je afkomt. Dat stoort mij bij het slotnummer van de groep Dandelion. Ik kan dat nummer nog net meepikken. The Howlin’ staat bij Popronde Den Bosch na Dandelion geprogrammeerd en is de band waar ik voor kom.

Alternative & hip hop
The Howlin’ uit Amsterdam bestaat eigenlijk uit zes leden, maar deze avond traden alleen Joel Gaerthe (vocal), Nick Kroes (gitaar), Bill Mookhoek (bas) en Isai Reiziger op de drums aan. Een duidelijke reden voor de afwezigheid van Tess Gaerthe (backing vocal) en Joel Dieleman op de toetsen werd niet gegeven door frontman Joel Gaerthe.

Sommige leden van de band komen uit de hip hop scene. De anderen zweren bij Alternative. Hoe het ook zij, toen ik de eerste noten van de band hoorde tijdens de soundcheck, wist ik het meteen. Soul, het is soul maar dan soul van de harde school, rocksoul, powersoul. Soul waar je het heel warm van krijgt.

De podiumact van Joel Gaerthe
De band zet meteen sterk aan met Joel Gaerthe als een echte entertainer die de aandacht opeist met zijn raspende stem en zijn opmerkelijke podiumact.

Die act ziet er als volgt uit. Joel haalt met zijn linkerhand de microfoon van de standaard en begint aan een stapvoets loopje. Hij zingt rechtop met zijn hoofd wat gebogen. Joel stopt na enige stappen, draait zich om en loopt schuifelend met gebogen bovenlichaam terug naar de microfoonstandaard. Hij pakt de standaard vast met zijn rechterhand en blijft daar staan met zijn bovenlichaam nog steeds gebogen.
Vervolgens loopt hij in die kenmerkende tred weer rechtop in de andere richting maar nu met de microfoon in zijn rechterhand. Weer zingt hij met gebogen hoofd of opgericht en herhaalt zijn act maar dan in spiegelbeeld.

Terwijl ik naar de band luister, pijnig ik mijn hersencellen af waar ik deze podiumact al eens eerder heb gezien. Was het bij James Brown, the Godfather of Soul, of een andere icoon uit de gouden jaren van de soul? Maar Brown stortte zich neer op het podium en dat doet Joel niet. Ik kom er niet helemaal uit en besluit het maar te laten wat het is: een act van Joel Gaerthe.

Ballads en rocksoul
De band speelt nummers van de EP This Road uit 2016. Maar het geluid van de band klinkt live wezenlijk anders dan op hun albums. Meer rock, aardser, mannelijk. Op de EP zijn de backing vocals te horen van Tess Gaerthe en de keyboard van Joel Dieleman. En die geven de sound een lichtere toets, meer mellow alternative.  Zonder hen is de band agressiever en dat heeft zeker invloed op het spel en de toon.

Vooral door het slagwerk van drummer Isai Reiziger deze avond. Hij slaat zwaar aan met een strakke beat die telkens net even wat langer aanhoudt door de nagalm akoestiek in de zaal van de Muzerije – dat is dan weer mooi meegenomenl. Beat en sound worden daardoor versterkt en dat werkt in het voordeel van de band. Het was heel hoorbaar in de rustigere nummers en dat geeft de ballads net die extra lading. Vooral als gitarist Nick Kroes weer eens uithaalt met zijn solo’s.

Ballads vind ik vaak storend bij optredens want die halen de ’schwung’ er uit. Maar deze keer is er geen gevaar van inkakken bij het publiek. Het gaat te ver om te zeggen dat The Howlin’ beter af is zonder keyboards en backing vocals, maar Joel is musicus genoeg om deze optie ook te overwegen. Soul met een traditionele rock bezetting: bas, gitaar, drums en zang. Het werkt.

Het publiek heeft in ieder geval geen moeite met het ontbreken van die twee bandleden. Het reageert enthousiast en een flink deel danst op de snellere nummers die de band vooral pas aan het eind speelt. En dat is weer jammer.