Errand

A Fool’s Errand speelt 10 jaar eigenzinnig werk van zich af

Niet-standaard werk van een band die live weet te overtuigen

De Bossche band A Fool’s Errand organiseerde zaterdag 22 juni een release presentatie in P79 van het album Gravitas dat eind maart 2019 uitkwam. Vóór het optreden sprak ik kort met bandleden Alwin Ven en Fabian Voskuil.

Errand, Gravitas
Vlnr: Fabian Voskuil en Alwin Ven

KLANKGAT: Vanavond is de presentatie van jullie album Gravitas, het resultaat van bijna 10 jaar werk. Zijn jullie al bezig nieuw materiaal te schrijven?
Alwin Ven: Ja, zeker. We werken nu aan zo’n stuk of vijf nummers.
Fabian Voskuil: We zitten aan een EP te denken.
Alwin: Onze werkwijze is als vanouds. Herschrijven, omgooien, schrappen, schrijven.

Dus over 10 jaar kunnen we pas het volgende album verwachten?
Fabian (lacht): Nee, zover zal dat niet komen.
Alwin: De drummer (Albert Schuurmans, red.) gaat dadelijk solo spelen op gitaar. Een try-out van zijn eigen werk.
Fabian: We hebben wel moeten reperteren. Het was weer een tijdje geleden dat we de nummers van Gravitas gespeeld hebben.

Dat zal nodig zijn geweest, want het zijn geen standaard nummers van een niet-standaard band. Dat laatste beaamt geluidsman van de avond Frans de Visser van Studio Cube volmondig. Frans leidde de opnames en was verantwoordelijk voor de mix van het album Gravitas.

Try-out Albert Schuurmans

Errand
Albert Schuurmans solo

De drummer van A Fool’s Errand,  Albert Schuurmans, posteert zich op een stoel, een akoestische gitaar in zijn handen en zijn rechtervoet op een bass drum pedaal. De try-out omvat zo’n vijf (gloed)nieuwe nummers en kenmerken zich zich door een puntige drive mede dankzij die bass drum. Albert wil kijken hoe de nummers overkomen op een podium en voor een publiek. Hij had er graag teksten bij gehad maar vooral de tijd ontbrak daarvoor.
Hij wil daarom met zangeres Sarah Cahuasqui samenwerken. Zij schreef de teksten voor de nummers Make Waves en Icarus op het album Gravitas waar zij de zang voor haar rekening nam. De try-out wordt goed door het publiek ontvangen.

A Fool’s Errand – Gravitas

Errand
A Fool’s Errand in P79

Na een korte break en zonder enige aankondiging begint A Fool’s Errand aan de presentatie release van Gravitas. De nummers worden gespeeld in volgorde van het album. Het openingsnummer There Will Be No Encore is live zeer indrukwekkend, vooral door het onderwerp. Je hoort de stem van de Chileense president Allende die het volk via de radio op 11 september 1973 toespreekt, terwijl soldaten het presidentieel paleis omsingelen. Allende pleegt zelfmoord om niet levend in handen te vallen van de coupplegers die onder leiding staan van Pinochet. Visuele ondersteuning van dit nummer zou de impact van dit nummer versterken.

Sarah Cahuasqui

Errand, Gravitas
Sarah Cahuasqui

Het tweede nummer is Make Waves met tekst en zang van Sarah Cahuasqui. Zij zing nogal onvast, maar het past bij dit nummer dat mij sterk doet denken aan de legendarische New Yorkse band The Velvet Underground met zangeres Nico. Díé kon pas lekker vals zingen. In haar tweede act bij het nummer Icarus zingt Sarah weer onvast en ook dan werkt het. Het bevestigt het beeld dat A Fool’s Errand van zichzelf wil neerzetten, onvoorspelbaar, tegendraads, niet willen behagen.

Errand, Gravitas
Alwin Ven

Hoe het ook zij, de nummers zijn een mengelmoes van rock, jazz, metal, soundscapes. Een goede hard rock nummer is Stoned Ape Theory. En als Alwin Ven de trompet bespeelt zoals op Viego, Anselmo dan roept hij een Spaanse – latino –  sfeer op. In het laatste nummer – waar veel leuke delen tijdens de opname dagen werden weggestreept en daarvandaan de titel (Used To Be) Happy –  zaagt de band bijna eindeloos door met een repeterende, ritmische riff. Je krijgt de indruk dat A Fool’s Errand af wil van deze nummers en toe is aan nieuw werk. Wat wil je, na 10 jaar wil je wel wat anders.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bandleden A Fool’s Errand
Alwin Ven – bas en trompet
Albert Schuurmans – drums
Willem Schuurmans – gitaar
Fabian Voskuil – gitaar (met strijkstok)

Sarah Cahuasqui – zang.

Anne Soldaat Yorick van Norden

De helden van Anne Soldaat en Yorick van Norden

Unsung Heroes is een prachtige ‘trip down memory lane’

Anne Soldaat en Yorick van Norden presenteren onder de noemer Unsung Heroes een vijftiental songs. Het is een ander optreden dan gebruikelijk voor Blue Room Sessions. Met heel veel vaart in woord en beeld wordt het publiek deelgenoot van wat de beide heren ooit heeft geraakt en waarom juist déze songs.

Eerste set

Anne Soldaat Yorick van Norden
Anne Soldaat

Anne Soldaat en Yorick van Norden beginnen met Tight Rope van Leon Russell (1942-2016), die samenwerkte met onder meer Phil Spector, Joe Cocker enThe Byrds. Ook speelde Russell op het Concert voor Bangladesh opgezet doorr Beatle George Harrison. Dan volgt Lydia, een “one-hit-wonder” van Dean Friedman met Van Norden op piano en Soldaat op elektrische gitaar.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Yorick van Norden

Van de experimentele Welshman John Cale (ook uit 1942) speelt het duo I Keep A Close Watch. Cale studeerde altviool en ontmoette in 1965 tegenpool Lou Reed wat resulteerde in de Velvet Underground. “Moet je oude helden nog willen zien” vraagt Yorick van Norden zich hardop af nadat hij onlangs nog een concert bezocht.

Er zijn vanavond ook vrouwelijke helden. Een daarvan is de helaas te vroeg overleden Sandy Denny van folkband Fairport Convention. Geen makkelijke vrouw maar een wandelende vulkaan aldus de heren… “She would eat you for breakfast”. Fotheringay gaat over de overpeinzingen van Mary Queen of Scots in het gelijknamige kasteel vlak voor haar executie. Mooi hoog gezongen door Anne Soldaat.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Anne Soldaat

De eveneens te vroeg overleden Tim Buckley passeert daarna de revue met Song For The Sirens. Deze song kreeg meer bekendheid door de uitvoering van This Mortal Coil.
Naast oude helden ook een eigen “happy song” van Van Norden. Song for You van het het album The Jester (vernoemd naar hofnar Yorick uit Shakespeare’s Hamlet). Van Norden is overigens genomineerd voor een Edison.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Yorick van Norden – The Jester

De eerste set sluit af met How Sweet To Be an Idiot  van Neil Innes van Bonzo Dog Doo-Dah Band, een parodie op The Beatles wat hem voor de rechter bracht. Mooie Beatle-waardige samenzang met indrukwekkend gitaarspel.

Tweede set
Een andere held is de door drank en wanderlust geteisterde Gerry Rafferty. Het uit de tijd van The Humblebums stammende Over The Hill And Far Away wordt voorafgegaan door een terugblik op een tienjarige Yorick Van Norden die de platenzaak ‘Het Schijfhuis’ van de excentrieke Menno bezocht. Daar kon alles, zelfs de junks brachten er vaak de nacht door. Weldoener Menno zat achter in zijn zaak tussen de lavalampen en gaf Yorick stapels platen mee om thuis te luisteren. Het begin van een intensieve muzikale interesse.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Platen luisteren van Het Schijfhuis

De beschrijving ‘held van de avond’ is voor Michael Farneti met Goodmorning Kisses. Deze man leed onder het gebrek aan erkenning, maar vanavond wordt dat goedgemaakt inclusief een opzwepende beat. Dan het relaas van pianist Nicky Hopkins, de beste popartiest die ooit geleefd heeft, aldus Van Norden. Hij speelde onder andere met The Kinks en The Rolling Stones en dan voornamelijk de mineur partij die Ian Stewart (Stones) weigerde te spelen. Deze golfliefhebber moest vaak wachten tijdens opnames…vandaar het vrolijke nummer Waiting For The Band, met Van Norden op de Höffner vioolvormige basgitaar, het model dat bekend werd door Paul McCartney in zijn Beatles-periode en daarna.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Höffner basgitaar

Nog meer helden volgen, zoals Vashti Bunyan met Winter Is Blue, mooi twee-stemmig uitgevoerd. Zelfs ‘onze’ Louis Couperus verschijnt op het scherm tijdens Another Day In London Town van het nieuwe album The Jester. Uitstekend gitaarspel van Anne Soldaat die indrukwekkend hoog kan zingen.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Anne Soldaat

Met een perfecte intro van twee gitaren en Byrds-achtige zang volgt The Door Into Summer van Michael Nesmith, lid van de legendarische groep The Monkees (die toch écht heel goed konden zingen al werd het tegendeel wel eens beweerd). Leuke bijkomstigheid…Nesmith’s moeder werd schatrijk na de uitvinding van Tipp-ex.

Met een toegift van Gerry Rafferty’s Late Again eindigt deze heldentrip down memory lane… een boeiende inkijk in de muzikale smaak van Anne Soldaat en Yorick van Norden, twee zeer begaafde muzikanten.

Anne Soldaat Yorick van Norden
Blue Room Sessions

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar
Meer info op Blue Room Sessions