Martha Fields

Martha Fields in The Blue Room Sessions

Texas Martha is puur Americana met Franse slag

Martha Fields aka Texas Martha is een Texaanse zangeres uit de country & bluegrass stal, geboren in de Appalachen die momenteel met een uitstekende band op tournee is in Europa. Ze begon al heel jong met het zingen van bluegrass en country (bij moeder op schoot) dus het zit wel een beetje in haar bloed. Ze leerde zich zelf gitaar te spelen en trad tijdens haar carrière onder andere op met Ricky Skaggs en Merle Travis.

Martha Fields
Martha Fields – ©Wies Luijtelaar

Martha Fields speelt niet alleen bluegrass en country maar ook een mix van folk, blues en rock ’n roll. Haar repertoire bestaat grotendeels uit eigen geschreven nummers en daar legt zij haar hart en ziel in. Ze zingt deze met een authentieke en gevoelige stem en is daarmee in staat je mee te nemen op een reis door het zuiden van de Verengde Staten.
Met verschillende prijzen reeds op haar naam, heeft ze al verscheidene tours door Europa achter de rug. Het concert op dinsdag 4 september in The Blue Room Sessions in de Clubzaal van de Verkadefabriek is inmiddels haar vierde optreden in Nederland waaronder o.a. Nijmegen en Schiedam. Haar discografie bestaat inmiddels uit drie CD’s genaamd Dancing Shadows, Southern White Lies en Long Way From Home.

Texas Martha & Band
Laten we eerst haar band voorstellen die volledig uit Fransen bestaat. Martha Fields woont momenteel voor het grootse gedeelte van het jaar in Bordeaux, Frankrijk. Je zou bijna kunnen spreken van The Bordeaux Blues of country met een Franse inslag. Dus, op dobro en mandoline Manu Bertrand; Urbain Lambert op elektrische gitaar en Serge Samyn op staande bas.

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor een goedgevulde Clubzaal in de Verkade Fabriek opent Martha Fields met een paar nummers van haar laatste CD Dancing Shadows, o.a. Dancing Shadows, Demona en Johanna.
Martha Fields begeleidt zichzelf op gitaar, maar de echte gitaristen staan links en rechts van haar. Deze jongens begeleiden haar tijdens het concert op de dobro die hij bespeelt als een slide gitaar en elektrische gitaar in een mooie balans die het hele concert in balans houdt. De bassplayer is van het soort ‘He never says much, he play the bass’.

Martha wisselt haar concert af met country en bluegrass en ballads. Haar al jaren gevormde stem wisselt moeiteloos tussen deze genres en altijd ligt die verscholen snik op de loer, even haar stem verheffen in een bluegrass als Hardtime of in een mooie ballad als Johanna en die snik die trekt je naar binnen in de Appalachen in de Southern Country States.
Martha Fields zingt eigen geschreven repertoire maar had toch voor haar favoriet Janis Joplin een door haar geschreven nummer in petto, een door drank en leed gelardeerde What Good Can Drinkin Do maar mooi gebracht en weer gestut door de dobro en elektrische gitaar.

De eerste helft van het concert rond ze af met een ballad Where The Red Grass Grows en een heel fraai a capella gezongen Indian Song. En daarna een uptempo song Hilbilly Bop. Het publiek is tot dan toe weinig toeschietelijk in haar verzoeken om mee te klappen, misschien is dat de reden om een whiskey in één teug leeg te drinken.

Martha Fields in The Blue Room Sessions
Martha Fields & Band in The Blue Room Sessions – ©Wies Luijtelaar

Na de pauze vertelt Martha Fields over haar achtergrond die bepaald wordt door haar Cherokee voorouders van moeders kant en dat wordt bezongen in het vrolijke uptempo Maxine. Daarna laat ze zien over een groot repertoire te beschikken en dit goed ten uitvoer kan brengen. Ze neemt ze ons mee in de meeste facetten die ze beheerst. Eerst een early bluegrass nummer Southern White Lies en early countryblues Koko Me Baby en daarna een gospel What Are They Doing In Heaven en een boogiewoogie Born To Boogie en toch weer die gevoelige ballads om te eindigen in een Hillibilly song.

Als toegift na een verdiend applaus speelt Martha Fields en haar band de traditional When The Saints Go Marchin’ In die uitmondt in een polonaise vooropgegaan door Martha herself gevolgd door merendeels vrouwelijke toeschouwers en haar band. Eindelijk levert ook het publiek zijn bijdrage aan dit zeer geslaagde concert. Hulde aan Martha Fields & Band.


Foto’s: Wies Luijtelaar
Met dank aan The Blue Room Sessions

Noord-Amerikaanse traditionals waaien over de oceaan

Kleine juweeltjes van The Burying Ground

Muziek Op Donderdag sloot op 31 mei het seizoen 2017-2018 af met The Burying Ground uit Vancouver, Canada. Het is de eerste keer dat deze band op tournee is in Europa. Het optreden in de foyer van Willem Twee Concertzaal is meteen de eerste uit die tournee en kan je met recht spreken van een Bossche primeur. De band manoeuvreert rondom klassieke Noord-Amerikaanse genres zoals countryblues, oude jazz, ragtime en folk.

Traditionals

Op deze broeierige avond – zwoel is het woord – vormen de lichtvoetige klanken van The Burying Ground de perfecte uitkomst voor de binnentemperatuur. Het is alsof een frisse bries over de oceaan waait. Hoe lichtvoetig ook, de teksten gaan echter vaak over de duistere kanten van het leven. Dat kan haast niet anders want veel nummers die deze Canadezen spelen, zijn traditionals waar de duivel, drank en andere menselijke ellende vaak de boventoon voeren. Het eigen werk tracht die sfeer na te bootsen. Met succes trouwens.

Geen van de instrumenten zijn elektrisch versterkt. We hebben hier te maken met een groep muzikanten die zoveel mogelijk de begintijden van de Noord-Amerikaanse muziek volgt en daarom kiest voor akoestische instrumenten, kiest voor de tijd dat muziek werd gespeeld in boerenschuren met gitaar, viool en washboards.

Noord-Amerikaanse traditionals waaien over de oceaan - @ronald_rijken
Devora en Woody

De band begint met Wear You Of My Mind, een instrumentaal nummer en brengt het publiek al meteen in de juiste stemming. De avond gaat een rondleiding worden in ‘Canadian-Americana’ in de meest ruime zin van het woord. Een reis in tijd, ruimte en muziekstromingen. Iedereen lijkt zin te hebben in zo’n reis. In het tweede nummer word je aangenaam verrast door de donkere en hese stem van Woody Forster die zingt over Milwaukee Blues. Naast verrassing is zijn stem ook een herkenning, een bevestiging dat zijn stem, dat timbre hoort bij deze muziek.

Woody Forster en Devora Laye, oprichters en kernleden van de band, houden regelmatig een praatje óf over waar het volgend nummer over gaat en wanneer het is geschreven óf met iemand uit het publiek. Zo wordt de rondleiding inhoudelijk toegelicht met feiten en data en word je meer bewust van de weidsheid en de uitgestrektheid van het land waaruit de muziek geput wordt. Ook soms letterlijk. Devora is naar de Mississippi-staat Louisiana in de Verenigde Staten gegaan om daar haar washboard te maken.

Het zijn over het algemeen korte nummers die de band speelt, verdeeld over twee sets. De gemiddelde duur is hooguit 3 minuten en die kleine juweeltjes staan bijna allemaal op de albums Big City Blues (2015) en The Burying Ground (2017) en de EP Country Blues & Rags uit 2017. De muziek doet denken aan de juke-joints en jazz-hallen van de jaren 1920 en ’30. De band beweegt moeiteloos tussen dansmuziek, de melancholie van countryblues en de energie van ragtime en jazz.

Op enkele nummers neemt Devora Laye de lead-vocal voor haar rekening en is de sound van de band bijna teer te noemen. Vooral als Bonnie Northgraves zachtjes in haar microfoon meezingt en Devora haar washboard even heeft ingeruild voor een zingende zaag, vult de weemoed de kleine foyer. Het wordt echter nooit muziek voor muurbloempjes. Dat bewijzen de twee laatste en stevige nummers Wild Woman Blues en Big City Blues.

Deze diashow vereist JavaScript.

Europese toernee
Na Nederland gaat de toernee door naar België en Duitsland met onder meer een paar optredens in Berlijn. De Europese tour wordt vervolgd in Ierland en eindigt op The BAND Festival in Dunfanaghy County. Donegal, Noord-Ierland. De band toert met vier personen door Europa. Dat zijn:

Woody Forster – gitaar, zang
Devora Laye – washboard, zingende zaag, kazoo, zang
Joseph Lubsinky-Mast – contrabas
Bonnie Northgraves – pocket trumpet, zang

The Burying Ground zet de traditie van de Noord-Amerikaanse countryblues en folk voort en schrijft en speelt eigen werk geheel in die traditie. Dat doet de band op zeer knappe wijze en geeft op die manier een historische inkijk hoe die muziek ooit moet hebben geklonken in schuren, salons en dancehalls.