Jacques Brel | KLANKGAT

apr, 2024

Les Vieux Amants Chansons Melancholiques
Hoe oude geliefden tot leven komen dankzij kleindochter in het derde concert van SongDay

Les Vieux Amants, het derde concert in de reeks SongDay is een voorstelling van twee klassiek geschoolde artiesten. Zangeres, verhalenvertelster en hartstochtelijk liefhebber van het Franse chanson Lizet van Beek kunnen we kennen van de Boulevard en de band De Veulpoepers.

Sindsdien heeft ze haar repertoire uitgebreid, trad op als operazangeres en werkte samen met vele anderen waaronder DJ Tiësto en Paul van Kemenade. Lizet speelt ook veelvuldig samen met multi-instrumentaliste Doré van Deijck die haar vanmiddag op piano begeleidt. Doré studeerde klassieke piano aan het Brabants Conservatorium en basgitaar aan het conservatorium van Hilversum.

Les Vieux Amants Chansons Melancholiques

De zaal in het WerkWarenHuis is vol en afgeschermd met een gordijn. Dat geeft meteen meer sfeer. Op het podium en aan de zijkant staan een paar oude zwart wit foto’s opgesteld. Al snel wordt duidelijk dat het om de grootouders van Van Beek gaat, Marie Wolvers (1889) en Marinus van Beek.

De foto op het podium is van hun trouwdag en de andere van 40 jaar later. Gedurende de show van Les Vieux Amants worden wij aan de hand van een aantal chansons meegenomen in de levens van deze grootouders. Doré van Deijck begeleidt op indrukwekkende wijze alle chansons op piano. Jammer dat achter dat gordijn soms veel bargeluiden klinken.

De naam van de voorstelling is tevens de naam van het eerste lied La Chanson Des Vieux Amants van Jacques Brel. Het verhaal begint tijdens de zogenaamde Belle Époque in Brussel en Parijs. Une Fille Aux Jeux Clairs geeft een tijdsbeeld van de eerste films, de Eiffeltoren en deftige dames met lorgnetten. Vanuit Brabant vertrekt de familie Wolvers naar de Maaskade in Rotterdam.

Het zeemansleven op Katendrecht met haar prostituees en zeelui klinkt door in Brel’s Dans Le Port d’Amsterdam (maar dan in Rotterdam). Als vader overlijdt blijft de moeder alleen achter met drie kinderen. Barbara’s La Solitude wordt hierbij mooi vertolkt.

Dit chanson wordt hierna nog een keer gezongen in Lizet’s eigen indrukwekkend hertaalde Nederlandse uitvoering waarover ze lang deed om het perfect te krijgen. Het publiek luistert geboeid hoe het Marie vergaat als ze als gezelschapsdame van een rijke freule in Brussel belandt, beeldend ondersteund met foto’s. Ze ontdekt daar o.a. de opera. Ter aanvulling zingt Lizet La Habanera uit de opera Carmen.

Het leven in Brussel is goed tot ze in Nederland Marinus van Beek ontmoet . De vonk slaat over en ze keert terug naar Brabant. De jongste van hun zes kinderen is Willem van Beek, Lizet’s vader en lieveling van Marie. Hij wordt tot ontsteltenis van zijn moeder naar Indonesië gestuurd. Daar past dan Dis! Quand reviendras-tu? weer mooi bij.

Marieke van Brel wordt gezongen als het verhaal bij de dood van Marie is aanbeland. Als ook Willem overlijdt klinkt Brel’s Le Moribond met wederom goed pianospel van Doré. Mooi is ook het relaas van Willem die één dag voor zijn dood zeer onverwacht en loepzuiver Dalida’s J’attendrai zingt.

Dan leeft Lizet zich ‘drummend’ uit op de rug van een stoel en plukt daarna een man uit het publiek die haar steeds maar ‘borrels’ blijft inschenken. Tijdens deze dronkemans-act zingt ze La Dame Du Bar, gevolgd door het vlotte La Foule waarin ik het Spaanse Amor De Mis Amor herken.

Tussendoor nog het bekende nummer van Jacques Dutronc Il Est Cinq Heures Paris s’ Eveille. Het inmiddels zeer enthousiaste publiek geeft een staande ovatie en roept om een toegift en die komt er zeker, met nog een lied van Barbara Je Ne Sais Pas Dire.

Les Vieux Amants is een prachtig familieverhaal. Te veelomvattend om het hier allemaal op te schrijven. Een zeer boeiende en geslaagde zondagmiddag.

Setlist o.a. La Chanson Des Vieux Amants, Elle Était Si Jolie; Une Fille Aux Jeux Clairs, Dans Le Port d’ Amsterdam, La Solitude 2x, Göttingen, Chanson de l’adieu ‘Partir c’est Mourir Un Peu’, La Habanera, Dis! Quand Reviendras-tu? Marieke, Le Moribond , J’attendrai, La Dame Du Bar, La Foule, Il Est Cinq Heures Paris s’ Eveille, Je Ne Sais Pas Dire

Tekst en fotografie: Wies Luijtelaar

Lizet van Beek – La chanson des vieux amants

aug, 2021

Oude en nieuwe herinneringen trip 20th Century Songs
Dartele Sven Ratzke is terug op zijn favoriete theaterfestival Boulevard

Met 20th Century Songs is Sven Ratzke terug op de zijn favoriete festival Boulevard. Vorig jaar gaf hij een, volgens hemzelf, ‘levensreddend’ optreden in de Bossche Citadel. Afgelopen zaterdag en zondag stond hij er weer en wel in een uitverkochte Theatertent.

20th Century Songs

De beweeglijke (om niet te zeggen ‘dartele’) Ratzke wordt vanavond begeleid door Jetse de Jong op de vleugel, Florian Friedrich op basgitaar en contrabas en de uitstekend drummende Haye Jellema.

Zoals altijd bespeelt Ratzke als geen ander het publiek. Op zijn kenmerkende, gevatte wijze stelt hij de voorste rij gerust…hij is gevaccineerd dus rondvliegend speeksel kan geen kwaad.

Na shows als onder nadere Homme Fatal, Where Are We Now en Starman is het thema van vanavond 20th Century Songs. Kortom zijn favoriete songs van de afgelopen eeuw. Hij start met een mooie uitvoering van Tom Waits’ Strange Weather.

Van Annie Lennox is dit Here Comes the Rain Again met een uitstekend spelende De Jong op de vleugel. Gevolgd door een striptease-waardig intro van een vaudeville achtige medley, aangekondigd als Alabama Song, ooit geschreven door Bertolt Brecht en door Kurt Weill op muziek gezet.

Dan volgt een van de mooiste en beroemdste liedjes over Amsterdam, dat van Jacques Brel. Gevoelig in het Duits gezongen en mooi begeleid door Friedrich op contrabas.
Tijdens de lockdown schreef Ratzke via Zoom samen met collega/vriend Frank Boeijen een nummer met mooie zinnen als ‘Je drukt met mij de nacht blauw’ door mij genoteerd als Niemand Liegt, Niemand Zwijgt, maar u mag mij corrigeren.

Kuss

Als intro op het volgende nummer bevinden we ons in Berlijn waar de door Ratzke bewonderde bovenbuurvrouw Hildegard Knef hem helaas slechts inschakelt om de vuilniszakken buiten te zetten. Ter herinnering, een van haar nummers Schlafloser Nacht, met een mooie solo op de vleugel.
Ratzke wijst op de erotische werking van klassieke muziek en stelt dat alle popmuziek ooit in het Duits begon. Als bewijs start hij met hoge opera stem een nummer wat gaandeweg wordt herkend als Kiss (oftewel Kuss) van Prince.

Vilein

David Bowie komt uiteraard ook voorbij met een prachtige eigen versie van Heroes. Laat me van Ramses Shaffy is het als laatste aangekondigde nummer en nog wel in het Nederlands (maar onvermijdelijk eindigend in het Duits).

Dan volgt de toegift met weer een Bowie song: Life On Mars en een gevoelige uitvoering van Nick Cave’s Into my Arms. Het was een mooie avond met uitstekende musici en een zuiver zingende, extravagante, humoristische en soms vileine Sven Ratzke.

Over Sven Ratzke:

Sven Ratzke (1977), half Duits, half Nederlands, groeide op in Ubbergen en Nijmegen. Hij heeft een unieke, extravagante, soms bombastische stijl: een mix van verschillende muziekgenres en theater. Hij refereert vaak aan zijn liefde voor het werk van Kurt Weill, Bertolt Brecht. Momenteel speelt hij op zijn eigen wijze de waanzinnige cult musical Rocky Horror Picture Show. Daarnaast worden nog twee shows toegevoegd: Hedwig And The Angry Inch en Where Are We Now over David Bowie. Hoewel Ratzke overal ter wereld optreedt, ligt het zwaartepunt in Nederland en Duitsland.

Foto’s: Monique Nuijten

jul, 2021

Nieuwe band Blue China presenteert debuut plaat
Een theatraal en muzikaal sterk optreden van een band met wat bekende Bossche gezichten

Afgelopen zondag speelde de nieuwe vijfkoppige band Blue China hun debuut optreden. De experimentele muziek is haar eigen pad nog aan het uitzoeken, maar goed op weg, dat zijn ze zeker.

Blue China onwennig

In Eindhoven werd een intiem optreden georganiseerd, waar uitsluitend een klein groepje familie en vrienden bij aanwezig konden zijn. De settig was fijn, maar ook nog lichtelijk onwennig. Wellicht omdat de band even goed benieuwd was naar wat er hen te wachten stond, als het publiek. Voor beiden was het immers de eerste keer.

China Blue — Leadzanger Daniël Damen Foto- Amber IJpelaar

Waar duidelijk te merken was dat de bezoekers in tijden geen concert meer hadden gehad en de biertjes gedronken werden, was de band wat strenger. Door het feit dat er gelijk een live opname werd gemaakt, werden er wat huishoudelijke regels aan de dag toegevoegd. Geen geklap tijdens de nummers door en de drankjes vooraf al open maken. Het was allemaal een beetje onwennig aan het begin. Maar op het moment dat leadzanger Daniël Damen zijn eerste klanken door de ruimte liet klinken, was het allemaal oké.

‘Het album van Blue China is live, voor een publiek opgenomen, om een sfeer te bewerkstelligen die tegenwoordig nog weinig te horen is. Miles Davis nam Kind of Blue ook op in een paar korte sessies, waarbij iedereen in dezelfde ruimte was. De neiging binnen hedendaagse muziek om alles steriel en strak te maken past niet bij het door verhaal en beleving gedreven werk dat Blue China probeert te maken,’ legt de band uit.

Maar wat is Blue China nu eigenlijk?

‘Blue China is een ervaring. De band kwam tot stand door de behoefte om muziek te maken die gedreven was door verhalen, die zich over de lengte van een album konden afspelen. Muziek die draait om een ervaring die de luisteraar meekrijgt. Een product dat met aandacht beleefd kan worden, in de chaotische waas van het moderne leven,’ legt de leadzanger Daniël Damen uit. ‘Daarnaast verwijst de naam naar een citaat van de Ierse schrijver Oscar Wilde: I find it harder and harder every day to live up to my blue china. Het gaat erom dat ironie en schoonheid samenkomen. Porselein is een zeer moeilijk materiaal om te bewerken, dat eeuwen lang buiten bereik van het grootste deel van de wereld lag.’
[china betekent in het engels porselein, red.]

Theatrale kracht

De eerste nummers, genaamd The King, Everything is True en Dreaming of Sleep, worden gespeeld. Het is te voelen dat de jongens van Blue China een fijne wisselwerking hebben en tot in de kern op gaan in de muziek. Vooral Damen maakt een theatrale, maar interessante indruk. Zijn gezichtsuitdrukkingen en bewegingen brengen de boodschap nog sterker over.

Eigen smaak

De muziek is wellicht even wennen. Een eigen sound schijnt sterk door in het optreden. ‘De band maakt eclectisch werk, uiteenlopend van zachte akoestische gitaarnummers tot pulserende industrieel klinkende ritmes. De diversiteit wordt gedreven door een behoefte de wereld te weerspiegelen, niet enkel een element te bekijken maar alles in zijn volledigheid te kunnen omvatten,’ legt Damen nader uit. ‘Hoewel alles aan Blue China zijn oorsprong vindt in continentaal Europa, met verwijzingen naar de cabaret traditie van artiesten als Jacques Brel en Charles Aznavour, is er een interactie met de geluiden en tonaliteit uit vele andere tradities.’

Er wordt dan ook gebruik gemaakt van alles wat de jongens in de ruimte om zich heen hebben staan. De scherpe klanken van het elektrische gitaar van Voskuil, de doffe klanken van het cajón van Hintum, het interessante melodica van Van Dijk en de zuivere trompet van Van der Ven maken onder andere het geheel. Een combinatie van alle smaken komt dan ook voorbij.

Aangrijpende emoties

De jongens sluiten het optreden af met het gelijknamige nummer Blue China en The Wasteland. Vooral dit laatste nummer zorgt ervoor dat het publiek in de zaal aangegrepen wordt. Terwijl Damen een sterk stuk zang perfomed, klinken er oerkreten vanuit de achtergrond. Deze kreten komen vanuit de tenen van de bandleden. De emoties zijn echt, en deze vullen de ruimte.

Alwin en Daniël — Blue China tijdens het nummer The Wasteland Foto-Amber IJpelaar

Na afloop van het concert lijken de bandleden van Blue China opgelucht. Ze kijken elkaar glimlachend, en vooral tevreden aan. ‘Dit was de beste set die we tot nu toe hebben gespeeld met z’n allen’, hoor ik een van de bandleden trots opperen.

Voor oprichter Daniël Damen is het in ieder geval duidelijk, een toekomst met deze band ziet hij voor zich. ‘De beleving, het totaal concept, is vanaf 11 november 2021 voor iedereen te horen. Op deze dag zal namelijk het digitaal album uitkomen. Eén maand later, komt overigens ook een volledige concert registratie van de opnames op het internet te staan.’ Voor allen die er niet bij waren, maar wel nieuwsgierig zijn geworden, dan ook zeker iets om in de gaten te houden.

Bandleden Blue China:

Daniel Damen – zang, gitaar en drummachine

Alwin van der Ven – trompet en basgitaar

Marvik van Dijk – keyboard en melodica

Nick Hintum – gitaar en cajón

Fabian Voskuil – gitaar en basgitaar

aug, 2020

Nieuwe single van Niek Lathouwers heet Fenix
Vooral in deze moeilijke tijden moet je oog blijven houden voor de loop der dingen, voor de natuur en vogels

De nieuwe single van Niek Lathouwers is online en draagt de titel Fenix. De fenix of feniks in het Nederlands is een vogelachtig fabeldier uit de Griekse mythologie. Het is het dier dat uit zijn eigen as herrijst. Niek Lathouwers geeft met zijn nieuwe single daar zijn eigen draai aan, in deze tijden van corona.

Niek Lathouwers

Niek Lathouwers is een geboren Bosschenaar en woont nu in Utrecht. Hij studeerde aan het Koning Willem I College in Den Bosch richting Artiest. Aan de Hogeschool van de Kunsten in Utrecht studeerde hij af als docent Theatermaker. En als mentor van jonge dansers en muzikanten staat hij bekend. Niek werkt regelmatig samen met Dukebox, het productiehuis voor urban & hiphop in Den Bosch.
Ter gelegenheid van het vijftienjarig jubileum van de Verkadefabriek in oktober 2019 kwam Dukebox aan met de dansvoorstelling wYzer die onder auspiciën stond van Niek Lathouwers. Niek wilde in die voorstelling het thema de dilemma’s waarin millennials verkeren, naar voren brengen.

Fenix

Niek Lathouwers balanceert in zijn werk tussen poëzie, spoken word, rap en zang. Hij past deze verschillende disciplines soms toe in één nummer en die nummers op hun beurt kunnen variëren van jazz, funk, pop of regelrechte urban hip hop. In zijn nieuwe single Fenix houdt Niek het op rap. Fenix is echter geen hip hop nummer. Het zweeft tussen pop en funky jazz. De intro is lekker catchy vooral als de beat invalt en het funky gitaarwerk je verder meeneemt. Een goede en korte intro is het halve werk. Daarna troont Niek je mee in zijn verhaal over vogels, de natuur en de fenix die herrijst.

Niek kwam zelf aan met een toelichting over de inhoud van zijn nieuwe single:
‘Biggie Smalls kon zich nooit voorstellen dat hij ooit over vogels zou rappen. Ik wel, want de natuur kan prachtig zijn. Zeker in deze klotetijd moet je soms het mooie in de loop der dingen blijven zien. Daar gaat dit nummer over, je je aan de cirkel des levens kunnen onderwerpen’. Daar is geen speld tussen te krijgen. Luister zelf maar.

Musici Fenix: Sebastiaan Bax, piano partijen & andere invullingen, Danique Carmen Kivit en Luuk ten Hoor voor de (backing)vocals, en een geleende beat van Mischa Porte, die tijdens corona elke dag drumpatronen voor vrij gebruik online heeft gezet.

Over Niek Lathouwers:

Niek Lathouwers stond eerder met andere bands al op Oerol, Carré, De Parade, en speelde samen met Lebbis, George & Eran producties. Momenteel is hij bezig met nieuw solowerk, dat laveert tussen Bob Dylan, Jacques Brel, Mos Def.