Sonny Ragg

Van rock, funk en blues maakt Sonny Ragg eigen toverdrank 

Licht wisselvallig optreden in thuishaven Den Bosch

Sonny Ragg is duidelijk beïnvloed door muziek uit de 80’s en vooral door His Royal Badness. Op de setlist staan zo’n dertien à veertien nummers. Een flink aantal is goed, andere erg sterk maar sommige nummers hadden beter achter kunnen blijven in de repetitieruimte.

Sonny Ragg
Sonny Ragg zaterdag 2 februari in P79

Fans
De toegang van het concert is gratis, een presentje van P79 aan de Bosschenaren, waarvoor lof. Toch is het niet tjokvol in de zaal op deze eerste zaterdag van februari. Dat verwacht je eigenlijk als een Bossche band zoals Sonny Ragg een thuisconcert weggeeft. Afijn, het wordt lekker druk en veel mensen kennen elkaar gezien de vele blije begroetingen en kusjes op de wangen. De echte fans van Sonny Ragg in P79 dragen een zwart T-shirt met het logo van de band. Frontman Sven Myren prijst hen daarvoor.

Sonny Ragg
Jeroen Straatman

Na het korte welkomstwoord van Sven met de opmerking dat het lang geleden is dat Sonny Ragg in P79 heeft gespeeld, stoomt de band direct door naar You Give Me Something met meteen daarop Power To You en New Funk. Leadgitarist Jeroen Straatman (gitarist geweest bij die andere, fijne Bossche band Straight from the Fridge) laat dan zien wat hij allemaal vermag op de gitaar. In het laatste deel van de show laat hij nog meer zien.

Sonny Ragg
het betere gitaarwerk

Dan komen er nummers langs die minder goed zijn doordacht, minder goed uitgesponnen. Verder bijwerken en -schaven in de repetitieruimte is het advies aan Sonny Ragg. Turn The Love brengt gelukkig weer veel goeds, een nummer dat sterk doet denken aan Living Colour en Prince/TAFKAP uit de 90’s. Datzelfde bonkige ritme met stevig gitaarwerk en onderkoelde vocalen met flinke, grommende uithalen. Helaas komen er dan weer nummers die minder zijn in ritme, opbouw en melodie. Jammer. Songs met mogelijke potentie maar te vroeg naar buiten gebracht.

Deze diashow vereist JavaScript.

Met Not Your Medicine gaat het weer opwaarts  en houdt Sonny Ragg de aandacht van het publiek tot het einde toe vast. Er wordt zelfs stevig gejived (jive dans) pal voor het podium. De andere muzikanten komen in dit laatste gedeelte ook wat meer voor het voetlicht. Jeroen Straatman geeft een paar indrukwekkende solo’s weg, solo’s die je niet licht vergeet. Bij Get Up komt het publiek goed los en als daarna Free – ook op single uitgebracht – wordt ingezet, is de avond echt geslaagd. Met Got No Passes sluit Sonny Ragg het concert af.

Sonny Ragg
Sven Myren

Sonny Ragg maakt een wonderlijke mix van rock, funk en blues. Vaak werkt die toverdrank en is-ie aanstekelijk én dansbaar. De wat langzamere nummers komen minder goed uit de verf. Al met al een goed concert met nummers die nog een tijdje in je hoofd blijven hangen..


Bandleden Sonny Ragg
Jeroen Straatman – lead guitar
Sven Myren – guitar, vocals
Sjeng Muermans – keyboards
Bob Donkers – bass
Mark van Reusel – drums

Solid Sound gedreven muzikanten

Een muzikale reis door de tijd

Zes enthousiaste ervaren muzikanten pakten een jaar of drie geleden het plan op om als pop/rock coverband door het leven te gaan met een zo gevarieerd mogelijke playlist. Dat zij daarin geslaagd zijn staat buiten kijf.

Solid Sound uit Zijtaart

Een uitgekiend repertoire
En daarbij zijn uitersten niet uit de weg gegaan. Hun covers van Robbie Williams, de Scene, Joe Cocker, Melissa Etheridge, Caro Emerald, Prince, AC/DC, Pink, U2, Herman Brood en de Dijk zijn daar een overtuigend voorbeeld van. Ook over de samenstelling van een setlist is duidelijk nagedacht. Het is niet zomaar een uit de grabbelton gegrist samenraapseltje van nummers.

Win-win situatie
Afgelopen zondag was Solid Sound in Muziekcafé Het Warm Onthaal te beleven. De band had er echt zin in. Geen stress bij de opbouw, overlegje hier, babbeltje daar, over en weer duidelijke communicatie, o zo belangrijk voor een goede start. “Hebben we nog tijd voor een frietje, dan zijn we ff weg” en dat soort dingen… hoe relaxed kan het gaan.

Twintig jaar pop/rockgeschiedenis
Dat maak ik mee als de dame en heren van Solid Sound aan hun ‘reis’ beginnen. Let Me Entertain You van Robbie Williams is de binnenkomer, dan Wicked Game van Chris Isaac gevolgd door A Night Like This van Caro Emerald. Verrassend is de combinatie Ain’t No Sunshine/Suzanne van Bill Withers/VOF de Kunst.

De tweede set wordt begonnen met Unchain My Heart, een laat maar zeggen link nummer als je daarbij als leadzanger Joe Cocker wil neerzetten. Dat deed hij en het was verbazend goed. Dan volgen onder meer Saturday Night, Jolene , Ik Kan Het Niet Alleen, Blauw, Mustang Sally.

Deze diashow vereist JavaScript.

De derde set gooit alle remmen bij het publiek zo’n beetje los. Sexy Als Ik Dans, Iedereen Is Van De Wereld, Born To Be Wild, Hush, Sweet Caroline. Highway To Hell van AD/DC wordt in het Nederlands omgedoopt naar ‘A2 To Hell. Allen nummers met een hoog dans- en meezing gehalte. Ook Purple Rain komt voorbij en met Like The Way I Do van Melissa Etheridge gingen met name de zangeres en gitarist aardig uit hun bol.

Solid Sound
…komt uit de omgeving van Veghel en bestaat uit zes leden: Marly Kersten en Loek den Elzen- zang, Marc Drummen-slag/sologitaar en bijzang, Hennie Zonneveld- basgitaar, Nikolai Tsolov- keyboards, Hans van de Steen- drums. Bij tijd en wijle wordt er gebruik gemaakt van invallers. De band is zeer gepassioneerd en enthousiast. Ook de nodige humor ontbreekt niet. Muziek maken is hun lust en leven waar ook de term ‘feestje bouwen’ zeker bij hoort. Zij stralen dit alles op een perfecte manier uit. Met ruim twintig optredens per jaar is het een band om zeker aandacht aan te schenken.

Info
http://bandsolidsound.wixsite.com/solidsound
https://www.facebook.com/coverbandSolidSound/

Zoete jazzy soul van Cory Henry flakkert jeugdliefde op

Metropole Orkest en Cory Henry vormen een goed span

Een cover uitgevoerd door Cory Henry is als het opflakkeren van een lang geleden uitgedoofde jeugdliefde.

November Music presenteerde zaterdagvond 11 november een tweeluik in Theater a/d Parade met het beroemde pop en jazz Metropole Orkest als verbindende factor.
Voor de pauze speelde het orkest samen met Tin Men and The Telephone vermakelijke improvisatie, na de pauze met jazz ‘celeb’ Cory Henry heerlijk zoete fusion

Cory Henry

De zoete jazzy soulmix van Cory Henry - ©ronaldrijken
Metropole Orkest en Tin Men and The Telephone

Metropole Orkest en Tin Men and The Telephone
Het Metropole Orkest onder leiding van dirigent Jules Buckley haakte vloeiend in op de improvisaties van Tin Men and The Telephone die op hun beurt adequaat inspeelde op de smartphone-berichten van het publiek.
Dat werd gevraagd om bij aanvang van het concert een app te downloaden waarmee melodieën en ritmes gemaakt kunnen worden. Uit de uploads vanuit de zaal werd een keuze gemaakt en op basis daarvan kon de improvisatie beginnen. Erg knap en vermakelijk.

Deze diashow vereist JavaScript.

Sweet soul music
Tijdens de pauze werden de toetsinstrumenten van Cory Henry klaargezet: zijn Hammond B3-orgel en een Korg-synthesizer. De grote theaterzaal stroomde weer vol, het concert was uitverkocht. De orkestleden kwamen als eerste het podium op, een paar minuten later gevolgd door Buckley en Henry onder luid applaus en enthousiast gefluit.

De Amerikaan opende met het instrumentale nummer Call Me Mr Tibbs, een uptempo nummer waarmee Henry letterlijk en figuurlijk de toon zette van zijn optreden. De akoestiek was goed. Je kon iedere toon en akkoord horen en je gehoor werd niet op de proef gesteld.

Als begeleiding had Henry twee backing vocalisten meegenomen en dat had duidelijk invloed op dit concert, vooral op de wat rustigere nummers zoals I Thought It Was You. Als je je ogen dicht deed, waande je je op een concert van zanger/gitarist George Benson. Het was heerlijk zoete fusion uit de keukens van Brooklyn, New York, die de zaal instroomde versterkt door het fluwelen vioolspel van het Metropole Orkest. Zó mellow.
Een minder begaafde musicus zou door het ijs zakken, maar bij Henry klopte het helemaal. Ook gezien zijn muzikale achtergrond – de gospel – waardoor het niet weeïg zoet werd.

De zoete jazzy soulmix van Cory Henry - ©ronaldrijken
Purple Rain cover

De Purperen Regen van Cory Henry
De stem van Henry klonk aan het begin van het concert nogal hees en zwak. Zijn stem won gelukkig aan kracht naar mate de avond vorderde. Dat was maar goed ook, want de twee laatste nummers waren covers van niemand minder dan Michael Jackson én Prince.
Toen het nummer Billie Jean van Jackson werd ingezet, had ik dat niet meteen door. Ik was daar niet op voorbereid. Een nummer van de King of Pop op de setlist van Cory Henry? Maar het werkte wat eens temeer de reikwijdte van deze jazz musicus onderstreepte.

Bij de begintonen van Purple Rain van Prince kon ik net zoals de rest van het publiek een kreet van vreugde niet onderdrukken. Je moet van goede huize zijn, wil je dit nummer kunnen dragen en uitvoeren. Cory Henry is van zulke huize. De gitaarsolo in het origineel werd vervangen door de Hammondorgel en de voortdurende uithalen van de zangeressen maakten veel emotie los. Het publiek was diep geroerd. Ik realiseerde me op dat moment dat Purple Rain in wezen een gospelsong is. Een betere finale kon je niet hebben dan dit nummer dat in deze virtuoze uitvoering van Henry een samensmelting is van pop, jazz en gospel.

Als toegift gaf Cory Henry een solo met het nummer Song For You van Donny Hathaway. Een cover uitgevoerd door Cory Henry is als het opflakkeren van een lang geleden uitgedoofde jeugdliefde.