ABBA Rocks

ABBA Rocks méér dan een look-alike tributeband

ABBA nummers omgezet naar rocksongs door muzikaal leider Richard Zoer blijven herkenbaar

ABBA Rocks is ABBA in rock. Zo simpel is het eigenlijk. ABBA Rocks is een waar feest der herkenning maar pakt een ‘tikkie anders’ uit. Het publiek vindt het geweldig en zingt uit volle borst mee met de bekendste liedjes. Ring Ring, Voulez-Vous, Waterloo, Dancing Queen en S.O.S. Wie kent ze niet?

ABBA Rocks

Deze diashow vereist JavaScript.

Het is volle bak in de Grote Zaal van Willem Twee poppodium, nog net niet uitverkocht. ABBA Rocks opent met The Visitors van het gelijknamig album. Sterke keuze. Het nummer begint met bezwerende soundscapes. De aanvankelijk op Nordische chant gebaseerde zang gaat vrij snel over naar het bekende ABBA up tempo. John Jaycee Cuijpers neemt hier de leadzang voor zijn rekening, later overgenomen door zangeres Lisette van den Berg.

ABBA Rocks
ABBA Rocks in W2

The Visitors is een nummer dat niet in het collectief geheugen staat opgeslagen. Het tweede nummer Ring Ring daarentegen wel. Hier en daar wordt al gedanst. John maakt daar ook een opmerking over: “Zo, er wordt nu al gedanst, hier in Den Bosch.” Als Summer Night City wordt ingezet, is iedere twijfel (bij mij) weg. Hier staat een band met hele goede muzikanten die niet klakkeloos bekende hits nabootsen.

ABBA Rocks
Richard Zoer

Met dank aan muzikaal leider en bassist Richard Zoer. Nummers van de wereldberoemde Zweden zijn door hem knap gearrangeerd naar de rockversie waarmee ABBA Rocks furore maakt. Knap omdat ondanks het omzetten naar een rock versie de nummers heel herkenbaar blijven. En niet onbelangrijk, ABBA Rocks wil geen look-alike band zijn. Zanger John Cuijpers en Agnetha Fältskog zijn allebei blond, maar daar houdt elke overeenkomst dan ook meteen op.

ABBA Rocks airplay gitaristen 

ABBA Rocks
Leif de Leeuw – Menno Gootjes

Gitaristen Leif de Leeuw en Menno Gootjes krijgen veel ruimte tijdens de show. Die airplay pakken de gitaristen letterlijk met beide handen aan. Het hele concert door strooien ze kwistig met solo’s zonder dat het gaat vervelen. De solo’s brengen een ABBA nummer naar een next level. En het zijn ervaren gasten die een show kunnen weggeven. Ze weten hoe ze zich als rock muzikant moeten opstellen. Pijnlijke grimas op het gezicht, de juiste gitaarhouding, de guitar battle, enzovoorts. Alles wat ooit in de gloriejaren van rock ’n roll is vastgelegd.

Deze diashow vereist JavaScript.

Hammond orgel
Het warme geluid van een Hammond orgel is ongeëvenaard. Dat ABBA Rocks dat instrument met Sven Figee aan de keys heeft ingebed in haar sound, is gewoonweg magistraal. De ABBA nummers krijgen een enorme diepgang en warmere klankkleur.

ABBA Rocks
Sven Figee aka Sven Hammond

In de eerste set worden nog Hole In Your Soul, Mamma Mia, Knowing Me Knowing You, When I Kissed The Teacher, The Name of The Game, On And On And On, Dancing Queen en Waterloo gespeeld. De zaal was al veel eerder om.

Tweede set

Na een break van 20 minuten begint ABBA Rocks aan het instrumentele nummer Intermezzo no. 1 van het album ABBA. Sven Figee, Menno Gootjes en Leif de Leeuw maken dankbaar gebruik van het door Richard Zoer bewerkte nummer. De band begint hierna met rocky ballads, rustiger in tempo, stevig en stoer uitgevoerd.

ABBA Rocks
Winner Takes It All

In My Love My Life van het album Arrival is een hoofdrol weggelegd voor Lisette van den Berg.  Eagle, het oorspronkelijk up tempo Lay All Your Love On Me, The Day Before You Came enThe Winner Takes It All zijn redelijk ‘rustige’ nummers te noemen. Vooral het laatste nummer is prachtig uitgevoerd. Richard Zoer heeft dit lied over echtscheiding perikelen flink uitgesponnen en Lisette toont zich van haar meest dramatische kant. Ongetwijfeld het hoogtepunt van de avond.

Dansfeest en drie toegiften

ABBA Rocks
Feest in W2 met ABBA Rocks

Met Why Did It Have To Have to Be Me geeft ABBA Rocks de tweede set een andere wending. Tijd voor een feest. Gimme, Gimme. Gimme zet de boel helemaal op zijn kop. Het laatste nummer So Long is opgedragen aan de technische crew. Ook dit nummer is een stuk langer dan het origineel. Een echt afscheidsnummer.

Gelukkig hoeft het enthousiaste publiek niet lang te wachten op een toegift. Het worden er zelfs drie: S.O.S., Voulez-Vous en Does Your Mother Know. Een cursus ‘Hoe krijg je een zaal plat?’ wordt hier en nu LIVE weggegeven. ABBA Rocks maakt terecht furore. Dat is onder meer te zien aan de waslijst optredens door het hele land.


Vaste drummer Sjoerd Rutten speelde niet in Den Bosch. Zijn plaats op de drums werd waargenomen door Arno van Nieuwenhuize.

 

Musest

Musest zet zaal Willem Twee poppodium op zijn kop

P79 was te klein voor tribute to Muse Nederlandse tributeband

Musest wordt gezien als beste vertolker van wereldband Muse als je de recensies mag geloven. Het optreden in Willem Twee poppodium was noodzakelijk, omdat organisator P79 op tijd inzag dat zijn eigen podium te klein zou zijn, te klein om de vele Musest fans te ontvangen.

Musest
Musest

Deze Nederlandse tribute band bestaat uit vier personen, Bob van Dun (drums), Chico Abelino (bassist, backing vocals), Chamo Bijlmakers (toetsen, samples, percussie, backing vocals) en Jeroen Fredrik (gitaar, zang).

Musest
Musest since 2007

Sinds 2007 spelen zij praktisch het gehele repertoire van Matthew Bellamy’s band. Muse goed vertolken is bijna onmogelijk. Ik was er bij in de Brabanthallen bij het Muse concert destijds. Daarom zijn mijn verwachtingen hooggespannen.

Grote opkomst voor Musest

Musest
Volle bak in Willem Twee

De opkomst is groot en het publiek heeft er duidelijk zin in. Ongemerkt kom het viertal op en zet zonder aankondiging in met Algorithm. Ze zullen verder tussen de nummers door geen enkele mededeling doen. De hele entourage is conform het grote voorbeeld; de instrumenten, het licht (overigens een hel om te fotograferen), de bril met oplichtende teksten, de opstelling van de muzikanten, de lichaamstaal.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het publiek weet, tekstueel gezien, van wanten en tijdens Plug in Baby gaat bijkans het spreekwoordelijke dak er af. De sfeer is grandioos. Voor het podium wordt gedanst, gesprongen en doorgaans vals meegezongen. Musest forever.

The Tornados

Musest
grotendeels instrumentaal

Een van de laatste nummers van de Musest show is Man With The Harmonica, een instrumentaal nummer, dat begint met een intro van Ennio Morricone. Verder lijkt dit nummer vooral de eerste helft op het surf genre uit de 50’s. Niet raar als je bedenkt dat de vader van Muse zanger Matthew Bellamy, George Bellamy, de voormalige ritmegitarist was van The Tornados. Hun instrumentale hits doen sterk aan de ‘harmonica man’ denken.

Muse-fan

Musest
Jeroen Frederik
Musest
Dank aan de fans

Afgezien van wat kleine dingen klinkt het voor mij als Muse-fan toch heel aardig en komt het dicht bij het origineel. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld. De hele show rolt er gelikt en energiek uit. Na Knights of Cydonia verdwijnt het viertal na een diepe buiging van het toneel.

Setlist

Musest
Fijne sfeer in de zaal

Volgorde van de nummers; Algorithm, Uprising, Supermassive, New Born, Pressure, Time is Running, Madness, Apocalypse Please, Psycho, Citizen Erased, Undisclosed Desires, Supremacy, Munich Jam, The Handler, Feeling Good, Dig Down, Starlight, Unsustainable, Mercy, Plug in Baby, Man With The Harmonica, Knight of Cydonia


Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Physical Graffiti laat jeugdherinneringen herleven

Deze Nep Zeppelin is Net Zeppelin

De grote zaal van de W2 staat rond half negen al flink vol, ruim voordat het optreden van Physical Graffiti begint. De Led Zeppelin-covergroep tourt door Europa ter ere van het 50-jarig bestaan van de band die ze inspireerde om zelf de bühne op te klimmen. Vrijdag 2 februari is het de beurt aan de W2. Ondertussen speelt Physical Graffiti al ruim vijftien jaar de nummers van Led Zeppelin, een van de bekendste rockbands ter wereld.

Physical Graffiti

Het is duidelijk dat het publiek zin heeft om de nummers te horen: er is geen voorprogramma, maar toch blijft iedereen rusteloos in de zaal staan, wachtend op de muzikanten. Aan de vele grijze haren te zien is Led Zeppelin voor het merendeel van het publiek een herinnering aan hun jeugd in de jaren ’60 en ’70 die het verdient om herleefd te worden.

Het optreden
Keurig op tijd verschijnen de bandleden op een donker podium, een enthousiast geroep stijgt op uit het publiek en terwijl de lichten aangaan wordt Good Times Bad Times ingezet. De aanwezigheid van videocamera’s van de W2 belooft dat het concert de moeite waard gaat worden. Ook het podium ramvol Fender is een hint. Op het podium zien we niet vier, maar vijf heren die de kleren, de uitstraling en zelfs enigszins het uiterlijk hebben van de originele leden. Ook het lange wavy haar mist niet.

Wie goed kijkt, ziet dat de drummer een stok laat vallen. Even komt het schrikbeeld naar boven dat dit een knullige coverband gaat zijn, waarin niemand naar elkaar luistert en met een zanger die de nummers probeert te zingen met een onhandig Nederlands accent. Gelukkig blijkt het tegenovergestelde waar te zijn. De heren op het podium zijn compleet op elkaar ingespeeld. Ze kennen de nummers door en door en klappen foutloos mee wanneer ze accenten willen leggen op bepaalde tonen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het tweede nummer, Ramble On, is ook een kortje naar de maatstaven van Zeppelin. Het valt op hoe goed de stem van zanger Andrew Elt (bekend van Gin on the Rocks en Sleeze Beez) is. De Welsh-Nederlandse Elt zingt krachtig en heeft geen moeite met de hoge noten, het doet echt denken aan Robert Plant. Er klinkt dan ook een vol applaus na het nummer.

De selectie aan nummer die vanavond gespeeld wordt, is met zorg uitgezocht. Ieder lied heeft iets bijzonders. Zo speelt Elt bij When the Levee Breaks mondharmonica, gitarist Daniel Verberk gaat zijn gitaar te lijf met een strijkstok in Dazed and Confused en drummer Jan Gabriel geeft regelmatig een tik tegen de gong die op het podium staat.

Verder worden Black Dog, Misty Mountain Hop, How Many More Times en Since I’ve Been Loving You gespeeld. Tijdens No Quarter speelt Elt luchtgitaar en bewijst toetsenist Remco van Zandvoort het nut van een vijfde bandlid. In veel van de gespeelde nummers zitten solo’s maar op niet één solo wordt zoveel nadruk gelegd als die van drummer Gabriel in Moby Dick. Hij is de enige op het podium, de rest komt pas weer op aan het eind van het lied. Bassist Dave Harrold is een rustige verschijning, in tegenstelling tot de zanger en gitarist die veel sterker het rockers-aura uitdragen. Toch zijn de baslijnen van Harrold allesbepalend voor de klank van de muziek: hard en demonisch of trippy en groovend.

De band heeft veel moeite gedaan om de sound van Led Zeppelin zo goed mogelijk te benaderen. Van de eerdergenoemde instrumenten op de stage tot het gebruik van zo veel mogelijk dezelfde gear als ‘het origineel’. In Stairway To Heaven wordt de beroemde gitaar met dubbele hals tevoorschijn getoverd. Voor de gitarist is dit absoluut een meesterproef, doordat de bovenste hals twaalf snaren heeft is het geluid moeilijk zuiver te krijgen. Aan het eind blijkt dat Verberk absoluut geslaagd is.

Physical Graffiti laat jeugdherinneringen herleven
Enthousiast publiek

In het laatste nummer Immigrant Song (Aaaaaaaaaaa ah!) wordt wederom bewezen dat solo’s niet gedoseerd hoeven worden. We krijgen er gewoon nog een. Het publiek klapt wanneer de bandleden van het podium af gaan. Uiteraard komt er een toegift, de instrumenten staan nog aan.

Toegift

Bij Rock and Roll krijgt het publiek nog even de kans om zijn enthousiasme te laten horen. Iedereen zingt keihard mee: “Lonely, lonely, lonely, lonely, lonely!” Na een geweldige Kashmir is het gefluit en gejoel haast even hard als de muziek, en dat zegt wat. Iedereen mist nog een nummer en is niet van plan te gaan zonder het gehoord te hebben. De zanger stelt iedereen van de band, de techniek en het licht voor en ontvangt een groot applaus. Het concert heeft duidelijk indruk gemaakt. Eindelijk wordt dan Whole Lotta Love ingezet, inclusief theremin.

Physical Graffiti laat jeugdherinneringen herleven
Deze Nep Zeppelin is Net Zeppelin

Foto’s: Ellen van Lent

Deze maand treden de heren onder andere nog op in:
– Leeuwarden, Neushoorn, 10 februari
– Amsterdam, Q-Factory, 16 februari
– Goes, T Beest, 17 februari