Tom Mank en Sera Smolen traden dinsdag 20 november op in Blue Room Sessions in de Verkadefabriek. Mank en Smolen werden begeleid door vier muziekanten. Dat zijn Gait Klein Kromhof op harmonica, Rich DePaolo op gitaar, Julie Last op gitaar en vocals en Amy Merrill op viool. Tom Mank werkt al jaren samen met de celliste Sera Smolen. Samen hebben ze al zeven albums geproduceerd. Hun meest recente album is Unlock the Sky.
Tom Mank
Tom Mank en Sera Smolen verschillen nogal van achtergrond. Singer songwriter Mank is een echte auto-didact, Smolen is klassiek geschoold. Dat levert een nogal a-typische sound op die gemakshalve betiteld kan worden als Modern Folk Blues. De cello van Smolen past niet zo in het gebruikelijke country/folk plaatje, maar wat geeft het als het werkt? In het nummer Crooked Moon komen al de typeringen van Modern Folk Blues bij elkaar: gedragen muziek waarbij de cello van Smolen de basis vormt samen met de raspende stem van Mank.
Tom Mank en Sera Smolen
Sera Smolen
De avond wordt geopend met Baltimore Blues, een duet van Tom Mank met Julie Last, een rustig nummer met Gait Klein Kromhof op de harmonica. Daarna volgen nog Harbour Ferry en Waiting For The Train. Het klinkt allemaal heel gemoedelijk in een jazzy stijltje. Het vierde nummer In The Valley Of It All wordt gezongen door Rich DePaolo. De zang van DePaolo is wat beperkt, maar door zijn gitaarspel en de begeleiding op de harmonica leeft het concert op. Daarna komen nog zes nummers die geschoeid zijn op de leest van die Modern Folk Blues met op het juiste moment een goede solo.
Pauze
Amy Merrill
Gait Klein Kromhof
Julie Last
Rich DePaolo
Na de pauze speelt het gezelschap Green Apple. In het vierde en vijfde nummer neemt Rich DePaolo het heft in handen en eerlijk is eerlijk, hij schudt de zaak weer lekker op. Rich begint zelfs te rocken en wat die stem betreft die doet het bij rock meer dan prima. Rich is mijn held van de avond.
Het zijn allemaal heel muzikale artiesten, stuk voor stuk. Ik had echter meer vuur in het spel willen zien, rekende op wat steviger werk. Maar aan die verwachting hoeven Tom Mank en Sera Smolen niet aan te voldoen, want zij kiezen voor een heel eigen en autonome muzikale richting.
Het duo Tom Mank en Sera Smolen trad voor het eerst op in de Blue Room Sessions in april 2014. Foto’s van Monique Nuijten
Stephen Fearing gaf 6 november zijn tweede optreden in de Blue Room Sessions in de Verkadefabriek. Vanavond speelt hij zonder zijn vaste begeleidingsband Blackie and the Rodeo Kings. Maar ook als solist gaat het deze Canadees uitstekend af.
Stephen Fearing solo
Stephen Fearing
Stephen Fearing is een in Vancouver, Canada, geboren singer songwriter. Hij groeide op in Dublin, Ierland, maar keerde in 1984 weer terug naar Canada, eerst naar de Oostkust maar pas geleden verhuisde Fearing naar de Westkust. Daar zingt hij ook over in zijn eerste nummer As The Crow Flies, over dat immens grote land waar de TomTom instructies geeft van ‘over 500 km linksaf’. Ook zijn tweede nummer is een melancholisch lied over landschap en liefde.
Omdat hij pas is verhuisd naar Victoria aan de Westkust, staat zijn huis vol met verhuisdozen, maar om te kunnen schrijven vertrekt hij naar een oud mijnplaatsje, Wells geheten, acht uur rijden van Victoria. Daar kan hij in een cabin (hutje) in alle rust aan zijn laatste album werken, want inmiddels heeft hij al negen albums achter zijn naam staan. The Things We Did is één van die nummers die hij daar in dat hutje schreef.
Tweede optreden
Het is voor Stephen Fearing zijn tweede optreden hier in de Blue Room. Achttien maanden geleden was hij ook al hier en nu voor een bijna uitverkochte zaal. Zijn stijl is een mix van roots folk en pop die hij brengt met een prachtig volle, welluidende stem. Hij begeleidt zichzelf op gitaar en dat doet ie meesterlijk. In 1996 heeft hij met Colin Linden en Tom Wilson de band Blackie and the Rodeo Kings geformeerd en daar toert hij nog mee. Als Stephen Fearing solo optreedt, moet hij zijn gitaarspel aanpassen en daar heeft hij zoals deze avond zal blijken geen enkele moeite mee.
Deze avond zal hij verdeeld over twee parten zestien nummers spelen en over de meesten ligt een deken van melancholie en liefde voor landschap en zijn naasten.
Titel en tekst
Stephen Fearing
Over de huidige ontwikkelingen in Amerika zingt Stephen Fearing in Blowhard Nation en dat gaat over Donald Trump en zijn strapatsen. Van zijn laatste cd From the Secrets of Climbing speelt hij The Long Walk To Freedom en dat gaat zoals de titel al duidt over Nelson Mandela. Over het schrijven van liedjes zegt hij dat ie eerst een titel wil hebben, dan pas kan hij de tekst schrijven. Het gaat soms over de ongemakken van het ouder worden die hij bezingt in These Golden Days. Het zijn mooie teksten die blijk geven van liefde voor de mensen, landschappen en de dingen in zijn omgeving.
Blackie and the Rodeo Kings
In het tweede gedeelte vertelt Stephen Fearing over zijn eerder genoemde band Blackie and the Rodeo Kings. Waarna hij het prachtige nummer Dog On A Chain brengt. Met direct erachteraan een medley op gitaar en doet hij ons versteld van zijn virtuositeit. Soms leek het een beetje – zonder te overdrijven – op Django Reinhart.
Daarna speelt Stephen Fearing nog nummers die hij heeft geschreven in die cabin in Wells en vertelt hij over de rook die door de schoorsteen trekt en over de Melkweg die je ziet als je buiten staat en zingt ie over wat we eigenlijk allemaal zijn: ‘every soul is a sailor rollin’ on the deep’.
Stephen Fearing tweede optreden in Blue Room Sessions
Dat hij vaker in Nederland toert, blijkt uit het verhaal dat ie vertelt over Leo Blokhuis (Nederlands journalist op het gebied van popmuziek) die een lijst heeft van niet te missen liedjes – ‘songs we shouldn’t forget’. Op dat lijstje staan When My Baby Calls My Name en het nummer van de Blackie and the Rodeo Kings I’m Still Loving You op. Terugkijkend was het een avond vol melancholie en herfst gevoel, een prima avond weer voor de vele aanwezigen.
Pieta Brown en Lucie Thorn traden dinsdag 23 oktober op in de Blue Room Sessions met een gastoptreden van Howe Gelb. Het repertoire van Pieta Brown kan het beste omschreven worden als Americana met een volslagen eigen stijl.
Howe Gelb support act
Howe Gelb opent de avond. Hij speelt een drietal nummers op een tamelijke matte manier wat mij verbaast van deze bekende singer songwriter. Na het derde nummer waar hij de piano en de gitaar tegelijk wil bespelen – wat nogal ongemakkelijk uitpakt – sluit hij zíjn aandeel voor deze avond af.
Pieta Brown and Lucie Thorne
Pieta Brown and Lucie Thorne
Na de teleurstellende performance van Howe Gelb betreden Pieta Brown en haar Australische vriendin Lucie Thorne het podium. Brown komt uit een muzikaal nest, gelegen ergens in Iowa wat ze ons ook regelmatig laat weten. Haar vader – Greg Brown – en moeder zijn allebei muzikanten zijn. Een vader vooral die haar al van jongs af aan op de piano muzikaal bijvijlt.
Muzikaal nest
Pieta Brown
Lucie Thorne
Pieta
Howe Gelb
Pieta Brown is een niet geheel onverdienstelijke verschijning met een ietwat fragiele stem. Zijn het misschien zenuwen die haar parten spelen? Dat lijkt me onwaarschijnlijk, want als ik haar trackrecord doorlees dan heeft ze toch een achtenswaardige staat van dienst met niet de minsten. Namen zoals Mark Knopfler, John Prine, Brandi Carlile, Richard Thompson en Calexico komen voorbij.
De opening is wat voorzichtig, maar helaas, het kabbelt maar voort. Er is weinig dynamiek en de teksten zijn niet altijd goed verstaanbaar. Ook haar gitaarspel is niet wat ik ervan verwacht. Lucie Thorne probeert op gitaar er nog wat van te maken, maar ook zij kan mij niet overtuigen. Ergens halverwege het concert doet Thorne de meezinger Don’t Wanna Go Home dat over een motorcycle en Mark Knopfler gaat. Dat is wel zo’n beetje het hoogtepunt van de avond.
Sessie Pieta Brown met Howe Gelb
De naam Tom Petty valt op een gegeven moment en daarop volgt een cover van zijn grote hit Falling, met een geheel eigen interpretatie. Op het laatst wordt Howe Gelb erbij gehaald voor een paar nummers met z’n drieën samen.
De zaal is uitverkocht en het publiek reageert heel enthousiast na afloop van deze Blue Room Session. Ik kan dat enthousiasme echter niet delen. Het zou zomaar kunnen dat ik deze keer iets heb gemist. Dat zou zomaar eens kunnen.
Sean Taylor is een Engelse singer songwriter uit Kilburn, London en schrijft bijna al zijn uitgebrachte songs zelf en begeleidt zich daarbij op gitaar en piano of soms op mondharmonica. Dat deed hij dan ook bij Blue Room Sessions in de Verkadefabriek op dinsdag 9 oktober.
Taylor opent het optreden met een bluesy Heartbreak Hotel op gitaar en dit doet hij toch wel heel opvallend, want toen ik ‘s middags op Spotify luisterde naar zijn muziek om te horen wat ik kon verwachten, vermoedde ik een zware avond. Zo kwam het echt over. Dat vermoeden was na het eerste nummer compleet verdwenen. Sean Taylor bespeelt zijn gitaar als een AK 47, heel luid en snel, hij zuigt je mee in zijn spel en zang.
De verteller Sean Taylor
Sean Taylor
Sean Taylor als verteller
Pianist Sean Taylor
Sean Taylor is ook een verteller dus vertelt hij over Austin, Texas en over zijn helden Steve Ray Vaughn, Townes van Zandt en Lightnin’ Hopkins waar hij veel inspiratie uit haalt en vertaalt dat in zijn derde nummer Texas Boogie. Het vierde en vijfde nummer zijn van zijn nieuw uit te brengen CD. En hij brengt toch wat uit: dit is alweer het negende, waarin Sean Taylor in het eerste nummer Donald Trump op de hak neemt met Little Donnie het gaat over de kleine handjes van The Donald en waar hij die allemaal laat wapperen.
In het zesde nummer vertelt hij over zijn Ierse roots in Kilburn London, County Kilburn zoals ze het daar noemen naar de vele Ieren die daar wonen. Hij zingt over het cafe Billy Mulligan en begeleidt zich op piano. Het is een nummer over heimwee en hartzeer een beetje een emo nummertje, hij speelt niet alleen snel hij schakelt ook snel, het volgende nummer is een boogiewoogie op de piano Put On Your High Heel Sneekers.
Daarna verhaalt hij over zijn reizen door Europa, hij doet vijftien optredens in drie maanden en vier landen en belandt daardoor in het zuiden van Italië in een klein dorpje waar niemand Engels spreekt. Dan breekt hij één van zijn nagels en dat is als fingerpickin’ gitarist heel vervelend, maar hij slaagt erin het halve dorp te mobiliseren om zijn nagel gefixt te krijgen. Sean Taylor sluit de eerste set van de avond met een nummer van Skip James
Sean Taylor
Na de pauze opent Sean Taylor met gitaar en mondharmonica het lied Call nr. 49 over de ellende met drugs en drank. Daarna beurt hij ons weer op met The Optimist Blues – lives goes on you gotta be strong – even een cover er tussendoor Own My Soul To The Company Store van de oude Tennessee Ernie Ford. In zijn vrije tijd blijkt Taylor ook TV te kijken en wel naar de X-factor en schrijft daar een bijtend nummer over The Cruelty Of Man. De titel zegt genoeg.
Sean Taylor speelt ook op festivals en een van z’n laatste was er een waar van alles speelde folk/blues/rock/americana/hardcore/house/rave. Sean moest heel laat optreden – rond een uur of 2 s’ nachts – en alle aanwezigen waren onder invloed van allerlei pillen en andere opbeurende middelen. Hij gaf nu in een paar minuten een nummer ten beste dat door de zaal golfde. Fenomenaal. Hij zei dat hij op dat festival dat nummer 3 uur aan een stuk speelde als een soort rave.
Om ons weer een beetje tot rust te brengen zijn nummers zes – Other Side Of Hope – en zeven love songs waarin Sean Taylor het heeft over kittens en vrouwen. Dat laatste nummer bevestigt wat ik al een beetje aanvoel. Hier lijkt hij op Niels Lofgren als je een vergelijking wil maken, met die ietwat schuurpapier-achtige stem en die specifieke gitaar.
Sean Taylor uit Kilburn London, County Kilburn
In 2002 heeft Sean Taylor opgetreden op Glastonbury en zag daar Richie Havens [beroemd geworden door het legendarische festival Woodstock, red.] waar hij erg vol van was. Die man gaf hem energie en magic. Hij speelt dan ook Freedom, de snelste uitvoering die ik ooit heb gehoord met een ongelooflijke energie en zijn stem neigt ook een beetje naar Richie havens.
Gelukkig heeft Sean Taylor de leeftijd dat ie het cassettebandje nog heeft meegemaakt en vertelt hij over het gepiel met tape en potlood zodat alles weer strak in de cassette zit. Daar maakt hij dan weer een knap jazzy nummertje over. Daarna bezingt ie zijn eigen lot in Troubadour gevolgd door een door Lightnin’ Hopkins geïnspireerde blues over Black Hats, Black Shades en Diamond Teeth. Als laatste geeft Sean Taylor een medley van o.a .Ray Charles.
Zo tussendoor vertelt hij ons ook dat hij pas op 14-jarige leeftijd met gitaarlessen begon van een leraar die hem de basis leerde. Zijn tweede leraar was een oude punkgitarist. Toen viel alles op zijn plaats: dat geweldige gitaarspel dat had Sean Taylor van een ouwe punkgitarist. Prachtig toch.
De zaal was slechts half gevuld. De thuisblijvers hebben weer iets enerverends gemist.
Amanda Anne Platt & The Honeycutters traden op 25 september in de Clubzaal van de Verkadefabriek in het kader van de Blue Room Sessions. Het werd een onvervalste country avond: een zangeres met een heldere stem omringd door vakmuzikanten en songs die je raken.
Amanda Anne Platt & The Honeycutters
Amanda Anne Platt & The Honeycutters
De band begint strak met drie uptempo country nummers met een heldere Amanda Platt en een straf ondersteunende Honeycutters. Want dat is wat de band speelt; het is een echte country-band met hier en daar een rauw randje tegen de country-rock aan. Of is het Americana in de beste zin van het woord? Amanda heeft een mooie heldere stem en begeleidt zichzelf op gitaar. Ze schrijft haar eigen nummers en is het middelpunt van de band. Maar de echte gitarist is Matt Smith die haar voortreffelijk ondersteunt met pedalsteel en gitaar, in dit geval een heuse Stratocaster.
Amanda Anne Platt kan nummers zowel vanuit haar eigen perspectief schrijven als vanuit de ogen van een ander. Een goed bijvoorbeeld is dat van een vrouw die al 42 jaar getrouwd is met dezelfde man, die stervende is, en zij dat prachtig neerzet in Learning How To Love Him. Of – ook zo tragisch – over een vrouw die na verlies van man en baan, met haar kinderen terugkeert naar het stukje land van de familie in Indiana (Eden) en daar haar leven probeert op te pakken.
Matt Smith
Kevin Wiliiams
Evans Martin
Rick Cooper
In het vierde nummer neemt Amanda Anne Platt wat gas terug met het prachtige nummer When Bitter Met Sweet, en met Eden vertelt ze over een alleenstaande moeder die probeert haar brood te verdienen voor haar familie in het hart van Indiana, waar de boerderijen op hol zijn geslagen en zij zich voortbeweegt op een manier die herinnert aan het beste van Mary Chapin Carpenter terwijl ze zingt ‘Alsjeblieft, laat me terug naar binnen de tuin. Ik zal niets eten dat van die verdomde boom is gevallen’. Dat is één van de leitmotieven van Amanda Anne Platt en haar band.
Veel songs gaan over de Amerikaanse Midlands waar zij en haar band veel door heen reizen, maar ook zingt Platt over de gevoelens van het hart, namelijk geliefden, rouw, ouder worden, seizoenen, weggaan en zowat de meeste andere emoties die we allemaal op een bepaald moment delen.
Tweede set
Amanda Anne Platt
De tweede set begon met een tweetal solo gezongen songs waaronder Holy One en Angoline. Deze nam Amanda Anne Platt solo live op bij vrienden omdat ze het geld voor een opnamestudio niet bezat en de vrienden moesten hard klappen op het eind zodat het leek of ze een live album aan het maken waren. Daarna nam ze ons mee naar haar favoriete seizoen, de herfst, met Summerchild die overgaat in de slow wals Telefonwires.
Daarna volgde het titelnummer van haar derde album en nog enkele nummers waar de melancholie vanaf druipt en geeft ze als slot en heel mooi, driestemmig nummer begeleid door haar bassist op gitaar.
Amanda geflankeerd door Kevin Williams en Rick Cooper
Als ultieme toegift zingt Amanda Anne Platt het legendarische Halleluia van Leonard Cohen van een heel goed gespeeld concert met een hechte basis en een vooral een niet al te veel opvallende Kevin Williams als pianist maar die toch alle gaatjes heel mooi invulde. Terugblikkend was het een heel goed concert en dat voor een goed gevulde maar zeker niet uitverkochte zaal. Wat jammer is, want Amanda Anne Platt & The Honeycutters verdienen dat zeker en de wegblijvers hebben hier zeker een goed optreden aan gemist.
Eind september vliegen Amanda Anne Platt en band terug naar de USA om daar aan een toernee te beginnen zoals in The Grey Eagle in Ashville in de staat North Carolina.
De band bestaat uit Amanda Anne Platt die zichzelf begeleidt op gitaar
Kevin Williams op piano/keys
Matt Smith op pedalsteel en stratocaster
Rick Cooper op bass
Evans Martin op drums
Vlnr: altvioliste Nikki Verlinden, Kyle Carey, Erin Martell (zang/gitaar) en Ron Kansen op mandoline
Het is een warme dag deze 17e april in Den Bosch als Kyle Carey uit New Hampshire (USA) om 20.30 uur begint aan haar concert voor de Blue Room Sessions in de Clubzaal van de Verkadefabriek. Het belooft een sfeervolle avond te worden vol gevoelige liedjes in een prachtige ruimte. Naast de gebruikelijke keuze van liederen uit haar albums maakt Kyle er iets speciaals van met a capella voordrachten van oude Keltische oersongs. Vooral de toelichting op haar songs waar deze over gaan en hoe ze zijn ontstaan, maakt dat je ze nog lang daarna kan herinneren. Fijnbesnaarde nummers die je niet licht vergeet.
Overgave
Kyle Carey begint met het prachtige nummer Orange Blossom van haar eerste album, wat ze introduceert als een persoonlijk nummer dat gaat over relaties die ontstaan en dan soms ook weer over gaan. Kyle wordt begeleid door Erin Martell (zang/gitaar), Ron Kansen op mandoline en altvioliste Nikki Verlinden uit Belgie¨.
Haar overgave met hoe ze het lied brengt zet gelijk de toon voor de rest van de avond. Bij bijna ieder nummer sluit ze haar ogen en neemt ons mee naar een wereld die ze zelf in dat moment volledig lijkt te herleven. Ze zingt geconcentreerd en met passie, ieder woord en iedere zin. Het prachtige vioolspel van Verlinden danst vloeiend door ieder nummer heen.
In het lied Northern Lights bouwt Kyle een ladder naar het noorderlicht (poollicht) om het vanuit de hemel te bekijken. Een prachtig en oorspronkelijk beeld dat lang voor je geestesoog blijft zweven. De Amerikaanse laat zich graag inspireren door dichters zoals Elizabeth Bishop* (1911-1979) wier werk gekenmerkt wordt door een hoge mate van sensibiliteit. Eenzelfde gevoeligheid die je ervaart bij dit intieme optreden.
Gaelic-Americana van Kyle Carey
Gaelic
De Amerikaanse gospel traditional Down To The River To Pray wordt door Kyle in a capella gezongen in een door haar zelf gefabriceerd Gaelic met als titel Sios Dhan an Abhainn. De Keltische wereld die nog voortleeft in Schotland en Ierland vormt een grote inspiratiebron voor deze Amerikaanse zangeres. En zo zet ze de avond voort, in twee sets, met mooie persoonlijke songs die ze met zorg heeft geschapen en vol overgave uitvoert.
Na de pauze zingt ze traditionele Irish ballads zoals Come Back To Me en het nummer Crossing van Muddy Waters gei¨nspireerd door de zuidelijke staat Louisiana. Verder coverde ze Trouble In The Field van Nancy Griffith. Kyle geeft twee toegiften: Winter Fever (North Star) en daarna een heus Schots slaapliedje, een lullaby, weer in het Gaelic.
De puurheid van haar voordracht maakt haar optreden bijzonder. Het lijkt alsof ze dit alleen kan door voor ieder nummer iets te vertellen waar het vandaan komt of waar het over gaat. Kyle Carey heeft alles in zich om net zo groot te worden als de Ierse zangeres Mary Black. Ze kan een prachtige avond neerzetten en bouwt gestaag aan haar publiek. Vijf jaar geleden was ze ook al te gast bij de Blue Room Sessions en met ieder optreden laat ze een mailinglijst rondgaan om het contact met haar publiek te onderhouden.
Foto’s: Wies Luijtelaar
Met dank aan The Blue Room Sessions
**Het verzameld werk van Elizabeth Bishop is vertaald in het Nederlands en gebundeld in Verliezen is een kunst (2011).
Wij gebruiken cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren en het webverkeer te analyseren. Lees meer over hoe wij cookies gebruiken en hoe jij ze kunt beheren door op "Instellingen" te klikken. Als je akkoord gaat met ons gebruik van cookies, klik je op "Alle cookies toestaan".
