De best wel zonnige zondagmiddag van Paaspop is het moment waarop Sef met zijn band in de Phoenix mag aantreden. Met zijn karakteristieke rapstijl, vaak persoonlijke en soms maatschappijkritische teksten is Sef altijd herkenbaar, maar desondanks niet per se gebonden aan één speciaal muziekgenre.
Sef
Sef
Hij combineert zijn raps of zang soms met verschillende muzikale begeleiding. Op Best Kept Secret Festival een paar jaar geleden, stond ie op het podium met Het El Salvador Ensemble bijvoorbeeld, een heel orkest, compleet met achtergrondzangeressen.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over zijn vele collabs met een breed pallet van kleurrijke collega’s, waaronder bijvoorbeeld Willem van The Opposites, Faberyayo van De Jeugd en heeft hij onlangs nog een album opgenomen met Abel van Hang Youth.
prima begeleiding
Hier en vandaag wordt ie begeleid door twee mannen achter de toetsen en een fantastische drummer. Flarden van teksten zijn te lezen op het scherm achter het podium, niet per se van het nummer wat op dat moment bezig is, maar wel ermee te maken zouden kunnen hebben.
Het relaxte nummer Als Een Boom Valt, past goed bij dit zonnige weer, met passende teksten als, “Ik heb een glas in mijn hand…” Tijdens het nummer Niks Missen is er F.O.M.O. (Fear Of Missing Out) te lezen op het grote scherm, heel toepasselijk.
Dan wordt het donker op het podium en zien we Sef met een Duitse helm met allemaal kleine spiegeltjes erop als een soort van glitterbol. Het tempo gaat iets omhoog met het nummer Shirt Uit, normaal gesproken een samenwerking met Jungle By Night. Die zijn er nu niet, maar later op de dag wel in de Roxy.
Wie weet mag Sef daar ook wel weer acte de presence geven. Bijna iedereen schijnt dit nummer, met bijbehorend dansje, te kennen. “Shirt uit! Shirt uit! Helikopterpiloot! En zwaai hem boven je hoofd!”, dat is zo’n beetje de tekst van het refrein. Je hebt beeld, kan ik me voorstellen. Simpel maar doeltreffend.
shirt uit
“Willen jullie meer?” vraagt Sef. Natuurlijk willen we meer. De Leven bijvoorbeeld. En die komt ook. Net als De Machine, normaal gesproken een nummer samen met Abel van Hang Youth, maar je kunt natuurlijk niet al die muzikanten invliegen voor één nummer.
Daarom is ook de afsluiter Voor Alles Bang, die laatste nieuwe samen met Wende, zonder Wende. Maar die heb ik hier vorig jaar al gezien, dus daar kan ik mee leven. En nu tevreden de zon weer opzoeken, dan ga ik zometeen even bij Maan kijken.
Op Paaspopzaterdag schijnt de zon al iets meer dan vrijdag en ook de modder droogt langzaam op. Bovendien belooft het een mooie muzikale dag te worden. Alle ingrediënten zijn aanwezig in ieder geval. België is goed vertegenwoordigd op deze dag, met Warhaus, dEUS, Fleddy Melculy en natuurlijk ook Coely, al zou je ook kunnen geloven dat ze uit de Verenigde Staten zou komen, deze rijzende r&b en hip hop artiest.
Ook ben ik benieuwd hoe Joost het ervan af brengt in die gigantische tent, al heeft ie uiteraard wel Pinkpop ervaring. De rebelse Hang Youth mag op herhaling in de Jack Daniels tent en ik ben heel benieuwd naar Nova Twins, waar ik goede verhalen over lees. We gaan het meemaken. Paaspopzaterdag in vogelvlucht.
De zanger van Warhaus, Maarten Devoldere kun je herkennen van Balthazar, de Belgische band die zijn sporen inmiddels wel heeft verdiend in de muziekwereld. Met zijn donkere whisky stem en dromerige artpop klanken van de band, waan je je af en toe in een nachtclub uit lang vervlogen tijden.
Soms lijkt het onvermijdelijk een beetje op Balthazar, maar Warhaus neemt toch regelmatig een andere afslag, mede dankzij de verschillende instrumenten die de multi instrumentalist rechts op het podium bespeelt. Hij is voornamelijk toetsenist, maar we zien hem ook viool spelen en trombone, waardoor het soms weer richting jazz gaat. Het zijn sowieso alle vijf topmuzikanten.
De lichten worden op den duur gedimd en Maarten neemt dan een grote spot ter handen en zet daarmee één voor één zijn bandleden in de spotlights. Indrukwekkend optreden van deze zeer muzikale band. Jammer dat niet iedereen in de grote Phoenix tent dat op waarde kan schatten en liever er doorheen loopt te ouwehoeren.
Over dEUS kunnen we kort zijn. Dat is gewoon goed. Al lijkt het wel of ze nu nog meer spelvreugde laten zien dan de afgelopen jaren. Mauro Pawlowski is terug als vaste gitarist en er is sinds tijden weer een nieuwe, goede plaat. Dat zijn al twee goede redenen, lijkt me.
Van die nieuwe plaat horen we onder andere het melancholische 1989, het jaar dat zanger Tom Barman de muziek in rolde. Quatre Mains, een bijzonder Frans nummer van het laatste album, dat alweer meer dan tien jaar oud is, staat ook op de setlist, al is de reactie van het publiek hierop een beetje lauwtjes. Die wachten natuurlijk op de wat bekendere hits. En die krijgen ze ook.
De verwachte afsluiter is natuurlijk Suds &Soda met die prachtig hysterische vioolklanken en dat nummer verveelt me nooit. En de band ook niet, zo lijkt het, want ook al is dat nummer bijna dertig jaar oud, het wordt nog steeds vol overgave gespeeld.
Voordat ik naar de volgende Belgische act, Fleddy Melculy, ga kijken, neem ik nog een klein kijkje in de grote Apollo tent, waar Joost al is begonnen. Wat me opvalt is dat dit podium wel heel groot is voor Joost Klein. Hij wordt begeleid door een gitarist en een man achter de knoppen die de beats verzorgt.
Joost loopt heen en weer over dat grote podium en de lichtshow is niet heel spannend, daardoor voelt het alsof je toch iets mist. Al lijken de jonge mensen vooraan bij het podium zich goed te vermaken, zoals op het grote scherm is te zien. Dat is mooi, want Joost heeft wel die gunfactor. En dat is niet omdat ie in zijn jeugd is gepest, zoals hij zelf vertelt op het podium, maar omdat ie wel degelijk hele aanstekelijke liedjes heeft gemaakt. Albino bijvoorbeeld. En als die dan is geweest, kan ik tevreden de Apollo verlaten.
Het ingestudeerde en onvermijdelijke grapje kan niet uitblijven natuurlijk. “We zijn geen foute Chinese Queen coverband, maar we zijn een hardcore metalband uit België ”, zegt zanger Jeroen Camerlynck van Fleddy Melculy. En er wordt ook in het Vlaams gezongen. Als je probeert niet naar de teksten probeert te luisteren klinkt het soms echt als brute metal muziek.
Niks mis met die band met strakke muzikanten en ze geven ook een vette show. Al vraag ik me af of er niet wat minder vaak van die lollige teksten bij zouden kunnen. In het nummer Niks zingen ze letterlijk: “Over wat gaat deze song? Deze song gaat over niks!” Maar het publiek vermaakt zich prima en maakt zich op voor de volgende wall of death.
Het absolute hoogtepunt van deze Paaspop editie is Nova Twins in de Jack Daniels tent. Ook hier leek even tijdens de show een wall of death te ontstaan, maar zangeres Amy vraagt het publiek ruimte te maken, zodat ze met zijn tweeën, die fantastische bassist en zij, tussen het publiek het nummer verder kunnen spelen. Waanzinnig goede show! Een uitgebreid verslag is hier te lezen.
De bedoeling was dat ik nu nog iets over Goldband zou schrijven, maar er zijn meer mensen die deze mannen willen zien. Zoveel zelfs dat een kwartier voor aanvang de ingang van de Apollo tent al is afgesloten. Balen natuurlijk, maar dan maar nog even kijken bij Hang Youth.
Ze hebben een bekend recept inmiddels met ultrakorte punkliedjes van soms nog geen minuut. Zo bekend zelfs dat de inmiddels niet meer zo nuchtere aanwezigen lekker mee aan het lallen zijn. Ook Je Haat Geen Maandag, Je Haat Kapitalisme, een wat bekender nummer van het album Het K-woord kent iedereen, zo te horen. Het K-woord, kanker wel te verstaan, staat voluit geschreven op een groot spandoek achter de drummer.
De anarchistische rapper en punker Abel van Gijlswijk vindt kanker gewoon een lekker woord om mee te vloeken, maar hij begrijpt ook wel dat er mensen zijn die daar aanstoot aan nemen. Het is zelfs een onderwerp geweest waarmee hij in het theater stond. In de Verkadefabriek in Den Bosch onder andere.
Het was een mooie Paaspopzaterdag met enkele bijzondere muzikale verrassingen. Dat belooft wat voor de laatste dag.
Abel van Gijlswijk lijkt geen rol lijkt te spelen, maar praat gewoon oprecht en direct richting het publiek, zonder ook maar enige muur daartussen. Donderdagavond 18 december maken de grijze opa- en omakapsels in de Verkadefabriek plaats voor jonger publiek. Zonnebrillen en hippe alternatieve kledingstijlen kenmerkt het publiek dat zich in de foyer klaarmaakte voor de theatershow van Abel van Gijlswijk: ‘Rebranding Anarchisme’.
Abel van Gijlswijk: Rebranding Anarchisme
Abel van Gijlswijk
‘Kaaanker… kanker kanker kanker.. kanker..’ begint Abel als het podium verlicht wordt na een aantal knallen en felle lichtflitsen. ‘Uit chaos komt ’t mooiste voort’ is groot te lezen op zijn eigen tourshirt. Hij begint te vertellen over hoe lekker het woord ‘kanker’ klinkt en hoe het zich perfect leent als scheldwoord. In tegenstelling tot het n-woord dat bedacht is óm te beledigen, is kanker een medische term voor een ernstige ziekte. Die ziekte is zo ernstig, dat het niemand bespaart laat. Kanker heeft schijt aan íedereen en is daarom een heel goed scheldwoord.
‘Wil je dat woord niet meer gebruiken?’ vroeg iemand in de supermarkt aan Abel. ‘Je weet niet hoe het is om iemand te verliezen aan kanker’ voegde ze eraan toe. Blijkbaar weet Abel wel hoe dit is, want hij vertelt dat zijn vader er niet lang terug ook aan overleed. Voor hem was het woord kanker gebruiken een manier om er mee om te gaan. Hij raadt iedereen aan het woord te gebruiken.
Abel vertelt lachend dat zijn favoriete kanker van het jaar een maand terug bij Jinek op tv was.
Waarbij een activist zich aan de tafel had vastgelijmd en uiteindelijk op het tafelblad wordt weggedragen. Met pijn komt deze gast los waarbij hij ‘kanker’ zegt op een manier die op tekst niet is uit te drukken. Het gaat om het moment, de emotie en de oprechtheid waarmee die kanker uit zijn mond komt.
Anarchisme
Abel van Gijlswijk – Anarchisme
Dan vertelt Abel een stuk over anarchisme. Met zijn ‘Hang Youth’ heeft hij veel scherpe maatschappijkritische teksten die bij een breed publiek aanslaan. Omdat Hang Youth op Pinkpop gespeeld heeft en shirtjes verkoopt, waren ze niet welkom om te spelen op een anarchistisch festival.
Ironisch, omdat in het anarchisme juist nagestreefd wordt dat niemand ondergeschikt (of bovengeschikt) is aan iets of iemand.
oprecht en direct
Als hij een nummer van zijn werk onder eigen naam live gespeeld heeft, vraagt Abel of er VVD’ers in de zaal zijn. Niemand steekt een hand op. Abel vertelt enthousiast over dat er soms wel eens jochies van puberleeftijd in de zaal zitten die dan heel opvallend naar hun vader wijzen.
Op natuurlijke wijze praat Abel verder en geen moment verveelt. Het verschil met gebruikelijk theater is dat Abel geen rol lijkt te spelen, maar gewoon oprecht en direct richting het publiek praat, zonder ook maar enige muur daartussen. ‘Je hoeft geen intolerantie te tonen aan intolerante mensen’ is een slimme zin die me bijblijft. ‘Vlaggen zijn echt intolerante kanker dingen eigenlijk’, gaat Abel verder. ‘Wij wonen dan in Nederland… en dat heeft dan een vlag en een grens. Wat is een grens nou eigenlijk? Een grens is niet meer dan een lijn in het zand.. nog niet eens eigenlijk! Het is een fucking denkbeeldige lijn.
En dan dat WK nu ook. Het ergste vind ik nog die reclame met Typhoon. Dat hij dan zegt ‘Oranje dat ben ik’ nou oke dan.. ‘Oranje dat ben jij’ .. wacht NEE hou me erbuiten Typhoon!’
Abel performt een nieuwe pokoe die nog moet uitkomen, Verfbommen. Ook deze zit strak in elkaar en kent scherpe teksten. Daarna leest hij een verhaal voor waarmee hij elke voorleeswedstrijd zou winnen. Het is een politiek verhaal over Youssef en Dimiti, waaruit de volgende uitspraak ontstaat: ‘Politiek is eigenlijk het praten over of we wel of niet mogen roken op het dek, terwijl de hele kankerboot zinkt.’
‘Je hoort vaak mensen zeggen van ‘Wat is het een chaos in de politiek.. of bij de Belastingdienst’ maar dat zou juist zo moeten zijn. Het probleem is dat dat er daar een te grote hoeveelheid aan orde is.’
Het praten wordt weer afgewisseld met een stukje live rapperformance met Abels nummer MEESTER SUN TZU ZEGT wat een knap kunstwerk te noemen is. Het is niet zomaar een rap, ook niet zomaar spoken word en ook niet zomaar wat muziek. Het is een gouden match van deze drie elementen inclusief een aantal wijze lessen. Nadat Abel vertelt over een ruzie tussen hem en een vriend van hem die ontstond door welke definitie je toekent aan het woord ‘wetenschap’ vertelt hij plots dat het het einde van de show is. Dat hij heeft verteld wat hij wilde vertelde en dat de rest gewoon bonus is. Of dit echt zo is valt te betwijfelen, want er komen nog mooi stukken aan.
Liefde
Liefde
Na een mooie opbouw tot de geniale (en geloofwaardige!) vergelijking tussen kapitalisme en een kankercel. Ook laat hij zien dat goede mensen verplicht slechte dingen moeten doen door kapitalisme. Hoe moet het dan wel? Liefde. Hoe cliché en afgezaagd het ook klinkt (zo vertelt Abel) het is iets wat wij in elk geval allemaal kennen en van houden. Daarvan uit moet worden gehandeld, omdat het veel meer waard is dan geld én het is universeel.
Er is niemand die denkt ‘Nee liefde dat is echt kut man’. Hoe Abel dit vertelt komt erg oprecht over. Het is inderdaad een mooi iets om altijd vanuit te handelen. Je zou dan niet verkeerd kunnen zitten.
De conclusie van de show lijkt hier te zitten. Hoe ik het persoonlijk opvat gaat ‘Rebranding Anarchisme’ niet per se over een tegencultuur of over zonder hiërarchie leven, maar over liefde.
oprechte razernij
Ingeleid met een briljante en oprechte razernij aan woorden begint Abel aan nog een live nummer, ditmaal met zijn rug naar het publiek. Het past bij de situatie en het thema.
Wel zijn de stroboscooplichten aan de heftige kant. Die zonnebrillen die een paar gasten dragen komen nu wel goed van pas. De verhouding van het volume tussen de backing track en de vocalen kan ook wat gebalanceerder. Het is wel de perfecte song om mee te eindigen.
Ook MOOI MOMENT (OM TE STOPPEN MET PRATEN) kent weer geniale lyrics, waarvan ‘Als je niet werkt voor een baas kan je pas werken met bazen’ een favoriet is. Eerder in de show sprak Abel nog over hoe je in het theater zo mooi een ‘opkankermuziekje’ hebt als het zaallicht aan gaat zodat het publiek weet dat het moet opkankeren. Het slot zat zo goed in elkaar, dat dit muziekje niet eens nodig was.
Omarm Chaos
Na de show neemt Abel alle tijd voor fans. Praatjes en foto’s worden gemaakt terwijl de merchandise ook over de toonbank vliegt. En terecht, want dat uit chaos ’t mooiste ontstaat ben ik na deze show heilig van overtuigd. Na een inspirerend gesprek met Abel en met een nieuw shirt verlaat ik de Verkadefabriek. Ik omarm de chaos die me tegemoet komt de komende tijd (vandaar ook dat een week later dit artikel pas verschijnt) en wie weet wat er uit voortkomt.
Met grote dank aan Theaterbureau de Mannen – Thomas Bruining voor de foto’s.
Schijndel, Paaspop 2022, veel blije gezichten, mooi weer en veel jeugd. Het kan gewoon niet op en vooral voor de jeugd zijn er veel aantrekkelijke artiesten aangetrokken. Een slimme en wijze zet van de Paaspop leiding.
Na twee lange jaren geen Paaspop en amper live muziek, is dit voor velen het eerste grote festival waar men weer naar toe kan. Het is dan ook prachtig om zoveel blije mensen bij elkaar te zien. Het zonnige weer is bovendien een mooi kadootje en ook deze editie is er weer een grote diversiteit aan bezoekers, ouwe rockers, ouders met kinderen en ook heel veel jeugd onder 18, die dankzij het Young & Free ticket voordeliger naar binnen kunnen.
Die laatste groep komt ook ruimschoots aan hun trekken met onder andere nieuwe helden Joost en Antoon, die de Roxy uit hun voegen deden barsten, waar kort voor aanvang nog lange rijen bij de ingang stonden. Om die reden heeft deze redacteur van dienst deze optredens aan zich voorbij laten gaan.
SONS
Er waren nog voldoende andere opties om te gaan bekijken bij Paaspop 2022, om maar niet te zeggen, teveel moois eigenlijk. Wat dan dankzij de top programmering weer keuzestress veroorzaakt. Welke shows kijk je in zijn geheel en waar ga je even een glimp van opvangen of gewoon even de sfeer proeven.
SONS in de Jack Daniels tent is zo’n band die je in zijn geheel zou moeten zien. Wát een rockshow geven deze Belgische heren. Lees hier het uitgebreidere verslag.
De tent ernaast, de Thunder Alley, is één van de tenten die groter is dan de voorgaande editie. Hier speelt het Amerikaanse Dead Sara een levendige rockshow waar zangeres Emily haar longen uit haar lijf schreeuwt. Het zijn over het algemeen energieke rocknummers, maar ook wordt er af en toe wat gas teruggenomen. Jammer is wel, dat de band wel vrij veel tijd neemt tussen de nummers door om te stemmen, gitaar af en weer om, slokje te drinken. Daardoor slaat de show af en toe wel dood. Veel interactie met het publiek is er niet, maar in plaats van praten kiest Emily ervoor om lekker te schreeuwen en te bewegen. En dat doet ze goed. Leuke frisse jonge band en “very much alive!”
Dead Sara is very much alive
Er is nog even tijd om een glimp van Anouk op te vangen en meer dan dat wordt het dan ook niet, want verder dan halverwege de Apollo kun je bijna niet geraken. Maar bij Anouk weet je wat je krijgt. Een solide rockshow met aardig wat blues invloeden. En natuurlijk die stem die na al die jaren weinig aan kracht heeft ingeboet. Nog steeds een topartiest.
Voor Hang Youth moet je weer bij de Jack Daniels Stage zijn. De jonge Amsterdamse Nederlandstalige hardcore punkers, weten het vuurtje goed op te poken. Voor een iets uitgebreider verslag kun je hier terecht.
Hang Youth
Hopelijk hebben de bandleden van Eagles Of Death Metal leren leven met de verschrikkelijke gebeurtenissen die in muziekzaal Bataclan in Parijs hebben plaatsgevonden een aantal jaar geleden. Je kunt alleen maar respect hebben voor deze band, die gelukkig de draad weer heeft kunnen oppikken sindsdien. Je weet niet wat er in hun hoofden omgaat, maar de spelvreugde straalt in ieder geval uit over het publiek.
De lekkere rauwe Amerikaanse rock valt goed hier in de Phoenix. Menigeen is aan het heupwiegen of is tevreden aan het jaknikken op de maat van de muziek. De bezetting van de band, die mede door Josh Homme van Queens Of The Stone Age is opgericht, speelt vaak met een wisselende bezetting. Opvallende verschijning vanavond op het podium is de bassiste, met haar volle rode lippen en peroxide blonde lange krulhaar, die heel sensueel haar bas bespeelt.
Ik wil niet weg gaan, maar ik wil graag nog een stuk meepakken van DI-RECT in de Apollo en dat was een juiste beslissing. Maar daarover later meer in mijn verslag van Paaspop 2022 vrijdag later op de avond.
Voor Hang Youth moet je weer bij de Jack Daniels Stage zijn. Bij deze doerakken uit Amsterdam vind je voornamelijk jonge mensen in het publiek, die lekker hun energie kwijt kunnen bij deze Nederlandstalige hardcore punkliedjes.
Hang Youth
Hang Youth
Er is geen enkele band op Paaspop die zo veel nummers speelt als Hang Youth. Ze jagen bijna hun complete oeuvre er in een krap uur doorheen, maar dat kan dan ook, als de meeste nummers ver onder de minuut zijn. Het zorgt wel af en toe voor wat verwarring bij de aanwezigen, want voordat je net goed en wel iedereen om je heen weggeduwd heb in de moshpit, is het al weer klaar.
Zanger Abel houdt wel van een praatje met het publiek en weet ze dan ook wel goed op te jutten. Of het nu gaat om maatschappij kritische issues, met nummers over de Belastingdienst of De Overheid Naait Sekswerkers, dan wel schijtlollige onderwerpen, “Hoezo heb ik een rijbewijs nodig, meneer agent? Je ziet toch godverdomme dat ik kan rije?! Ik kom hier toch aanrije?! Zo kondigt ie het nummer aan dat Hoezo Rijbewijs? Je Ziet Toch Dat Ik Kan Rije heet. Paaspop heeft Hang Youth in ieder geval in de harten gesloten en deze punkers zullen in rap tempo, net als de nummers, een grote schare fans erbij krijgen, dat kan niet anders.
Hang Youth is een Nederlandse punkrockband die in 2015 werd opgericht in Amsterdam. De band vestigde zich in de muziekscene door in dat jaar binnen een maand vier albums uit te brengen. De eerste albums kenmerken zich door titels in kapitalen en nummers die korter dan een minuut duren. Met uitgesproken punchlines legt Hang Youth hun sociale onvrede vast.
Tijdens corona flirt Hang Youth voor het eerst met andere genres. Zo brengen ze een ironische reggae-plaat uit genaamd CULTURAL APPROPRIATION, en verscheen er een politieke country ballad.
(bron: Wikipedia)
