Ronald Rijken | KLANKGAT

sep, 2025

Dordtse punk Here Today & The Great Hurricane Escape
Bossche Brouwers rockt! weer en dat gaat zo nog de hele maand door en wie weet komt er nog meer

Twee punkbands uit Dordrecht – Here Today en The Great Hurricane Escape – staan vrijdagavond op het rockprogramma van de Bossche Brouwers. Het lijkt alsof de Brouwers alvast een voorschot wil geven wat ons vrijdag 26 september te wachten staat als Popronde weer neerstrijkt in Den Bosch. Er staan dan drie bands die te boek staan als tomeloos energiek en dat is zeker ook van toepassing op deze avond.

Here Today

De bezetting bij Here Today is een klassieke want een trio: Olaf de Lange (zanger/gitarist), Rikkert Kraaijenbrink (drummer) en bassist Nathan de Graaf. Geen flauwekulletjes, rechttoe rechtaan zoals hoort bij punk. Here Today speelt af en toe melodisch wat niet des punks is. Af en toe hoor ik flarden van Bowie uit zijn Aladdin Sane periode, een beetje glamrock maar dan echt veel rauwer.

Olaf de Lange

Rikkert Kraaijenbrink

Nathan de Graaf

A-typische punk waar ze goed vanaf komen. Het publiek reageert enthousiast maar is nog een beetje beschroomd om helemaal los te gaan. Een mosh komt niet tot stand, hoewel de nummers daar perfect voor gemaakt lijken te zijn. Iedereen is nu wel in de juiste stemming gekomen voor de tweede band van de avond, The Great Hurricane Escape.

The Great Hurricane Escape

The Great Hurricane Escape komt ook uit Dordrecht dus Den Bosch maakt deze avond in één klap kennis met een puike vertegenwoordiging van de Dordtse punkscene. De band start met het furieuze nummer Lost In Space van de EP If Not Now, When? (2020) waarbij de drummer een knallende intro weggeeft.

Van diezelfde EP het nummer Scupture dat met hetzelfde geweld de zaal in wordt geblazen. De mensen zijn nu klaar om te moshen, hoewel de leadzanger hen nog wel vraagt om dichter naar het podium te komen. De single Manhattan Project schept er nog een laagje bovenop. Cult zou zo maar door Oasis kunnen worden gecoverd en is een geweldig nummer met een vette gitaarsolo.

Serpent Tongue is een hele stevige bluesrock nummer. Bij Slow Burn gaat de moshpit helemaal los en stijgt de intensiteit van de band verder op met als climax Old Habits en het slotnummer Whiskey And Friendship. De set komt eigenlijk te abrupt ten einde en een onwerkelijke stilte davert nog even door.

The Great Hurricane Escape is een Nederlandse topband in het genre en met het werk en de power die ze in huis hebben, kunnen ze zich met gemak meten met buitenlandse bands.

sep, 2025

Dirty Vistas’ EP release Popular Music Of Yesteryear
Uitzonderlijke sounds die pop, funk, synths en trance combineren en zo eigenzinnige nummers tot stand brengen

Dirty Vistas houdt de release party van hun debuut EP Popular Music Of Yesteryear (VIAVIA Records, 2025) op het podium van Bossche Brouwers. Als support act van deze Bossche band hebben ze geestverwant Jack Hippo ingeroepen. Er wordt van beide bands een liveshow met het nodige vuurwerk verwacht.

Popular Music Of Yesteryear

De EP Popular Music Of Yesteryear telt vijf nummers die allemaal door Dirty Vistas zijn geschreven. De EP is uitgebracht door VIAVIA Records, een elektronisch platenlabel en evenementenorganisator gevestigd in Den Bosch. Het label is ‘gespecialiseerd in het samenstellen van uitzonderlijke sounds die house, trance en techno combineren en zo unieke en meeslepende ervaringen creëren voor muziekliefhebbers‘.

In die samenvatting van VIAVIA Records herken ik deels de sound van Dirty Vistas. Het eerste nummer van de EP Enron Pyramide Scheme is een onorthodoxe rock nummer dat uitmondt in een obscure reclame boodschap om je netwerk te vergroten. Het tweede – instrumentale – nummer draagt de naam Refugue in G. Het begint en eindigt als een klassiek modern nummer met een stevig middenstuk.

Het titelnummer Popular Music Of Yesteryear is een mix van progressieve rock en hectische soundscapes en live komt het nummer pas echt tot zijn recht. Dan is het volgende nummer Dreaming Of Papua met zijn opeenvolgende flarden van mysterieuze klanken en donkere stemmen eerder de tegenpool van het titelnummer. Zeer boeiend stuk, heel visueel.

Sjeng Muermans

Tim Ewalts

Jan van Oudheusden

Bij het begin van het laatste nummer Two Steps moet ik meteen aan de Britse band Supertramp denken die in de jaren 70 furore maakten met hun hits. Music of yesteryear, muziek van vervlogen tijden. Two Steps heeft de potentie om een hit te worden of is dat vloeken in de kerk?

Met deze EP laat Dirty Vistas duidelijk zien waar ze voor staan of zoals Tim Ewalts er zelf over zegt: “een eclectische geluidscollage, het is all over the place, een samenvatting van een jaar of twee muziek maken, van niks tot dit.”

De EP Popular Music Of Yesteryear is niet makkelijk te doorgronden. Het vergt enige moeite; na een paar keer beluisteren neemt je waardering alleen maar toe. Dirty Vistas dat zijn Jan van Oudheusden (drums), Tim Ewalts (gitaar) en Sjeng Muermans (vocalen, toetsen).

Jack Hippo

Liam Gruijters alias Jack Hippo opent de avond van deze release party. Jack Hippo lijkt in eerste instantie nogal naïeve muziek te maken, kinderlijk eenvoudig bijna maar schijn bedriegt. Opmerkelijk is de inbreng van een klarinet die zorgt voor een idyllische toon, een baken van herderlijke rust.

Liam Gruijters op de drums stuurt zijn bandgenoten precies dáár naar toe waar híj́ het wil hebben. De band speelt bepaalde ritmes die uniek zijn qua opbouw en intensiteit. Dat laatste zie je niet terug in de zang van Jack Hippo die amper te horen is en monotoon klinkt. Dat is geen onmacht maar een bewuste keuze.

sep, 2025

Bossche Balladeers raken feilloos de gevoelige snaar
Stijn en Marcel bewerken de liedjes van andere artiesten met hun eigen arrangementen

De Bossche Balladeers – dat zijn Stijn van Kreij en Marcel van Nistelrooij – vinden het erg leuk om nummers van andere artiesten te zingen maar wel met hun eigen inbreng. Ze zorgen met hun zang en akoestische gitaren voor een prettige zondagmiddag matinee bij de Bossche Brouwers.

Bossche Balladeers

Met Hearth Of Gold van Neil Young start de eerste set. Het is de derde keer dat de Bossche Balladeers bij de Brouwers optreden. Deze keer buiten op het terras en dat bevalt iedereen goed, erg relaxte sfeer, perfect voor een vredige zondagmiddag.

Ik sprak kort met Stijn van Kreij en vroeg hem wat voor songs hij en Marcel uitkiezen en waarom.

Stijn: Dat zijn liedjes die wij heel mooi vinden en waarvan we het leuk vinden om ze te bewerken voor twee gitaren en twee zanglijnen om zo een eigen arrangement te maken anders dan door die bands gespeeld wordt.

Het tweede nummer is The Scientist van Coldplay, gevolgd door Diamonds van The Boxer Rebellion, Oceans van Johan, Exit Music van Radiohead, Into Temptation van Crowded House, Anna Begins van Counting Crows, het gevoelige Lilac Wine van Jeff Buckley, Just Breathe van Pearl Jam, het aanstekelijke Roadtrippin van Red Hot Chili Peppers, Last Dance With Mary Jane van Tom Petty en het weergaloze Wicked Game van Chris Isaak. Vooral Jeff Buckley valt in goede aarde.

Ik vroeg Stijn of hij en Marcel ook eigen werk maken.

Stijn: Ja, dat maken we alle twee ook maar dat spelen we op andere plekken. Dit is voor ons echt de leukste plek voor de liedjes die wij het leukste vinden. Marcel speelt regelmatig live maar treedt nog niet op met eigen werk. Hij heeft wel dit jaar een EP uitgebracht. Ik speel af en toe in La Jeu (Coffeebar, red.) in de Hinthamerstraat met een mix van eigen liedjes en covers.

In de tweede set zijn er meer mensen op het terras komen zitten. Zij die er al waren, zijn gebleven wat een goed teken is. De Bossche Balladeers boeien moeiteloos met hun gitaarspel, zang én met de keuze van de ballads. Mijn tafelgenoten proberen te achterhalen welke band de liedjes hebben geschreven, soms lukt het hen, vaker echter niet. De app Shazam biedt geen soelaas. Zo wordt deze middag met de Bossche Balladeers ook een spelletje om je hersens te laten kraken.

Set 1
Heart Of Gold, The Scientist, Diamonds, Oceans, Exit Music, Into Temptation, Anna Begins, Lilac Wine, Just Breathe, Roadtrippin, Last Dance With Mary Jane, Wicked Game

Set 2
Four Seasons, Could’ve Lied, Slow Dancing, Lucky Now, Better Be Home Soon, Trouble, Going To A Town, Losing My Religion, Enjoy The Silence, Cover Me Up, Black, Hallelujah, Other Side

Toegift
Society, While My Guitar Gentle Weeps

In het verleden heeft Stijn onder de naam Tom Musca dit album uitgebracht:

aug, 2025

Uitbundig feesten gegarandeerd met de muziek van Kasba
Maghreb pop met een scheutje engagement zet de Boulevard op zijn kop

Wie de band Kasba programmeert, is verzekerd van een wild feestje. Daar heeft het zaterdagavond publiek op de Boulevard ook duidelijk zin. Frontman en lead zanger Sami el Ghousli is dan de juiste man om dat feest te leiden.

Kasba

Kasba is typisch zo’n band die door de samenstelling van de leden en land van herkomst een smakelijke stoofpot kan voorzetten. Noord-Afrikaanse raï, reggada en gnawa krijgen een Westers sausje en als het kan, komt er nog een vette rap over heen. Het kan allemaal en het wérkt.

Het is druk op dat kleine Torenpodium. Ik tel zo’n zeven man en wat nummers later komt er nog een vrouw bij die zingt en rapt. Toch lopen de musici elkaar niet in de weg, want de blik van deze band is helemaal gericht naar voren, naar het publiek. Daar doe je het toch allemaal voor en dat maakt deze band zo geliefd.

Theaterfestival Boulevard — mix Noord-Afrikaanse en Westerse muziekstijlen

De band werkt met tal van artiesten en de bezetting verandert vaak. Sommigen zoals Sami el Ghousli (leadzang), Roel Denteneer (gitaar), Khalid Jakhlal (percussie), Lars Posthumus(saxofoon), Dieter van der Westen (bas) zijn de ‘vaste’ krachten.

Het publiek wordt vaak direct betrokken bij het optreden zoals het uitdelen van bendirs (trommels) aan de voorste linie. Meezingen en -klappen staan ook op het repertoire. Bij het roepen om vrede wordt gevraagd om het V-teken te geven. Het draagt allemaal bij aan de wederzijdse betrokkenheid. Band en publiek máken het concert, als eenheid. Kortom, de ideale feestband en niet alleen in Nederland maar ook in het buitenland.

Op de dansvloer van het Torenpodium is het druk en ieder danst op een beperkte vierkante meter en zelfs minder. Als de band een snel reggae nummer speelt, gaat het dak van het dakloze podium er af.

Als saxofonist Lars Posthumus zich mengt in het publiek, doet mij dat meteen denken aan saxofonist Dick Ronteltap van Convoi Exceptional – ook zo’n geweldige feestband – die vorige week hier hetzelfde deed. Voor mij is de cirkel van deze Boulevard editie-2025 rond.

Kasba (kasbah, kashba, of casbah) betekent een versterkt gedeelte van een stad in Noord-Afrika, vaak een citadel of fort.

aug, 2025

Big Bo ademt, drinkt en zingt de traditionele Blues
Alle denkbare stromingen van de Blues passeren de revue van Delta Blues, gospel, ragtime en country

Ook Bo Brocken aka Big Bo heeft zijn ziel aan de duivel verkocht net zoals veel andere blues artiesten voor hem. Die duivel dat is de witte zakenman van de platenmaatschappij die jou als artiest een wurgcontract laat ondertekenen.

Big Bo

Big Bo speelt donderdagavond om 21:00 in het Speciaalbierbos in een one-man-band setting. Dit nieuw podium van het Theaterfestival is bedoeld voor solisten en zeer laagdrempelig. Het ligt wat verstopt op het Boulevardterrein maar de liefhebber weet ‘m te vinden.

Bo Brocken heeft een flink aantal gitaren meegenomen voor deze set zoals een akoestische en elektrische gitaar, een dobro, een cigar box gitaar en als begeleiding een hi-hatt en bassdrum. Hij neemt ons mee naar lang vervlogen tijden van de Blues, Delta en Mississippi Blues, ragtime, gospel en country Blues.

Bo opent met Rosie Be My Woman. Het lied vertelt het verhaal van een gevangene die wil trouwen met een vrouw genaamd Rosie. Hij beloofde met haar te trouwen zodra hij vrijkwam. Het tweede nummer is Going Home Big Boy waarvoor hij zich begeleidt met zijn cigar box gitaar. Voor No More the Moon Shines On Lorena pakt hij de banjo.

Net als vele stromingen van pakweg anderhalve eeuw vinden Blues en country hun roots onder de zwarte bevolking van de USA. Ook dixie, gospel, ragtime, jazz, rap, hiphop en zelfs house komen van oorsprong uit die dezelfde community. Witte artiesten namen het over en vergaarden roem en geld, want zij kregen wél de airplay van de radiostations.

Denk aan Elvis en The Rolling Stones die bijvoorbeeld You Gotta Move coverden op hun dubbelalbum Exile On Mainstream (1972). De versie van Bo blijft heel dicht bij dit traditionele spiritual nummer van Fred McDowell and Rev. Gary Davis.

Het is druk in het Speciaalbierbos. Alle tafels en stoelen zijn bezet en op de her en der verspreide hooibalen kan je ook gaan zitten. Bo vertelt tussendoor wat anekdotes over de oorprong en artiesten die hij vertolkt. Hoe zij hun ziel aan de duivel – de witte zakenman van de platenmaatschappij – hebben verkocht.

Ook Bo verkocht zijn ziel en ook dat liep niet goed af. Om die zonde af te kopen ( 😀 ) zingt hij de gospel Take My Hand, Precious God van Thomas A. Dorsey. Na een goed uur sluit Bo toepasselijk af met Bye Bye Blues. Lof voor de Boulevard organisatie, dat zij ruimte schept voor solisten als Big Bo met een podium zonder poespas.

aug, 2025

Supermoon overstelpt de Boulevard met good ‘ol funk
Hoewel funk dateert uit de jaren 70 van de vorige eeuw slaat het genre nog steeds goed aan

Als je bij Supermoon even je ogen dicht doet dan waan je je bij een concert van Average White Band. De Nederlandse band is daarom niet voor niets support act geweest van die legendarische funkband uit Schotland. Woensdagavond zijn ze de band van de zevende dag van Theaterfestival Boulevard.

Supermoon

De soundcheck loopt wat uit en de band geeft zichzelf een break van vijf minuten. Bij Tent Paars loopt de zaal uit en komt er meer volk op en rond de dansvloer van het muziekpodium. Tijd om te beginnen.

Supermoon is een Nederlandse band met Joris IJland (toetsen en zang), Remo van Osch (basgitaar), Daan Krakers (zang), Artur Hodes (gitaar en zang) en Peter Weissink (drums). Verder zijn er drie koperblazers, sax, trompet en trombone.

Joris IJland

Remo van Osch

Artur Hodes

Peter Weissink

Van meet af aan is het funk – soms zelfs een vleugje funkadelic – wat de klok slaat. Het is toch wel een tijdje geleden dat ik bij zo’n band ben geweest. Maar na een paar funky nummers tapt de band toch uit een ander – eigenzinnig – vaatje.

Dat eigenzinnige doet de dansbaarheid niet veel goeds, maar door de volgende nummers wordt het weer helemaal rechtgezet. Gelukkig maar, want dit Boulevard publiek is er elke avond op uit om een potje te gaan dansen.

De drie koperblazers komen pas later op de set en dan lijkt het soms wel of je op een gig van Average White Band bent. Zanger en frontman Daan Krakers is goed bij stem en zet een levendige performance weg. Basgitarist Remo van Osch plukt stoícijns aan de snaren (dat zie je wel vaker bij basgitaristen). Drummer Peter Weissink die ik nog ken van Wild Organ & Drums, speelt strak en krachtig.

Ergens koester ik de stille hoop op een wederkeer van dit genre als tegenwicht van al het elektronische geweld maar het zal ijdele hoop zijn. De keuze van de jongere generaties kan je niet sturen. De funk van Supermoon is echter niet nostalgisch daarvoor is de eigenzinnigheid van deze band te sterk.

aug, 2025

Gewoon Johan geeft nieuwe zuurstof aan gewone zaken
Ademhalen door het energieke ritme van het Haagse I Am Lotus vergt een goede conditie

Op 19:00 en 21:00 speelt Gewoon Johan aka Johan van Bommel een solo set in een nieuw podium op het terrein van Theaterfestival Boulevard. De band van de dag is het zevenkoppige I Am Lotus uit Den Haag dat om 23:00 begint.

Gewoon Johan

Ik heb Johan nu al een aantal keren zien optreden en wat me zo aanspreekt is zijn wereldbeeld, hoe hij naar schijnbaar alledaagse zaken kijkt. Waar je eigenlijk niet bij stilstaat, zo vanzelfsprekend zijn ze. Een goed voorbeeld is zuurstof, dat hij omschrijft als een waardevolle vanzelfsprekendheid, een commodity. Meteen daarna zet hij een instrumentaal nummer in op zijn elektrische gitaar. Het nummer noemt hij Ademhalen, licht melancholisch met een krachtig middenstuk.

Gewoon Johan kent een schare trouwe fans en daar zijn er op dit stukje Boulevard best een behoorlijk aantal van aanwezig. Het is een gezellig plekje op het festivalterrein, het zogenaamde Speciaalbierbos. Het ‘bos’ is een beetje verstopt met een landelijke inslag door de hooibalen die her en der staan verspreid. En als Johan zijn bekendste lied 0,0 (nul komma nul) inzet, wordt er lichtjes meegezongen. Het is een relaxte manier om een warme avond op de Boulevard door te komen.

I Am Lotus

Voor een maandag is het druk op de Parade. Dat is te danken aan het aantrekkelijke programma van de Boulevard én aan het warme weer. Na een natte juli maand willen mensen niet binnen zitten. Dat is goed nieuws voor de Haagse band I Am Lotus die voor de eerste keer in Den Bosch optreedt.

Aan de uitgestalde percussie instrumenten is het overduidelijk dat we hier te maken hebben met een band waarin het ritme leidend is. Zo staan ze ook vermeld in het persbericht. ‘Laat je aura shaken bij I Am Lotus met zonnige disco, intrigerende wereldmuziek en psychedelische polderpop’. Dance, dance, dance maar dan een tikje anders dan anders. En er is genoeg volk verzameld om een leuk feestje te maken.

Net als bij andere avonden is er ook nu geen sprake van die ‘dooie halve maan’ maar gaan de mensen dicht bij het podium staan, met zacht aandringen van de band. Het openingsnummer is meteen raak en zo ontspint zich een avond die goed is voor body & soul.

aug, 2025

Banda Matatu en Ebou Gaye Mada ft. Abou Mbye
De gratis concerten van het eerste Boulevard-weekend staan in het teken van Wereldmuziek

De Rotterdamse formatie Banda Matatu speelt vrijdagavond en op zaterdagavond sluit Ebou Gaye Mada & Friends ft. Abou Mbye de dag in het onderdeel gratis concerten van Theaterfestival Boulevard op de Parade van Den Bosch. Twee bands met roots in Afrika.

Banda Matatu

Matatu is een woord voor openbaar vervoer in Oost-Afrika: “Als je er een mist, dan neem je de volgende…” ofwel sta relax in het leven. In de geest daarvan mixt de band vele stijlen zoals afrobeat, chakacha, afrojazz, reggae en ska. Chakacha is een soort buikdans.

Het tweede nummer is een ska met de mondharmonica in de hoofdrol. De Portugees Ricardo Silva geeft een fijne en krachtige solo weg. De mondharmonica is een ‘vergeten’ instrument geworden in de popmuziek, maar Ricardo geeft er een nieuwe dimensie aan. Het is sowieso opmerkelijk dat de mondharmonica in dit genre wordt gebruikt. Het geeft Banda Matatu een aparte plek in de Wereldmuziek.

De mensen kunnen ska erg waarderen en hier en daar wordt gedanst. Daarna zakt de set wat in want het ritme en de melodie van de volgende nummers zijn nogal mellow. Na de dynamische show van Convoi Exceptional van gisteravond ben ik wellicht wat vooringenomen. Het publiek reageert positief op de muziek.

Ebou Gaye Mada & Friends ft. Abou Mbye

Ebou Gaye Mada heeft zich gehuld in een prachtige groene outfit van Afrikaanse snit. Achter een rek waarin drie trommels zijn vastgezet heet hij het Bossche publiek welkom en over zijn schouders draagt hij een kleine trommel en geeft daar flinke roffels over.

Dan weet je meteen wat je te wachten staat. Hier staat een entertainer pur sang die je mee gaat nemen naar een avond vol diepe en opzwepende ritmes. High Life op zijn best. In zijn kielzog heeft hij de zanger Abou Mbye uitgenodigd. Diens zus, Fafa, zou ook meedoen, maar kon niet overkomen naar Nederland.

Net als zovele moderne Afrikaanse bands is er een stevige invloed vanuit het Westen zoals blues en pop. De nummers worden ook lekker lang uitgesponnen en Ebou Gaye Mada kan vertrouwen op zijn drie Friends. Het drietal op bas, gitaar en drums zijn uitstekende muzikanten en helemaal op elkaar ingespeeld. Aan het einde van de set worden ze uitgebreid voorgesteld door hun frontman.

Is Abou Mbye meer melodisch als zanger, Ebou zet zijn krachtige bariton meer in als ritmisch instrument en zweept het publiek graag op, dat daar gewillig in mee gaat. Door de nummers uit te spinnen worden ritmes langer vastgehouden wat de dansbaarheid alleen maar verhoogt.

Dat dansen bereikt zijn hoogtepunt bij het een-na-laatste nummer van een set van anderhalf uur. Op uitnodiging van Abou en Ebou klimmen de meest danslustigen met de minste schroom het podium op en is het feest eigenlijk helemaal compleet. En zo zou je dit concert absoluut kunnen noemen, een feest.

Banda Matatu

Ebou Gaye Mada

aug, 2025

Convoi Exceptional knalt er van meet af aan in
Op Theaterfestival Boulevard is op de eerste dag geen betere afsluiting dan deze voormalige straatband

Of het nou hot jazz, rock, funk, afro of house is, Convoi Exceptional maalt er niet om als het maar dansbaar is. De rest is bijzaak. Behalve improviseren want dat doen ze maar al te graag. Een liveshow vol stevige beats, krachtige saxofoon en markante keyboard tunes. Dance, dance, dance.

Convoi Exceptional

Deze van oorsprong Rotterdamse band – maar tegenwoordig merendeels uitgewaaierd over het land – begon 20 jaar geleden als een straatband. Er zijn de nodige wisselingen geweest in de samenstelling, maar de band is inmiddels al dertien jaar geklonken in de huidige bezetting.

Ze weten wat ze aan elkaar hebben en voelen feilloos aan hoe ze moeten inspelen als een van hen inzet met een beat, baslijn of een tune op de toetsen. Het daarna oppakken staat altijd in dienst van de dansbaarheid.

Ruben Bolsius

Dick Ronteltap

Jesse den Dulk

Job den Dulk

Barre Verkerke

De bandleden kennen ook totaal geen enkele schroom hoe ze het publiek benaderen. Het ontbreken daarvan zit ‘m in de roots als straatband. Op straat is er geen podium, geen afstand, als muzikant sta je pal voor de mensen, is er direct contact.

Convoi Exceptional wéét hoe het een feestje moet bouwen en het publiek op de Parade voelt dat intuïtief aan, heeft er zin in. Van meet af aan wordt er gedanst. Geen ‘dooie’ halve maan voor het podium maar meteen volle bak. De eerste vif, zes nummers is het volop dance met zowaar een deep house erbij, ingezet door Barre Verkerke op de keyboards.

Vooral percussionist Ruben Bolsius op zijn djembé en andere percussies stuwt het enthousiasme voortdurend op. Zijn energie lijkt tomeloos maar ook Dick Ronteltap laat zich gelden met rauwe saxofoon- of klarinetlijnen. Jesse den Dulk onderbouwt het geheel met pulserende bas beats.

Er is even een moment van schijnbare rust als Dick met zijn saxofoon het publiek in wandelt en daar zittend een heerlijke solo weggeeft, terwijl Jesse lichtjes plukt aan de bassnaren. Ruben roept wat door de microfoon. Als Dick weer opstaat en flink uithaalt op zijn sax, juicht het publiek en wordt het feest weer opgepakt.

Intussen is het al middernacht en lijkt de band niet van plan om te stoppen. Jesse geeft een klassieke funky intro weg en ook dit genre valt in goede aarde. Convoi Exceptional kan wel uren doorspelen, maar rond halfeen moeten ze er toch een einde aan brijen. Een geweldig begin van het onderdeel gratis concerten van Theaterfestival Boulevard.

Bandleden
Sax – Dick Ronteltap
Djembe – Ruben Bolsius
Toetsen – Barre Verkerke
Bass – Jesse den Dulk
Drums – Job den Dulk

jun, 2025

Puccini’s Le Villi opera dansant op de Parade
Prachtig vormgegeven dansopera waar gebroken harten worden gewroken met de dood als gevolg

Donderdag 19 juni 2025 is Opera op de Parade weer terug met dit jaar Le Villi van Puccini. In de schaduw van de Sint Jan basiliek kunnen liefhebbers genieten van de klassieke opera’s van de grote meesters. Dit jaar de prachtige aria’s van de grootmeester Puccini. Het is alweer de zeventiende editie van dit gratis openlucht muziekfestijn.

Le Villi

Ik kan me nog de eerste editie goed herinneren, niet zozeer het programma maar het initiatief. De eerste editie van Opera op de Parade in Den Bosch was in 2007. Het evenement is ontstaan vanuit de wens om een breed publiek op een laagdrempelige manier kennis te laten maken met klassieke muziek en opera, een gratis operaspektakel. Het is dit jaar noodgedwongen een eendagsfestival want financieel uitdagend.

Ook nu weer werken Opera Zuid, Philzuid en Theater aan de Parade samen aan de totstandkoming van deze ‘opera dansant’ Le Villi van Puccini en de prélude Silenzio, geschreven door de Nederlandse Karmit Fadael en gezongen door de Portugese sopraan Silvia Sequiera.

Het orkest Philzuid zat eerdere edities geleden weggedoken in de orkestbak, nu helemaal gesitueerd achterin zodat het decor ontworpen door Bretta Gerecke tot zijn recht komt. Langwerpige doorzichtige doeken dalen neer op het podium en danseressen stappen in de zuilvormige doeken en verbeelden de “Vilja’, vrouwen die stierven aan een gebroken hart, het thema van de opera.

De regie en choreografie is in handen van Dreya Weber en zij heeft er een waar dansfeest van gemaakt helemaal in de geest van Le Villi. Dreya maakt hiermee ook haar opera regiedebuut. De dansers en het koor bewegen om elkaar heen in kostuums ontworpen door Marrit van der Burgt en Pilo Pilkes.

Het verhaal

Anna en Roberto vieren hun verloving, maar dan moet hij een erfenis in de stad ophalen. ‘Non ti scordar di me! – Vergeet mij niet!’, roept Anna haar geliefde achterna uit angst dat hij niet meer terugkeert. Roberto verzekert haar dat hij terugkomt, waarna ze zullen trouwen.

De winter breekt aan en het wachten op haar geliefde wordt Anna te veel. Ze bezwijkt aan een gebroken hart. Op zijn reis terug, niet wetende dat Anna overleden is, wordt Roberto verleid. Eenmaal thuis verschijnt de geest van Anna voor hem. Zij is een Villi geworden. Tevergeefs bidt Roberto om vergeving, maar Anna is vastberaden in haar wraak door hem zich dood te laten dansen.

Sopraan Sílvia Sequeira heeft een respectabele lijst aan prijzen binnengehaald waaronder de Wagner- en Publieksprijs van de International Vocal Competition in ‘s-Hertogenbosch. De tenor Denzil Delaere verdiept zich graag in diverse repertoires, zowel van de klassieken als de 20ste-eeuwse en hedendaagse componisten.

Cast
Anna: Sílvia Sequeira
Roberto: Denzil Delaere
Guglielmo: Ivan Thirion
Dansers: Gijs Hanegraaf, Alice de Maio, Jolanda Bazzi, Benjamin Herder, Tom van de Ven, Joy Brueren (stage), Bo Nijssen (stage), Rolf Kuijpers (understudy)
Koor: Theaterkoor Opera Zuid
Orkest: Philzuid

Creatives
Muzikale leiding: Karel Deseure
Regie & choreografie: Dreya Weber
Compositie & tekst (Silenzio): Karmit Fadael
Tekst (Silenzio): Rick van Veldhuizen
Decor- & lichtontwerp: Bretta Gerecke
Ontwerp kostuums, kap & grime: Marrit van der Burgt
Dramaturgie: Joep Hupperetz
Associate regie & choreografie: Lauren Poulton
Ontwerp kap & grime : Pilo Pilkes
Koorleiding: Jori Klomp
Assistent muzikale leiding: Kent Moussault
Assistent regie: Dorota Nowak