Eric Vloeimans

Dichterlijke mellow fusionjazz Eric Vloeimans en Gatecrash

Jazz in Duketown 2019 geeft trompettist groot podium

Eric Vloeimans
Eric Vloeimans en Gatecrash | foto: Wim Roelsma

Eric Vloeimans en zijn band Gatecrash spelen tijdens Jazz in Duketown op de Parade waar hard wordt gewerkt om het gebruiksvriendelijk te maken voor het publiek. Pal daarvoor was de Parade nog het absolute domein van de gehandicapte sporters van het WK Handboogschieten. Vlonders worden weggehaald en vervangen door stoelen. Dat zet de toon: dit wordt een echt luister-concert. Helaas wordt het echter geen fluisterconcert.

Eric Vloeimans
Begenadigd trompettist | foto: Arnold Bertens

Eric Vloeimans

Eric Vloeimans is kind aan huis in Den Bosch. Geboren in Huizen, Noord-Holland en wonend in Rotterdam zijn de muzikale roots van Vloeimans toch geklonken in Den Bosch, in de Muzerije, “de muziekschool waar ik trompet spelen heb geleerd,” zei hij in een interview van wat jaartjes geleden. ‘s-Hertogenbosch is nog steeds in zijn hart.

En dat is wederzijds, want er komt veel volk naar de Parade om ‘hun’ beroemde jazztrompettist met zijn band Gatecrash te aanschouwen. “Het is altijd leuk om in Den Bosch op te treden. Mijn vader zit zelfs vanavond in het publiek,” roept Eric om na wat nummers te hebben gespeeld. Het kan niet meer stuk deze avond. Over hoe je goodwill kweekt en onderhoudt, hoef je Eric niets meer te vertellen.

Het concert en de wind
Gelukkig is de stormachtige wind gaan liggen. Niet alleen fijn voor de gevoelstemperatuur maar ook gunstig voor de muziek van dit optreden. De zachte tonen in het spel van Eric Vloeimans zouden dan gewoon vervliegen en niet gehoord worden. Helaas is er ook nu weer sprake van de zogenaamde ‘Dutch Disease’. Mensen die hardop menen te kunnen praten door een concert heen. Dat soort mensen beschouwt muziek als een soort achtergrond, een letterlijk muzikaal behang. Ga dan gewoon naar de kroeg, denk je dan.

Spiritueel en mellow

Gatecrash
Gatecrash | foto: Wim Roelsma

Fluisterzachte tonen blaast Eric Vloeimans uit zijn instrument en dat vergt een aandachtig gehoor. “Nogal spiritueel,” becommentarieert mijn zeventienjarige neef. En dat is het misschien ook. Ik omschrijf dit spel van Vloeimans en Gatecrash eerder als mellow, zacht en verfijnd. Wel vind ik dat deze muziek eigenlijk beter tot zijn recht komt in een zaal dan op zo’n groot openlucht festival wat Jazz in Duketown nu eenmaal is. En zeker hier op de Parade.

Gatecrash
Jeroen van Vliet | foto: Wim Roelsma

Voor powerjazz moet je niet bij Eric Vloeimans zijn. Wie het nieuwe album Levanter kent, weet wat hem/haar te wachten staat. Het spel van Vloeimans is ook nooit dominant. De trompet is weliswaar zijn uitgangspunt maar zal nooit de andere muzikanten van Gatecrash overstemmen. Eric werkt al vele jaren samen met toetsenist Jeroen van Vliet die in zijn spel zorgdraagt voor de soundscapes én de langzaam opgebouwde funk en rock grooves.

Eric Vloeimans
Eric Vloeimans | foto: Angelique Lemmens

Er wordt oud en nieuw materiaal gespeeld. Wat mij bijblijft is een nummer dat Vloeimans heeft geschreven voor een Syrische vriend, die uit zijn vaderland vluchtte vanwege de oorlog en niet meer kon terugkeren. Die vriend is uiteindelijk toch teruggekeerd en toen is dat nummer ontstaan. Helemaal Eric Vloeimans ten voeten uit.


Coverfoto: Angelique Lemmens

Gastredacteur: Mathijs van Tongeren

John Scofield overziet een volle Markt

En wisselt van country, blues tot avant-garde

John Scofield (Dayton, Ohio, 1951) wisselt op zijn gitaar net zo vlot van stijl als een kameleon van kleur. Hij draait daar zijn hand niet voor om. Dezelfde vingers die avant-garde jazz spelen, gaan net zo vlot over de snaren bij een honkytonk nummer. Onnavolgbaar en eigenlijk alleen weggelegd als je in de Verenigde Staten bent geboren. Het zit dan gewoon in je. Zaterdagavond 19 mei kwam jazz-minnend Nederland aan zijn trekken.

Jazz in Duketown strikt weer een grote naam

John Scofield overziet een volle Markt - ©ronald_rijken
John Scofield met band

Het is de organisatie van Jazz in Duketown in 2018 wederom gelukt om een grote jazzcoryfee binnen te halen. Vorig jaar de legendarische gitarist Al Di Meola en nu de net zo befaamde John Scofield. Scofield werkte onder meer met drummer Billy Cobham die een paar edities geleden ook op dit openlucht festival aantrad. De lijst met namen met wie Scofield allemaal speelde, is zonder meer duizelingwekkend te noemen: Charles Mingus, Herbie Hancock, Chick Corea, Joe Henderson, Pat Metheny, Gerry Mulligan, McCoy Tyner, Jim Hall en Chet Baker. Daarnaast was hij drie jaar de vaste gitarist van Miles Davis geweest. In zijn kielzog staan deze jazzgiganten als schimmen – velen zijn niet meer onder ons – ook op het grote podium op de Markt.

Lange nummers
De presentators van Jazz in Duketown loofden de grote opkomst voor John Scofield en hielden het gelukkig erg kort. Het enige wat bleef hangen was dat Scofield veel zou gaan spelen van zijn laatste album Country for Old Men. ‘Sommige covers op dat album zullen u wel bekend in de oren klinken’ waarna de Amerikaan werd uitgenodigd om aan te treden.
John Scofield komt als eerste op, gevolgd door Gerald Clayton (piano, Hammond), Bill Stewart(drums) en Vicente Archer (contrabas). Scofield verwelkomt het publiek en stelt zijn begeleiders voor. De rijzige grijsaard herhaalt dat veel zal worden gespeeld uit het laatste album.
Het openingsnummer is een mengelmoes van stijlen. Jazz, blues en country vloeien moeiteloos in elkaar op. Voor de Hammond orgel is een solo vrijgemaakt en je ziet Scofield zichtbaar genieten van het spel van Gerald Clayton. Het is een erg lang nummer dat daarmee de toon zet van dit anderhalf uur durend concert. In totaal worden slechts zes nummers gespeeld. Zelfs een cover van I Am So Lonesome I Could Cry van countryzanger Hank Williams moet er aan geloven en wordt flink uitgesponnen.

John Scofield overziet een volle Markt - ©ronald_rijken
John Scofield

Het publiek luistert zeer geconcentreerd en applaudisseert met gepast volume na een gitaarsolo van de meester en wat uitbundiger met gefluit na solo’s van zijn begeleiders. Het toont het grote respect dat de mensen hebben voor deze man die zo’n grote rol speelt in de hedendaagse jazz. Scofield heerst over zijn podium en kijkt zijn publiek recht in het gezicht met een stalen uitdrukking in zijn ogen. Het is bijna intimiderend die blik, maar als hij een klein kind in het publiek ontwaart dat danst, moedigt hij het aan door breed te lachen.

Scofields tourmanager meldt dat John zich niet zo lekker voelt en daarom afziet van een persinterview na afloop van het concert. Dat is niet te merken aan zijn gitaarspel dat vooral in de prachtige ballad I’m Sleeping In een grote hoogte bereikt als hij een lange solo inzet. Het is echt een weergaloze lullabye. Ook de wat kille wind die over de Markt waait, heeft nagenoeg geen invloed op zijn spel. Scofield maakt tussen de nummers door graag een praatje en vertelt dat hij vaak in Europa toert en noemt Nederland (The Netherlands) met name. Hij vindt Jazz in Duketown een geweldig event, maar vermijdt wijselijk om de naam van de stad te noemen want onuitsprekelijk voor een Amerikaanse tong.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het optreden eindigt met New Walzo dat ook op het laatste album staat. De voltallige band staat op en neemt het lange applaus in ontvangst. Scofield stelt hen nog een keer één voor één voor en weg is hij. Er zit geen toegift bij want dat laat het strakke schema van Jazz in Duketown ook niet toe. In een mum van tijd is de mensenmassa opgelost, maar aan de gezichten is te zien dat mensen genoten hebben van dit concert. Of zoals de presentator al zei aan het begin: “Het zal moeilijk worden om dit te overtreffen.”

Vier keer totaal verschillend talent in de Dj Contest van Rauwkost

Willem Twee poppodium hostte het event afgelopen zaterdag

Met een nieuwe lichting piepjonge en wereldberoemde dj’s, zoals Martin Garrix, Oliver Heldens en Lost Frequencies, is het niet raar dat jongeren geïnspireerd raken om ook te gaan draaien. Zeker aangezien er veel wereldberoemd talent van eigen bodem komt. Afgelopen zaterdag durfden vier artiesten in de dop het aan om in een set van 25 minuten hun verworven dj-kunsten aan publiek te laten horen.

Aan het begin van de avond is het nog vrij rustig in de zaal. Er zijn veel toffe optredens in heel de Kop van ’t Zand, wat doet vermoeden dat de meeste aanwezigen familie of vrienden zijn van de jongens die vanavond het podium op mogen.

Chris Bartell
De 15-jarige Chris Bartell bijt het spits af. Geen gemakkelijke taak, zo zegt ook de jury na het optreden. Toch doet hij het goed met zijn groovy housemuziek. Chris heeft een relaxte uitstraling die bij de set past, maar hij beweegt wel lekker mee op de tunes. Ieder nummer krijgt de tijd en hij speelt redelijk op safe qua mixtechniek. Wat zijn platenkeus betreft heeft Chris een volwassen smaak, onder andere remixen van Wildchilds Renegade Master en Pump Up the Jam van Technotronic komen langs. Een van de juryleden zit tussendoor zelfs nog even te Shazammen. Aan het eind van de set is het al wat drukker in de zaal.

Het oordeel van de jury is positief: ‘Je mix zit strak in elkaar en je platen gaan goed samen, complimenten daarvoor.’ Qua tips geven ze hem nog mee om meer te variëren in de overgangen en interactie te zoeken met het publiek.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tempodooloo
Na de set van Chris Bartell is het de beurt aan Tempodooloo. Met zijn 27 jaar is hij de oudste van het stel. Je kunt hem kennen van onder andere de Popronde en hij heeft in 2016 een set gedraaid op het ADE. Zijn muziek is experimenteel, trippy en een tikkeltje vaag. Lekker, als je daarvan houdt. De nummers zijn tof en het is duidelijk te horen dat Tempodooloo een totaal eigen stijl heeft. Het begin van zijn set is erg goed maar daarna zijn er wat foutjes te horen, zo start hij sommige platen hoorbaar harder in dan andere.

Ook de jury heeft hier een opmerking over: ‘Je hebt altijd op andere apparatuur gedraaid, hè? Je maakt wat foutjes, leer wat beter beatmixen op CDJ’s. Je hebt een heel verrassende, frisse stijl, bent creatief en je platenkeus is nice.’

Kelvin Farheaven
Ondertussen is het flink drukker geworden in de zaal. Next up is Kelvin Farheaven (16). Hij heeft er duidelijk zin in en knalt er meteen een harde beat in, met dikke trap erachteraan. Verder draait hij veel EDM en Big Room House. Kelvin beweegt mee met de muziek en speelt goed hard. Een van zijn laatste platen is Eye of the Tiger, waarna de jury commentaar geeft op de mix:

‘Je gaf ons een energieke set en zat er lekker in. Je platenkeus was interessant, je wisselde goed af en nam mensen mee. Je kunt je set nog wat beter opbouwen. Ook mag je de mic pakken en het publiek bespelen, dat werkt wel bij jou.’

Mastreat
De hekkensluiter van de avond is de eveneens 16-jarige Mastreat. Het is al wat later op de avond, ondertussen staat er redelijk veel volk in de zaal dat waarschijnlijk al een drankje op heeft. De mensen blijven in ieder geval niet stilstaan. Zelf beweegt Mastreat ook mee, als enige heeft hij interactie met de fotograaf wanneer ze een foto komt nemen. De muziek is goed dansbaar en de nummers gaan er rap doorheen. Er zit veel variatie in de platenkeus, van The Power (I’ve got the power!) van Snap! tot Ida corr en Fedde Le Grand met Let Me Think About It.

Vier keer totaal verschillend talent in de Dj Contest van Rauwkost
Winnaar is dj Mastreat

Het publiek is aan het dansen en hakt ook nog een rondje mee aan het eind van de set. Dan is het woord weer aan de jury: ‘Je draait lekker afwisselend, had een strak begin en staat lekker los achter dj booth. De diversiteit in je platenkeus en strakke mix maken het een goed optreden.’

Met zulke feedback is het geen wonder dat dj Mastreat de winnaar van de avond is. Hij sleept twee boekingen bij W2 poppodium en een gouden plaat-trofee in de wacht.

Foto’s: Ellen van Lent

Complex presenteert live act Dr. Meaker: een soulvolle band die keiharde Drum & Bass speelt

Bij Dr. Meaker duurt een uur veel te kort

Complex zet zich al sinds 2015 in om DnB-minnend Den Bosch een event te geven om los op te kunnen gaan. Afgelopen zaterdag werd bewezen dat het goed gaat met hun quest: de grote zaal van de W2 werd tijdens Rauwkost het toneel van dikke, raggende beats en mensen die helemaal losgingen op de muziek.

Mr. Meaker

Een live Drum & Bass act is moeilijk te vinden in Nederland. De zoektocht van de organisator van Rauwkost, Noël Josemans, begon dan ook waar we allemaal beginnen als we iets willen weten: het internet.

Noël vertelt hoe dat ging: ‘Ik zocht op Reddit naar DnB bands, maar bijna alles was al gestorven, speelde alleen in Australië of kostte 10.000 euro. Uiteindelijk kwam ik bij Dr. Meaker uit, dat bleek nog te bestaan en is héél hot in Bristol. Ik trok de stoute schoenen aan, mailde ze zondag rond middernacht en een half uur later werd ik ineens gebeld door een Brits nummer: Clive Meaker himself. Hij was enorm vereerd door de uitnodiging, juist omdat er geen live DnB markt is in Nederland.’

Dr. Meaker beloofde meteen te komen spelen en Den Bosch werd de locatie van hun eerste gig in Nederland.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het optreden
Al tijdens de soundcheck wordt duidelijk dat we gaan knallen vanavond. De losse componenten van de band klinken supergoed. Lekker beukende drums, de twee heren op de sax zijn enorm soulvol, Clive Meaker op keys en synth maakt er echte DnB van en de twee zangeressen hebben een loepzuiver stemgeluid dat de zaal moeiteloos vult.

De zangeressen hebben hun outfits op elkaar afgestemd, de een is helemaal in het wit, de ander in het zwart. Clive Meaker is het brein achter de band, letterlijk, hij produceert al hun platen. Op het podium laat hij zien dat ‘ie ook een aardige bar kan rappen. Hij heet de zaal welkom met een ‘Good Evening Den Bosj!’ in het bekende, typisch Britse accent.

Zodra het eerste nummer speelt, gaat iedereen die in de zaal is vooraan staan. Het begin is heel rustig met een klassieke piano en zang van ‘the lady in white’. Al snel bouwt het nummer op tot een onvervalste DnB track. De band is goed op elkaar ingespeeld, het zijn echte performers die weten wat ze willen qua sound.

Het tweede nummer slaat meteen kei hard in, Clive rapt en keert daarna snel terug naar zijn keyboard en synth. Prachtige vocalen nemen het over. Bij deze song zijn de ska invloeden duidelijk te horen. Het dansen gaat bijna vanzelf.

De set verveelt geen minuut. Alles is in harmonie met elkaar en op elkaar ingespeeld. Ieder nummer is compleet anders, maar ze zijn allemaal even muzikaal. Dr. Meaker speelt een uur, maar dat had zeker twee keer zo lang mogen zijn.

Het is moeilijk om níét onder de indruk te zijn van Dr. Meaker. Het is alsof er een voltallige bigband voor je neus staat. Niets is minder waar. Deze zes op het podium hebben zeker soul, maar ze spelen knalharde drum ‘n’ bass.

Deze diashow vereist JavaScript.

Complex
Na Dr. Meaker gaat het ‘gewone’ programma van Complex verder. Zoals de eerdere edities belooft het weer een raggende Drum & Bass avond te worden. Vanavond staan Shapeless, Zazu en NCT op het podium. Na Dr. Meaker heeft iedereen de smaak goed te pakken. Kom maar op met die beukplaten!

Deze belofte wordt helemaal waargemaakt. Doordat de zaal niet afgeladen vol staat heeft iedereen genoeg ruimte om te dansen. Daar wordt dan ook volop gebruik van gemaakt. Als verrassing MC’t Dr. Robinson de acts aan elkaar. Iets voor vieren is de nacht – helaas – voorbij. Deze avond legt de lat hoog voor een eventuele volgende editie van het Rauwkost Festival.

Het nieuwe album Dinobird van Kasuaris

Recensie en interview met gitarist Toer Greve

Een rollercoaster van emoties waarbij je na afloop denkt “wat is me overkomen?” wat vervolgens over gaat in “ik wil nog een keer!” Dat is hoe ‘Dinobird’ van ‘Kasuaris’ te omschrijven is. Als muzak verlies je inhoud en diepte, waarmee je dit album tekort doet. Het beste te beluisteren met een goede koptelefoon op stand tien.

Het is vrijdagmiddag. Nederland maakt zich op voor het weekend, terwijl de spanning in mij stijgt. Wat kun je verwachten bij een interview met een van de bandleden, van een band die zijn naam ontleent aan het meest chagrijnige dier ter wereld, de Kasuaris? Tot mijn genoegen verschijnt de spontane en goedlachse Toer Greve, gitarist van de band, voor mijn neus. ‘Kasuaris’ bestaat naast Toer uit bassist Thom Goosens en drummer Thijs Bastiaans.

Het nieuwe album Dinobird van Kasuaris
Kasuaris

Onder het genot van een koud biertje begint het avontuur met de naam Dinobird. Een album vol jazz-fusion wat het van nature “heftige en moeilijke muziek” maakt voor het niet-getrainde oor. Om die categorie aan te spreken is een slimme manier bedacht in de vorm van een totaalverhaal. Hiermee krijgt niet alleen het album, maar ook de optredens van de band, een toegankelijker karakter en wordt een groter publiek bereikt.

Dinobird is tevens titeltrack welke gekozen is “omdat vogels directe nazaten zijn van dinosauriërs, niet reptielen zoals vaak wordt gedacht”, legt Toer uit. De roots en manier van doen van de Kasuaris zijn vakkundig vastgelegd, waardoor je het idee krijgt op zijn rug mee te liften. Als je boxen aansluit op deze prehistorische vogel is dit wat je hoort.

Met wat achtergrond en de eerste track te hebben gehoord rijst de vraag waarom de Kasuaris gekozen is. Toer lacht “omdat het een rare vogel is! Jazz-fusion is een aparte vorm van muziek maken. We vonden de Kasuaris de belichaming van dit genre.” Toer heeft de Kasuaris ook in levende lijve mogen bewonderen en was meteen gefascineerd.

Het nieuwe album Dinobird van Kasuaris
Songlist Dinobird

De eieren van een Kasuaris zijn net zo bijzonder te noemen. Olijfgroen van kleur en zien er magisch uit. Na het leggen verlaat het vrouwtje het nest. Nu is het aan het mannetje het ei uit te broeden. Dat is waar Fusion Egg over gaat. De band heeft ook een magisch ei gelegd in de vorm van een USB-stick welke speciaal voor ‘Dinobird’ is ontwikkeld. Bestel het album fysiek en je krijgt zo’n groen ei.

Aangezien de band ‘Kasuaris’ heet mag je er van uitgaan dat het gelijknamige beest de inspiratiebron is, maar hoe blijf je daarmee creatief? “Een kasuaris kan in elke situatie geplaatst worden”, vertelt Toer, “het is een karikatuur voor de mensheid.” Hierdoor is het album herkenbaar en tastbaar. Mensen identificeren zich er mee, waardoor het persoonlijk wordt.

Het nieuwe album Dinobird van Kasuaris
Kasuaris live!

Thouroughly Insufficient gaat over verkeersituaties in combinatie met het eeuwige slechte humeur van de kasuaris. Wie heeft daar geen beeld bij? Daarnaast is de humoristische, soms absurdistische, inslag belangrijk om creatief te blijven. Zo wordt bij Computer Song de aanname gedaan dat een kasuaris achter een PC plaatsneemt.

Op het album wordt buiten gecomponeerde stukken ook geïmproviseerd. Dit betekent dat je op een optreden ongetwijfeld verrast zult worden met een andere versie dan je gewend bent. Dit is wat het voor de band spannend maakt om te spelen, waardoor het voor het publiek spannend is om naar te luisteren. “Bij improvisatie, zeker in het genre waarin wij spelen, is communicatie belangrijk”, zegt Toer, “Optreden is altijd spannend en vernieuwend. Zo blijven we scherp, en houden we het leuk.”

Nieuwsgierig hoe ‘Dinobird’ van ‘Kasuaris’ klinkt? Bestel jouw kopie via Facebook (www.facebook.com/kasuarismusic, red.) middels een bericht.