Het is nog vroeg in de avond als Renee Rose met haar band in Hotel Central op de Markt haar opwachting maakt. Het is een mooie nieuwe locatie voor de Popronde. Er is geen podium, maar de band is opgesteld bij de ingang voor het raam. Dat maakt het ondanks de grote ruimte toch knus. Het publiek heeft zich in het rond om de band opgesteld op een paar meter afstand.
Renee Rose
Het is mij een raadsel, waarom deze zangeres nog niet is doorgebroken, want het zijn stuk voor stuk radio vriendelijke liedjes die ze hier ten gehore brengt.
Renee Rose in Hotel Central
Grenzeloos en Zomerstorm zing je na één keer horen al mee. Ze vertelt dat ze de afgelopen jaren veel nummers heeft opgenomen en uitgebracht en dat het nu tijd is om die nummers live te spelen. Dat doet ze met een hele strakke band, een drummer en gitarist die ook de toetsen bespeelt. Al zou een bassist erbij een welkome toevoeging zijn.
Het ziet er zeer professioneel uit allemaal met rode staafvormige lampen en geluidsschermen voor het drumstel. Renee Rose is een echte performer en danst lekker vrij. Ze vertelt ook tussen de nummers door waar ze haar inspiratie vandaan haalt voor de teksten. En dat is niet altijd zo vrolijk als de nummers klinken.
Zo heeft ze niet zo’n fijne middelbare school periode beleefd en werd ze in die tijd geslutshamed. Maar dat was dan wel weer goede inspiratie voor haar muziek met teksten zoals de slet van 6 VWO.
Renee vanaf twee meter afstand
Renee Rose past prima in het rijtje Nederlandstalige zangeressen ergens tussen Bente en Maan met een rocksausje. Ze heeft een mooie stem die, zelfs tijdens het wilde dansen, goed zuiver klinkt. Het is een kwestie van tijd voordat iedereen heeft gehoord van Renee Rose. En dan kunnen degenen die hierbij waren zeggen, “Die Renee Rose heb ik nog gezien tijdens de Popronde in Den Bosch! Vanaf twee meter afstand! En kijk nu eens!”
De zomer loopt ten einde en met het Belgische Slaughter The Giant en Black Rabbit uit Apeldoorn is het dus weer tijd voor een nieuw seizoen indoor live muziek. Bij Willem Twee Poppodium kun je dan traditiegetrouw vaak terecht voor een avondje stevige gitaarmuziek. Op vrijdag 5 september kun je je hier schrap zetten voor twee death metal bands van het zwaarste kaliber.
Slaughter The Giant
Slaughter The Giant
De melodic death metal band Slaughter The Giant mag als eerste aantreden na een instrumentale prelude. Ze laten er geen gras over groeien en knallen er meteen in met het waanzinnig harde en snelle nummer Nothingness van zo’n 370 beats per minute, zo lijkt het. De toon is gezet, alleen het melodic gedeelte moet nog komen waarschijnlijk. Bij de eerste twee nummers staat de zang relatief wat zacht in de mix, maar dit komt later goed en dan is brulboei Benny Ubachs duidelijk te horen. En als ie even geen tekst heeft, zwaait hij als een levende windmill met zijn hoofd in het rond.
brulboei Benny Ubachs
Er loopt het een en ander aan synths mee met de muziek en al die apparatuur moet dus ook op het kleine podium in de kleine zaal. Daardoor is bassist Daan gepromoveerd tot een plekje voor het podium, waar hij alle ruimte heeft en neemt. Af en toe krijgt hij gezelschap van Benny, die het publiek opzweept, “Den Bosch, I can’t fucking hear you!”. Er wordt meegeklapt, al blijven de moshpits vooralsnog uit.
Bij Abomination, de titeltrack van hun laatste EP, komt het melodic gedeelte wat meer tot uitdrukking. Relatief rustige melodische stukken gecombineerd met supersnelle drum en gitaarpartijen en dat dan retestrak. En de nummers gaan ook ergens over, al gebied de eerlijkheid te zeggen dat de teksten niet altijd zijn te verstaan.
Raging Demons
Voordat Raging Demons wordt ingezet heeft Benny het over het feit dat iedereen wel iemand kent, die hij of zij heeft verloren, al dan niet door eigen toedoen. Maar de band eindigt niet in mineur. “Er is een traditie dat er altijd wordt gestagedived bij onze concerten”, vertelt Benny. Twee lichtgewichte jonge metalfans vooraan, van een jaar of veertien worden aangewezen om het podium op te komen en bovenop het, in niet al te grote aantallen aanwezige, publiek te duiken. Ze krijgen hier waarschijnlijk hun vuurdoop op het gebied van crowdsurfen en komen beiden tot achterin de zaal. Dat was een mooi einde van een strakke show!
lichtgewichte jonge metalfan
Black Rabbit
De aanwezigen hier vanavond zijn al aardig opgewarmd, als Black Rabbit zijn opwachting maakt. En mocht er iemand een beetje zijn ingesukkeld tijdens de pauze, dan is die waarschijnlijk wel weer gelijk bij de les als Black Rabbit meteen vol gas geeft met hun laatste nieuwe release Malevolent Glare van het album Chronolysis. Wat een energie! Zanger Nino
Black Rabbit
Thomas met zijn lekkere grunts en screams is vaak vooraan het podium te vinden, niet zelden op één van de lichtbakken, geflankeerd door de twee sublieme gitaristen Jelle en Hidde die regelmatig van kant wisselen. Dat zorgt voor de nodige dynamiek net als de gevarieerde muziek.
En dan opeens valt er iets op de grond. Gitarist Hidde laat zijn ontvanger van zijn gitaar op de grond vallen, zo lijkt het. Hij rent backstage, maar is vrij snel terug, terwijl de andere bandleden ondertussen gewoon doorspelen.
dynamische muziek
Met hun rauwe energie storten ze hun dynamische muziek de zaal in en word je er helemaal ingezogen. Tijdens een solo mag gitarist Hidde ook even shinen op zo’n coole lichtbak waar hij mooi wordt uitgelicht. En opeens horen we een vrouwenstem, tijdens het nummer Delta Waves als ik me niet vergis. Dat komt uiteraard van een bandje, al doet de bassist een dappere poging om mee te playbacken.
Dat was op zich niet nodig. Het is wel duidelijk dat er ook hier het een en ander meeloopt en dat is ook niet erg, maar geeft de muziek juist een voller geluid. Als het einde nadert verlaat Black Rabbit het podium, maar je voelt aan alles dat er nog meer gaat komen. En dus volgt er nog een toegift.
kwam, zag en overwon
Muziek is geen wedstrijd maar Black Rabbit kwam, zag en overwon en laat iedereen hier waarschijnlijk met een voldaan gevoel achter. En dit is nog maar het begin van een nieuw seizoen bands kijken en bier drinken. Een mooi vooruitzicht voor de donkere maanden die gaan komen.
Vrijdagavond Paaspop 2025 staat Son Mieux in de gloednieuwe Apollo-tent. En die is giga-groot.Begin dit jaar speelden ze nog twee keer in de Ziggodome, dus hebben ze wel ervaring met een groot publiek. Om half acht spelen kun je wel prime time noemen en de Apollo is ook goed vol.
Als Paaspop een afspiegeling zou zijn van onze wereld, dan zou vrede binnen handbereik zijn. Hier zie je mensen met allerlei verschillende smaken muziek, politieke voorkeur en kledingstijl, samen genieten van hun eigen muziek, theater en versnaperingen.
Het aanbod is erg divers en voor bijna elk wat wils. Want zeg nou zelf, waar zie je Corrie Konings en Gerard Joling op hetzelfde affiche staan als Dool en The Haunted Youth? Maar eerlijk is eerlijk, bij die eerste twee genoemde artiesten zul je deze redacteur van dienst niet tegenkomen. Bij die andere twee namen wel.
Het is altijd interessant om nieuw onbekend talent te ontdekken en ook daarvoor kun je op Paaspop goed aan je trekken komen. Al ben ik ook benieuwd wat gevestigde namen doen, die Ziggodome en Afas Live kunnen vullen. Komt het hier net zo goed uit de verf en trekken ze ook veel volk? Een topband als Editors speelde hier vorig jaar voor een halflege Apollo. En die tent is nu nog een stuk groter.
We nemen op vrijdag de proef op de som bij Son Mieux. Begin dit jaar speelden ze nog twee keer in de Ziggodome, dus hebben ze wel ervaring met een groot publiek. Om half acht spelen kun je wel prime time noemen en de gigantische tent is ook goed vol. Tell Me More is de perfecte opening van de show.
En een show is het! Die live saxofoon doet het ook goed. De band klinkt sowieso als een klok en is terecht een stadion act aan het worden. Soms hoor ik een vleugje E Street Band, door die sax waarschijnlijk, een mespuntje Robbie Williams, Let Me Entertain You, en aan het einde van Nothing dacht ik bijna het einde van Hey Jude te herkennen. Er zijn mindere Goden als referentie te verzinnen lijkt me.
Het verdient respect dat Son Mieux het aandurft om ook een klein liedje als Have A Little Faith hier te brengen op dat gigantische podium. The Dutch Disease is hier natuurlijk ook nog niet genezen en al dat spraakwater, wat naar alle waarschijnlijkheid is genuttigd, is niet het goede medicijn voor die aandoening. Er wordt namelijk gewoon volop geouwehoerd door dat rustige nummer heen. Gelukkig zijn er ook genoeg fans in de zaal, die lekker meezingen.
Daarna wordt er weer gewoon gefeest met één van de vele hits die Son Mieux inmiddels op zijn naam heeft, Multicolor. En die wordt dan ook uit volle borst meegezongen. This Is The Moment sluit daar perfect op aan, maar dat is dan ook het moment om te gaan, want Dool met Raven van Dorst staat op het punt van beginnen in The Shelter. En die heeft een vette nieuwe plaat uitgebracht afgelopen jaar, dus daar moet ik bij zijn.
De best wel zonnige zondagmiddag van Paaspop is het moment waarop Sef met zijn band in de Phoenix mag aantreden. Met zijn karakteristieke rapstijl, vaak persoonlijke en soms maatschappijkritische teksten is Sef altijd herkenbaar, maar desondanks niet per se gebonden aan één speciaal muziekgenre.
Sef
Sef
Hij combineert zijn raps of zang soms met verschillende muzikale begeleiding. Op Best Kept Secret Festival een paar jaar geleden, stond ie op het podium met Het El Salvador Ensemble bijvoorbeeld, een heel orkest, compleet met achtergrondzangeressen.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over zijn vele collabs met een breed pallet van kleurrijke collega’s, waaronder bijvoorbeeld Willem van The Opposites, Faberyayo van De Jeugd en heeft hij onlangs nog een album opgenomen met Abel van Hang Youth.
prima begeleiding
Hier en vandaag wordt ie begeleid door twee mannen achter de toetsen en een fantastische drummer. Flarden van teksten zijn te lezen op het scherm achter het podium, niet per se van het nummer wat op dat moment bezig is, maar wel ermee te maken zouden kunnen hebben.
Het relaxte nummer Als Een Boom Valt, past goed bij dit zonnige weer, met passende teksten als, “Ik heb een glas in mijn hand…” Tijdens het nummer Niks Missen is er F.O.M.O. (Fear Of Missing Out) te lezen op het grote scherm, heel toepasselijk.
Dan wordt het donker op het podium en zien we Sef met een Duitse helm met allemaal kleine spiegeltjes erop als een soort van glitterbol. Het tempo gaat iets omhoog met het nummer Shirt Uit, normaal gesproken een samenwerking met Jungle By Night. Die zijn er nu niet, maar later op de dag wel in de Roxy.
Wie weet mag Sef daar ook wel weer acte de presence geven. Bijna iedereen schijnt dit nummer, met bijbehorend dansje, te kennen. “Shirt uit! Shirt uit! Helikopterpiloot! En zwaai hem boven je hoofd!”, dat is zo’n beetje de tekst van het refrein. Je hebt beeld, kan ik me voorstellen. Simpel maar doeltreffend.
shirt uit
“Willen jullie meer?” vraagt Sef. Natuurlijk willen we meer. De Leven bijvoorbeeld. En die komt ook. Net als De Machine, normaal gesproken een nummer samen met Abel van Hang Youth, maar je kunt natuurlijk niet al die muzikanten invliegen voor één nummer.
Daarom is ook de afsluiter Voor Alles Bang, die laatste nieuwe samen met Wende, zonder Wende. Maar die heb ik hier vorig jaar al gezien, dus daar kan ik mee leven. En nu tevreden de zon weer opzoeken, dan ga ik zometeen even bij Maan kijken.
The Haunted Youth uit België zou je kunnen omschrijven als een dromerige indie pop/rockband, met een vleugje shoegaze met de opvallende verschijning van Hanne Smets achter de toetsen in de Phoenix stage.
The Haunted Youth
België is al jaren vruchtbare grond voor de betere alternatieve muziek. Wat dacht je van dEUS en Triggerfinger, of wat recenter, Whispering Sons, en Ramkot bijvoorbeeld. The Haunted Youth is een wat meer elektronische band, kort door de bocht, veel synths en galm. Maar dat klinkt oneerbiedig en daar wordt de band te kort mee gedaan.
The Haunted Youth
Je kunt de muziek omschrijven als dromerige indie pop/rock, met een vleugje shoegaze. Muzikaal klinkt het soms als The Cure in een modern jasje en zanger Joachim Liebens zou zo kunnen invallen bij MGMT, mocht dat nodig zijn. Hij kan ook nog eens een aardig potje gitaarspelen, evenals gitarist Tom Stokx.
Het nummerBroken is een lekkere binnenkomer, gevolgd door het iets meer uptempo In My Head, maar altijd met de stuwende ritmesectie van drummer Nick Caers en bassist Stef Castro. Het nummer wordt steeds opzwepender met een flitsende lichtshow en ontspoort op fantastische wijze en hij kan ook lekker schreeuwen die Joachim. Stilstaan is geen optie.
Hanne Smets
Stiekem hebben deze Belgen al best wat singles uitgebracht, wie kent het nummer Teen Rebel bijvoorbeeld niet. De opvallende verschijning Hanne Smets achter de toetsen, is heel bepalend voor het karakteristieke synth geluid van de band en zingt ook regelmatig mee.
Dan volgt een intens mooi, lang instrumentaal stuk met een climax waar langzaam naartoe wordt gewerkt. Dit had niet misstaan op een van zwartgalligste platen van, daar heb je ze weer, The Cure.
Tijdens het nummer Coming Home is het alweer tijd om te gaan, want Kensington gaat zo beginnen in de Apollo en er is een risico dat je, ondanks die gigantische tent, niet meer binnen kunt als het vol is. Ja, hoe was Kensington eigenlijk? Dat, lieve mensen, is weer een ander verhaal…
Het is nog redelijk vroeg op Paaspop zaterdag, om half vier in de middag, als The Vices mag aantreden in de grote Phoenix stage. Dat deze jonge Groningse band geen nieuwkomers meer zijn, blijkt wel uit het feit dat er flink wordt meegezongen door de goed gevulde tent.
The Vices
De band heeft inmiddels aardig wat bescheiden hits gehad en wordt veel gedraaid op bijvoorbeeld 3FM en KINK. Wie luistert er eigenlijk nog radio? Ze komen allemaal langs die singles. Zowel het oudere werk, Looking For Faces, als nummers van de nieuwe plaat, Before It Might Be Gone, die een stuk volwassener klinken dan het eerdere werk.
The Vices in de Phoenix stage
The Vices heeft een muzikale groei doorgemaakt en staat hier als een doorgewinterde rockband de sterren van de hemel te spelen. De nummers lenen zich ervoor om live net wat langere versies van te spelen, met mooie lange instrumentele stukken en heerlijk soleerwerk van zanger/gitarist Floris van Luijtelaar. Hij heeft twee verschillende microfoons tot zijn beschikking, met elk een eigen geluid.
Floris van Luijtelaar
Naast de stevige rocknummers is er ook ruimte voor wat rustiger werk, zoals Hope You Know. Dan knalt de verrassende cover War Pigs van Black Sabbath daarna er des te harder in. Hier is het publiek even in twee denkbeeldige groepen verdeeld.
De ouderen in de zaal denken, “Jaaaah! Vet! Sabbath! En de jongeren kijken een beetje verdwaasd om zich heen en vragen zich waarschijnlijk af op welk album dit heftige nummer staat.
De gitaar is even afgedaan en Floris zoekt de rand van het podium op en zingt vol overgave. Het is een respectvolle, energieke versie van deze klassieker. Dit nummer wordt gespeeld met een reden, “Omdat er zoveel aan de hand is in de wereld.” zegt Floris.
Daarna weer over tot de orde van de dag en wordt het vrolijke zomerse I Had A Name ingezet en is het heupwiegen geblazen. Bij het prachtige For My Mindwordt er weer volop meegezongen en is er veel ruimte voor het solide gitaarspel van de mannen.
Er wordt afgesloten met het swingend rockende Wrong Ones, waarbij zelfs een wall of death ontstaat. The Vices laat hier op Paaspop zien dat het met gemak de grotere podia aankan en is een band om te onthouden.
Tramhaus is in Japan al razend populair en het begint erop te lijken dat nu ook ons eigen land deze sensatie aan het ontdekken is. Nu staan ze op Paaspop 2025 in The Shelter.
We staan aan het begin van een hopelijk mooi festivalseizoen, dat Paaspop traditioneel mag aftrappen. En net als de koeien die in het voorjaar huppelend de wei in dartelen, na een lange winter, zijn het hier de festivalgangers die al dansend de festivalweide betreden. Hier ontstaat onder de vele jonge bezoekers ook de eerste kalverliefde voor muziek en misschien ook wel voor elkaar.
In grote lijnen is het terrein op dezelfde manier ingedeeld als andere jaren, met een paar opvallende wijzigingen. De Warehouse, die traditioneel goed gevuld is met jeugd, is de eerste stage die je tegenkomt aan de rechterkant. De grote Phoenix, die daar voorheen stond, is verhuisd naar een plek achterin, naast die gigantische Apollo, die groter is dan ooit en waar alle inwoners van Schijndel in zouden passen.
De locatie, waar voor deze redacteur van dienst het Paaspop avontuur van dit jaar zal beginnen, is The Shelter. Voorheen bekend als Jack Daniels Stage, waar traditiegetrouw het stevigere gitaarwerk te horen is. Dat is gelukkig niet veranderd.
Tramhaus
Tramhaus
Tramhaus is in Japan al razend populair en het begint erop te lijken dat nu ook ons eigen land deze sensatie aan het ontdekken is. Bij binnenkomst zijn de eerste klanken al te horen en is de tent al flink gevuld. Vooraan bij het podium is de mensenmassa al flink in beweging. En dat is logisch, want bij een nummer als A Necessity is het ook moeilijk stilstaan.
Net als ik, is de band ook maar net op tijd gearriveerd, vertelt zanger Lukas Jansen. Ze zaten vast in het Paasverkeer en hadden maar net genoeg tijd om te soundchecken. Daar is weinig van te merken, want het geluid is lekker, lomp en hard. De mat, waarmee hij eigenhandig een revival van deze haarstijl creëerde, is eraf en heeft plaatsgemaakt voor een soort van oversized bloempotkapsel, excusez le mot. Ben benieuwd of dat eenzelfde trend in gang zet.
Dat zal hem waarschijnlijk weinig interesseren en doet waarschijnlijk gewoon lekker zijn eigen ding, zoals ook zijn dansbewegingen non conformistisch van aard zijn. Soms heupwiegend, met zijn handen in de zij en dan weer springend met schier ongecontroleerde bewegingen van alle ledematen. Voor de radiohit Karen Is A Punk is vanavond gekozen voor een wat snellere versie en dat past prima in de sfeer hier vanavond. Er wordt ook volop meegeklapt.
Past me
Als bij het nummer Past Me gitarist Nadya van Osnabrugge de vocalen gedeeltelijk voor haar rekening neemt, doetTramhausme ineens denken aan de zwartgallige muziek van Sonic Youth. Je gaat er vanzelf van navelstaren, al is dat ook zonde, want dan zie je niet wat er op het podium gebeurt en mis je misschien het fraaie gitaarspel van Nadya, die soms met de muis van haar hand op de snaren slaat, wat een mooi gruizig geluid produceert.
Deze rauwe punk muziek leent zich ervoor om lekker ingezogen te worden, met mooie afwisseling van hard en zacht, maar altijd met veel energie. En dat komt goed over bij het publiek, waar vooraan de moshpit steeds wat groter wordt. Tijdens het laatste nummer besluit Lukas om met zijn blikje bier in de handen, zich te mengen in die moshpit en dat kan rekenen op veel enthousiasme van de menigte. Erbij zijn is meemaken mensen. Dus zorg de volgende keer dat je deze band niet mist.
De Bossche melodic deathmetalband Nephylim heeft nieuwe muziek uitgebracht met duistere klanken onder de noemer Circuition. Vrijdag 14 maart ziet het album het levenslicht. En vanaf vanavond mag de hele wereld kennis maken met hun nieuwste werk.
Vanwege het feit dat ik van deze avond verslag mag doen, is mij een paar weken geleden al, onder voorwaarden van strikte geheimhouding, de muziek toegezonden. Zeven nieuwe nummers, of feitelijk zes, als je Travail pt l. Anima, het sfeervolle, bijna sprookjesachtige instrumentale interludium, waar de plaat mee begint, niet mee zou rekenen.
De langspeler Circuition, die overigens niet heel lang duurt met bijna veertig minuten, is wat gelikter geproduceerd dan voorganger Severance Of Serenety en dat komt het geluid alleen maar ten goede. Producent Joost van den Broek, die ook met Ayreon heeft samengewerkt, is betrokken geweest bij het opnameproces en heeft zich voornamelijk bezig gehouden met de mix. Dat verklaart het een en ander.
Ik zie uit naar vanavond, waar de composities live ten gehore worden gebracht. Maar eerst mag de zaal nog worden opgewarmd door Hallowed Fire en Brave New Hell.
Is een heavy trashmetalband uit Heerhugowaard. De mannen en een dame, hebben er zin in. Vanaf de eerste seconde is het vol tempo. Het zijn snelle, energieke nummers met vet soleerwerk. De zanger, met zijn Rock Circus T-shirt, die niet veel later in zijn blote bast op het podium staat, heeft een lekker krijsende schreeuw in huis.
Een kenner naast me in het publiek noemt het een kruising tussen Duitse en Amerikaanse trashmetal. De band doet er alles aan om het publiek mee te krijgen, maar daar moet eerst wat meer bier in, zo lijkt het.
Wel ontstaat er een kleine moshpit door een nieuwe generatie jonge metal liefhebbers. Er klimt zelfs een meisje het podium op, om een selfie met de zanger te maken.
De zanger laat het zich welgevallen en springt even later zelf nog het podium af, om zich te mengen met de jonge fans vooraan en dan is de figuurlijke kop eraf.
Heeft ook net nieuw werk uitgebracht, de EP Chapter l, Into The Abyss is vanaf deze maand te beluisteren. Hein Willekens, onder andere bekend als gitarist van Persistense en Splinterbomb, en als gastgitarist bij Legion Of The Damned, neemt in deze bezetting ook de vocalen voor zijn rekening.
Er is veel ruimte ook voor instrumentale passages, waarin de grootste kwaliteit van Hein goed tot zijn recht komt, zijn excellente gitaarspel. Met Into The Fires (als ik de titel goed heb) komt er een einde aan de set en zijn we klaar voor de band waar het vanavond om draait, Nephylim.
En eindelijk is daar dan het nieuwe wapenfeit van deze lokale metalhelden. Het vorige album Severance Of Serenity is al van 2020, dus nieuw werk is inmiddels wel welkom. Al is het ook wel begrijpelijk, dat er misschien minder tijd is om aan nieuwe muziek te werken, als je zo’n druk speelschema hebt.
Zo stonden de mannen afgelopen januari hier nog, in deze zelfde zaal als opener voor Thulcandra en Sacramentum. En dan nu met deze nieuwe plaat op zak, als headliner van hun Album Release Show.
Zoals het album begint, klinkt ook hier vanavond in het begin het sprookjesachtige instrumentale Travail pt. 1 Anima, gemaakt door gitarist Kevin van Geffen, samen met componist Yannick Maris. Evenals de orkestrale backing tracks die op de andere nummers meelopen. Intussen staat het publiek vol verwachting klaar voor wat gaat komen.
Als de mannen het podium betreden, is goed te zien dat, ook nu weer, hun gezichten geschminkt zijn met zwarte strepen. Het is niet alleen maar hun nieuwe muziek laten horen, het is een totaal kloppend plaatje, met een goed lichtplan dat klopt bij de accenten van de muziek en rooksalvo’s die uit de vloer van het podium lijken te komen.
Alles klopt. Al bij de eerste tonen knalt het er lekker hard in. Een lekker vol geluid met die twee gitaristen, de bassist en drummende motor in het midden, gecompleteerd door de stevige schreeuw en grommende grunt van vocalist Tijn Bosters. Het is een lekker lang en hard nummer met een rustig intermezzo. En iedereen in de zaal is wakker!
Amaranth
Begint rustig, met een spannende opbouw waar voornamelijk toms en snare zijn te horen. Langzaam maar zeker komen de gitaren er nadrukkelijker bij en wordt het drumwerk wat drukker, maar als de lekkere scream wordt ingezet, gaat het pas goed los. Het geluid is lekker vol en hard, maar goed in balans, zoals je mag verwachten.
Is een lekker snel nummer, maar het publiek komt amper in beweging. Al wordt er wel genoten van de show zo te zien. Maar deze muziek is natuurlijk niet bedoeld om bij stil te staan, dus moedigt Tijn een circle pit aan en daar wordt zowaar gehoor aan gegeven.
De titeltrack begint stevig met lekker veel double bass van drummer Martijn Pauwe en dan volgt een wat ingetogener stuk met cleane zang van gitarist Kevin van Geffen, dat me doet denken aan Opeth. Hopelijk is dat geen vloeken in de kerk. Dit is misschien wel het meest toegankelijke nummer van de plaat met prachtige melodische gitaarpartijen van gitarist Ralph Lentink.
Zoals verwacht wordt keurig de volgorde van het album Circuition aangehouden. Ook in dit nummer zijn er weer mooie cleane vocalen te horen. Heel kort in het midden en later nog een keer in een rustiger stuk. Er zit veel variatie in de nummers, met aardig wat tempo wisselingen. Tussendoor spuit er nog meer rook vanuit het podium omhoog en zijn we inmiddels aanbeland bij het laatste nummer van het album.
Inner Paradigm
Naar eigen zeggen is dit een liefdesliedje en dat geloof ik meteen, al heb ik niet de gehele tekst kunnen verstaan.
Een mooie afsluiter in midtempo. De backing tracks zitten zowel op plaat als live mooi subtiel in de mix, maar hebben desondanks veel impact. Het geeft een heel vol geluid en maakt de nummers completer. De mannen hebben bewezen dat de muziek live zonder probleem overeind blijft en dat verdient een groot compliment.
Alle nieuwe nummers van Circuition zijn dus gespeeld, maar de show is nog niet over natuurlijk. Er worden nog wat oudere nummers gespeeld, waaronder The Bitter Inheritance. Bij de afsluiter begeeft Tijn zich nog even in het publiek en dan is er toch echt een einde gekomen aan de Album Release Party van Circuition. En die was zeer geslaagd. Nephylim kwam zag en overwon. Een van de beste Nederlandse metalbands van dit moment!
Nu allemaal naar de merchandise en scoor je T-shirts, cd’s en zelfs sokken.
Tijdens Popronde Den Bosch 2024 voelt deze muziekliefhebber en tevens redacteur bij KLANKGAT zich altijd als een kind in een snoepwinkel. Heel veel lekkers, maar je mag er maar tien uitkiezen. Je kunt simpelweg niet overal bij zijn, dus een goede voorbereiding is de kunst. Het hele programma wordt dus van tevoren aandachtig beluisterd.
En dan is het vrijdagavond 11 oktober eindelijk zover. In vogelvlucht wordt in dit stuk geprobeerd je door deze selectie te loodsen en te omschrijven wat je waarschijnlijk hebt gemist, of misschien ook wel hebt gezien en gehoord.
Popronde Den Bosch 2024 vooravond binnenstad
Iris Jean
Iris Jean
Om 19.00 uur start de avond met singer songwriter Iris Jean in Salon van Jetje. Hier waren zelfs drie redacteuren van KLANKGAT bij aanwezig. Gekozen is voor een gecombineerd verslag van twee van hen. Dat is hier te lezen.
Future Husband
Future Husband
Op naar Plein 79, waar Future Husband al bezig is. Deze vijfkoppige, soulvolle, funky, disco indiepopband laat zien dat ze klaar zijn om door te stomen naar een groter publiek. Ze stonden eerder al op het affiche van onder andere Best Kept Secret festival en Grasnapolski. Met mooie gevarieerde liedjes pakken ze het aanwezige publiek in.
De charismatische Adura Sulaiman met haar mooie, zuivere stem, die tevens de bas speelt, trekt alle aandacht naar zich toe. Maar tijdens het laatste nummer Swell Times blijkt de gitarist rechts op het podium ook over een mooie donkere stem te beschikken en zingen een soort van duet. Hier gaan we in de nabije toekomst nog wel meer van horen.
Heath
Heath
Na een korte opbouw is het de beurt aan Heath, ook in Plein 79. Deze band, gewapend met allemaal topmuzikanten, laat de seventies Americana (hard)rock herleven, maar dan niet in doorsnee vierkwartsmaat. Muzikaal doet het vanwege alle onnavolgbare ritmes soms denken aan Rush.
Heath
Soms ben ik de tel helemaal kwijt. Maar het klopt muzikaal wel allemaal. Airplay op de radio zal wel lastig worden met nummers die niet zelden de tien minuten aantikken met lang uitgesponnen composities. Ook het veelvuldig gebruik van de mondharmonica door de zanger is bijzonder. Hij had wat mij betreft ook wel iets meer mogen zingen, want die stem mag er zéker zijn.
ENJAKU YOYO
ENJAKU YOYO
Dit was wel de meest bijzondere act van vanavond, kan ik wel verklappen. Techno, maar dan anders, met live piano en gitaar. Lees het hele verslag hier.
Later op de avond bij Tramkade en World Skate Center
PXRPLE JAZZ
PXRPLE JAZZ
Tijdens de voorbereiding van deze avond sprak de muziek van deze PXRPLE JAZZ me zeer aan. De dansbare pop, r&b, latin en afro klanken, maar dan met het gebruik van leuke gekke geluidjes en ritmes.
Qua planning was het echter niet gelukt om de hele band mee te nemen, dus is ze samen met één kompaan, die de toetsen, de beats en de rest van de klanken verzorgd. En dat klinkt natuurlijk ook goed, maar je mist wel wat energie. Aan PXRPLE JAZZ zelf ligt het niet, want ze danst en zingt met heel veel energie.
De zaal zit wel goed vol en bijna iedereen heeft het naar de zin zo te zien, maar gedanst wordt er amper. En daar leent deze muziek zich juist voor. Ik ben benieuwd hoe dit zou zijn met complete band een volgende keer.
Outahead
Outahead
Halverwege de show val ik binnen bij World Skate Center om nog een stuk mee te pakken van de punkrock band Outahead. Althans als ik er nog bij pas, want ze hangen hier zowat met de benen buiten. Gelukkig is verder vooraan nog wel wat ruimte.
Wat ik hier aantref is een lekkere rauwe rockshow met veel energie. Soms denk ik vaag de geest van Kurt Cobain te ontwaren in de muziek en de stem van de zanger. Tijdens het laatste nummer rent één van de gitaristen het publiek in om daar een moshpit te initiëren en die missie is geslaagd. Er ontstaat een kolkende massa mensen voor het podium. Jammer dat daarna de show is afgelopen.
Popronde Den Bosch 2024 is weer voorbij en de muziekkaravaan trekt verder door naar andere Nederlandse steden. Wat overblijft is een beduusde duizeling van al die muzikale overdaad.
In het begin van de avond zag ik Iris Jean bij Salon van Jetje en nu kom ik alwéér terecht in een kapsalon, deze keer bij Kinki Kappers waar ENJAKU YOYO al is begonnen. De zaak staat ook hier bijna helemaal vol. Vanuit achterin de ruimte klinkt de muziek, maar gezien het feit dat deze redacteur van dienst niet al te groot is, krijg ik weinig mee van wat er daar gebeurt.
Vanuit hier ervaar ik het als lekkere dansbare techno met zangeres en mooie, originele melodieën. De muziek klinkt te gek, maar had iets harder gemogen. Even later is het wat minder druk, dus ga ik naar voren en dan zie ik pas hoe gepassioneerd hier wordt gemusiceerd.
ENJAKU YOYO
ENJAKU YOYO
Achter de toetsen en de knoppen zingt Jun met haar ijzige loepzuivere stem, onverstaanbare, vaak Japanse teksten. Natuurlijk loopt er muziek mee vanaf de laptop, maar ze speelt wel degelijk live piano mee en als ze de schuifjes beroert, dan hoor je dat ook daadwerkelijk in de muziek. Ook haar eigen zangpartij neemt ze live op, om die dan weer als tweede stem in het nummer te mixen.
De virtuoze Koko op gitaar heeft een heel eigen manier van spelen. Met de muis van zijn hand slaat ie als het ware op zijn snaren en geeft daarmee de accenten aan. Met zijn andere vingers plukt ie dan al tokkelend aan zijn snaren. Ook bespeelt ie regelmatig al finger tappend de hals van zijn gitaar. Hij gaat helemaal op in zijn gitaarspel en heeft het duidelijk naar zijn zin.
Koko
Dit techno popduo geeft een geheel eigen draai aan techno. Het heerlijk dansbare, met een vleugje rock en dubstep, nummer Raisan bijvoorbeeld, met mooie piano loopjes. Bij het waanzinnige laatste nummer Yoyo laat Jun iedereen Yo! Yo! scanderen. Het is moeilijk te omschrijven wat hier dan allemaal muzikaal gebeurt.
Het nummer voelt aan als een soort van dansbaar metal nummer, maar dan zonder geschreeuw en zware gitaren, wel met een snel Japans rap achtig gezang in het refrein gevolgd door YO!YO! in koor gezongen door het publiek dus en met een ingetogen piano stuk halverwege. Wat een bijzondere act is dit toch!
YO!YO!
Twee jaar geleden heeft ENJAKU YOYO Japan verlaten, maar de invloeden uit hun geboorteland zijn nog duidelijk voelbaar en te horen en daardoor heeft het een heel origineel, eigen geluid. Muzikaal hoogtepunt van deze Popronde editie, als je het mij vraagt. Hopelijk zijn ze nog ooit eens ergens te zien in een club setting waar de muziek wat harder kan.
