Wies Luijtelaar | KLANKGAT

apr, 2024

Tim Knol duikt in geschiedenis van muzikale helden
Met zijn show weet hij moeiteloos de volle zaal te boeien

Deze keer een Blue Room Sessions in de grote zaal van de Verkadefabriek. Hier speelt Tim Knol zijn theatershow Tim Knol Gets The Blues. Hij neemt het 300-koppige publiek mee in zijn ontdekkingstocht naar de oorsprong van zijn muzieksmaak.

Dat doet hij via zijn favoriete songs en muzikanten. Hij staat alleen op het grote podium, omringd door koffers vol vinyl, een vleugel en diverse andere snaarinstrumenten.

Tim Knol Gets The Blues

Aan de hand van een groot videoscherm laat hij het publiek kennismaken met zijn muzikale helden zoals onder meer Townes Van Zandt, Gram Parsons, Woody Guthrie, Ry Cooder & Jim Reeves, Steve Earle en Bob Dylan.

Gedurende de hele show weet hij het publiek te boeien met zijn karakteristieke zangstem, zijn voortreffelijk spel op gitaar, mandoline, piano en mondharmonica en dat alles gecombineerd met aanstekelijke verhalen.

Bijvoorbeeld over zijn wandelclub, of over de tocht met vrienden door de bergen van Schotland, een tocht die bijna fataal afliep, getuige de beelden van de spectaculaire redding met een helikopter.

Als het gaat over zijn eerste kennismaking met held Steve Earle, laat hij als bewijs een oude opname zien van een concert van Steve in het programma Paradiso Live met hemzelf als heel klein manneke kort in beeld.

Hij speelt hierna Another Town van het door hem stukgedraaide Transcendental Blues album uit de platenkast van vader Ton. Voor Randy Newman’s I Think It’s Going To Rain Today gaat hij achter de vleugel net als voor Song for Grandma.

Na een avond vol soms ook persoonlijke verhalen en filmbeelden komt het einde van de show in zicht. Die loopt al uit, maar het verhaal van Gram Parsons moet worden verteld. Zijn te vroege dood op het hoogtepunt van zijn roem, het verdonkeremanen en in brand steken van de doodskist in zijn geliefde Joshua Tree National Park.

Onlangs kreeg hij de beschikking over een flinke hoeveelheid Parsons memorabilia. Tim laat ons een authentieke taperecorder-opname horen van een echt gesprek tussen Gram en Emmylou Harris.

Zijn laatste song is er dan ook een van Parsons, Song For You. Voor de toegift loopt hij richting publiek, zonder microfoon en alleen de mandoline. Oorverdovend applaus en een absolute aanrader voor wie het nog wil zien!

Setlist: Lightyears Better (Tim Knol), Wandering Hearts (Tim Knol), Diggy Liggy Lie-Diggy Liggy Lo (J.D. Miller), In Your Arms To Stay (album Happy Hour), Song For Grandma (Tim Knol), Sam’s Leaving Town (Tim Knol), Tecumseh Valley (Townes van Zandt), You Don’t Want to Miss The Show (Tim Knol), Another Town (Steve Earle), I Think It’s Going to Rain Today (Randy Newman), The Dark End Of The Street (Dan Penn/ Chips Moman), Swimmy Swim (Woody Guthrie), Not Dark Yet (Bob Dylan), Song For You (Gram Parsons)

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar

Tim Knol

apr, 2024

David Luning en Ben Dubin goed op elkaar afgestemd
Het plezier spat er vanaf met Korey Simeone op viool als kers op de taart in Blue Room Sessions

Normaal bewaar ik de conclusie tot het laatst maar deze keer begin ik er mee, want Blue Room Sessions had weer een hoogtepunt met dit keer het bijzondere duo David Luning en zijn ‘longtime bandmate’ Ben Dubin uit Santa Rosa.

Voor deze gelegenheid hebben ze een vriend uit Los Angeles uitgenodigd, die toevallig in Duitsland toert maar waarmee ze nog nooit hebben gespeeld. Zijn naam is Korey Simeone.

In samenspraak met Luning neemt hij tijdens de soundcheck pas voor het eerst een paar akkoorden door. Hij blijkt een verrassend snelle leerling en een goeie aanvulling op de show van Luning & Dubin. Zijn kleine gestalte werkt aanstekelijk en het drietal speelt vanavond de sterren van de hemel.

“He absolutely killed it as if we’ve been playing together for years. Also one of the funniest and wittiest people I know”, schrijft Luning achteraf.

David Luning en Ben Dubin

David Luning

Ben Dubin

In 2020 speelde het tweetal al met groot succes in de Clubzaal van de Verkadefabriek. Het concert is dit keer dan ook totaal uitverkocht. David Luning (Forestville, California) heeft een geweldige stem die rijper klinkt dan zijn leeftijd. Hij produceert en regisseert zijn korte films en excelleert sinds zijn ontdekking van John Prine in songwriting.

De meeste van zijn nummers, waaronder een aantal van het nog uit te brengen nieuwe album (dat bij ons vanavond al te koop is) schrijft hij zelf, zoals Down Below en geïnspireerd door zijn vriendin schreef hij het nummer She Likes The Rain. Of, zoals hij aankondigt, de ‘brand sparkling new song’ Lessons met een virtuoze Simeone op de viool. Dat doet hij trouwens ook op Every Day, met een mooi ’tremelo’. Het drietal lijkt elkaar aan te sporen en het plezier spat er steeds meer van af.

Ben Dubin heeft naast zijn felrode contrabas nog wat attributen bij zich, zogezegd voor het ‘betere voetenwerk’. Daarnaast speelt hij net als Luning fantastisch mondharmonica en de tweestemmige zang van beide heren is goed op elkaar afgestemd. Dat hoor je o.a. bij het met gedimd licht gespeelde The Moon Looks Cold Tonight.

Tijdens Danger, krijgt Dubin een luid applaus voor zijn mondharmonica spel. Dan volgt een cover, het wonderschone I Won’t Cry, dat ik ken van Janiva Magness.

De show is bijna ten einde als het duistere In Hell I Am klinkt, een song die ook is gebruikt in de Netflix serie Lucifer. Tijdens het laatste nummer voor de toegift, Ain’t life A Beautiful Thing barst de energie wederom los op het podium en volgt een battle op mondharmonica, gitaar, contrabas en viool. Na een oorverdovend applaus eindigen ze met het toepasselijke Goodnight. En een goede avond was het!

Setlist: Ain’t Easy, Almost, She Loves the Rain, Bed Of Roses, Restless Wanderer, Lessons, Down Below, Bad Idea, Danger, The Moon Looks Cold Tonight, I’m Allright, Every Day, I Won’t Cry, In Hell I Am, Ain’t life A Beautiful Thing, Goodnight

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

David Luning

apr, 2024

Les Vieux Amants Chansons Melancholiques
Hoe oude geliefden tot leven komen dankzij kleindochter in het derde concert van SongDay

Les Vieux Amants, het derde concert in de reeks SongDay is een voorstelling van twee klassiek geschoolde artiesten. Zangeres, verhalenvertelster en hartstochtelijk liefhebber van het Franse chanson Lizet van Beek kunnen we kennen van de Boulevard en de band De Veulpoepers.

Sindsdien heeft ze haar repertoire uitgebreid, trad op als operazangeres en werkte samen met vele anderen waaronder DJ Tiësto en Paul van Kemenade. Lizet speelt ook veelvuldig samen met multi-instrumentaliste Doré van Deijck die haar vanmiddag op piano begeleidt. Doré studeerde klassieke piano aan het Brabants Conservatorium en basgitaar aan het conservatorium van Hilversum.

Les Vieux Amants Chansons Melancholiques

De zaal in het WerkWarenHuis is vol en afgeschermd met een gordijn. Dat geeft meteen meer sfeer. Op het podium en aan de zijkant staan een paar oude zwart wit foto’s opgesteld. Al snel wordt duidelijk dat het om de grootouders van Van Beek gaat, Marie Wolvers (1889) en Marinus van Beek.

De foto op het podium is van hun trouwdag en de andere van 40 jaar later. Gedurende de show van Les Vieux Amants worden wij aan de hand van een aantal chansons meegenomen in de levens van deze grootouders. Doré van Deijck begeleidt op indrukwekkende wijze alle chansons op piano. Jammer dat achter dat gordijn soms veel bargeluiden klinken.

De naam van de voorstelling is tevens de naam van het eerste lied La Chanson Des Vieux Amants van Jacques Brel. Het verhaal begint tijdens de zogenaamde Belle Époque in Brussel en Parijs. Une Fille Aux Jeux Clairs geeft een tijdsbeeld van de eerste films, de Eiffeltoren en deftige dames met lorgnetten. Vanuit Brabant vertrekt de familie Wolvers naar de Maaskade in Rotterdam.

Het zeemansleven op Katendrecht met haar prostituees en zeelui klinkt door in Brel’s Dans Le Port d’Amsterdam (maar dan in Rotterdam). Als vader overlijdt blijft de moeder alleen achter met drie kinderen. Barbara’s La Solitude wordt hierbij mooi vertolkt.

Dit chanson wordt hierna nog een keer gezongen in Lizet’s eigen indrukwekkend hertaalde Nederlandse uitvoering waarover ze lang deed om het perfect te krijgen. Het publiek luistert geboeid hoe het Marie vergaat als ze als gezelschapsdame van een rijke freule in Brussel belandt, beeldend ondersteund met foto’s. Ze ontdekt daar o.a. de opera. Ter aanvulling zingt Lizet La Habanera uit de opera Carmen.

Het leven in Brussel is goed tot ze in Nederland Marinus van Beek ontmoet . De vonk slaat over en ze keert terug naar Brabant. De jongste van hun zes kinderen is Willem van Beek, Lizet’s vader en lieveling van Marie. Hij wordt tot ontsteltenis van zijn moeder naar Indonesië gestuurd. Daar past dan Dis! Quand reviendras-tu? weer mooi bij.

Marieke van Brel wordt gezongen als het verhaal bij de dood van Marie is aanbeland. Als ook Willem overlijdt klinkt Brel’s Le Moribond met wederom goed pianospel van Doré. Mooi is ook het relaas van Willem die één dag voor zijn dood zeer onverwacht en loepzuiver Dalida’s J’attendrai zingt.

Dan leeft Lizet zich ‘drummend’ uit op de rug van een stoel en plukt daarna een man uit het publiek die haar steeds maar ‘borrels’ blijft inschenken. Tijdens deze dronkemans-act zingt ze La Dame Du Bar, gevolgd door het vlotte La Foule waarin ik het Spaanse Amor De Mis Amor herken.

Tussendoor nog het bekende nummer van Jacques Dutronc Il Est Cinq Heures Paris s’ Eveille. Het inmiddels zeer enthousiaste publiek geeft een staande ovatie en roept om een toegift en die komt er zeker, met nog een lied van Barbara Je Ne Sais Pas Dire.

Les Vieux Amants is een prachtig familieverhaal. Te veelomvattend om het hier allemaal op te schrijven. Een zeer boeiende en geslaagde zondagmiddag.

Setlist o.a. La Chanson Des Vieux Amants, Elle Était Si Jolie; Une Fille Aux Jeux Clairs, Dans Le Port d’ Amsterdam, La Solitude 2x, Göttingen, Chanson de l’adieu ‘Partir c’est Mourir Un Peu’, La Habanera, Dis! Quand Reviendras-tu? Marieke, Le Moribond , J’attendrai, La Dame Du Bar, La Foule, Il Est Cinq Heures Paris s’ Eveille, Je Ne Sais Pas Dire

Tekst en fotografie: Wies Luijtelaar

Lizet van Beek – La chanson des vieux amants

mrt, 2024

Het indrukwekkende stemgeluid van Martyn Joseph
Een veelzijdig concert van een Welshman met een groot en optimistisch hart

Martyn Joseph (1960) uit Cardiff Wales stond in 2016 voor het eerst op het podium van Blue Room Sessions. Deze innemende artiest uit Wales met het indrukwekkende stemgeluid en dito gitaarspel staat dit keer voor een uitverkochte zaal. Met zijn ruim 40-jarige carrière en diverse awards kan het publiek rekenen op een volle, energieke show van een uniek artiest. Dit is de laatste avond van zijn tour door Nederland.

Martyn Joseph

Hij start met het nummer Don’t Need No Cathedral van zijn nieuwste album This Is What I Want To Say, een overpeinzing op zijn leven en familie. De tweede song is het openingsnummer van dit album, Folding.

Tijdens de lockdown werd hij 60, had tijd over en peinsde over de dingen die hij had willen doen zoals een documentaire maken op zijn elfde of met Art Garfunkel naar Nashville gaan in ’94. Het feit dat hij in de seventies ook niet naar Laurel Canyon ging mondde uit in de fraaie song Born Too Late (album1960).

Voor de BBC ging Martyn Joseph naar Albert’s Place waar hij Andrea Bell leerde kennen. Zij runt met haar vrijwilligers de Sunderland foodbank met een soepkeuken, eten en onderdak voor de minderbedeelden.

Haar medemenselijkheid en de woorden ‘Tea in a cup of love’, raakten hem enorm. Deze tekst, (die hij claimde voordat Paul McCartney ermee vandoor zou gaan) gaf hem inspiratie voor de song Albert’s Place .

Dan gaat het los met Things That We Have Carried Here, waarbij hij vol inzet met de mooi klinkende handgemaakte Lowden gitaar en de ‘attributen’ o.a. een drumpad. Het publiek moet meezingen en doet dat ook loud and clear.

Na Here Come The Young houdt Martyn een gloedvol betoog over zijn Let Yourself Trust waarin hij met vrouw Justine via projecten over heel de wereld geld inzamelt voor kleine vaak vergeten groepen.

Tweede set
Voor Communion kiest hij de mooi klinkende tenor gitaar (David Oddy). Ons wordt weer verzocht mee te zingen On My Way en Search For You.

Blue Room sessions — sociale betrokkenheid

Naast sociale betrokkenheid en protest over misstanden in de wereld krijgen we ook een inkijk in de familie Joseph. Het gaat over autoritten met zijn dochter in Driving Her Back To London. Of over zijn vader die overleed aan Alzheimer met Felt So Much.

Martyn noemt zich schertsend ‘de Ronny Wood van de folk’ omdat hij onlangs op zijn 63e nog een zoon kreeg, net als zijn oudere zoon van 34. Met slechts enkele weken verschil. Voor de bruiloft van een van zijn kinderen schreef hij een echte weddingsong It’s A Fine Thing. Dan is eindelijk de twaalf-snarige Japanse Takamine gitaar aan de beurt. Klinkt prachtig op Under Every Smile.

Wies Luijtelaar — indrukwekkend mondharmonica spel

Na een dankwoord voor technicus Adam Sewell en vrienden Wilco Laurijssen en Judea Rovers (zijn thuisbasis in Veghel) is het tijd voor de toegift, het aanstekelijke This Light Is Ours met indrukwekkend mondharmonica spel, net als op de laatste song, een heel mooie uitvoering van een Springsteen song If I Should Fall Behind.
Prachtige avond!

Setlist Martyn Joseph:
Don’t Need no Cathedral, Folding, Albert’s Place,Born Too Late,This Light is Ours (1960), Things That We Have Carried, Here Come The Young, This Glass, Communion, On My Way, Driving Her Back To London, Felt So Much, Five Sisters, It’s A Fine Thing, Search For You, Under Every Smile, This Light Is Ours, If I Should Fall Behind

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Martyn Joseph – This Is What I Want To Say (2024)

mrt, 2024

Martha Fields en band gaven wederom weergaloos concert
Everyone is afraid when a Texan shows up in Southern White Lies

Martha Fields en haar Franse begeleiders, snarenvirtuoos Manu Bertrand (dobro, mandoline en banjo), gitarist Urbain Lambert en contrabassist Serge Samyn stonden al zo vaak op het podium van Blue Room Sessions dat ze eigenlijk geen introductie meer behoeven.

Tijdens een korte tour geven ze vijf praktisch uitverkochte concerten in ons land, waarvan deze de voorlaatste is. Inmiddels zijn ze moe maar voldaan teruggekeerd naar Frankrijk met de belofte van een volgend concert met de hele band en een nieuw album.

Martha Fields

Het concert is ook hier totaal uitverkocht. Van het laatste album uit 2021 spelen ze o.a. de titelsong Headed South en In My Garden. Martha schakelt met haar krachtige mooie stem moeiteloos tussen country, bob, bluegrass, gospel en blues. Zij begeleidt zichzelf op de Gibson J45.

En wat een fantastische muzikanten heeft Martha om zich heen. Urbain Lambert met zijn Fender Stratocaster, noemt ze de Franse J.J. Cale en haar band als het beste wat je je op muziekgebied kunt wensen. Dat blijkt wel tijdens Lonesome Road Blues en Hard Way, met een supersnelle Manu Bertrand op de banjo of op de mandoline tijdens een van de nieuwe songs Country Roads Of France.

Na het fraaie meerstemmig gezongen Fare Thee Well Blues wordt nog een nieuwe (love)song aangekondigd Biscay Bay. Het laatste nummer voor de pauze is het enige nummer wat Janis Joplin ooit schreef What Good Can Drinking Do. Ter bevestiging heft Martha haar glas Whisky.

Tweede set
Martha’s Cherokee-roots uit Oklahoma, Kentucky en de Appalachen komt tot leven in songs over haar familie, zoals Demona en Johanna. Tijdens de vertolking van Irene, over haar grootmoeder, raakt ze nog steeds geëmotioneerd. Daarom het luchtigere Hillbilly Bop, omdat haar moeder daar zo graag op danste.

Voor alle Cherokee vrienden spelen ze het gevoelige meerstemmig gezongen Where The Red Grass Grows met goed dobrospel van Bertrand.

Een oude folksong en tevens meezinger ontbreekt ook vanavond niet met J’entends Siffler Le Train/ 500 Miles Away From Home. Gospel klinkt door in het al door velen vertolkte Wayfaring Stranger met een mooie solo van Urbain Lambert.

Na Hank Williams’ Honky Tonk Blues, eindigt de band met de titelsong van haar album uit 2016 Southern White Lies, schertsend aangekondigd in Martha’s eigen woorden: “Everyone is afraid when a Texan shows up”. Ik geloof het graag.

Setlist in onwillekeurige volgorde: Headed South, In My Garden, Lonesome Road Blues, Paris To Austin, Fare Thee Well Blues, Dead End, Biscay Bay, J’intends Siffler Le Train, Demona, What Good can Drinking Do, Irene, West Virginia in My Bones, Hillbilly Bop, Where the Red Grass Grows. Souvenir, Johanna, Rosabella’s Ghost, Hard Times, Wayfaring Stranger, Southern White Lies.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Martha Fields

feb, 2024

Blues-soul-americana-jazz talent Nienke Dingemans
Jong veelzijdig muzikaal talent maakt indruk met sterke stem en eigen nummers

In het ruim 12 jarige bestaan van The Blue Room Sessions betraden al veel muzikanten ons podium, maar Nienke Dingemans, een artiest van 19 jaar, hadden we nog niet. Nienke Dingemans en een drietal gerenommeerde muzikanten spelen vanavond voor een volle zaal.

Haar band bestaat uit Jan van Bijnen (vanavond verhinderd), Joost Verbraak op drums en trompet en Joris Verbogt op bas. Van Bijnen wordt uitstekend waargenomen door de ons welbekende man met de vele gitaren, BJ Baartmans.

Nienke Dingemans

Rond haar veertiende wordt zij opgemerkt als veelzijdig blues-soul-americana- en jazz talent. Ze zingt vol passie en begeleidt zichzelf op gitaar en lapsteel en (niet vanavond) op keyboard. Met haar krachtige heldere stem maakt ze indruk en heeft inmiddels een EP uitgebracht met eigen nummers en een geheel eigen sound.

De band start met de titelsong van het nieuwe album Ain’t No Hollywood Girl dat in maart verschijnt en waarin zij al aangeeft een oude ziel te zijn. Southern Way is onlangs gepubliceerd. Hierna volgt een mooie uitvoering van Why The Caged Bird Sings, het eerste nummer van haar debuut EP Devil On My Shoulder.

Een flinke uithaal kondigt de cover aan van Big Mama Thornton’s Hound Dog. Een van de eerste nummers die Nienke schreef en opnam met producers Verbraak en Van Bijnen is Tennessee River. Met haar kleine gestalte bespeelt Nienke op indrukwekkende wijze en staande de opvallende witte lapsteel gitaar.

“Are you ready for the blues” klinkt het dan, waarna de band losgaat. Een vette swingende blues met het wederom zelf geschreven Mississippi Road Blues. Baartmans speelt op een origineel nagebouwde ’59 Les Paul en die klinkt fantastisch met een vleugje nostalgie (Isley Brothers?).

Nienke doet niet onder op haar rode elektrische Gibson gitaar. Het laatste nummer van de eerste set is een eigen versie van Nights In White Satin, bekend van de Moody Blues, met Nienke wederom op de lapsteel en met opvallend strak basspel van Verbogt.

Tweede set:
Na de pauze een Robert Johnson cover van Come On In My Kitchen en de titelsong van haar debuut EP Devil On My Shoulder, met slide gitaarspel van BJ op de Fender en Nienke op de Gibson. Late Night Blues heeft een knappe solo van Nienke op de lapsteel.

Nienke houdt o.a. van Shakespeare. Love Labours Lost bevat een aantal van zijn quotes die we mogen raden maar wat uiteraard niemand lukt. De goed drummende Verbraak neemt hierbij ook nog zijn trompet ter hand wat resulteert in een enthousiast applaus.

Dingemans noemt The Sky is Crying van Elmore James haar favoriete nummer (zie Youtube video hier onder). Mooi en op eigen wijze uitgevoerd met af en toe hoge stemklanken van Nienke en met opvallend (slag)gitaarspel van BJ.

Tijdens haar tweede jaar op het conservatorium dook ze op een dag even de klas in en schreef, geïnspireerd door de Rotterdamse gebouwen om haar heen, in een keer Last Train To Brooklyn. Mooi nummer, met BJ weer op die fijn klinkende Les Paul gitaar.

We zitten dan al lang in de toegiften. Het laatste nummer rockt enorm en heet Thelma & Louise. Het stond niet op de setlist maar is een grandioze afsluiter. Hollywood Girl of niet, we zijn erg benieuwd naar haar volgende album.

Setlist: Ain’t No Hollywood Girl, The Hours Of Lily Jones, Southern Way, Why The Caged Bird Sings, Hound Dog, Tennessee River, Mississippi Road Blues, Nights In White Satin, Tweede set: Come On In My Kitchen, Devil On My Shoulder, Love Labours Lost, The Sky Is Crying, Last Train To Brooklyn, Late Night Blues, Blue Eyed Dreams, Thelma & Louise

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

The Sky Is Crying | ©Monique Nuijten

Nienke Dingemans

feb, 2024

Madeleine Roger Trio meer dan moeite waard
Magie van drie harmonieuze stemmen en alleen snaarinstrumenten brengt volle zaal in vervoering

Madeleine Roger is een folk singer-songwriter en storyteller uit Winnipeg Canada. In 2018 stond ze ook al eens op het podium van Blue Room Sessions met haar tweelingbroer Lucas. Toen viel haar heldere stem, die mij soms aan Joni Mitchell doet denken, al op.

Ze begeleidt zichzelf op een akoestische “Roger” gitaar en heeft deze keer Trent Freeman (fiddle, gitaar en zang), eveneens uit Canada, meegebracht. Als derde is contra-bassiste Nathalie Schaap toegevoegd. Madeleine en Nathalie kenden elkaar niet, maar na slechts één repetitie en één optreden speelt en zingt zij vanavond alle nummers feilloos en in close harmony mee.

Madeleine Roger Trio

Ze starten met Cottonwood van haar gelijknamige debuutalbum. Het tweede album is nog niet uit maar ze heeft vanavond wat bootleg albums meegenomen. Van dat album You Don’t Think About Me Anymore, geschreven vanuit de visie van haar ex vriend, met wie ze nog steeds over en weer songs uitwisselt en met wie ze een pact sloot om vrienden te blijven. Dat liefde op een ander niveau kan voortbestaan en zelfs groter wordt klinkt door in het prachtig vertolkte Love Only Grows.

Het feit dat Madeleine Roger al jaren een enorme fan is van de unieke fiddle band The Fretless, waar Freeman onderdeel van is, heeft ertoe geleid dat zij nu samen optreden. Het loont de moeite eens naar deze band te luisteren.

Anderhalf jaar geleden kwamen ze elkaar in het écht tegen. Ze ging naar Nashville hoewel ze gezworen had daar nooit heen te gaan, had er een fantastische tijd, ontmoette zelfs de fotografe van Dolly Parton en schreven songs in een camper. How To Build A Boat is het laatste nummer voor de pauze.

Tweede set

Na het met timbre solo gezongen Wild Flowers volgt een persoonlijk verhaal over haar, naar eigen zeggen, ‘quirky’ familie, met een Duitse opa en oma. Als ze na een bezoek weer vertrokken, bleven ze hen altijd heel lang nazwaaien.

Op de vraag of dat een Duitse gewoonte was, trof het antwoord haar. Het bleek terug te leiden naar de oorlog. Een laatste kans om afscheid te nemen. Men wist immers nooit of men elkaar nog terugzag. Madeleine schreef er een nummer over, het ontroerende Soldier Song.

Ter inleiding van 60 Years More toont ze haar ongenoegen over het geringe aantal vrouwen (5%) in de muziekindustrie. Daarop volgt een hele fraaie fiddle solo op Lady Luck geïnspireerd door een oud verhaal van twee jaloerse zussen. Dan het laatste nummer, het harmonieuze driestemmig gezongen Caledonia.

Uiteraard brult het publiek om een toegift. Dat wordt Never, Never, Never, de enige song die Madeleine ooit op een servetje schreef. Daar is niets van te merken. Om met Ad van der Laan te spreken; “prachtige, muzikale hoogstandjes van Madeleine Roger en Trent Freeman. En hulde voor ‘onze’ Nathalie Schaap”. Groot applaus!

Setlist: o.a. Cottonwood, Wild Iris, You Don’t Think About Me Anymore, O Rainy Day (album Fairweather), Love Only Grows, Radio, How To Build A Boat, Tweede set: Wild Flowers, Soldier Song, 13 Crows, Fever Dreaming, 60 Years More, Lady Luck, Caledonia, Never, Never, Never

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Madeleine Roger

feb, 2024

Onverwacht hoge opkomst voor Björn van der Doelen
Het echte Brabantse werk van een moederskiendje over zijn Moederke en zijn Lief

Deze eerste zondagmiddag van de maand speelt Björn van der Doelen als eerste op een kleinschalig podium voor singer-songwriters. Dit in het kader van een nieuw initiatief, Songday genaamd. De beoogde roze zaal van het Werkwarenhuis blijkt te klein voor de hoge opkomst dus is het concert verplaatst naar de gezellig ingerichte ruimte ernaast bij Van Aken. Zélf had de zanger uit Eindhoven gerekend op zo’n 40 bezoekers maar het blijken er ruim 100 meer te zijn.

Voor aanvang van het concert wordt via een groot opgesteld scherm een video getoond van Valerie Rutjes over de zelfbenoemde ‘Parel van Brabant’ die hier vandaag het spits gaat afbijten. Initiatiefnemer van Songday is Frank van Osch en de twee andere initiatiefnemers zijn Paul Pijnenburg en Hermann van Holt.

Hermann van Holt en Frank van Osch leiden het concert in, beiden op gitaar, met een speciaal en goed geschreven openingslied over de zanger. En dan is het tijd voor het echte Brabantse werk.

Björn van der Doelen

Zelden hoor je een artiest met zoveel liefde spreken oven zijn ‘meske’ Ellen, zijn drie zonen, Teun, Kootje en Klaas, en zijn ouders. Beiden zijn vanmiddag aanwezig en na het eerste nummer Caballero zonder Filter van het gelijknamige album, zingt het ‘moederskiendje’ over zijn Moederke en over zijn vrouw tijdens M’n Lief. Van der Doelen is goed bij stem, begeleidt zichzelf op de Gibson.

Björn leest tussen de nummers veel voor uit eigen werk, dat doorspekt is van zijn wijsheden, inzichten en meningen en dat alles vol onvervalste Brabantse humor. Het derde lied wordt iets luchtiger en gaat over de machtig prachtige jaren 80 van zijn laatste album met het label ‘val allemaal mar kapot ik doe het zelf wel-records’.

Bij Gezellig Op Vakantie krijgen we een beeld vol warme herinneringen van de familievakanties, met de nodige eerste hulp verhalen, slippers tussen het fietswiel, te volle koffers etc.

Voor zijn middelste zoon schreef hij op verzoek van het kind het nummer Kootje, met een verwijzing naar Springsteen’s Thunderroad van het album Na Ons De Zondvloed. Het door Van der Doelen zeer gewaardeerde Bossche Carnaval, met jeugdherinneringen aan de Meierijsche Kar wordt bezongen en beeldend verwoord in het gedicht ‘Och mijn mooie carnaval’ . Met zijn goede vriend Ruud van den Bogaard schreef hij Vrouwen Uit Brabant.

Dan een nieuw lied over de liefde voor zijn vrouw, met wie hij op 16 oktober 1993 naar de film ging, het kaartje bewaarde en sinds jaar en dag op de dag van hun ontmoeting naar de bioscoop gaat, ongeacht wat er draait en altijd in zaal 4. De titel kan zijn Ge Bent Mn Meske maar kan ook zo maar ‘N Meske Zoals Gij heten.

Hij vraagt het publiek of hij het op zal nemen of niet. Het publiek stemt volmondig ‘ja’. In Vrijheid En Liefde, bezingt hij het enige waar het bij Van der Doelen om draait. En voor een vriendin die kort op elkaar te kampen kreeg met verlies schreef hij een lied van troost, Rust.

De middag loopt ten einde. Van der Doelen meldt dat de volle zaal hem een schitterende middag heeft bezorgd. Aan het applaus te horen denkt het publiek er ook zo over, maar dan andersom. Hij eindigt met Jimbo het vlotste nummer van de avond. Hij heeft teveel gedronken en gerookt met zijn tong op de schoenen en de vuist in de lucht!! Prachtige middag.

Setlist: o.a. Cabbalero Zonder Filter, Moederke, M’n Lief, Gezellig Op Vakantie, Kootje, Carnaval, Vrouwen Uit Brabant, De IJdelheid, 7 Zonden, Meske Zoals Gij(?), Fantini Farnese, Vrijheid En Liefde, Rust, Jimbo.

Tekst en fotografie: Wies Luijtelaar

Björn van der Doelen – Na Ons De Zonvloed (2021)

Vervolg Songday:

3 maart: Martijn Kuijten
Singer-songwriter met een ‘Gemertse snik’. Persoonlijke liedjes over volwassen worden en de littekens van het leven
7 april: Lizet van Beek & Doré van Deijk
Liedjesprogramma Les Vieux Amants, over de omzwervingen van een vrouw, op zoek naar de liefde
5 mei: geen programma i.v.m. Bevrijdingsdag
2 juni: Harry Hendriks & Eric Coenen
Harry is gitarist en was lange tijd de rechterhand van Gerard van Maasakkers. Onlangs kwam zijn solo-cd Zondagskind uit. Hij speelt deze middag met bassist Eric Coenen (Ilse de Lange, Kaz Lux)

jan, 2024

Nils De Caster & Sara De Smedt is nu al hoogtepunt
Two Hearts, een donderslag bij heldere hemel - legendarisch als een goal van Kevin De Bruyne

Nils De Caster (gitaar, viool, lapsteel, mandoline) stond al een aantal keren op het podium van Blue Room Sessions in diverse samenstellingen. Vanavond speelt hij met zijn ‘lief’ Sara De Smedt (toetsen).

Zij staan als duo aangekondigd, maar eigenlijk is het een formatie van vijf personen met daarbij de indrukwekkende inbreng van nog drie Belgische topmuzikanten; Bart Vervaeck (gitaar en pedal steel), HT Roberts (bas) en David Broeders (slagwerk).

Nils de Caster & Sara de Smedt

Het wordt meteen al gezellig als Sara De Smedt vanachter haar keyboard de nummers in onvervalst Vlaams aankondigt en het publiek voorziet van humorvolle anekdotes. Ze starten met het door haar als meest ‘positieve’ nummer van de avond bestempelde Someday When This Life Is Over van hun eerste gezamenlijke album It Takes a Believer.

Het nummer We Gotta Move On van hun tweede album is destijds op onverklaarbare wijze op één bepaalde dag 5000 keer gestreamd. Voor Nils’ vader, die in 2016 overleed aan Alzheimer, spelen ze het ontroerende You’re Not Here.

Nils De Caster leidt Blaze’s Blues in met het waargebeurde verhaal over het ongelukkige einde van Blaze Foley, tijdens een kroeggevecht. Vriend Townes Van Zandt maakte zich zorgen om de vindplaats van een dure gitaar. Die bleek te zijn ingeleverd bij de lommerd en het bewijs bevond zich in het pak van de reeds begraven Foley. Na de opgraving kocht hij deze gitaar terug en schreef daarop dit nummer.

Toen Nils het ’s nachts gecomponeerde Take This Stone aan Sara liet horen, werd het aanvankelijk door haar gekwalificeerd als ’twijfelachtig’ . Wat ze niet wist was dat het een verkapt huwelijksaanzoek was. Het kwam goed en werd uiteindelijk de titel van hun tweede album. Van dit album ook de song What Are We Waiting For.

Tweede set
De tweede set begint instrumentaal met The Secret Life Of Abigail Johnson, met een voortreffelijke Nils De Caster op viool, begeleid met aparte geluiden van Sara op de toetsen. Onlangs overleed een goede vriend, Rony Verbiest. Volgens hen de beste accordeonist van België.

Voor Rony spelen ze Allright, geschreven door De Caster voor een eveneens Belgische blues icoon, Little Jimmy (Marc Claeys). Mooi piano intro, een J.J. Cale-waardige sound en gitaarsolo van Vervaeck. Love Her With A Feeling refereert aan zowel Bob Dylan als de blues van Freddy King. Strak basspel door HT Roberts en een fraai klinkende lapsteel van De Caster.

Dan vertelt Sara smakelijk over het opgroeien in Sint-Maria-Lierde, een ‘dood gat’ in Oost-Vlaanderen waar ze als laatste (pre-Dutroux) generatie nog zorgeloos buiten kon spelen. Vanaf haar 10e wilde ze er weg om het leven te ontdekken. ‘Pallieteren’ noemt ze het.

Het volgende nummer gaat dan ook over verder gaan Through An Open Door, met een uitstekende tekst van HT Roberts die ze kenschetst als ’tekstschrijver van de mooiste platen ter wereld’. Na een als depressief aangekondigd Bluegrass nummer Endless Night volgt Whiskey River van Willy Nelson met mooi gitaarspel van De Caster op de Gibson J45 deluxe.

Het ontroerende duet Two Hearts wordt prachtig gezongen, met hoge ijle klanken van Sara. Ze omschrijft haar ontmoeting met Nils in de zomer 2018 als “een donderslag bij heldere hemel en legendarisch als een goal van Kevin De Bruyne”.

De band is aan de laatste nummers toe. Het zijn er veel meer dan hier beschreven. Als groot fan van J.J. Cale mag diens Tijuana vanavond niet ontbreken. Na het vlotte The Waiting Line spelen ze nog een toegift met o.a. de song van een andere held, Dylan’s Meet Me In The Morning. Fantastische avond!

Dit concert is nu al een hoogtepunt van 2024.

Setlist: Someday When This Life Is Over, We gotta Move On, Butterfly, You’re Not Here, Blaze’s Blues, When I Close My Eyes, Take This Stone, The Cuckoo, What Are We Waiting For, Tweede set: The Secret life Of Abigail Johnson, Allright, Love Her with A Feeling, Through An Open Door, Endless Night, Whiskey River, Two Hearts, Tijuana, The Waiting Line, Meet me In The Morning

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Nils De Caster & Sara De Smedt – Take This Stone (2023)

jan, 2024

Concert Stéphanie Struijk op voorhand snel uitverkocht
Intieme avond met talentvolle artiesten, persoonlijke verhalen en mooie liedjes

Nog nooit was de wachtrij voor CD’s en vinyl zo groot als bij Stéphanie Struijk. Ad van der Laan kondigt voor aanvang dan ook met verve aan dat het nieuwe album, wat hij aan het publiek toont, eigenlijk pas over enkele dagen officieel wordt gepresenteerd.

Stéphanie Struijk

Het concert van Stéphanie Struijk was op voorhand al snel uitverkocht. Een flink aantal fans is vanavond aanwezig. Gedurende de hele show kun je de spreekwoordelijke speld horen vallen. En dat begint al als Stéphanie solo op het podium start met het nummer Straks.

Haar begeleiders Reyer Zwart (contrabas, gitaar) en Bernard Gepken (gitaar), die hun sporen in de muziek al ruimschoots verdienden, komen het podium op met o.a. Als Je Niet Voor Me Gaat Dan Ben Ik Weg.

Beide nummers staan op haar nieuwe album Dezelfde Zon, dat is geproduceerd door Daniël Lohues en in samenwerking met deze beide heren in één take en in drie dagen is opgenomen. Wij hebben dus vanavond de primeur!

Struijk zingt tegenwoordig Nederlandstalige, grotendeels zelf geschreven, songs. Met haar warme, heldere stem leidt ze die in met persoonlijke anekdotes, zoals haar verblijf in Nashville wat uiteindelijk door heimwee werd beëindigd.

Of over bovengenoemde Lohues, die haar het mooiste voorstel deed om in eigen taal te zingen. Met als resultaat een aantal fraaie albums als Fijn Zo, Stephanie Struijk en nu ook Dezelfde Zon.

Voor het nummer Terug Naar Wie Ik Was begeeft ze zich achter de vleugel, gevolgd door het sfeervolle Zwitserland. Voor Bijna September begeleidt Struijk zich naast haar Gibson gitaar ook nog op de mondharmonica. Alle drie de nummers zijn van het nieuwe album.

Tweede set

Overal Naartoe wordt aangekondigd als het meest romantische liedje van de avond, gevolgd door het driestemmig gezongen country-achtig klinkende Later Wel, met goed banjo spel van Gepken, net als op Altijd en Nooit.

Voor Ergens Langs de Snelweg begeeft ze zich weer achter de vleugel. Gevoelig voor slecht weer vertelt Struijk over de palmbomen van Los Angeles waar ze een halfjaar verbleef. Maar toen ze in november thuis kwam was alles weer goed, Zelfs In De Regen.

Het begrip ’thuis’ speelde tijdens de pandemie sowieso een belangrijke rol. Al dromend waar ze heen wilde maar niet in staat was om dat daadwerkelijk te verwezenlijken schreef ze Onderweg, terwijl ze tegelijkertijd haar huis beter leerde kennen. “Ik weet precies wat bij me past, daar blijf ik bij” zingt Struijk. Willen we dat niet allemaal?

Na een indrukwekkende tweede set verdwijnt het drietal onder enorm applaus van het toneel en komt uiteraard niet weg zonder toegift. Nog twee nummers dan, waaronder de song over dat wat Struijk gelukkig maakt, En Een Gitaar Op M’n Schoot. “Zin van mijn bestaan en mijn dagelijks brood”.

En hiermee eindigt een succesvolle, intieme avond met drie rasartiesten, indrukwekkende teksten, goed op elkaar afgestemd spel en vaak driestemmige zang. Kortom het concertjaar 2024 is goed begonnen.

Setlist: Straks, Als Ik Thuis Ben, Als Jij Niet Voor Me Gaat Dan Ben Ik Weg, Alsof Je Nog Hier Bent, Terug Naar Wie Ik Was, Zwitserland, Bijna September, Ik Geloof In Sprookjes, Sta Op, Sla af, Ga Door,

Tweede set: Overal Naar Toe, Later Wel, Altijd En Nooit, De Rivier, Ergens langs de Snelweg, Zelfs In De Regen, Onderweg Toegift: Nieuwe Maan, En Een Gitaar Op M’n Schoot

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Stéphanie Struijk – Dezelfde Zon