Wies Luijtelaar | KLANKGAT

nov, 2024

VanWyck live met haar nieuwe album Dust Chaser
De magical mystery show van Christien Oele met haar dochter Cosima en band in Blue Room Sessions

Na twee succesvolle vorige shows staat Christien Oele met haar band VanWyck in de Grote Zaal van de Verkadefabriek geprogrammeerd. Dat betekent ruim 250 mensen op een dinsdagavond!

Als extra backing vocaliste staat Christiens dochter Cosima letterlijk achter haar op het grote podium. Deze fraaie appel valt qua beweging en stem niet ver van de boom blijkt achteraf. De overige bandleden zijn Reyer Zwart op gitaar, Rowin Tettero op drums, Henk Hulzebosch op de toetsen en Marco van Os op basgitaar.

VanWyck

Er is een nieuw album, alweer het vijfde, Dust Chaser. VanWyck live op het podium is een magische belevenis. Christien heeft een karakteristieke stem vol emotie. Ze is voortdurend in beweging met handen en armen. De eerste song, het psychedelisch klinkende Unravel is eveneens het eerste nummer van het album. Een mooi begin van de avond.

Henk Hulzebosch

Marco van Os

Reyer Zwart

Rowin Tettero

Jump In heeft een stevig tempo en houdt het midden tussen rock en blues. Het intieme The Swell doet zelfs een beetje ‘kerkelijk’ aan. Carry Me wordt mooi vierstemmig gezongen en het orgelspel doet denken aan The Doors. Mooi om te zien hoe dochter Cosima qua zang en beweging op haar moeder lijkt.

Het intiem gezongen Beer Fizz wordt van tevoren door Christien aangekondigd als haar favoriete nummer. Indrukwekkend uitgevoerd door haar en Reyer Zwart.

Tweede set

Christien Oele

Cosima

VanWyck

De tweede set start met Dust Chaser, de titelsong van het album, met Christien op gitaar. My Deliverance wordt schertsend aangekondigd als een uitgestelde verlossing. Vlot nummer met een stevig intro.

Op verzoek volgt Maybe, Maybe Not van het vorige album. Het als gevangenisnummer aangekondigde I Was Innocent wordt fraai vierstemmig gezongen onder de Hammondklanken van Hulzebosch Na een staande ovatie volgt een toegift met The Smiling Prophet, van het vorige album. Mooi begeleid op de vleugel en als allerlaatste een vleugje country met Carolina’s Anatomy.

Dit derde optreden van VanWyck, met bijna 20 nummers en prachtige poëtische teksten, was wederom een belevenis. Alle bandleden speelden stuk voor stuk fenomenaal en de telkens weer verrassende stem van Christien Oele doet soms aan andere zangeressen denken maar blijft toch vooral die van haar authentieke zelf.

Aan het publiek te horen heeft VanWyck ook in de grote zaal, op dat enorme podium, weer een verpletterende indruk achtergelaten. Maybe…volgend seizoen een vierde keer?

Setlist: Unravel. Desert Bride, Burning Of Dawn, Jump in, Flowers In The Fields, The Swell, Carry Me, Beer Fizz, Towards The Sun, Tweede set: Dust Chaser, Unleash, My Deliverance, Maybe, Maybe Not (ET), Pond Floor Dwellers (ET), I Was Innocent(ET), The Smiling Prophet (ET), Listen, Carolina’s Anatomy (MR)

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

VanWyck – Dust Chaser (2024)

okt, 2024

Carter Sampson met Katja Kruit als begeleider
Verrassende samenwerking van twee talentvolle artiesten staat garant voor een boeiende avond

Al voor de vierde keer staat Carter Sampson op het podium van Blue Room Sessions. Vanavond niet met haar vaste begeleiders. Ze had voor deze tour drie uitdrukkelijke wensen; een vrouwelijke begeleider, die goed kan zingen en die dobro speelt. Dan kom je al snel uit op Katja Kruit als partner ter promotie van Carters zevende album Gold, waarvan ze alle nummers zelf schreef.

Alvorens Carter het toneel betreedt krijgt Katja Kruit de gelegenheid het publiek op te warmen met drie nummers. Ze start met het gloednieuwe door Dolly Parton geïnspireerde Part Of The Plan, gevolgd door twee nummers van haar album Live A Little More, Last Goodbye en een song over groot dromen en ambitie; Having My Cake (and eating it too). Met succes aan het applaus te horen. Mooie stem en goed dobrospel!

Carter Sampson

Dan verschijnt Carter Sampson aka The Queen of Oklahoma herself ten tonele. Gelukkig weer met de door ons vorige keer zo bejubelde rode bril. Het toch al rode podiumlicht versterkt alles nog eens extra. Ze zet in met Tulsa van het album Lucky. Van dit album speelt ze vanavond o.a. ook Peaches, een coproductie met Jason Scott, dat ze schreef met drie zorgzame grootmoeders voor ogen met wie ze vroeger in een huis samenwoonde.

Ter inleiding van de ’true story’ Drunk Text, vertelt ze over haar aanvankelijk verlegen medemuzikant en hoe ze na wat genomen hobbels alsnog een stel werden. Devil Run gaat ook over haar jeugd. Na de saaie Methodisten kerk ontdekte ze de swingende Al Greene’s Church.

Titelsong Gold is een eerbetoon aan haar moeder, die ze soms net als elke puber verfoeide en met wie het niet altijd voorspoedig ging. Maar het kwam allemaal goed.

Tweede set

Die begint met het western-achtige Yippie Yi Yo gevolgd door een ‘old fashioned pandemic song’ There’s Always Next Year. Het waargebeurde epos Rattlesnake Kate wordt ook deze keer weer enthousiast aangekondigd. Blijft een mooi verhaal over de moedige Katherine McHale Slaughterback uit Colorado, die tijdens een rit te paard een aanval van 140 ratelslangen wist af te slaan. Voorafgegaan door een mooi intro van Katja, net als bij de jazzy song Since I Fell For You.

De eerste 18 jaar van haar leven wilde Carter Sampson, die deels ‘Native American” is, niets liever dan Oklahoma verlaten. Maar al snel ontdekte ze de muziek die daar vandaan kwam door muzikanten als Vince Gill, Carrie Underwood, Woody Guthrie, John Fullbright (ze noemt nog een hele reeks namen op). Dit maakte haar een trotse ‘Okie‘.

Ze vertelt over haar Oklahoma erfgoed en over diens beproevingen en veerkracht, omdat destijds wegens omstandigheden de bomen werden gekapt er er daardoor enorme stofstormen (Dust Bowl) ontstonden. Het vlotte maar indringende Black Blizzard refereert daaraan.

Dan volgt de song waaraan ze haar bijnaam te danken heeft, Queen Of Oklahoma, mooi tweestemmig gezongen. Omdat het publiek meer wil volgt de toegift met The Queen Of The Silver Dollar, geschreven door Shel Silverstein, haar favoriete dichter, schrijver van kinderboeken en muzikant (hij schreef de hilarische song ‘I got stoned and I missed it’).

Hiermee eindigt een indrukwekkend optreden van twee, in korte tijd verrassend goed op elkaar ingespeelde artiesten. Mooie avond!

Setlist: Part Of The Plan, Last Goodbye, Having My Cake, Tulsa, Wilder Side, Drunk Text, see The Devil Run, Home, Gold. Tweede set: Yippie Yi Yo, Peaches, There’s Always Next Year, Rattlesnake Kate, Hello Darlin’, Since I Fell For You, Black Blizzard, Queen Of Oklahoma, Queen Of The Silver Dollar.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Carter Sampson – Gold (2023)

Katja Kruit

okt, 2024

Heel veel gitaren bij Leif de Leeuw & Sem Jansen
Sterke dynamiek, mooie teksten en passie voor blues, country, Southern Rock en Americana

Podium-breed staan twaalf gitaren opgesteld voor de show van Leif de Leeuw en Sem Jansen. Nog nooit was dat aantal zo hoog. Deze indrukwekkende reeks is voor de twee artiesten van vanavond, Leif de Leeuw en Sem Jansen.

Leif de Leeuw is meerdere malen uitgeroepen tot beste blues rock gitarist van de Benelux. Sem Jansen speelt en zingt al heel lang in de Leif de Leeuw band, eerst als Britt maar al een aantal jaren als Sem.

Leif de Leeuw & Sem Jansen

Sinds de pandemie treden ze ook op als duo en bracht Sem zijn soloalbum Uncle Sem uit, opgenomen met zowel zijn stem als Britt als zijn huidige stem met het mooie timbre. Zijn angst om die stem te verliezen bleek geheel ongegrond. Hij zingt prachtig.

Leif de Leeuw

Sem Jansen

Uit deze spannende tijd stamt het gevoelige nummer If Only I. Dit staat op hun eerste duoalbum From a Livingroom. Sinds januari toeren ze hiermee door het land. Dit album is ontstaan in het corona tijdperk waarin ze als ‘kringloopartiesten’ allerlei vintage gitaren scoorden en verder niet veel te doen hadden.

De lijst met favoriete covers werd te lang, maar na veel afstrepen ontstond in de huiskamer van Sem met al die vintage gitaren in acht dagen het nieuwe album. Het bevat zowel eigen nummers als covers, zoals o.a. Charley Pride’s Detroit City, gevonden op een oude LP die Sem ter illustratie omhoog houdt.

De songs worden ingeleid met verhalen over hun voorliefde voor blues, Southern rock en met een enorme passie voor folkmuziek, country en Americana. Midnight Rider van The Allman Brothers mag daarom niet ontbreken.

Sem’s deelname aan een talentenjacht op TV leidde naar het repertoire van John Denver. Niet geheel zijn eigen keuze maar sindsdien is Top Dogs and Sinners geschikt bevonden voor het album. Sem speelt op een Framus gitaar, maar verder ben ik opgehouden de overige elf merken te noemen. Ze klonken allemaal goed, zowel de elektrische als de akoestische.

Leif vertoont zelfs in deze intieme bezetting een aantal hoogstandjes met en zonder slide en zorgt voor een sterke dynamiek op het podium. De eerste set sluiten ze af met een vlotte uitvoering van David Lindley’s Mercury Blues.

Tweede set

De tweede set start met Joni Mitchell’s Both Sides Now gevolgd door een ‘commercial break’. Het fraaie Coffee’s Done bracht hen op het idee voor een koffiemok, een succesvol artikel op de merchandise tafel.

Een meer dan indrukwekkende uitvoering van Darrell Scott’s River Take Me wordt ingeleid met een relaas over die keer dat ze in Amerika waren en hoorden dat hun favoriet daar optrad. Resultaat een tocht van 2000 mijl en beiden in tranen. Erg goed samenspel met twee akoestische gitaren.

Roll Um Easy wordt schertsend gebracht als de country pop-versie van een combi met Little Feat’s Lowell George en Glen Campbell. The Load Out van Jackson Browne is een eerbetoon aan roadies en andere voor een band onmisbare mensen. Gevoelig gezongen door Sem, maar niet voordat hun eigen Arja en Adrie publiekelijk worden bedankt voor alles wat zij al dertien jaar voor hen doen.

De toegift is een klassieker van Willie Nelson’s Allways on My Mind. Getuige het oorverdovend applaus zal dit concert zeker lang naklinken in de mind van het ademloos toehorende publiek

De intieme show van deze twee rasartiesten en vrienden kan worden toegevoegd aan de reeks hoogtepunten van de Blue Room Sessions.

Setlist: instrumentaal intro, Wise Man, If Only I, Detroit City, Midnight Rider, Mainstreet, Top Dogs And Sinners, Mercury Blues. Tweede set: Both Sides Now, Coffee’s Done, River Take me, Roll Um Easy, Fool For Love, The Load Out. Always On My Mind

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar

Leif de Leeuw Band – Mighty Fine (2024)

Sem Jansen – Uncle Sem (2023)

sep, 2024

Eric Devries en de Song & Dance Band fantastische show
Primeur van de Traveler's Heart tour bij The Blue Room Sessions

Primeur voor Blue Room Sessions dat de Song & Dance Band met Eric Devries hier het spits afbijt met hun nieuwe Traveler’s Heart tour. Devries stond vaker in wisselende samenstelling op dit podium en altijd succesvol. Naast Eric Devries (zang, gitaar, mondharmonica), bestaat de band uit producer en multi instrumentalist Janos Koolen (banjo, mandoline, gitaar en klarinet), Lucas Beukers (contrabas) en ‘Maestro’ Joost van Es op viool.

Eric Devries

Janos Koolen

Lucas Beukers

Joost van Es

Song & Dance Band

Het vorige album Song & Dance Man was succesvol maar riep ook om een opvolger. Dat album, Traveler’s Heart, is bijna live opgenomen in de studio met vaste producer Janos Koolen. Een aantal nummers hiervan staan vanavond op de setlist, te beginnen met de eerste track Shadow Of A Man, met een stevig intro op de banjo. Gevolgd door de titelsong Traveler’s Heart.

De van huis uit rusteloze Devries merkt op dat zijn muziek opvallend vaak gaat over reizen. Mooie teksten, met hier en daar een verwijzing naar schrijvers als Kerouac en Capote.

Devries schetst graag wat context als hij de nummers aankondigt. Dat varieert van keuzestress over een bluegrass song (A Better Man), of een optreden voor Omroep Brabant (opmerkelijk veel Brabanders gedurende zijn carrière) tot een anekdote over een bijna gemist en felbegeerd optreden in de befaamde Cain’s Ballroom in Oklahoma door een te trage gitarist die vooraf nog boodschappen wilde doen.

Die haastige sfeer is te horen in Hit The Ground Running. Het vlotte Ballad Of Song & Dance Man van het vorige album, wordt voorafgegaan door een anekdote over Iain Matthews die in een Londens hotel uit verveling Van Morrison ging bellen.

Tweede set

De tweede set start met Start Anew, De plaat die hij 20 jaar geleden als eerste uitbracht. De begeleiding is indrukwekkend met perfect banjospel van Koolen. Ook heel apart klinkt zijn elektrische gitaar tijdens het aanstekelijke Ballad Of Johnny And Ginny. De viool van Van Es klinkt bijvoorbeeld weer prachtig op o.a. Jericho Walls.

Tijdens de klassieker Nothing Rhymed van Gilbert O’Sullivan zingt de hele zaal mee, althans de ietwat oudere gasten. De vrouw van Devries komt ook een aantal keren ter sprake. Als zij thuiskomt met een verhaal over een problematische zwangerschap van haar collega is dat voor Devries aanleiding om ter plekke een song te schrijven What If It’s A Boy, die op het nieuwe album staat.

Ook schreef zijn vrouw een lied over een vorige, negatief verlopen, relatie. Devries vertaalde het naar het Engels. Resultaat het gevoelige Soften The Ground.

Dan krijgt de immer stabiele contrabassist Lucas Beukers nog even het podium terwijl hij een solo weggeeft op de aangekondigde laatste song, Songwriters Blues. Het publiek wil meer, want de klarinet van Koolen staat nog onbespeeld in de standaard.

Het wordt een ‘omgevormd’ kerstnummer, (Xmas)Sunday Eve In Amsterdam. Dan komt toch écht het laatste nummer. Het staat niet op de setlist maar wordt voorgesteld door iemand uit het publiek Little White Lies. Geen leugentje om bestwil, maar het einde van een fantastische show.

Setlist: Shadow Of A Man, Miss Holly Golightly, Traveler’s Heart, Hit The Ground Running, Shine, What If It’s A Boy, Ballad Of A Song & Dance Man, Don’t Let Me Be, Angels In The Snow, A Better man, Tweede set: Start Anew, Walk back In The rain, Wheels In Motion, The Ballad Of Johnny And Ginny, Soften The Ground, Jericho Walls, Nothing Rhymed, Songwriters Blues, Beautiful World, Sunday Eve In Amsterdam, Little White Lies.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Song & Dance Band – Traveler’s Heart (2024)

sep, 2024

Er wordt veel meegezongen bij The Hello Darlins
Een spetterend begin van een nieuw seizoen in een uitverkochte Blue Room Sessions

De Canadese band The Hello Darlins laat sinds hun debuutalbum Go By Feel de Americana en Roots Music scene versteld staan van elk nummer dat zij uitbrengen. Momenteel toeren zij door een aantal landen in Europa. Liefst 21 shows in 24 dagen.

De reacties op de ‘socials’ zijn lovend. Onze verwachting is hooggespannen en dat blijkt achteraf helemaal te zijn waargemaakt. De zaal is tot de laatste stoel gevuld. Het is het eerste concert van dit nieuwe seizoen en de lat ligt meteen al erg hoog.

The Hello Darlins

De lieftallige en talentvolle Candace Lacina is de frontvrouw van The Hello Darlins. Het concept van de band begon in 2016 samen met toetsenist Mike Little, later Lacina’s echtgenoot. Hoewel ze in diverse samenstellingen optraden worden zij vanavond begeleid door Kyle Mosniuk op gitaar, Brett Ashton op gitaar en bas en Adam Dowling op drums. Deze muzikanten zijn eveneens grootheden uit het Canadese tourcircuit.

The Hello Darlins starten met een fraai close harmony gezongen gospel medley, waarna het losbarst in het funky klinkende Used To Rule The World, met een aanstekelijke solo van Mosniuk op de Fender Stratocaster gitaar. Lacina vertelt naast spelen en zingen het meest te houden van het schrijven van songs.

Naast een aantal songs van vorige albums én hun nieuwste dubbelalbum The Alders & The Ashes (opgenomen met een indrukwekkend team in LA), spelen ze ook nummers van anderen. Dat zijn vanavond o.a Springsteen’s I’m On Fire en een fraaie eigen uitvoering van het bekende en door velen uitgevoerde Will The Circle Be Unbroken en de John Denver hit Leaving On A Jet Plane, waarbij de hele zaal meezingt. Er wordt trouwens veel meegezongen.

Beide gitaristen krijgen ruimschoots de gelegenheid om de leadzang te vertolken en dat doen zij uitstekend. Kyle Mosniuk met Not Givin’ Up Yet, (met de virtuoze Hammond klanken van Little, opgezweept door Lacina die bijna over zijn toetsen hangt) en Lowell George’s Can’t Stand The Rain. Brett Ashton zingt de gevoelige ballad Aberdeen, mooi begeleid op zijn akoestische gitaar en later nog Never Get Over You.

Candace’ grootvader leerde haar jodelen toen ze zes jaar oud was. Het bewijs hiervan wordt geleverd op het catchy country nummer Died with his Boots On, een true story en eerbetoon aan de opa die als bluegrass muzikant ook echt in zijn laarzen is gestorven. Met stevig accordeonspel van Little, aan de rand van het podium.

Tweede set
The Hello Darlins keren na de pauze terug met een verrassende rocksong What Is A Broken Heart For, meerstemmig ingezet. Met de Rocky Mountains én haar oma voor ogen schreef ze het countryrock-achtige Mountain Time, een love song over de zomers in Alberta. Weer erg mooi met de Hammond klanken van Little en de akoestische gitaar van Ashton.

Candace memoreert aan haar favoriete zangeressen zoals Ronstadt, Parton, Harris en Williams. Aan dat niveau moet je denken als zij het vlotte Carefree Arizona vanavond aan ons laat horen.

“Let’s build a song!” roept Candace tegen het publiek. “Zo een die nooit meer hetzelfde zal klinken met een begin en een eind”. Zij zet in en wat volgt is een energieke jam, door haar als ‘Den Bosch Jam’ betiteld met veel klappen en invallende instrumenten. De zaal is in the mood en de band ook. Dowling zit wat verscholen achter de band, maar speelt continu een solide drumpartij.

Na nog een aantal indrukwekkende songs waaronder het soulvolle Go By Feel, over vertrouwen op je gevoel in een relatie, eindigt de band op luidruchtig verzoek van de zaal met een laatste nummer Still Waters.

Stil is het na afloop zeker niet getuige de staande ovatie. De dynamiek van The Hello Darlins heeft op iedereen een grote indruk achtergelaten. Prachtig concert!

Setlist: Gospel Medley, Used To Rule The World, Will The Circle Be Unbroken (Habershon/ Gabriel) Not Givin’ Up Yet, Lay Down Low, Better Days (Dave Fenley), Aberdeen; Leaving’ On AJet Plane, Died With This Boots On. Tweede set: What Is A Broken Heart For; Can’t Stand The Rain (Lowell George), Mountain Time, Highway 355, Never Get Over You, Carefree Arizona, Den Bosch Jam, Go By Feel, I’m On Fire (Springsteen) Still Waters

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

The Hello Darlins – The Alders & The Ashes (2024)

jun, 2024

Nina Lynn speelt nieuw album A Taste Of The Wild
Een spetterende en enthousiaste seizoensafsluiting van de Blue Room Sessions

Het laatste, wederom uitverkochte, concert van dit seizoen is met Nina Lynn en haar band. Dat zijn multi-instrumentalist Janos Koolen op gitaar, banjo, en octave-mandoline, Lucas Beukers op bas en Arthur Bont op drums.

Nina Lynn

Ze starten verrassend met Outro, waarbij Nina prachtig zingt en de mannen klinken als een mysterieus driestemmig monnikenkoor. Later zullen ze er ook mee eindigen. De band staat vanavond voor de tweede keer in dezelfde samenstelling op ons podium en net zo enthousiast als de vorige keer.

Toen was het album Hummingbird net uit. Afgelopen maart was er weer een nieuw album, A Taste Of The Wild. Net als haar debuutalbum werd dit opgenomen mét en geproduceerd door de onvolprezen Janos Koolen. Vanavond spelen ze een flink aantal nummers van dit album en dat doen ze fantastisch.

Glistening is een traditioneel klinkende song met mooi gitaarspel van Koolen. Op Wonder In Her Eyes, een nummer dat ze schreef met Lucas Beukers, klinkt de banjo erg goed. Net als op het ‘Bonnie Raitt-Rock-nummer’ Growing Pain. Met drummer Arthur Bont schreef ze ook een song, het fraaie Lilith, met Koolen op de octave-mandoline, zoals ook op Let It Grow, het laatste nummer van de eerste set.

Tweede set
Na de pauze starten ze met Clear Blue Skies, met een strak drummende Bont en heel apart ‘WahWah’ gitaarspel van Koolen. De bas van Beukers is trouwens ook niet te versmaden. Hij staat er, net als de meeste bassisten, grotendeels rustig bij (al gaat hij even los aan het einde van de tweede set).

Opvallend fijne zang en wat heftiger gitaarspel op het voor mij Iers klinkende Bold Young Farmer. De song Each Woman schreef Nina met de Limburgse zanger Gé Reinders. Die vond het nieuwe album erg goed, behalve het gitaarspel op From The Bones. Maar dat is met opzet omdat het een boos liedje is, aldus Nina.

Een mooi moment breekt aan als het hele publiek uit volle borst meezingt met Seasons. Al is het maar één klank, “oeh”. Een country song mag ook niet ontbreken met Harvest Moon. Het laatste nummer is de titelsong van het album A Taste Of The Wild.

Dan klinkt nogmaals het geheimzinnige Outro. Maar net als je denkt dat het is afgelopen is er als toegift een indrukwekkende uitvoering van Crowded Table van The Highwomen. NinaLynn en haar band zorgden voor een schitterende afsluiter van het seizoen.

Fijne vakantie en tot 3 september.

Setlist: Outro, If You Were An Ocean, Glistening, Wonder In Her Eyes, Conwy Bay, The Wolf, Growing Pain, Barefoot, Lilith, Let It Grow,. Tweede set: Clear Blue Skies, Bold Young Farmer, Each Woman, From The Bones, Seasons, Freeboard, Harvest Moon, A Taste Of The Wild, Outro, Crowded Table.

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Nina Lynn: A Taste Of The Wild (2023)

jun, 2024

Shaye Zadravec zet covers geheel naar haar hand
Veelzijdige zangeres kan zich moeiteloos meten met de absolute Americana top met haar loepzuivere stem

Shaye Zadravec maakte anderhalf jaar geleden al indruk als gast in de kerstshow van Hidden Agenda. Zij viel toen op door haar loepzuivere stemgeluid. Tim Leacock was er toen ook bij. Hij beschikt naast goede (slide) gitaar-en mondharmonica kwaliteiten ook over een goede stem.

Beiden komen uit Calgary Canada. Shaye kan zich qua zang meten met menig bekende grootheid. Ook speelt ze zeer verdienstelijk op haar akoestische Vintage Martin gitaar.

Shaye Zadravec

Ze start a capella met Mona Lisa, vooral bekend geworden door Nat King Cole. Dan volgen Tim Leacock op elektrische Harmony gitaar en Bart de Win. Deze laatste heeft op ons podium zijn sporen al ruimschoots verdiend. Ook nu maakt hij weer indruk op piano en accordeon. En voor ik het vergeet, beide heren zorgen voor harmonische vocale prestaties en combineren opvallend goed met de stem van Zadravec.

Shaye is voornamelijk zangeres en niet echt een song-writer. De covers die ze vertolkt worden echter voorzien van haar eigen arrangementen. Zoals de Cris Cuddy cover Dear Elvis en die van (ontdekker) Chip Taylor & Carrie Rodriguez, Red Dog Tracks. Rustig en mooi uitgevoerd met subtiel pianospel van De Win en met Springsteen-waardige mondharmonica klanken van Leacock.

Shaye geeft een indrukwekkende vertolking van Joni Mitchell’s A Case Of You met driestemmige harmonieën. Het zal me niet in dank worden afgenomen maar ik vond deze mooier dan het origineel maar dat is persoonlijk nietwaar? Bart de Win’s song Time Is Running Out van zijn album The Simple Life wordt ook weer uitgevoerd met driestemmige zang.

De eerste set wordt afgesloten met een weergaloos gezongen Tex Mex song Adios van Jimmy Webb en bekend van Linda Ronstadt. Voor zo’n nummer is de accordeon van De Win erg toepasselijk.

Tweede set
De tweede set begint met een uitvoering van Misty (Errol Garner/Johnny Mathis). Alleen Shaye staat voor de microfoon en wordt begeleid op piano. Het publiek is onder de indruk van haar stem, net als tijdens Chip Taylor’s I’ll Carry For You, gespeeld op haar 8 snarige ukelele.

Dan de Win’s anti-gospel song Do I Need, met wel heel fraai uitgevoerde driestemmige zang. Leacock doet mij met zijn slide gitaarspel denken aan David Lindley, net als op Windfall (Jay Rarrar) van het album Now and Then. Allebei prachtig uitgevoerd.

Ad van der Laan noemt het achteraf een magische avond en dat is het ook. Alle nummers zijn van hoog niveau. Het varieert van een wals (Own Hearts Delight), naar blues (In Care Of The Blues), naar traditionele country tot jazz.

Shaye Zadravec is van alle markten thuis. Samen met Leacock schreef ze het laatste nummer A Little Love. Ze bedankt de Blue Room Sessions voor de perfecte afsluiter van hun tour. De laatste song met de toepasselijke titel is eveneens voor Stefan vanwege zijn perfecte geluid…Wave Bye Bye.

Setlist: Mona Lisa, Field Of God, Dear Elvis, Own Hearts Delight, Red Dog Tracks, Case Of You, Ukelele Loving, Time is Running Out, Night Drive, Adios. Tweede set: Misty, In Care Of The Blues, I’ll Cary For You, Windfall, Perfectly Good, Do I Need, Wide River, Did You Fall In Love With Me, A Little Love, Wave Bye Bye

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Shaye Zadravec

mei, 2024

Anya Hinkle met Billy Cardine en Mary Lucey
TANASI neemt ons mee van Asheville in de Appalachen via India naar de uithoeken van de Great Pacific

Anya Hinkle uit Asheville, North Carolina, gelegen in de Appalachen, was niet heel bekend mét en in Nederland, tot de programmeur haar in 2022 naar de Blue Room Sessions haalde met top dobro speler Billy Cardine en zijn vrouw Mary Lucey. Zij speelt op contrabas en banjo en net als Hinkle is zij een getalenteerd zangeres. Qua zang zijn ze fantastisch op elkaar afgestemd.

Samen maken ze een mix van folk, bluegrass en ‘mountain music’. Het drietal treedt op onder de naam TANASI, wat verwijst naar de regio West-, Noord Carolina en Tennessee, oftewel Cherokee Nation. Van hen kregen ze de ‘blessing’ om deze naam te gebruiken.

Anya Hinkle

Anya Hinkle is een goede gitarist (en fiddle speler). Ze heeft een karakteristieke en warme stem. Vergelijken is vaak irritant, maar als het dan toch moet denk dan aan Nathalie Merchant. Ze heeft net een nieuw album uit, OCEANIA, wat zeer de moeite waard is (zie trailer) . Zélf beschouwt ze dit als haar beste album tot nu toe.

Het trio begint met een lang instrumentaal intro. Supersnel samenspel tussen gitaar, banjo en de dobro (Billy Cardine is een van de beste Dobro spelers van dit moment. (Ik las dat hij Jerry Douglas tot zijn fan-schare mag rekenen). Mary Lucey speelt afwisselend op banjo en een geleende contrabas, die op het laatste moment en met veel omhaal is opgehaald in Uden. Eigenlijk is die nogal groot, maar ze speelt er prima op.

Trip around the world

Zij houden van reizen en leren graag andere gerechten, muzikanten en nieuwe ritmes kennen. Cardine schreef The Fif. Hij legt uit dat het met vijf tellen heeft te maken. Zijn dobro klinkt als een Indiase sitar. Ondertussen vertelt Hinkle over haar nieuwe en derde solo album Oceania, waarvoor ze naast o.a. Cardine en John Doyle samenwerkte met producer Kevin Moloney (U2 en Sinéad O’Connor).

De inspiratie voor dit album kwam van the Great Pacific met ‘happy places’ als Tahiti, Hawai, Nieuw Zeeland. De veelzijdige Cardine doet ook nog een soort didgeridoo na met zijn stem en verwijst naar de Toevaanse ’throatsinger’ Kongar-ol Ondar. Hierna spelen ze het ook als single uitgebrachte Bound Away van het nieuwe album.

In de straten van Calcutta werd Cardine geraakt door de muziek van Debashish Bhattacharya. Tijdens What A High Hope klinkt zijn dobro dan ook als een echte Indiase sitar en bij Wabash Blues klinkt diezelfde dobro weer puur Hawaïaans. De melodie van dit nummer is geschreven door Fred Meinken maar werd door Tut Taylor aan Cardine geleerd met de woorden; “son, don’t let this song die”.

Zuid-Afrika komt ook aan bod in een door Mary Lucey vertaalde song ‘Waarheen Zal Ik Gaan‘ van Hannes Coetzee, de man die zong met een theelepel in zijn mond. In deze versie heet het Where Do I Go. Dan een hele fraaie jazzy uitvoering van Devil Chasin’ Me, ook van het album Oceania, over een ‘girl in trouble’ die op de vlucht is en nergens heen kan.

Het laatste nummer heeft een aanstekelijke country touch met de tekst ‘Mother My First Companion‘. maar of dat de titel is? Het was een rijke wereldse muziekreis met schitterend spel, mooie harmonieën, een dobro speler van wereldformaat en goede verhalen. What more do you want?

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar

Anya Hinkle – Oceania (2024)

mei, 2024

Hannah Aldridge perfecte mix van rock & roots
De Clubzaal in de Verkadefabriek stond door deze energieke band finaal op zijn kop

Hannah Aldridge stond al een aantal keren met alleen een gitarist op ons podium, maar toert nu door het land met een hele band, bestaande uit jeugdvriend, Jordan Allen Dean. Hij is toetsenist en gitarist maar vanavond speelt hij uitsluitend op de toetsen.

Hannah Aldridge

De overige drie muzikanten komen oorspronkelijk uit Zweden. Op links een meer dan uitstekende gitarist, Marcus Lundqvist, die met zijn Fender Telecaster de sterren van de hemel speelt, maar ook steeds op ingetogen manier het achtergrondgeluid verzorgt tijdens Hannah’s verhalen aan het publiek.

Bassisten zijn veelal rustige personen. Martin Gustav Fredriksson is echter het tegendeel. Hij staat geen seconde stil (getuige de foto’s op de BRS site). Zijn mimiek en spel zijn intens als hij over het podium stuitert met Hannah en zijn medemuzikanten. Daniel Juter is een erg goede en vermakelijke drummer.

Hannah Aldridge heeft een prachtige stem (met onvervalst Alabama accent), die varieert van country tot rock met tussendoor gevoelige ballads. Ze begeleidt zichzelf op gitaar.

Het eerste nummer wordt fors ingezet met You Ain’t Worth The Fight van het nogal heftige album Razor Wire uit 2014. Heftig omdat ze destijds in een lastige situatie verkeerde vanwege een echtscheiding en advocaten. Ze is dankbaar voor het feit dat ze dat achter zich liet en is gegroeid en veranderd.

Na 10 jaar werd het dus tijd voor een geremasterde uitgave van dit album met ook wat extra tracks. Van dit album spelen ze Stand Of Pearls, Razor Wire, Yankee Bank, Howlin’ Bones en Parchman, over een vrouw die haar gewelddadige man vermoordt en onterecht eindigt in ‘death row’. “Feel that needle burn when they send me home.”

Zoon Jackson, die ze kreeg toen ze 19 was, gaf haar de inspiratie voor het laatste nummer van de eerste set, een prachtige uitvoering van Black And White, ook van het album Razor Wire.

Tweede set

De tweede set begint met de titelsong van het album Goldrush, gevolgd door het vlotte Old Ghost met een ijzersterk intro van Lundqvist. Hannah noemt hem ‘The Swedish redneck’ die in Alabama geboren had moeten worden. Na een nummer dat ze schreef met Randall Clay, het gevoelige Lie Like You Love Me, is het tijd voor een eigen nummer van Jordan Allen Dean, het vlotte Redemption Run.

Het valt me op dat zijn pianospel klinkt als dat van Springsteen’s Roy Bittan. Net als de vorige keer wordt deelname van het publiek ‘geëist’ aan het laatste nummer van het album Goldrush, Burning Down Birmingham. In Birmingham Alabama gebeurt altijd wat volgens Aldridge. Nou, hier ook.

Groot applaus en uiteraard een toegift met een John Prine song Storm Windows, mooie vocals van Jordan Dean. Dan volgt toch echt het laatste nummer Shouldn’t Hurt So Bad, ook van Goldrush. De band springt nog een laatste keer over het toneel en dat is het einde van een fantastisch en lekker luid optreden

Setlist: You Ain’t Worth The Fight, Portrait of The Artist As A Middle Aged Man, Stand Of Pearls, Razor Wire, Yankee Bank, Parchman, Black & White. Tweede set: Goldrush, Old Ghost, Howlin’ Bones, Lie like You Love Me, Some Ghosts (don’t Make A Sound), Redemption Run, Burning Down Birmingham, Storm Windows, Shouldn’t Hurt So Bad

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Hannah Aldridge

apr, 2024

Hans Theessink bewijst toppositie internationale blueswereld
Weergaloze show met speciale gast en bluesharp-gigant Gait Klein Kromhof

In een persbericht las ik dat Hans Theessink wordt getypeerd als ‘one-man European blues and roots music institution’ en dat vinden meer mensen, want de show is lang van tevoren uitverkocht. Het is voor de derde keer dat hij bij ons optreedt samen met een expert op de bluesharp, Gait Klein Kromhof (o.a. Champagne Charlie).

Hans Theessink

Hans Theessink komt oorspronkelijk uit Enschede maar woont in Oostenrijk en de keren dat hij in Nederland toert speelt hij doorgaans voor volle zalen. Hij is dan ook een fenomeen als het gaat om blues, folk, country-blues, roots en zelfs gospel. Met zijn warme donkere stem klinkt het of hij net is teruggekeerd uit de Mississippi Delta. Zijn fingerpicking (slide) gitaarspel is opvallend goed.

Hij start met een eigen nummer Hard Road Blues en begeleidt zichzelf op gitaar en mondharmonica. Theessink heeft veel contact met zijn publiek. Al snel komt Big Bill Broonzy ter sprake in de blues klassieker Key To The Highway. Onderweg naar de begrafenis van Bill schreef Theessink in het vliegtuig naar Chicago Big Bill’s Guitar.

Indrukwekkend slide gitaarspel klinkt tijdens de ‘Mississippi John Hurt Song’ Sliding’ Delta. Klein Kromhof speelt alsof je de trein voorbij hoort komen. Ook de pandemie leverde de song Virus Blues op, gespeeld op de fraai klinkende twaalf-snarige gitaar.

Meezingen mag (moet) op Vintage Red Wine en Payday, van het gelijknamige album met Big Daddy Wilson. Gait zet meteen mooi in tijdens Vicksburg Is My Home, van de door Theessink bewonderde en op een ongelukkig moment overleden Terry Evans, met wie hij veel heeft samengewerkt. Omdat Theessink, zo deelt hij het publiek mee, in de gelukkige omstandigheid verkeert een vrouw te hebben met wie hij alles kan delen, speelt hij Glory Of Love.

Bij Theessink is er altijd wel een aanleiding voor een song. Zo ontmoet hij in de 70’s een enigszins aparte man, Son Ford Thomas. Na een doorwaakte nacht in een te klein kamertje schrijft hij Prison Blues. Stormwarning is geschreven na een storm in Bermuda. Dit nummer werd zelfs door Bill Wyman opgenomen. Een ongeplande ontmoeting met Johnny Cash en June Carter in een gedeelde kleedkamer waar zij gospels zongen, gaf weer inspiratie tot Wishing Well en een eigen versie van Wayfaring Stranger. Erg mooi begeleid door Klein Kromhof.

Het gaat te ver om alle nummers en aanstekelijke verhalen te benoemen, zoals anekdotes over mannen als Big Bill Broonzy, Terry Evans, Ry Cooder, Brownie McGhee of Mississippi John Hurt. Het laatste nummer is van Rufus Thomas Walking The Dog. Maar het publiek eist een toegift en die komt er in een mix van People Get Ready van Curtis Mayfield, overgaand in One Love (Bob Marley).

Conclusie; een hoogtepunt met een haast uitzinnig publiek. Maar naast hun muzikale kwaliteiten zijn het ook gewoon twee hele aardige mannen.

Setlist: Hard Road Blues, Key To The Highway, Big Bill’s Guitar, Wishing Well, Living With The Blues, Take Your Picture, Slidin’ Delta, Vintage Red Wine, Virus Blues, Payday, Vicksburg Is My Home, The Glory Of Love, Prison Blues, Stormwarning, Wayfaring Stranger, Shelter From The Storm, Walking The Dog, People get Ready

Tekst Recensie: Wies Luijtelaar
Fotografie: Wies Luijtelaar | Monique Nuijten

Hans Theesink