Wies Luijtelaar | KLANKGAT

nov, 2022

Jeffrey Foucault ziet terug op een ‘missing man’
Op deze avond staat een geweldige verteller en performer op het podium van Blue Room Sessions

Jeffrey Foucault (1976, Whitewater Wisconsin) is deze ochtend gearriveerd vanuit Boston. In 2014 was hij al eens bij ons samen met Caitlin Canty en Billy Conway. Het verlies in 2021 van Conway, met wie hij een jarenlange hechte vriendschap onderhield, heeft hem erg aangegrepen. Hij zal vanavond nog een aantal keren refereren aan deze getalenteerde drummer, bekend van o.a. Morphine. Jeffrey Foucault woont in een klein stadje in New England en is getrouwd met de Amerikaanse singer-songwriter Kris Delmhorst met wie hij regelmatig optreedt.

Jeffrey Foucault

Het concert van Jeffrey Foucault was lang van tevoren uitverkocht en Blue Room Sessions moest zelfs een aantal mensen teleurstellen want hij heeft een enorme schare fans. Er staat vanavond een geweldige verteller en performer op ons podium. Hij neemt je mee naar zijn jeugd en de samenwerking met diverse artiesten. Zijn warme stem heeft invloeden van country, blues, folk en zelfs rock.

Zijn resonator gitaar klinkt alsof hij er twee in zijn handen heeft. Foucault bracht ruim 10 albums uit en start met Everybody’s Famous van het album Horse Latitudes uit 2014 en Des Moines van Salt As Wolves uit 2015, een nummer vol herinneringen aan nachtelijke ritten met zijn band. Foucault is goed met woorden en krachtig met teksten. Het intense Blown, over een verloren liefde, schreef hij samen met Conway.

Slow Talker is een up-tempo song, met goed (slide)gitaarspel. Het aangrijpende Solo Modelo is een song voor ‘best friend’ Conway, met wie hij sinds 2013 een duo vormde. Hij schetst een beeld van ‘books & naps’, over hun check-ins in hotels, waar ze een boek mee naar toe namen, maar uiteindelijk al na 30 seconden in slaap vielen tot de soundcheck begon. Met plezier vertelt hij over hun onmogelijke eisen voor een optreden (ryder) van ‘black coffee, tap water, French Wine en Mexican Beer. Nu is het zijn eerste tour alleen. Weemoedig zingt hij “Solo hotel, solo cafe, solo cry…”

Whitewater Wisconsin — zijn eerste tour alleen zonder Billy Conway

Tijdens de tweede set o.a. een cover van de Pretenders Don’t Get Me Wrong die klinkt als een’ Ray Charles song’ (Foucault’s woorden). Een jaar geleden schreef hij I miss (the way I used to feel. Hij sluit af met High Road, een song die hij nota bene via de voicemail van Conway ontving. Met de toegift Worried Spirits, een cover van Rainer Ptacek, verlaat hij onder een staande ovatie het podium. Een prachtig concert van een ras-artiest.

Setlist: Everybody’s Famous, Des Moines, Blues for Jessie Mae, Blood Brothers, Blown, Slow Talker, Dishes, Wood Smoke (nieuw), Solo Modelo, Nightshift. Tweede set: High (nieuw), Don’t Get Me Wrong (cover Pretenders), Rico, What Made Milwaukee Famous, Train to Jackson, East Of The Sunrise (nieuw), Ballad of Copper Junction, Winter Count (nieuw nummer), I Miss, High Road. Toegift: Worried Spirits

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

okt, 2022

Shannon McNally & Mathias Danielsson memorabel duo
Country legende 'Waylon would be tickled' zei zijn weduwe Jessi Colter over album The Waylon Sessions

Het concert van Shannon McNally is al een tijd van tevoren uitverkocht. Zij wordt vanavond vergezeld door pedal steel speler Mathias Danielsson (Stockholm). Haar laatste succesvolle album The Waylon Sessions werd een ‘gedurfd’ pandemie project met songs van Waylon Jennings, waarvoor zij speciaal toestemming vroeg en kreeg van Jennings’ weduwe Jessi Colter. Deze laatste was helemaal enthousiast, droeg zelfs bij aan het album en sprak de memorabele woorden “Waylon would be tickled”.

Shannon McNally & Mathias Danielsson

Shannon McNally (1973) woonde met plezier in New Orleans, totdat orkaan Katrina haar verdreef uit deze geliefde stad. Ze verhuisde naar Nashville, wat mij ook geen straf lijkt. Zij beschikt over een authentieke zuivere stem, soms overslaand, wat alleen de Amerikaanse zangeressen onder de knie lijken te hebben. ‘Onze’ Ad zal dat beamen. Daarnaast speelt ze uitstekend op zowel de akoestische als de elektrische gitaar. Mathias Danielsson blijkt een begenadigd pedal steel speler, die ook een aantal keren afwisselt met gitaar.

De eerste song is You Made Me Feel For You van het album Black Irish is geschreven door Americana held en producer Rodney Crowell. Black Haired Boy is een ballad die gaat over Townes Van Zandt. Voorafgaand een anekdote over de relatie tussen Van Zandt, Guy Clark en diens vrouw Susanna. Pale Moon is McNally’s eerste song en staat op het album uit 2002 Ran On Pure Lightning dat zij opnam met de helaas drie jaar geleden overleden Neil Casal (o.a. Ryan Adams).

Shannon McNally vertelt tussen de nummers door geanimeerd over optredens en contacten met bevriende grootheden o.a. Bob Dylan, Stephen Stills (met zijn 50 gitaren op een rij versus 1 van haarzelf), Levon Helm, de man met ’the cutest accent’, dol op autorijden en gezegend met een gigantisch gevoel voor richting, Eric Deaton (Black Keys) en Dr. John.

Geronimo was een ‘God on a horse’ aldus Shannon McNally. Het is tevens de titelsong van het in 2005 uitgebrachte album verwijzend naar deze grote Apache Chief of War die ooit de White Mountains in Arizona domineerde en onfortuinlijk eindigde in ‘no mans land’ Oklahoma waar hij op zijn 80e slechts pompoenen mocht telen. Ook van dit album een aantal nummers (zie onder).

Terugdenkend aan Bob Dylan en de regelmatige bezoeken aan zijn concerten leidt tot The Hard Way, waarbij ik even dacht dat ze Wake up Little Suzy gingen spelen. Maar het blijkt een catchy song met een mooie rol voor de elektrische gitaar. Tijdens een gezamenlijke tour met de boomlange Taj Mahal, die tijdens de tour zélf niets tegen haar zei, maar na afloop ervan slechts één zin sprak “jij zou eens een wedding-song moeten schrijven”. Waarvan akte met Bohemian Wedding Prayer.

Van het album The Waylon Sessions spelen ze Back Rose en This Time. Haar Ierse afkomst en Keltische inslag komt mooi samen in de song Banshee Moan. Van Steve Earl de song You’re The best Lover I Ever Had. Het duo sluit af en een heel nieuw, nog uit te brengen nummer Off The Killing Floor en Love Me Like a Man van Chris Smiter/Georgette How en bekend door all time favourite (sinds haar veertiende) Bonnie Raitt .

Het was wederom een memorabele Blue Room Session, met indrukwekkende zang van Shannon McNally en dito begeleiding van Mathias Danielsson op gitaar en pedal steel.

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

Setlist: You Made Me Feel For You (Black Irish), Black Haired Boy (Black Irish), Pale Moon (Ran On Pure Lightning &Geronimo), Geronimo, The Hard Way (Geronimo), I Went To The Well (Black Irish), 44, Bohemian Wedding Prayer (Coldwater), Set 2: The Worst Part of A Broken Heart (Geronimo), Back Rose & This Time (The Waylon Sessions), Banshee Moan (Black Irish), Rock My Soul (Light Walker Demos EP), Tennessee Blues (Bobby Charles song – Geronimo), You’re The best Lover I Ever Had (Steve Earl song), Off The Killing Floor (Unrecorded next record), Love Me Like A Man .

okt, 2022

Trio BRO past in reeks succesvolle Blue Room Sessions
New Orleans is niet ver met Sjoerd van Bommel, Mike Roelofs en Bart Oostindie

Trio BRO staat voor Sjoerd van Bommel, Mike Roelofs en Bart Oostindie. Deze laatste stond nog niet op ons podium maar wat een verrassing blijkt deze Limburgse muzikant, zanger, componist te zijn. Van Bommel en Roelofs maakten in verschillende samenstellingen al eerder indruk op ons podium. Het onlangs opgerichte trio speelt een mix van onbekende covers en eigen werk (zie overzicht onder).

Trio BRO

Het is altijd gezellig als stadgenoot Van Bommel (percussie/vocals) in huis is. Hij praat alle nummers aan elkaar met veel humor en drumt als vanouds strak, intensief en in diverse stijlen. Het eerste nummer Perpetual Bluesmachine zet dan ook meteen de toon. Old Fingers is een original van Roelofs prachtig vertolkt op de vleugel. Moving On is ook een original van Roelofs (toetsen & vocals) en klinkt erg goed door de Hammond sound in combinatie met zang en gitaarspel van Oostindie.

Door Van Bommel’s enorm harde beet op zijn tong heeft hij moeite met de letter S. Deze sappige anekdote wil hij het publiek niet onthouden en dit ongemak zorgt af en toe voor hilariteit. Wicked Rain bevat een Hendrix-waardige gitaarsolo. Bij Little Feat’s Long Distance Love associeer ik Roelofs eventjes met Jackson Browne en Oostindie met David Lindley, maar dat neem ik geheel voor eigen rekening. Oostindie neemt zijn D’Angelico Jazzgitaar (met fraaie strap) ter hand voor een door hemzelf geschreven en goed gezongen song Smile The Blues Away.

Tweede set

Tijdens de tweede set van Trio BRO o.a. een fraaie original van Roelofs Houston In The Blind en het vele malen gecoverde Dark End Of The Street (Penn/Moman) waaronder die van Ry Cooder. Scott-Heron’s Storm Music heeft een strak en aanstekelijk reggae ritme. Roelofs fluit daarbij sfeervol in de microfoon en krijgt veel applaus. Net als zijn mystiek klinkende Signs, waarbij Van Bommel de Aquaphone, die er uitziet als een gouden vogelkooi met strijkstok, bespeelt.

Na de Oostindie original Jimmy The Bullet volgt Yellow Moon, afgewisseld met soms ingetogen Hammond geluiden wat in combinatie met de Lesley box heel intens overkomt (net als de begeleidende gezichtsuitdrukkingen van Roelofs).

Trio BRO in reeks succesvolle Blue Room Sessions.

In de toegift twee nummers van JJ Cale waaronder Sensitive Kind en een energieke Cale/Oostindie ‘mix’ van The Breeze met opvallende bijdrage van Oostindie op gitaar en de opzwepende begeleiding van drums en toetsen. En dan is er hard en lang applaus! Trio BRO kan weer worden bijgezet in de reeks succesvolle Blue Room Sessions.

Setlist: Perpetual Bluesmachine (Keb Mo), Old Fingers (Roelofs), Grandma’s Hands (Bill Withers), Moving On (Roelofs), Wicked Rain (Los Lobos), Long Distant Love (Little Feat), Lady Day And John Coltrane (Scott-Heron), Smile The Blues Away( Oostindie), Love The Language (Connick), Ain’t No Grave (traditional gospel) Set 2: Trouble (Connick), Houston In The blind (Roelofs), Dark End Of The Street (Penn/Moman), Satisfy My Soul (Carrack), Storm Music (Scott-Heron), Soon As I Get Paid (Keb Mo), Signs (Roelofs), Jimmy The Bullit (Oostindie), Yellow Moon (Neville Bros), The Preacher (Connick), Sensitive kind (Oostindie mix JJ Cale), The Breeze (mix Cale/ Oostindie).

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

sep, 2022

Guy Verlinde & The Artisans of Solace in BRS
"Er staat hier een gelukkige Bluesman" gaat over onvoorwaardelijke liefde en onbezongen helden

De sympathieke Belgische bluesartiest Guy Verlinde stond al meerdere keren op het podium van The Blue Room Sessions (BRS). Vanavond doet hij dat met een uitstekende groep muzikanten, The Artisans Of Solace, bestaande uit Olivier Vander Bauwede, diverse mondharmonica’s, chromatische harmonica en gitaar, Benoit Maddens op drums, René Stock op (contra)bas en Tom Eylenbosch op toetsen, banjo (en wasbord), een uitzonderlijke combinatie. Zélf beschikt Verlinde over een goede stem en speelt hij fantastisch gitaar.

Guy Verlinde & The Artisans of Solace

Guy Verlinde komt op na het Cooder-achtige intro van Breaking Dawn. Hij leidt zowat elke song op gevatte wijze in. “Het grootste cadeau is worden wie je bent en dat was niet gemakkelijk in Aartrijke”. Het Belgisch is sowieso een lust voor het oor met zinnen als “bedankt voor het komen in plaats van met uw easy pants voor de TV te zitten’ en “we hebben ook een boek voor als ge ’s winters op uw schapevelleke wat poëzie wilt lezen”.

De corona tijd zorgde weliswaar voor 150 gecancelde concerten maar zo ontstond door crowdfunding naast een doorgeefluik voor andere muzikanten ook zijn dertiende album Standing In The Light Of A Brand New Day. Het werd het meest positieve album in de donkerste tijd van zijn leven.

De song met de veelzeggende titel Gotta Let Go is geschreven voor Verlinde’s broer die problemen had met zijn ex. Prachtig, haast klassiek, begeleid door Eylenbosch op de toetsen. Ook zichzelf geeft Guy goede raad in Last Goodbye, mooie samenzang met Vander Bauwede.

‘Er staat hier vanavond een gelukkige Bluesman” aldus Verlinde. Just The Way You Are gaat over onvoorwaardelijke liefde en The Unsung over onbezongen helden. Over zijn helden gesproken… een fantastische ‘eigen’ uitvoering van Dylan’s Blind Willy McTell*.

Speciaal voor zijn verliefde vader en diens 73 jarige ‘jonge deerne’ maakte hij voor het eerst een song in onvervalst West-Vlaams; Keppe ‘k Zien Ier Voe Joen. Op een oud cassettebandje vond hij een song die nooit was afgemaakt (de relatie trouwens wél). Maar nu op het relationele vlak alles weer klopt is het gepassioneerde Caroline Brings voltooid.

Na een indrukwekkende en onversterkte versie van de aloude hymne We Shall Not Be Moved, waarbij drie bandleden vooraan op het podium staan, volgt dan de apotheose. Er wordt ingezet met een echte vette delta beat. Een virtuoos uitgevoerde ‘band battle’ met resonator, harmonica, banjo, drums en contrabas (mét strijkstok) zorgt voor een opzwepend einde. Het publiek, zelfs de doorgaans rustigen, vraagt zich na afloop waarschijnlijk vol verwondering af hoe zij bovenmatig springend, dansend en klappend van hun stoelen zijn gekomen en dit alles tijdens het veelzeggende nummer Surrender To The Groove.

Na afloop komt een van onze trouwste gasten naar me toe. “Ik heb er nu 92 Blue Room Sessions op zitten maar dit was toch écht de beste.”

Setlist: Breaking Dawn, Up on The Mountain, All is Forgiven, Karma’s Gonna Kick Your Ass, Gotta Let Go, Last Goodbye, Do That Boogie, The Way You Are, The Unsung, Blind Willie McTell, Heaven inside My Head, In July, Ain’t Nobody Gonna Hold Me Down, Keppe ‘k Zien Ier Voe Joen, Reckonin’ Blues, Caroline Brings, Toegift: I Shall Not Be Moved, Surrender To The Groove

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

aug, 2022

STRAF levert professioneel feest met diepere lagen
Brabantse polderpolka band nodigt iedereen uit om mee te deinen op hun wereldmuziek

Voor muziekliefhebbers staan vrijdag 5 augustus de zeven kapiteins van de Brabantse polderpolka band STRAF op het programma van Theaterfestival Boulevard. De muziektent staat op een vertrouwde plek, die van de Parade in de schaduw van de Sint Jan.

STRAF

Het Boulevard gedruis is dit jaar iets compacter in het Zuiderpark neergestreken, maar op de Parade staat de vertrouwde tent met tribune en dansvloer. Elke avond om 23:00 uur speelt hier een band en deze keer is dat de Nederlandstalige band STRAF. Aanvankelijk onbekend met deze muziek zie ik aan de Straf T-shirts in het publiek dat er toch wel wat te verwachten valt. Dus snel een ticket gekocht en me gemengd in de massa.

Op het podium een 7-tal muzikanten met een indrukwekkend aantal instrumenten die ze ook allemaal bespelen en soms ook afwisselen met elkaar. De saxofonist valt op door zijn kleding, kleinere gestalte met af en toe een enorme saxofoon met een geluid dat me aan de band Morphine doet denken. De hele band wordt gekenmerkt door de veelzijdigheid aan instrumenten, het om beurten zingen en de vaart achter alle nummers.

Ik hou het kort. Ik kende de band niet. Ik ging ooit naar een concert van de Kift en daar doet het mij aan denken. Ik ben zeer onder de indruk van de professionaliteit op het podium. Het publiek is in opperste feeststemming. Ik zie mensen die ik ken als bedaarde (en soms bejaarde) cafégangers nu enorm hoog opspringen, de armen zwaaiend in de lucht. De band oogt feestelijk, is het ook, maar bovenal erg gepassioneerd en briljant op de diverse instrumenten.

Ik kan het niet mooier zeggen en sluit dan ook af met de woorden op de site van hun boeker Monkeyman (Kees Spruit):STRAF stookt zijn eigen sound met het bloed op de tong en het hart onder de riem. Een geluid dat soms denken doet aan Mano Negra, Kaizers Orchestra, de Kift en Tom Waits. Zeven kapiteins, op een zinkend schip, die de polders en de zeeën bevoeren. Aanstekelijk, oorspronkelijk en diep gepassioneerd speelt STRAF hun Brabantse wereldmuziek tot iedereen aan boord meedeint. STRAF weet dat er in de reddingssloep geen plaats voor iedereen zal zijn, maar voor de overblijvers speelt straf vol overgave tot de allerlaatste doodskreet is weggestorven.

Zeven kapiteins
Deze zeven kapiteins op het zinkend schip zijn:Lambèrt Verhoeven: accordeon & zang, Pill van Kempen: akoestische gitaar, trompet, banjo & zang, Jeffrey Willems: elektrische gitaar & zang, Peter Dupont: alt- en bassaxofoon, accordeon, voetpomptoeter & zang, Leon van Egmond: trombone, mondharmonica & zang, Wannes Rombouts: basgitaar & contrabas en Kees Swanenberg: drums & zang

jun, 2022

Marble Waves is veel meer dan een folkband
Close harmony van de bovenste plank van een goed op elkaar ingespeelde band in Blue Room Sessions

Dit concert werd al twee keer uitgesteld, maar dan is het toch zover, Marble Waves is aanwezig en wel met vijf man sterk. De band afkomstig uit onder andere Amsterdam en Utrecht bestaat sinds ongeveer 2018 uit singer/songwriter en op de mandoline Eveline Armina Haverlag, (winnares van RTL4’s I Can See Your Voice 2020), gitaristen Frank Geerlings en de onlangs toegetreden Merel van ‘t Hooft, bassiste Amé Staal en drummer Rutger Louwerse.

Marble Waves

We hadden nog nooit van Marble Waves gehoord, maar afgaand op enkele nummers op social media leek het een goede keuze voor de Blue Room Sessions, maar het blijft dan toch spannend. Die vrees blijkt ongegrond want wát een goed op elkaar ingespeelde band staat hier vanavond op ons podium. Close harmony van de bovenste plank door de krachtige mooie stem van Eveline en de achtergrondzang van Amé, Merel en Rutger. En dat alles gecombineerd met uitstekende begeleiding van gitaren, drums en bas.

Marble Waves starten met Endless Drifting, gevolgd door hun eerste nummer uit 2020, het aanstekelijke Through The Dark, een echt Americana nummer. Naast een aantal zeer goed uitgevoerde eigen nummers laat de band zien dat ze ook hun klassiekers goed kennen. Zo horen we een aantal zeer goed uitgevoerde covers waaronder Helplessly Hoping van Crosby, Stills & Nash en The Chain van Fleetwood Mac.

Dat nummer was tot voor kort onbekend bij de redelijk jonge drummer Rutger. Hij moest het met lichte dwang instuderen en nu vertolkt hij het met verve. Tijdens Calm After The Storm van de Common Linnets krijgt Amé last van haar stem, maar dat is vooral als ze wil praten. Qua zang merken we er niet veel van. Een haastig aangereikt gember-theetje lijkt te werken. Haar uitstekende bas-partijen lijden er sowieso niet onder.

Dan weer een eigen nummer, Warmer in These Lights op sprookjesachtige wijze ingeleid door Eveline. Van First Aid Kit, toch niet de minste, vertolken ze ook weer zeer verdienstelijk Fireworks. De daaropvolgende nummers gaan over dromen, opkomende en tanende liefde (Love Sick), verraad (Start A Fire). Het publiek zingt mee op de klassieker Jolene van Dolly Parton en Shocking Blue’s Venus. Dan het wonderschone thema nummer van Marble Waves; Caught In The Current met opvallend gitaarspel van Geerlings.

Als toegift komt de hele band naar voren. Zonder microfoon en in mooie close harmony sluiten zij de avond onder luid applaus af met een nummer van de EP Stay With Me.

Wij kijken uit naar het binnenkort te verschijnen nieuwe album waarvan ze vanavond al een fantastische voorproef gaven.

Setlist: o.a. Endless drifting, Butterfly, Through The Dark, Moon & Mars, The Chain (Fleetwood Mac), Helplessly Hoping (Crosby Stills, Nash), Warmer In These Lights, Fireworks, This Is The Life, Extra Ordinary, Balloon, Paradise, Wash Away, Start A Fire, Calm After The Storm, Venus, Love Sick, Jolene (Dolly), Caught In The Current, Stay With Me

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

jun, 2022

The Jellyman’s Daughter geeft intiem concert
Schotse duo haalt inspiratie uit de Amerikaanse traditionele folk met invloeden van soul, country en bluegrass

Maandag nam ze voor het eerst een tattoo. Als je toch in Amsterdam bent, is dat een logische keuze volgens Emily Kelly van The Jellyman’s Daughter en ze toont enthousiast haar onderbeen, waarop een nog verse slang kronkelt. Samen met partner Graham Coe zijn zij sinds 2012 een duo. In 2014 verscheen hun debuutalbum The Jellyman’s Daughter, dat lovende recensies kreeg. Daarna volgde in 2018 een tweede album, Dead Reckoning, dat meer diepgang in hun muziek bracht.

The Jellyman’s Daughter

Het Schotse duo komt uit Edinburg en haalt veel inspiratie uit de Amerikaanse traditionele folk met invloeden van soul, country en bluegrass. Het zijn ook goede songwriters. Naast de toonaangevende cello zijn het vooral de harmonieuze stemmen van Emily and Graham die opvallen. De arrangementen zijn veelal gecreëerd rond deze cello, die Coe energiek en op een opvallend mooie manier bespeelt. Ook neemt hij regelmatig de gitaar en mandoline. Jamie Frances begeleidt hen uitstekend op de banjo.

The Jellyman’s Daughter start met een nieuwe song Ok Now, die binnenkort uitkomt op hun nieuwe album. Een ruzie tussen Kelly en Coe resulteerde in het ‘sorry-lied’ Anna. Kelly heeft een zuivere hoge stem en qua zang zijn beide partners in ‘close harmony’ met elkaar, zoals bij We Talk Over Coffee. De songs zijn over het algemeen rustig met mooie melodieën. Het hoog gezongen Ryland (Under The Apple Tree) is een cover geschreven door onder meer Sara Watkins, Sarah Jarosz en Aoife O’Donovan (I’m With Her).

existential crisis & scary things

Kelly vertelt over hun ‘existential crisis’ en de drang om ‘scary things’ te ondernemen omdat het leven nu eenmaal kort is. Ze planden in 2020 een achteraf nogal apocalyptische wereldtour en nét gearriveerd in Australië moesten ze al weer terug onder andere door een aantal branden respectievelijk door covid. Dat leidde dan wel weer tot de song Wake Up Call van de gelijknamige EP uit 2020. Over crisis gesproken; twee dagen voor haar 30e verjaardag werd Kelly plotseling aan één kant doof. Niks hielp, ook het experimentele circuit niet. Een ramp voor een muzikant, maar ze raakt er nu een beetje aan gewend vertelt ze.

The Jellyman’s Daughter speelt vanavond ook enkele covers waaronder die van Robert Johnson Come On In My Kitchen. Als toegift een Gillian Welch song Dear Someone. Al met al is het een intieme avond met een aandachtig luisterend publiek, een charmant koppel en een kundige banjospeler. Een mooie mix van Americana en het prachtige Schotland.

Setlist: OK Now, Anna, We Talk Over Coffee, Perseverance, Wake Up Call, Ryland (Under The Apple Tree), Tweede set: Come On In My Kitchen, When It’s Right, Giving Up, Worst Of It All, Joni, Don’t Forget, I Hope.Toegift: Dear Someone

Fotografie: Wies Luijtelaar

mei, 2022

Van Wyck een episch verhaal in muisstille zaal
Boeiend relaas van de mystieke zoektocht The Epic Tale Of The Stranded Man gooit hoge ogen

De verwachting is hoog gespannen voor het optreden van Christien Oele en haar band Van Wyck. De zaal is dan ook volledig uitverkocht. Zij wordt begeleid door Reyer Zwart op gitaar en (contra) bas, drummer Rowin Tettero en toetsenist Paul Bond. Ik ga het hier één keer noemen omdat ik het gedurende de voorstelling zowat bij elk nummer heb genoteerd; de zang is subliem, evenals de begeleiding, soms ontroerend subtiel, dan weer opvallend energiek.

Van Wyck

Na de fraaie albums An Average Woman, Molten Rock en God Is In The Detour gooit zij momenteel hoge ogen met het nieuwe album of eigenlijk een ambitieus project, The Epic Tale Of The Stranded Man.

Christien betovert het publiek met het boeiende relaas van de mystieke zoektocht van een man naar zijn identiteit, nadat hij is aangespoeld op een wonderschoon eiland. Een plek met vreemde bewoners, een kasteel, monsters, grotten en bergen.

De band start met de eerste twee nummers van het album, The Stranded Man, gevolgd door Innocent. Gaandeweg maken wij kennis met de wonderlijke figuren die de man op zijn tocht tegenkomt. Eerst nog het lieve meisje, de Seaweed Seller. Daarna wordt het grimmiger met de ‘rampspoedbrengster’ The Havoc Wreaker. Het wordt nóg onheilspellender tijdens het keuze-dilemma van Lola With The Light Eyers of The Way Out en de altijd de waarheid vertellende Ciceline. Het is jammer om hier het hele verhaal te vertellen zonder het tekort te doen. Het is een aanrader om het live mee te maken. Na The Smiling Prophet is het een goed moment voor de pauze, waarna tijdens de tweede set het verhaal wordt voortgezet. Daarna volgen een aantal nummers van het album Molten Rock met het bijna religieuze Lead Me On.

Carolina’s Anatomy gaat over de schoonheid van vriendschap. Christien schetst de sfeer van een Berlijnse techno-nachtclub waar zij aanvankelijk niet door de lelijkheid heen kon kijken. Maar als haar vriendin solo dansend de vloer betreedt wordt alles daar prachtig, net als de song overigens.

Het sfeervolle Make Of Me wordt vol overgave en met de armen wijd gespreid vertolkt. Dan volgt nog een indrukwekkende toegift met de nummers Listen To You Breathe en An Average Woman. Tekstueel en muzikaal sowieso goed voor een geweldige afsluiter. Gedurende het hele concert kon je een speld horen vallen. Dit in tegenstelling tot het oorverdovende applaus na afloop van dit meer dan unieke optreden. Dit vraagt om meer. Volgend jaar dan maar?

Setlist: The Stranded Man, Innocent, Seaweed Seller, The Havoc Wreaked, Lola With The Light Eyes, Pond Floor Dwellers, Ciceline, The Smiling Prophet, The Dragon, The Way Out, Maybe, Lead Me On, Carolina’s Anatomy, Make Of me, The Rock Steady Creeper.Toegift: Listen To You Breathe, An Average Woman

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

mei, 2022

Anya Hinkle Trio echo in the Appalachian Mountains
Blue Room Sessions verrassend met authentiek traditioneel concert van drie indrukwekkende artiesten

Sinds november vorig jaar eindelijk weer een band uit de USA en wel de Anya Hinkle Trio met een traditioneel en eigen geluid. Anya Hinkle, komt uit Asheville, North Carolina en beschikt over een zuiver en kenmerkend stemgeluid en speelt gitaar.

Mary Lucey begeleidt haar op contrabas en banjo en is tevens een getalenteerd zangeres. Zij zingt praktisch op elk nummer mee en beiden zijn fantastisch op elkaar afgestemd. Bedenk daarbij dan nog een virtuoos geluid op de dobro van Lucey’s echtgenoot Billy Cardine en dan weet je dat de avond garant staat voor een bijzondere ervaring.

Anya Hinkle Trio

De eerste set start met het vlotte The Hills Of Swannanoa refererend aan de high mountains of Appalachia. Daarna het eveneens vlotte Why Women Need Wine van het vorig jaar uitgebrachte album Eden And her Borderlands. Na in verschillende bands o.a. Tellico te hebben gespeeld was de lockdown toch ergens goed voor en zat de inspiratie zelfs in de perzikboom met een mooi nummer als Lady Luck en een solo album tot gevolg.

De dag dat de oorlog in Oekraïne begon, (“he did it”) resulteerde in één dag tot het nummer Nightingale. Dit bleek na wat zoekwerk, de meest gerespecteerde vogel van dit land te zijn en staat voor liefde en hoop. De opbrengst heeft Hinkle in zijn geheel gedoneerd aan Oekraïense vluchtelingen. Tijdens dit nummer klinkt Cardine’s dobrospel opvallend goed, net als op het rustige instrumentale Meditation Beyond The Shores Of Darkness.

Hinkle’s echtgenoot komt uit Japan, waar zij inmiddels ook veel succes heeft. Tijdens My Blue Heaven zingt ze zelfs een gedeelte in het Japans. De veelzijdigheid in de zang van Hinkle blijkt uit Eden and her Borderlands, de titelsong van het album, prachtig gezongen en klinkt als Natalie Merchant lees ik in mijn notities. Toch ook niet de minste.

Wat verder grote indruk maakt is Bengali een instrumentaal nummer op Cardine’s dobro waarbij ik me in India waan, hoewel ik daar nog nooit ben geweest. Wat een kunstenaar op dit instrument!

Dan een nummer wat door John Prine bekend is geworden, maar vanavond zeker zo mooi klinkt, That’s How Empire Falls. Na de grote contrabas neemt Mary Lucey de banjo ter hand waarna nog enkele nummers volgen en zij swingend afsluiten met een mooie gospelachtige song ‘Halleluja’ I Belong To The Band en dat is maar goed ook.

Wij waren getuige van een authentiek concert van het Anya Hinkle Trio in traditionele sfeer met drie indrukwekkende artiesten. Die Blue Room Sessions zijn soms onverwacht een grote verrassing!

foto’s: Wies van Luijtelaar

Setlist Anya Hinkle Trio:
The Hills Of Swannanoa, Why Women Need Wine, West Of The Cumberlands, Lady Luck, Happy Hollow, Nightingale, Meditation Beyond The Shores Of Darkness, Courage.
Tweede set; Ballad of Zona Abston, My Blue Heaven, Eden and her Borderlands, Bengali, That’s How Empire Falls, Walnut Tree, I’ve Endured, Forsaken Winds. High Country, I Belong To The Band

apr, 2022

Hans Theessink is een mondiaal blues fenomeen
Blue Room Sessions was weer getuige van indrukwekkend optreden van twee talentvolle muzikanten.

Behalve wereldwijd muzikaal blues fenomeen is Hans Theessink een goede verteller van anekdotes. Hij staat ook altijd garant voor een memorabele avond met veel bekende en ook nieuwe nummers.

Hans Theessink

Dat het druk zou worden was van tevoren bekend. Hans Theessink heeft vele fans. De keren dat hij in Nederland toert (zijn woonplaats is Wenen) speelt hij doorgaans voor volle zalen. Dat was ook zo toen hij in april 2019 bij ons optrad en dat zorgt ook nu weer voor een uitverkochte zaal. Hij wordt begeleid door mondharmonica-virtuoos Gait Klein Kromhof (o.a. Champagne Charlie).

Theessink is een begenadigd liedjesschrijver die met zijn warme donkere bariton stem en indrukwekkend (slide)gitaarspel, afgewisseld met de twaalfsnaar gitaar en resonator, garant staat voor een memorabele avond met veel bekende en ook nieuwe nummers waaronder een aantal meezingers, die de zaal in hoger sferen brengt. Daarnaast is hij een goed verteller van anekdotes. Dat kan ook niet anders als je sinds de 60’s actief de wereld bereist en overal optreedt.

Het eerste nummer is een blues klassieker, o.a. vertolkt door Big Bill Broonzy Key To The Highway, refererend aan The Green Mill, een jazzclub in Chicago waar Al Capone ooit de deuren in de gaten hield in geval hij moest vluchten. Onderweg naar de begrafenis van deze Bill schreef Hans Theessink in het vliegtuig naar Chicago Big Bill’s Guitar.

Wishing Well komt van het soloalbum uit 2013. Hierna volgt de sinds 1858 vaak vertolkte klassieker Wayfaring Stranger, ook van dat album net als Take Your Picture. Deze song is ontstaan nadat een dame tijdens een optreden steeds maar foto’s van hem nam (hopelijk geen hint richting Monique en mij).

Naar aanleiding van zijn onlangs gevierde 74e verjaardag verscheen een dubbelalbum Pay Day, opgenomen met Bluesman Big Daddy Wilson en opgedragen aan de zo door Theessink bewonderde Terry Evans, die hij in ’92 ontmoet en met wie hij een paar albums maakte. Helaas overleed Evans waardoor een gezamenlijk verjaardagsoptreden niet door kon gaan. Ter nagedachtenis aan hem Vicksburg Is My Home.

Pauze
In de pauze een drukbevolkte meet en greet bij de CD-tafel, waarna de tweede set aanvangt.

Virus Blues uit 2020 is geschreven na een noodgedwongen vertrek, midden in een pauze tijdens een optreden in Denemarken, vanwege corona. Meezingen met Payday van het gelijknamige album uit 2021 en officieel van Missisippi John Hurt, is vermakelijk temeer daar een aantal vrouwen achter mij voluit de tweede stem meezongen. Ik vermoed dat het dezelfde twee sopranen zijn die in 2019 ook al furore maakten.

Er wordt overigens veel meegezongen, ook op Old Man Trouble, Slow Train en op Vintage Red Wine, dat hij schreef voor zijn vrouw. Ook de Rolling Stones ontbreken niet, met een eigen versie van Sympathy For The Devil. Een staande ovatie volgt op Slow Train.

Na de toegift, Cab Calloway’s Saint James Infirmery (door Theessink ontdekt op een LP van de Dutch Swing College Band), klinkt een zeer luid applaus. Het publiek, waaronder een grote schare fans, was wederom getuige van een zeer indrukwekkend optreden van twee talentvolle muzikanten.

Setlist: Key To The Highway, Big Bill’s Guitar, Wishing Well, Wayfaring Stranger, 61 Highway, Take Your Picture, Vicksburg Is My Home, Virus Blues, Creole Belle, Payday, Sliding Delta, Prison Blues, Old Man Trouble, Vintage Red Wine, Slow Train, Sympathy For the Devil, Saint James Infirmery.

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar