Golden Dawn Arkestra

Show Golden Dawn Arkestra is B-film uit Hollywood studio’s

Intergalactische danseressen en muzikanten spelen dansbare synthi-afrobeat

De opkomst van Golden Dawn Arkestra uit de VS is goed georchestreerd en toen de band (bijna) voltallig op het podium van de BLVRD-theatertent stond, wist ik waar ik dt soort type show eerder heb gezien. Bij die van Sun Ra Arkestra, de intergalactische jazzband van Sun Ra die ik verschillende keren op het North Sea Jazz festival zag. Al in de jaren ’70/’80 was dat.

En nu heeft de ‘zoon’ van Sun Ra zijn vader min of meer nagebootst. Of Zapot Mgwana de echte zoon is van Sun Ra durf ik niet te zeggen, maar een amusante kopie is Golden Dawn Arkestra zeker te noemen.

Golden Dawn Arkestra
gogo danseres Golden Dawn Arkestra

Zapot Mgwana

Golden Dawn Arkestra
Zapot Mgwana

Golden Dawn Arkestra is de schepping van Zapot Mgwana. Hij heeft zijn vader [Herman Poole Blount aka Sun Ra, red.] nooit gekend, maar zijn moeder hield stug vol dat het Sun Ra zelf was. Mgwana liet zich door zijn (geestelijk) vader inspireren en vormde met een bonte groep muzikanten zijn eigen Arkestra. Een smeltkroes van afrobeat, funk, soul en rock ’n roll, met flamboyante kostuums en kosmische gogo-danseressen.

Golden Dawn Arkestra
Golden Dawn Arkestra

Scifi B-film uit de jaren ’50
Kleurrijk, bombastisch, ritmisch en aanstekelijk zijn wel de kenmerken die je aan Golden Dawn Arkestra mag geven. Je krijgt het gevoel dat je naar acteurs staat te kijken die zo uit een science fiction film uit de jaren ’50 van de vorige eeuw op het podium van de BLVRD-theatertent komen binnenlopen. Het is een B-film, dat dan weer wel maar die zijn achteraf vaak het leukste.

Golden Dawn Arkestra
danseres/zangeres

Concert Golden Dawn Arkestra

Deze diashow vereist JavaScript.

Voor een woensdagavond was het druk te noemen in de theatertent. Niet zo druk als afgelopen weekend bij CC Smugglers, maar dat is ook wel zo fijn. Er was genoeg ruimte voor het publiek om te dansen en dat kan je zeker bij deze pompeuze funky afrobeat band uit de VS. De lange intro met veel synthesizer beats, percussie, drums en sax was hypnotisch van opbouw.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het was ook aangenaam dat de soundmixers het volume draaglijk hielden. Alleen de zangpartijen kwamen er niet goed vanaf, want het geluid van die microfoons stond dan weer te laag afgestemd (het is ook nooit goed, hè?).

Golden Dawn Arkestra
saxofonisten hardbop

De show werd regelmatig opgeleukt door echte gogo danseressen die leken te zijn weggelopen uit de vertellingen van Duizend-en-een-nacht. Er was ook een korte, free jazz hardbop moment van drie saxofonisten waarna de tent weer vrolijk werd meegenomen in het ritme van afrobeat, funk & soul. Golden Dawn Arkestra staat garant voor fijne feestavond.


Gastschrijver: Mathijs van Tongeren

Richard Bona

Richard Bona tovert beats en ballads uit zijn basgitaar

Funky jazzrock met West-Afrkaanse highlife van een rasentertainer

Richard Bona uit Kameroen is de tweede basgitarist van wereldfaam die op deze bassisten-editie van Jazz in Duketown optreedt. Vrijdag opende Marcus Miller op de Markt dit openlucht jazzfestival met een weergaloze show. Bona zet een andere act op die net zo magistraal en speels is.

Richard Bona
Richard Bona Group

Richard Bona, de entertainer

Het is druk op de Parade. De zitplaatsen van de tribune zijn bijna allemaal bezet en voor het podium is het ook ramvol. De organisatie heeft voorzien dat het druk gaat worden en heeft daarom de zitplaatsen vóór het podium weggehaald. Een slimme zet want de muziek van Richard Bona is ritmisch en dansbaar.

Richard Bona
Richard Bona

Bona opent met het nummer Please Don’t Stop van het album Tiki uit 2006. Het nummer wordt daar door John Legend gezongen. Live, nu hier in Den Bosch, zingt Bona zelf en niet onverdienstelijk, goed zelfs. Het nummer is behoorlijk opgepimpt en klinkt nu zoals een Al Jarreau dat graag zou zingen.

Souplesse

Richard Bona
Richard Bona Group: Dennis Hernandez

Het is een erg classy-jazzy begin en Richard Bona voelt zich zichtbaar erg op zijn gemak. Hij beweegt losjes, vraagt of mensen mee willen klappen en praat veel met het publiek. De sfeer is erg ontspannen, heel ‘laid back’. Maar laten we niet vergeten dat we hier te maken met een uitmuntende bassist. Bona speelt met een natuurlijke souplesse die heerlijk is om naar te kijken en te luisteren.

Highlife

Richard Bona
Richard Bona Group: Ciro Manna

Als native van Kameroen verwerkt Bona die typisch lichtvoetige sound van West-Afrikaanse highlife in zijn nummers. Die lichte klanken komen in feite voornamelijk van de gitarist. Het kunnen vaak lang uitgesponnen nummers zijn met zoals gezegd een hoofdrol voor de gitaar. Bona houdt het relatief kort.

jaco Pastorius ballad

Richard Bona
Ballad Jaco Pastorius

Net als alle hedendaagse bassisten is ook Richard Bona schatplichtig aan de legendarische bassist Jaco Pastorius die lid is geweest van de jazzrock formatie Weather Report. Bona leidt de hommage aan Pastorius  mondeling in en begint vervolgens aan een indrukwekkende ballad met subtiele en zwaar aangezette baslijnen. Geheel in lijn hoe Pastorius het zou doen. Het publiek luistert ademloos toe.

Als de laatste basnoten wegglijden, start een aarzelend applaus dat aanzwelt en de gehele Parade vult. De entertainer die Bona óók is, geeft meteen een andere wending aan de show. “Do you like to rock?!”, yelt hij in de mic. Het publiek schreeuwt het uit. Het is tijd om te gaan dansen.

Richard Bona Group
Drums Ludwig Afonso
Keyboard Mica Lecoq
Trumpet Dennis Hernandez
Guitar Ciro Manna
Bass Vocal Richard Bona

Eric Vloeimans

Dichterlijke mellow fusionjazz Eric Vloeimans en Gatecrash

Jazz in Duketown 2019 geeft trompettist groot podium

Eric Vloeimans
Eric Vloeimans en Gatecrash | foto: Wim Roelsma

Eric Vloeimans en zijn band Gatecrash spelen tijdens Jazz in Duketown op de Parade waar hard wordt gewerkt om het gebruiksvriendelijk te maken voor het publiek. Pal daarvoor was de Parade nog het absolute domein van de gehandicapte sporters van het WK Handboogschieten. Vlonders worden weggehaald en vervangen door stoelen. Dat zet de toon: dit wordt een echt luister-concert. Helaas wordt het echter geen fluisterconcert.

Eric Vloeimans
Begenadigd trompettist | foto: Arnold Bertens

Eric Vloeimans

Eric Vloeimans is kind aan huis in Den Bosch. Geboren in Huizen, Noord-Holland en wonend in Rotterdam zijn de muzikale roots van Vloeimans toch geklonken in Den Bosch, in de Muzerije, “de muziekschool waar ik trompet spelen heb geleerd,” zei hij in een interview van wat jaartjes geleden. ‘s-Hertogenbosch is nog steeds in zijn hart.

En dat is wederzijds, want er komt veel volk naar de Parade om ‘hun’ beroemde jazztrompettist met zijn band Gatecrash te aanschouwen. “Het is altijd leuk om in Den Bosch op te treden. Mijn vader zit zelfs vanavond in het publiek,” roept Eric om na wat nummers te hebben gespeeld. Het kan niet meer stuk deze avond. Over hoe je goodwill kweekt en onderhoudt, hoef je Eric niets meer te vertellen.

Het concert en de wind
Gelukkig is de stormachtige wind gaan liggen. Niet alleen fijn voor de gevoelstemperatuur maar ook gunstig voor de muziek van dit optreden. De zachte tonen in het spel van Eric Vloeimans zouden dan gewoon vervliegen en niet gehoord worden. Helaas is er ook nu weer sprake van de zogenaamde ‘Dutch Disease’. Mensen die hardop menen te kunnen praten door een concert heen. Dat soort mensen beschouwt muziek als een soort achtergrond, een letterlijk muzikaal behang. Ga dan gewoon naar de kroeg, denk je dan.

Spiritueel en mellow

Gatecrash
Gatecrash | foto: Wim Roelsma

Fluisterzachte tonen blaast Eric Vloeimans uit zijn instrument en dat vergt een aandachtig gehoor. “Nogal spiritueel,” becommentarieert mijn zeventienjarige neef. En dat is het misschien ook. Ik omschrijf dit spel van Vloeimans en Gatecrash eerder als mellow, zacht en verfijnd. Wel vind ik dat deze muziek eigenlijk beter tot zijn recht komt in een zaal dan op zo’n groot openlucht festival wat Jazz in Duketown nu eenmaal is. En zeker hier op de Parade.

Gatecrash
Jeroen van Vliet | foto: Wim Roelsma

Voor powerjazz moet je niet bij Eric Vloeimans zijn. Wie het nieuwe album Levanter kent, weet wat hem/haar te wachten staat. Het spel van Vloeimans is ook nooit dominant. De trompet is weliswaar zijn uitgangspunt maar zal nooit de andere muzikanten van Gatecrash overstemmen. Eric werkt al vele jaren samen met toetsenist Jeroen van Vliet die in zijn spel zorgdraagt voor de soundscapes én de langzaam opgebouwde funk en rock grooves.

Eric Vloeimans
Eric Vloeimans | foto: Angelique Lemmens

Er wordt oud en nieuw materiaal gespeeld. Wat mij bijblijft is een nummer dat Vloeimans heeft geschreven voor een Syrische vriend, die uit zijn vaderland vluchtte vanwege de oorlog en niet meer kon terugkeren. Die vriend is uiteindelijk toch teruggekeerd en toen is dat nummer ontstaan. Helemaal Eric Vloeimans ten voeten uit.


Coverfoto: Angelique Lemmens

Gastredacteur: Mathijs van Tongeren

Festival Boulevard

Afgewogen muzikaal aanbod Theaterfestival Boulevard

Interview met muziekprogrammeur Florien Boonman

Florien Boonman werkt als programma producent en muziekprogrammeur bij Theaterfestival Boulevard. Met haar collega Dirk Verhoeven tracht zij een afgewogen programmering samen te stellen van het muzikale aanbod van dit jaarlijks terugkerend festival in ‘s-Hertogenbosch. Boonman en Verhoeven komen in december bij elkaar met ieder een verlanglijstje, een longlist van bands. Dan begint het puzzelen welke bands kunnen knallen.

Florien Boonman

Festival Boulevard
Florien Boonman

KLANKGAT: Hoe verloopt de samenwerking tussen jou en Dirk Verhoeven?
Florien Boonman: We zien elkaar natuurlijk gedurende het hele jaar, maar in december komen we voor het eerst bij elkaar om een soort van verlanglijst te maken. Zo van ‘Wat heb jij allemaal gezien, wat heb ik gezien en hoe zou dat passen bij Boulevard’? We gaan dan in discussie over waarom wel en waarom niet. Daarover verschillen we soms best van mening.

Dat mag altijd
Dat mag altijd, zeker. Dat maakt het ook scherp wat we uiteindelijk kiezen. En ja, die longlist is nogal lang. Daarin gaan we markeren welke bands wij echt graag zouden willen. Vervolgens gaan we inventariseren wie zouden kunnen, wie is er in de buurt, wat kost een band en dan begint het puzzelen.

Boekingsbureaus benaderen jullie toch ook, neem ik aan?

Ja, klopt. We krijgen van de bureau’s allerlei nieuwsbrieven en daar bladeren wij doorheen. En we hebben inmiddels met een aantal bureaus een persoonlijk contact opgebouwd. Er wordt heen en weer gebeld en gemaild in de trant van ‘Goh, is dit niet iets voor jullie’?

De kern van Theaterfestival Boulevard ’s-Hertogenbosch is simpelweg: “de grootste kunst voor het grootste publiek”. Al 33 jaar is Den Bosch in de maand augustus elf dagen podium voor hartstochtelijke voorstellingen en inspirerende ontmoetingen. Elf dagen presenteert Boulevard een staalkaart van het hedendaags podiumkunst aanbod: theater, dans, muziek(theater) en interdisciplinaire kunstvormen. Hoogwaardige, eigentijdse en risicovolle podiumkunst uit binnen- en buitenland.

Theaterfestival Boulevard
The Akulas in Theatertent Boulevard 2018

Zijn die bureaus op de hoogte wat het Theaterfestival Boulevard inhoudt?
Muziek is een relatief kleine pijler binnen het programma van de Boulevard. Die bureaus moeten wel de plek kennen van de muziekprogrammeringen [dat is de Theatertent, red.]. Maar ze hoeven niet per se alle ins and outs van het festival te kennen. Dirk en ik, wij proberen met de bands die wij boeken een verbinding aan te gaan met de rest van het programma.

Hoe moet ik dat zien, die verbinding?
Nou, kijk als we met een bepaalde theatervoorstelling een bepaalde doelgroep in huis willen halen, gaan we kijken of we met muziek ook een connectie, een verbinding kunnen maken.

Een soort van afsluiting van een theateravond, het publiek verleiden naar de Theatertent te gaan voor een band?
Het werkt ook andersom, want als je die band gezien hebt, dat daarna het besef neerdaalt dat er meer is dan alleen dat bandje dat ’s avonds in die tent het programma afsluit. Maar dat er ook nog heel veel andere voorstellingen zijn die interessant zijn om te bezoeken. Want we zien toch veel bezoekers die helemaal niet op de hoogte zijn dat de Boulevard veel meer is dan dat. Dat er voorstellingen zijn door heel de stad. De muziekprogrammering is eigenlijk een hele mooie manier om een groot publiek te bereiken dat we vervolgens proberen te verleiden om ook meer te bekijken dan alleen maar bandjes.

Jullie zoeken ook bands op die – om in jullie termen te blijven – een zekere theatraliteit in zich hebben. Die iets willen opzetten met het publiek, niet alleen maar een setje willen afleveren.
Ja, dat is heel belangrijk, bands die de interactie zoeken met het publiek. En daar leent de Theatertent op de Boulevard zich heel goed voor. Een hele intieme plek voor een band waarvan een groot deel uit een tribune bestaat en een relatief kleine dansvloer. Het is van belang dat een band daar voor open staat en die connectie aangaat met zijn publiek.

Theaterfestival Boulevard
Steffen Morrison fantastische soul show

Hoe weten jullie of een band die interactie in zich heeft, hebben jullie ze al live gezien?
Ja, we proberen zoveel mogelijk bands live gezien te hebben om dat in te kunnen schatten.

Is er ook een volgorde in de programmering met bijvoorbeeld publiekstrekkers in het weekend?

We proberen elf dagen lang een zo divers mogelijk aanbod te creëren zodat we in theorie iedere avond een andere doelgroep zouden kunnen bereiken. We kijken natuurlijk ook wel dat op de donderdag, vrijdag en zaterdag er bands staan die een breed publiek trekken, die aansluiten bij een weekend beleving, een feestje kunnen maken. Die kunnen knallen.

Pure funk bij The Jig op Jazz in Duketown

De groove stopt nooit bij deze Mokumse band

De naam doet misschien anders vermoeden, maar op Jazz in Duketown waren ook genoeg genres buiten de jazz te beluisteren. Vaak met invloeden van die jazz, maar er was ook onvervalste funk vrijdagavond op De Parade bij The Jig. De groove start in het eerste nummer in en houdt niet op tot de band ruim anderhalf uur later van het podium stapt.

Het is een groove die doet denken aan bands als The Meters en The JB’s: swingende ritmes, geweldige bas- en gitaarsolo’s, omlijnd door de blazers en toetsen. The Jig begint instrumentaal, maar krijgt halverwege gezelschap van “special guest Mr. Ruben”, een zanger die vaker met de band heeft samengewerkt. Zijn scherpe stem vult de funk goed aan.

Deze diashow vereist JavaScript.

“Houden jullie van gitaarmuziek?” vraagt saxofonist Koen Schouten met Amsterdamse tongval aan het begin van het vierde nummer. Na instemmend gejuich van het publiek vervolgt hij: “Nou, dat komt goed uit, we hebben een specialist in gitaarmuziek, hij heeft zijn gitaar bij zich: Martijn Smit!” Deze beantwoordt zijn introductie met een funky gitaarlijntje. “Jezus wat goed,” reageert Schouten. “Dan heb ik nog een vraag voor jullie. Houden jullie van drums?” Enfin, zo wordt de hele 7-koppige band voorgesteld. Het laat heel goed zien hoe gelaagd de muziek van The Jig is. Elk instrument draagt bij aan de groove.

Een groove die het moeilijk maakt om stil te blijven staan, ook al is anderhalf uur lang om te dansen. De funk sleept je de avond wel door, de nacht in.

Foto’s: Ronald Rijken