Recensies | KLANKGAT

okt, 2020

Back to the 80’s met Dangerous Times for the Dead
Spandex strepenbroek, pinnenarmband om haren los en headbangen

De band Dangerous Times for the Dead (DT4TD) kan je kenmerken als eighties metal, oftewel New Wave Of Traditional Heavy Metal, afgeleid van de belangrijke stroming New Wave Of British Heavy Metal (N.W.O.T.H.M) waaruit bijvoorbeeld Iron Maiden is ontstaan en inmiddels uitgegroeid is tot een van de grootste metalbands op aarde en bepalend voor een hele nieuwe generatie metalbands.

Bijvoorbeeld Metallica heeft veel inspiratie opgedaan uit deze stroming en heeft meerdere bands gecoverd zoals Diamond Head en deze benoemd als inspirators.

DANGEROUS TIMES for the DEAD

Nu dan een soort van revival N.W.O.T.H.M. en brengt Dangerous Times for the Dead hun gelijknamige nieuwe single uit op 9 oktober j.l.. De band heeft al een viertal singles uitgebracht en alles is via de digitale streaming kanalen te luisteren. Maar hoe is deze nieuwe vijfde single?

Beginnend met een typische jaren tachtig gitaar riff gevolgd door de kenmerkende hoge gil van zanger Bjørn Ciggaar, dan een couplet met speedmetal invloeden waarbij de zang ietwat monotoon is, gevolgd door een catchy refrein waarbij Bjørn weer wat gevarieerder klinkt en alles direct bekend voorkomt.

Nu komt alles eigenlijk wel bekend voor bij DT4TD, alles komt regelrecht uit de jaren tachtig tenslotte. Geïnspireerd door de N.W.O.B.H.M stroom uit die tijd en het lijkt erop dat DT4TD regelrecht de ideeën bij bands als Tyson Dog, Samson, Gaskin en Def Leppard heeft gehaald.

De zang lijkt echt op een kruising tussen Paul Merrell van Jaguar en Alan Marsh van Tokyo Blade die twee belangrijke albums uitbrachten tijdens de N.W.O.B.H.M. periode. De productie is gedaan door Gerrit de bassist en hij is ook verantwoordlijk voor de cover art, waarbij de band als zombie jagers afgebeeld staat samen met de winnaar van een ludieke Instagram wedstrijd.

DT4TD is een echte do-it-ourself band en neemt zichzelf vooral niet al te serieus. Ze willen gewoon samen lekker headbangen met een biertje in de hand, wat helaas voorlopig niet zal lukken. Zodoende is het nog wachten hoe Dangerous Times For The Dead het live gaat brengen.

Bjørn Ciggaar zang

Dave Pilon gitaar

Gerrit Procée bas

Jeroen Vermeer drummer

Thijs Bouwman gitaar

Kortom, Dangerous Times for The Dead, niet origineel maar best lekker.

DANGEROUS TIMES for the DEAD:

Bjørn Ciggaar – Zang
Jeroen Vermeer – Drums (uit Rosmalen)
Dave Pilon – Gitaar
Thijs Bouwman – Gitaar
Gerrit Procée – Basgitaar

okt, 2020

Muziek van Aufglauft bezorgt veel dansplezier
Popronde Pre-party Den Bosch versterkt verlangen naar echte Popronde alleen maar meer

De band Aufglauft verzorgt vrijdag 9 oktober de tweede set van Popronde Pre-party Den Bosch in Willem Twee poppodium. Aufglauft is volgens eigen zeggen een instrumentale smeltkroes van improvisatie, interactie en dansplezier. Kortom, Party Jazz.

Popronde Pre-party Den Bosch

Tijdens de reguliere Popronde ontdek je vaak nieuw talent doordat je er misschien van tevoren iets over leest of wat van luistert. En het kan ook zo zijn dat je op de bonnefooi gewoon een kroeg binnen stapt en je laat verrassen door volstrekt onbekend talent die je hart verovert. Alles is anders in Corona tijd, waar ons nog volop in bevinden.

Deze preparty, een zoethouder en opwarmer voor de échte Popronde, die vooralsnog in het vroege voorjaar gepland staat, is bijvoorbeeld niet gratis. Niet dat dat erg is, want je betaalt een grijpstuiver, twaalf euro voor een tweepersoonsplek met tafeltje. En de drankjes, die je via Whatsapp of sms bestelt, worden bij je tafeltje gebracht. Vanavond staan er twee totaal verschillende acts op het podium van Willem Twee Poppodium, het electro duo met live drums Marth (zie recensie) en het vijfkoppige jazz/funk/balkanbeats ensemble Aufglauft.

Aufglauft

Na een korte ombouw pauze, want iedereen moet voor 22.00 uur weer buiten staan, is het de beurt aan het Twentse Aufglauft. Dit vijftal speelt instrumentale muziek met invloeden uit de jazz, funk en Balkan beats. Dat klinkt als een verrassende combinatie en dat is het ook. Opmerkelijk is, en dat heeft niks met de muziek te maken, dat de saxofonist het hele optreden een mondkapje aan zijn oor heeft hangen. Is het een statement? Een mode accessoire? Of is ie het gewoon vergeten af te doen? Maar je vergeet het al snel als je deze, waarschijnlijk goed geschoolde, muzikanten ziet spelen. Naast deze saxofonist zijn er nog twee gitaristen, een bassist en een drummer.

De nummers hebben exotische titels als: Tankstation, Het Verre Oosten en Kameleon. Misschien zou het wijs zijn om met deze universele muziek, instrumentaal verstaan we allemaal, bijvoorbeeld Engelse titels te kiezen, voor de fans over de grens. Er worden volop verschillende maatsoorten gebruikt en interessante breaks. Naast de saxofonist is de bassist een van de meest in het oog springende muzikanten op het podium, die met zijn verfijnde bass slapping techniek de funk sound geeft aan de muziek. Ze rijgen moeiteloos uiteenlopende muziekgenres aan elkaar. Het Verre Oosten gaat bijvoorbeeld van jazz naar reggae en via Balkan beats naar rock om vervolgens weer te eindigen in de Balkan.

Ook hier wordt publiekspartizanipatie verwacht door mee te klappen. Met frisse tegenzin wordt hier gehoor aan gegeven. Daarna wordt de Duitse drummer nog even in het zonnetje gezet en dan volgt er een heuse drumsolo, en ja hij kan er wat van, dat is duidelijk. Het zijn allemaal topmuzikanten en laten tegen het einde allemaal nog eens zien wat ze in huis hebben en halen alles uit de kast. Een soort van battle tussen saxofonist en gitarist waarbij ze om en om dezelfde melodie spelen, de bassist die zijn haar los gooit en er weer vrolijk op los slappt en dat alles op tegendraadse maatsoorten om vervolgens te eindigen in een soort Nirvana achtige feedback met gepiep en gekraak uit de speakers.

Het is moeilijk om te blijven zitten, want al die swingende muziek nodigt wel heel erg uit om te dansen. Hopelijk komen ze later nog eens terug in een vollere zaal zonder stoelen of tafels en dan gaat hier het dak eraf, dat weet ik zeker. Deze Popronde Preparty smaakt naar meer. Hopelijk begin volgend jaar meer muzikale verrassingen bij de, hopelijk iets genormaliseerde, echte Popronde.

Fotografie: Jane Duursma | imnotmadebyjane

Bandleden Aufglauft

Drummer: Kevin Wolf
Bassist: Joey Vos
Gitarist (met pet): Sietse Iedema
Gitarist: Maico Ordelmans
Saxofonist: Florian Stuivenberg

okt, 2020

Judy Blank maakt indruk met Morning Tapes Tour
Goed nieuws voor oude autobezitters want Morning Tapes staat op cassettebandjes

Judy Blank heeft er veel zin in. Weer optreden voor echt publiek is toch wat een performer het liefst doet. Hoewel nog erg jong heeft deze artiest met de prachtige stem al een reeks hoogtepunten op haar naam staan. De lijst van optredens op radio en TV, alle grote festivals in Nederland, maar ook in Amerika, wordt alleen maar indrukwekkender. En nu in The Blue Room Sessions in de Clubzaal van de Verkadefabriek.

Zo speelde ze met grootheden als Seasick Steve en The Woodbrothers. Haar tweede album Morning Sun nam ze op in de Southern Grand Studio in Nashville. De single Tangled Up In You, die ze vanavond ook voor ons vertolkt werd al ruim drie miljoen keer gestreamd….kortom er staat weer waar talent op ons podium.

Judy Blank

Het trio, naast Judy Blank (zang gitaar) bestaand uit Stefan Wolfs (gitaar, lapsteel) en Paul Bond (toetsen en dwarsfluit), zet origineel in met een geluidsband waarna Judy zichzelf overneemt. 1995 (haar geboortejaar) komt van het studioalbum Morning Sun. De tekst “maybe I’m too young to grow old with you” is best grappig als je bedenkt dat ze dit zingt naast haar partner Stefan Wolfs die de song op zijn Gibson zonder al te veel zorgen begeleidt.

Toetsenman Paul Bond is er voor de eerste keer bij. In de middag werd hij nog naarstig “ingewerkt” maar vanavond lijkt het gesneden koek en speelt en zingt hij geroutineerd mee.

Nashville

Tussendoor neemt Judy Blank ons uitvoerig mee door haar leven. Haar verblijf in Nashville*. Over de door haar zeer bewonderde Woodbrothers, waarna een mooie uitvoering volgt van de Woodbrothers cover van een Dylan song Buckets Of Rain. Bij het ingetogen Unbroken krijg ik even een Scandinavische openbaring, want mede door de intro van Bond op toetsen doet het me denken aan de soundtrack van The Bridge. Loepzuiver gezongen met Wolfs op de lapsteel.

Blank op de Gibson speelt Little Movies, een cover van Aaron Lee Tasjan, een lief en rustig liedje. Hierna volgt nog een solo van Judy Blank op piano waarbij ik het woord Inception noteerde. Later tijdens het tweede optreden doet ze dat nogmaals met het wonderschone Bigger en zingt dat de wereld toch iets groter schijnt te zijn dan aangenomen.

Tegen het einde van het eerste concert klinkt het vlotte Goldmine, met een Kinks-waardig intro, gevolgd door de door Radio 2 als Topsong uitgeroepen, Mary Jane.

Tweede set

Het tweede optreden wijkt qua liedjes uiteindelijk iets af van de eerste. Temeer daar ze het publiek en zichzelf ontroert met een song die ze schreef voor haar oma, die ze juist hier in de Verkadefabriek voor de laatste keer zag tijdens de film Kapsalon Romy waarvan Blank o.a. de titelsong speelt.

Mede door uitgebreid Google-werk kan ik niet anders dan concluderen dat deze artiest nu al een heel indrukwekkend oeuvre heeft opgebouwd en dat op 25-jarige leeftijd. Ook over beide heren, Wolfs en Bond niets dan lof voor hun uitstekende begeleiding. En voor wie nog een oude auto heeft…Judy Blank’s Morning Tapes staan op echte cassettebandjes….

*Hoe het haar verging op haar soloreis naar Nashville lees je in dit Trouw-artikel

Setlist o.a.: 1995, Tiger Eye Stone, I’m Out, Play Pretend, Buckets of Rain, Unbroken, Little Movies, Who’ve You Been Loving Lately, Fading Star, Riverbed, Tangled Up In You, Dinosaurs, Bigger, Oh Honey, Goldmine, Mary Jane.

Fotografie: Wies Luijtelaar

okt, 2020

Verrassende en rijkelijke variatie bij Marth
Popronde Preparty Den Bosch in Willem Twee Poppodium verdient groter publiek

Popronde Preparty Den Bosch presenteerde vrijdag 9 oktober het electro duo Marth en Aufglauft, een vijfkoppige jazz/funk/balkanbeat ensemble. Het optreden van deze bands in Willem Twee poppodium kan je beschouwen als een bemoedigende vertroosting voor het schrappen van de echte Popronde 2020.

Popronde Preparty in Willem Twee Poppodium

Vanavond staan er twee totaal verschillende acts op het podium van Willem Twee Poppodium, het electro duo met live drums Marth en het vijfkoppige jazz/funk/balkanbeat ensemble Aufglauft (zie recensie). Nu eerst het duo Marth.

Marth

Links op het podium staat multi-instrumentalist Sascha van Loenen achter een grote berg electronica die samen met Pascal Schouten, zijn super strakke drummer, een gevarieerde set ten gehore brengt. Er wordt instrumentaal begonnen, Sacha start de muziek in, draait aan wat knoppen en je hoort verschillende geluidjes. Ook de drummer heeft een extra drum computer tot zijn beschikking, waarmee hij diverse effecten toevoegt, hoor ik daar vogeltjes fluiten?

Sascha bespeelt vaak één van zijn grote liefdes, de trompet, waar hij op afgestudeerd is aan het conservatorium in Den Haag. Maar hij wisselt moeiteloos zijn trompet af met zijn gitaar en bas en speelt tussendoor nog verschillende riedeltjes op de toetsen. Ook gebruikt ie voor zijn gitaar een loop pedaal zodat het gitaardeuntje wat hij inspeelt door loopt als hij er dan met zijn bas overheen speelt. Erg knap gedaan.

Ze zijn dus met zijn tweeën, maar worden middels een groot scherm op de achtergrond vergezeld door diverse vocalisten. Marjolein Marzacu mag als eerste met No Man’s Land, gevolgd door goede vriend, zanger/rapper Isaac McCluskey in het aanstekelijke nummer Alt Control Delete. MC Fabian van de reggae band Roots Rising rapt er driftig op los in een lekker stevig, hip hop meets rock, nummer. Fabian mag zelfs twee keer virtueel act de présence geven.

Het is dat het publiek moet blijven zitten, anders zou er hier in de zaal volop gedanst worden. Maar vragen om mee te klappen op de snare tijdens een nummer, werkt toch niet echt met zo weinig publiek, dat ook nog eens zit. En Marth verdient zéker een groter publiek. Het zijn erg goede muzikanten, de nummers zijn gevarieerd en zitten goed in elkaar. Hopelijk kunnen we de volgende keer weer lekker dansen en zal ik misschien, je hoeft er niet eens om te vragen, meeklappen op de snare.

Fotografie: Jane Duursma | imnotmadebyjane
Screenshot Marjolein Marzacu: MARTH – No Mans Land (live @ Booster festival 2020)

okt, 2020

Conservatorium Talent Award 2020 via livestream
Zes veelbelovende conservatoriumstudenten strijden om felbegeerde jazz aanmoedigingsprijs

Conservatorium Talent Award 2020 is zoals alle andere evenementen in dit corona-jaar anders dan anders. Door de RIVM-maatregelen mag slechts een beperkt aantal mensen toegelaten worden, Maar geen nood, de Talent Award is ook via livestream te bekijken vanuit de Clubzaal in de Verkadefabriek.

Conservatorium Talent Award 2020 (#CTA2020)

Behalve de totaal andere setting onderscheidt deze 2020-editie zich op een andere, leukere, manier van alle vorige awards. Van de zes kandidaten studeert de helft af op zang. Dat zijn Tijn Heijblom, Marit van der Lei en Manon Nijenhuis. 50 procent kans dus dat een zanger/zangeres met de award aan de haal gaat.

Opkomst kandidaten

Tijn Heijblom – zang
Paul van de Calseijde – saxofoon
Marit van der Lei – zang
Gijs Idema – gitaar
Dani Brands – piano
Manon Nijenhuis – zang

Deze review vindt geheel plaats via de livestream van Conservatorium Talent Award 2020, thuis achter het beeldscherm.

Tijn Heijblom

Tijn Heijblom is 23 jaar en studeert studeert aan Fontys Hogeschool voor de Kunsten in Tilburg waar hij ook woont. Tijn schrijft graag eigen muziek en speelt daarnaast ook synthesizer. De zanger bijt het spits af van deze Conservatorium Talent Award 2020. Tijn zingt vijf nummers. Alle vijf eigen werk waaronder Last Appointment. Hij sluit af met Solitude. Na afloop volgt een kort interview met Hans Mantel, Daarin vertelt Tijn dat hij nu over zijn emoties durft te schrijven. Er zit geen vast patroon aan de manier hoe hij zijn songs schrijft. Hij noteert alles om het eventueel later te kunnen gebruiken. Zijn masters wil hij in Brussel voltooien.

Paul van de Calseijde

Paul van de Calseijde is 28 jaar en studeert Bachelor Jazz Saxophone aan Rotterdam Codarts University for the Arts. Hij woont in Utrecht. Paul is saxofonist bij de bands Trico, Filet au Fonque en Antares Flare. Voor deze Conservatorium Talent Award 2020 laat Paul zich begeleiden door APQ (Anna Tsombanis & Paul Van de Calseijde Quartet). Bijzonder is dat er een tweede tenorsaxofonist op het podium staat naast Paul die eveneens tenorsax speelt. In het korte interview met Hans Mantel legt Paul uit dat hij louter voor de sound heeft gekozen voor een tweede tenorsaxofoon. “Met zo’n sound zet je je handtekening,” merkt Hans Mantel op. Paul van de Calseijde brengt drie eigen nummers: Hush, Polder en Étude. Binnenkort verschijnt de nieuwe EP op Spotify.

Marit van der Lei

Marit van der Lei is 25 jaar en volgt nu een masteropleiding aan het Koninklijk Conservatorium van Den Haag. Marit is het meest geïnspireerd door de muziek van componist/trompettist Kenny Wheeler. Haar band de Marit Van der Lei Nextet begeleidt haar bij deze Conservatorium Talent Award 2020. Marit doet momenteel onderzoek naar de combinatie zang en blazers. Die interesse komt waarschijnlijk omdat zij al op haar veertiende in Big Bands heeft gezongen. Marit brengt vier nummers, allemaal eigen werk; I Will Never Go To The Sea, See, Start The End, Eh en Eventually I Will. Het eerste nummer zingt Marit zonder enige begeleiding. Met een vette galm op haar microfoon, dat weer wel.

Gijs Idema

Gijs Idema is 24 jaar en studeert gitaar aan het Conservatorium van Amsterdam. Gijs speelt vier nummers en begint met Shorts In The City, een ode aan de zomer. Het is eigen werk dat hij onlangs afmaakte. Het tweede nummer heet Mikado, naar het spel van de vallende stokjes. Daarna volgt Bro, Bro, Bro, geïnspireerd door Jakob Bro.
Zijn grote voorbeeld is bluesrock gitarist Jimi Hendrix, maar toch koos Gijs voor jazz na het horen van gitaargiganten zoals Wes Montgomery. Gijs komt met min of meer uitgeschreven versies waarop zijn bandleden hun interpretatie kunnen spuien. Met het Gijs Idema Trio bracht hij in 2018 het album Squares uit. Binnenkort komt er een nieuw album uit, Modus geheten. Volgens Gijs is ‘jazz eigenlijk de enige muziek die alle soorten genres is, mét improvisatie‘.

Dani Brands

Dani Brands is 29 jaar en studeert piano aan ArtEZ Hogeschool Zwolle. Dani is door zijn moeder beïnvloed die veel Cubaanse muziek draaide in zijn jeugd. Dani heeft niet zozeer piano idolen, hij zoekt het meer in de nummers die ze hebben geschreven en richt zich met zijn Latin band vooral op de Cubaanse ritmes en arrangementen.
In de jaren ’70 kwamen veel Cubaanse en Puerto Ricaanse muzikanten naar New York, waaruit de mengvorm salsa uit voortkwam. En nu, door Dani Brands, is er Latin uit Zwolle. Hij is de enige van zijn school die het genre speelt. Dani en zijn bandleden spelen vier nummers waarvan drie eigen werk. Spijtig dat er vanwege de RIVM-maatregelen niet gedanst mag worden, want het is werkelijk heel aanstekelijke muziek.

Manon Nijenhuis

Manon Nijenhuis is 22 jaar en studeert zang aan HKU Utrechts Conservatorium. Esperanza Spalding is één van Manons grote voorbeelden. Toch hoor je ook flarden van Joni Mitchell in haar werk. Manon zingt vier nummers van de EP Flowerpicking: Flowerpicking, Oenothera, Inside Outside en Take All.
Oenothera gaat over een bijzondere jeugdherinnering. Met haar oudtante ging ze naar een grote tuin vol bloemen. Het schemerde al en de meeste bloemen sloten zich, behalve de nachtbloem Oenothera die pas als het donker is, open gaat. Manon bezint zich welke kant ze op wil gaan. Improvisatie of toch popmuziek? Echter wel met onverwachte wendingen.

De prijzen van Conservatorium Talent Award 2020 zijn:

- Compositieprijs ter waarde van 1000 euro voor het nummer Mikado van Gijs Idema
- Eervolle vermelding van zangeres Marit van der Lei die volgend jaar gaat optreden bij Jazz in Duketown 2021
- Conservatorium Talent Award 2020 ter waarde van 5000 euro voor gitarist Gijs Idema

Screenshots: LIVE | Conservatorium Talent Award 2020 | Dagprogramma

De jury bestaat uit Aad van Nieuwkerk (VPRO), Rob Horsting (componist/arrangeur), Frank Bolder (music program manager bij LantarenVenster Rotterdam), Mischa Andriessen (journalist), Kim Hoorweg (vocaliste).
De jury let op instrument- en zangbeheersing, samenspel, compositie, onderscheidend vermogen (durf, out of the box) en performance.

Na elk optreden worden de kandidaten kort geïnterviewd door radiopresentator Hans Mantel. Hans Mantel presenteert elke zondagavond van 21.00u tot 22.00u ‘Deep Jazz’ op Sublime, met de beste jazzplaten uit heden en verleden.

sep, 2020

Intiem dubbelconcert veelzijdige Marcel de Groot
Aan het eind van het asfalt staat de enige vrouw die zeggen mag…waar bleef je nou?

Marcel de Groot heeft sinds 1991 zijn sporen als artiest ruimschoots verdiend, zowel solo of met diverse grootheden uit de Nederlandse muziek- en theaterwereld en eveneens als voice-over. Hij speelt solo in een uitverkochte eerste sessie van 22 september. De belangstelling was groot, al betekent het voor onze locatie slechts 40 gasten per optreden.

Marcel de Groot

Marcel de Groot speelt vanavond eigen composities al dan niet ontstaan uit eerdere samenwerking met bevriende artiesten. Hij belooft binnenkort nog eens terug te komen met zijn laatste project, een country & western band, The Dashboard Danglers.

Tussen nummers als Paradijs, Van A naar B en De Kater door vertelt hij over zijn jeugd op de Veluwe waar hij zich senang voelde en in het zomerhuis van zijn oma de balans opmaakte. Hij ging er uiteindelijk ook wonen. In De Vloedlijn van het leven mijmert hij verder, gevolgd door Een Heel Mooi Litteken, een liefdevolle herinnering aan wat ooit was.

Heb Jij Dat Ook, werd een grote hit en is geschreven tijdens een bootcamp voor song writing, waar hij de Belgische Bart Herman, “een cowboy met puntlaarzen en zo’n gesp” ontmoette en met wie hij meteen een klik had.

Hoe heet Het Ook Alweer wordt ingeleid met een verhaal over de samenwerking met vader Boudewijn de Groot die na de Lennaert Nijgh periode alles zelf moest schrijven. Gevolgd door een nostalgisch lied over het Leven: We Komen En We Gaan. Rob Chrispijn schreef de tekst. De muziek is van Marcel zelf. Zijn allereerste single in 1992 was overigens met Stef Bos die de tekst schreef van Mijn Vrienden En Ik.

Dan haalt Marcel de Groot herinneringen op aan de grote Maarten van Roozendaal, met wie hij het na hun eerste ontmoeting meteen goed kon vinden. Het waren de meest intense jaren uit De Groots carrière. Samen met Stef Bos en Egon Kracht waren ze trots op de dingen die ze maakten.

Na de dood van Van Roozendaal mailde Stef Bos een lange tekst over Van Roozendaal. Of Marcel er qua muziek maar iets ‘Dylanachtigs” van wilde maken. Dit resulteerde na 3 kwartier in het indrukwekkende Woordenman, met een aantal veelzeggende typeringen over de veel te vroeg overleden Van Roozendaal; “als een dieseltrein van woorden zonder einde of begin”. Woordenman werd in 2018 genomineerd voor de Annie M.G. Schmidtprijs.

Marcel de Groot eindigt met Christoffel van het album Het Wilde Westen (2008) met Van Rozendaal en Kracht, vanavond uitgevoerd op die prachtig klinkende twaalfsnarige gitaar en vol van fraaie tekstregels als “Aan het eind van het asfalt staat de enige vrouw die zeggen mag…waar bleef je nou?”

Het was een intiem optreden, mooie stem, prima begeleid en met, na afloop, veel complimenten.

Fotografie Marcel de Groot in The Blue Room Seessions is van Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

sep, 2020

Dixie Rose verrast met indrukwekkend concert
Belgische band beheerst country, rootsy pop, Americana en blues tot in de fijnste haarvaten

De Belgische band Dixie Rose is (nog) niet zo bekend hier in den lande dus dat is altijd spannend. Maar tijdens de soundcheck blijkt al snel dat The Blue Room Sessions een zestal fantastisch spelende muzikanten op het podium heeft staan. Daarnaast zijn ze ook nog eens aardig en ongedwongen. Alle ingrediënten voor een goed concert.

Dixie Rose

Dixie Rose bestaat uit zangeres Anniek Raedschelders, gitarist en geliefde Dag Luyten, Kevin Bloemen op gitaar, Toon Meuris op toetsen en accordeon, Nico Camps (drums) en Rico Hagemeijer (bassist). De verrassend goed zingende Raedschelders vertelt tussendoor over de achtergrond van de nummers die veelal zijn geschreven samen met Luyten. Een beetje googlen leert dat Anniek in het dagelijks leven ook nog grafisch ontwerper is.

Dixie Rose start met Small Town, refererend aan woonplaats Bree in Belgisch Limburg, gevolgd door Mr. Morgan, met mooi pianospel van Meuris. Good Man’s Misses heeft wat weg van Wayfaring Stranger. Opvallend goed hierbij klinkt de Bo-El gitaar van Bloemen, die naar eigen zeggen een metal-achtergrond heeft.
Aunt Mary Lou wordt weer ingeleid door een waargebeurd verhaal van Raedschelders’ tante die na haar vlucht naar Amsterdam via allerlei obstakels toch nog goed terecht kwam. Don’t you worry Babe, ontstond naar aanleiding van de scheiding van de vader van haar destijds driejarige dochter. Mooi nummer met op alle fronten weer prima begeleiding van band.

Het duo schreef onlangs een song voor een collega. ‘Eigenlijk mag het niet’ maar wij hebben vanavond de primeur van hun éigen versie van Country Soul. Het klinkt veelbelovend. Dus ook zelf blijven spelen als je het mij vraagt, Dan een sereen nummer Once More, hun allereerste, met Raedschelders geconcentreerd spelend op een klein geel ‘pianootje’. Je kunt een speld horen vallen. Na de ingetogen ballad Lonely gaat de band over op twee fantastisch uitgevoerde covers; Flying Blind van Ilse de Lange en Why Not Me van The Judds. Mooi tweestemmig gezongen met Kevin Bloemen.

Dat de moeder van Raedschelders ongeschonden uit een Corona coma kwam mag een wonder heten. Deze emotionele tijd is gelukkig achter de rug en resulteerde in een ontroerende song For Mom, die door Anniek, gezeten op de kruk, wordt gezongen en die enkele van onze gasten, hoorde ik achteraf, tot tranen toe roert.

Dan wordt Ad van der Laan tijdelijk geïntroduceerd als zevende Dixie Rose bandlid. Hij bespeelt zeer verdienstelijk de dobro tijdens Wild Heart. We krijgen hierna nóg een primeur met het aanstekelijk klinkende Eyes Of Mary Jane, waarbij Monique en ik gelijktijdig een ‘Bad Moon Rising openbaring” krijgen. Na Wading The Water, met Meuris indrukwekkend op de accordeon, mag het publiek meezingen met Ladida, wat nog resteert uit het repertoire van het zojuist gestopte akoestische duo Dag Anniek.

Na een enthousiast applaus volgt de toegift die nog lang naklinkt ….Let The Music Play. En dat deden ze. En dát nog wel twee keer, want een half uurtje later begint de band weer energiek en even enthousiast aan het tweede optreden. Hulde.

Ik citeer Ad van der Laan na afloop … Het viel me 300% mee, wat een band!!

Foto’s van Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

Setlist: Small Town, Good Man’s Misses, Aunt MaryLou, Don’t you worry Babe, Country Soul , Once More, Lonely, Flying Blind, Why Not Me, For Mom, Wild Heart, Eyes Of Mary Jane, Wading The Water, Ladida, Let The Music Play

sep, 2020

Bossche Zomer nodigt uit tot luisteren op onverwachte plekken.
Twee verschillende trio's op twee verschillende locaties

De Bossche Zomer van 2020 is bij lange na niet de Bossche zomer zoals ik die mij herinner. Toegegeven, door zomervakanties elders is het voor mij lang geleden dat ik een Bossche zomer meemaakte. Die lange, landerige, saaie Bossche zomers die bestonden uit bij de Zuiderplas hangen, jointjes roken en in de Boulevard drinken. Die zomers die eeuwig duurden en waar pas weer met de komst van de Parade (of Boulevard of Broken Dreams) wat leven in de brouwerij kwam. Tot die tijd was er nauwelijks iets te doen in de stad.

De Bossche Zomer en Jack Poels

Ik maak me sterk dat die zomers tot het verleden behoren. Want waar door afstandsmaatregelen kaalslag dreigde, zette Den Bosch de tegenaanval in. Want de hele zomer lang ontpopten zich, onder de vlag van de Bossche Zomer, in de stad plekken, waar mensen weer mensen konden ontmoeten, en waar weer cultuur en muziek te genieten viel.

Zo stond zanger en componist van de Limburgse band Rowwen Hèze, Jack Poels, onder auspiciën van de Willem Twee, geprogrammeerd in de Citadel. Naar aanleiding van zijn soloplaat ‘Blauwe Vear’ maakt hij een tour door Nederland, en op een mooie zomeravond streek hij neer in Den Bosch.

Voorafgaand aan het concert werden we vergast op een samenspel van de zon en wolken, wat een prachtig visueel s opleverde. En de avond moest nog beginnen.
Jack Poels begeleidde zichzelf op gitaar, links van hem bespeelde Bart Jan Baartmans een keur aan snaarinstrumenten en aan de andere kant (we stootten elkaar even aan : Dat is toch… ? Ja toch ?) zat daar inderdaad Bossche coryfee, van Doe Maar-faam, Jan Hendriks.

Poels’ liedjes passen goed bij de sfeer van de avond : rustig, sfeervol, ingetogen. Misschien iets te ingetogen. Het was erg goed en mooi maar echt plakken wilde het ook niet. Elk nummer vertelde een persoonlijk verhaal maar ik werd niet meegenomen in het verhaal. Maar wat een plezier om naar te kijken en te luisteren.

Bossche Zomer – Citadel

Hoewel, Kermis In De Hel had voor mij wel herkenbaarheid. Het nummer gaat over een stapavond, over hoe de volgende kroeg de beste kroeg van de avond zal zijn. Ik zag mezelf weer door Oeteldonks straten gaan. Ook de Rowwen Hèze-klassieker ‘De Neus Omhoeg’ raakte de juiste snaar. Vrijwel iedereen zong ingetogen het refrein mee. Het werd een mooie zomeravond.

WAF

Ook WAF vond onder de Bossche Zomer-vlag een plek om op te treden. In Den Bosch wel te verstaan. In het Vughtse heeft dit trio al aan naamsbekendheid gewerkt, hoewel dat bijzaak was.
Hoofdzaak was, aan het begin van de corona crisis, het optreden voor mensen in instellingen die, wegens corona, de deur niet uit konden en geen bezoek konden ontvangen. WAF (Wido, Arno en Frank) heeft een aantal weken lang trouw opgetreden om deze mensen een hart onder de riem te steken en voor wat afleiding te zorgen.

Wat er wel voor gezorgd heeft dat ze een breed scala aan nummers hebben moeten leren. Gelukkig hebben ze uit de set, die ze in het Picknickpark spelen, de smartlappen geschrapt. Hoewel Nico Haaks ’Foxy Foxtrot’ een heel eind in de buurt komt… Maar na een middagje zon, luieren, luisteren, eten en drinken op het picknickkleed wordt die meligheid wel gewaardeerd.

WAF bestaat naar eigen zeggen uit ‘twaalf snaren en een loodgietersinstallatie’. Die twaalf snaren liggen voor de hand, de loodgietersinstallatie vertegenwoordigt een altsax, wiens donkere bruine geluid de nummers van mooie donkere accenten voorziet. Alles wordt met veel plezier gespeeld en gezongen en geblazen, waarbij de stemmen elkaar erg goed aanvullen. Ondanks ‘klachten’ van zichzelf, als zouden ze te weinig gerepeteerd hebben, was daar weinig van te merken.

Laten we hopen op nog een mooie, lange nazomer, waarbij we zo nog wat concerten in de buitenlucht kunnen meemaken.

Fotografie Jack Poels – blauwe vear bij de citadel door Francé van der Pol

aug, 2020

Openlucht optreden Born Stuyven boeit vanaf begin
Aandachtig publiek laaft zich aan akoestische muziek op een zwoele Bossche Zomeravond in Picknickpark Zuid

De setting is perfect en de omstandigheden waar hij in komt te spelen, vindt Bosschenaar Born Stuyven ideaal. Een deel van het Zuiderpark is vanwege De Bossche Zomer omgedoopt tot Picknickpark Zuid. Een plek om lekker te genieten op een warme en daardoor zwoele zomeravond. Op deze zaterdagavond van 8 augustus treedt Born Stuyven, frontman van Thunderin’ Hearts, op. Born speelt zonder de band en begeleidt zichzelf op een akoestische gitaar.

Born Stuyven

Voor aanvang vertelt Born dat hij er geen echt concert van wil maken. ‘Het moet gewoon een gezellige muzieksessie worden van eigen liedjes en wat covers, hier op de leukste plek van De Bossche Zomer’. En zo gaat het dan ook. Born moedigt mensen aan om gewoon met elkaar te blijven praten, lekker wat te drinken. Hij wil er overduidelijk geen luisterconcert van maken.

Het eerste nummer heet Halleluja, een eigen nummer en niet een cover van het beroemde lied van Leonard Cohen. Het tweede lied Needless to say uit 2005 is een mooie ballad en Borns stem komt op dreef. Het derde nummer, een slaapliedje, heeft Born 19 jaar geleden voor zijn oudste zoon – die nu 19 is – geschreven. Het werkte en zo bleef Born het liedje ook voor zijn andere kinderen zingen.

Naast een goede performer is Born Stuyven zeer onderhoudend, een echte causeur. Zelf vindt-ie dat-ie teveel praat. Gezien de reacties uit het publiek valt dat reuze mee. Het vierde nummer heet Dive en gaat over het koesteren van een hele lange relatie, waarin je moet blijven investeren. Intussen valt het op dat er weinig wordt gepraat. De zogenaamde ‘Dutch Disease’ – het irritant, hard praten tijdens een concert – blijft weg. Born maakt er een opmerking over. “Wat zijn jullie stil, dank jullie wel” en gaat verder met Hang on to the Dream en een cover van Sweet Dreams (Are Made Of This) van The Eurthmics. Hierna een zeer overtuigende cover van Paper and Fire van John Mellencamp.

Dan een nummer die over de huidige president van Amerika gaat, Donald J. getiteld. De teksten zijn door een Amerikaanse vriendin geschreven en Born zette die lyrics om in een lied. Een zeer actueel lied in het licht van de komende verkiezingen in november en natuurlijk de huidige corona crisis en de aanpak daarvan in de U.S.A. Deze Trump-bashing situeert de maatschappelijke visie van deze Bossche zanger. Als laatste nummer van de eerste set, zingt Born een cover van Tougher than the rest van die andere Amerikaanse icoon, Bruce, The Boss, Springsteen.

De tweede set is geen herhaling van zetten. Born Stuyven komt nog sterker over en begint met een cover van Steve Earls Come Back Woody Guthrie. Earl smeekt Guthrie om terug te keren op aarde, het gaat niet goed met de wereld. De perfecte aansluiting is Don’t Think Twice van Bob Dylan. Born eert deze twee giganten uit de folk en country muziek. Als de begintonen van Brown Eyed Girl van Van – The Man – Morrison klinken, klinken enthousiaste reacties.

Na al deze covers sluit de zanger dit intieme optreden in de zwoele Bossche zomeravond af met het eigen nummer Still Here waarin hij op heel natuurlijke wijze een medley van You Can’t Always Get What You Want van The Stones en Take A Walk On The Wild Side van Lou Reed verweeft.

Het is inmiddels al donker geworden. In het Zuiderpark schijnen overal vrolijke lichtjes en is het zachte geroezemoes van parkbezoekers te horen. Met ‘Dit is het mensen’ sluit Born Stuyven deze zeer geslaagde akoestische set af.

aug, 2020

Nieuwe single van Niek Lathouwers heet Fenix
Vooral in deze moeilijke tijden moet je oog blijven houden voor de loop der dingen, voor de natuur en vogels

De nieuwe single van Niek Lathouwers is online en draagt de titel Fenix. De fenix of feniks in het Nederlands is een vogelachtig fabeldier uit de Griekse mythologie. Het is het dier dat uit zijn eigen as herrijst. Niek Lathouwers geeft met zijn nieuwe single daar zijn eigen draai aan, in deze tijden van corona.

Niek Lathouwers

Niek Lathouwers is een geboren Bosschenaar en woont nu in Utrecht. Hij studeerde aan het Koning Willem I College in Den Bosch richting Artiest. Aan de Hogeschool van de Kunsten in Utrecht studeerde hij af als docent Theatermaker. En als mentor van jonge dansers en muzikanten staat hij bekend. Niek werkt regelmatig samen met Dukebox, het productiehuis voor urban & hiphop in Den Bosch.
Ter gelegenheid van het vijftienjarig jubileum van de Verkadefabriek in oktober 2019 kwam Dukebox aan met de dansvoorstelling wYzer die onder auspiciën stond van Niek Lathouwers. Niek wilde in die voorstelling het thema de dilemma’s waarin millennials verkeren, naar voren brengen.

Fenix

Niek Lathouwers balanceert in zijn werk tussen poëzie, spoken word, rap en zang. Hij past deze verschillende disciplines soms toe in één nummer en die nummers op hun beurt kunnen variëren van jazz, funk, pop of regelrechte urban hip hop. In zijn nieuwe single Fenix houdt Niek het op rap. Fenix is echter geen hip hop nummer. Het zweeft tussen pop en funky jazz. De intro is lekker catchy vooral als de beat invalt en het funky gitaarwerk je verder meeneemt. Een goede en korte intro is het halve werk. Daarna troont Niek je mee in zijn verhaal over vogels, de natuur en de fenix die herrijst.

Niek kwam zelf aan met een toelichting over de inhoud van zijn nieuwe single:
‘Biggie Smalls kon zich nooit voorstellen dat hij ooit over vogels zou rappen. Ik wel, want de natuur kan prachtig zijn. Zeker in deze klotetijd moet je soms het mooie in de loop der dingen blijven zien. Daar gaat dit nummer over, je je aan de cirkel des levens kunnen onderwerpen’. Daar is geen speld tussen te krijgen. Luister zelf maar.

Musici Fenix: Sebastiaan Bax, piano partijen & andere invullingen, Danique Carmen Kivit en Luuk ten Hoor voor de (backing)vocals, en een geleende beat van Mischa Porte, die tijdens corona elke dag drumpatronen voor vrij gebruik online heeft gezet.

Over Niek Lathouwers:

Niek Lathouwers stond eerder met andere bands al op Oerol, Carré, De Parade, en speelde samen met Lebbis, George & Eran producties. Momenteel is hij bezig met nieuw solowerk, dat laveert tussen Bob Dylan, Jacques Brel, Mos Def.