soul | KLANKGAT

feb, 2019

Van rock, funk en blues maakt Sonny Ragg eigen toverdrank
Licht wisselvallig optreden in thuishaven Den Bosch

Sonny Ragg is duidelijk beïnvloed door muziek uit de 80’s en vooral door His Royal Badness. Op de setlist staan zo’n dertien à veertien nummers. Een flink aantal is goed, andere erg sterk maar sommige nummers hadden beter achter kunnen blijven in de repetitieruimte.

Fans
De toegang van het concert is gratis, een presentje van P79 aan de Bosschenaren, waarvoor lof. Toch is het niet tjokvol in de zaal op deze eerste zaterdag van februari. Dat verwacht je eigenlijk als een Bossche band zoals Sonny Ragg een thuisconcert weggeeft. Afijn, het wordt lekker druk en veel mensen kennen elkaar gezien de vele blije begroetingen en kusjes op de wangen. De echte fans van Sonny Ragg in P79 dragen een zwart T-shirt met het logo van de band. Frontman Sven Myren prijst hen daarvoor.

Na het korte welkomstwoord van Sven met de opmerking dat het lang geleden is dat Sonny Ragg in P79 heeft gespeeld, stoomt de band direct door naar You Give Me Something met meteen daarop Power To You en New Funk. Leadgitarist Jeroen Straatman (gitarist geweest bij die andere, fijne Bossche band Straight from the Fridge) laat dan zien wat hij allemaal vermag op de gitaar. In het laatste deel van de show laat hij nog meer zien.

Dan komen er nummers langs die minder goed zijn doordacht, minder goed uitgesponnen. Verder bijwerken en -schaven in de repetitieruimte is het advies aan Sonny Ragg. Turn The Love brengt gelukkig weer veel goeds, een nummer dat sterk doet denken aan Living Colour en Prince/TAFKAP uit de 90’s. Datzelfde bonkige ritme met stevig gitaarwerk en onderkoelde vocalen met flinke, grommende uithalen. Helaas komen er dan weer nummers die minder zijn in ritme, opbouw en melodie. Jammer. Songs met mogelijke potentie maar te vroeg naar buiten gebracht.

Met Not Your Medicine gaat het weer opwaarts en houdt Sonny Ragg de aandacht van het publiek tot het einde toe vast. Er wordt zelfs stevig gejived (jive dans) pal voor het podium. De andere muzikanten komen in dit laatste gedeelte ook wat meer voor het voetlicht. Jeroen Straatman geeft een paar indrukwekkende solo’s weg, solo’s die je niet licht vergeet. Bij Get Up komt het publiek goed los en als daarna Free – ook op single uitgebracht – wordt ingezet, is de avond echt geslaagd. Met Got No Passes sluit Sonny Ragg het concert af.

Sonny Ragg maakt een wonderlijke mix van rock, funk en blues. Vaak werkt die toverdrank en is-ie aanstekelijk én dansbaar. De wat langzamere nummers komen minder goed uit de verf. Al met al een goed concert met nummers die nog een tijdje in je hoofd blijven hangen..

Bandleden Sonny Ragg
Jeroen Straatman – lead guitar
Sven Myren – guitar, vocals
Sjeng Muermans – keyboards
Bob Donkers – bass
Mark van Reusel – drums

nov, 2018

Heart and soul van Dana Fuchs rauw en zoet
Drumsolo en akoestische act stelen de show

De band van Dana Fuchs begint de avond met een stevige intro en zet daarmee de toon. Soul met een dikke rocklaag gaat het worden. Op de achtergrond van het podium verschijnt het silhouet van een rijzige vrouw met lang krullend haar en je voelt de spanning stijgen. Reikhalzend kijkt het publiek naar de vrouw die zich langzaam losmaakt van de donkere achtergrond.

De rauw-zoete stem van Dana Fuchs

Dana Fuchs loopt naar voren, stopt bij de microfoonstandaard, de spotlichten staan fel op haar gericht en zij begroet Den Bosch, de stad met voorop natuurlijk Willem Twee poppodium waar het allemaal voor haar is begonnen, iets dat deze artiest niet is vergeten. ‘It all started here’. De band rockt intussen gewoon door en Dana begint te zingen en ik vraag me meteen af waar ik zo’n soortgelijke stem eerder heb gehoord. Ik kom er maar niet op.
Na het eerste nummer vertelt Dan Fuchs wat haar de laatste tijd is overkomen. Dat zijn geen prettige berichten, want er zijn nogal wat familieleden gestorven. Dana lijkt me een sterke vrouw, maar het heeft haar duidelijk veel pijn gedaan. Ze roept iedereen in de zaal op om dierbaren die pas geleden zijn overleden te koesteren, hen te herdenken en bij zich te roepen. ‘Let them join in’.

Nog steeds kan ik maar niet achterhalen waar de stem van Dana Fuchs mij aan moet denken. Ook een vrouwelijke artiest, maar wie? Afijn, het is eigenlijke niet zo belangrijk want het is een lekkere soul show met veel rock. Niet van dat gelikte spul en zeker geen vertegenwoordiger van de Philly Sound. Dat was alleen maar zoet. Dana trakteert ons op een rauw-zoete maaltijd. Ze wordt ondersteund door het betere gitaar- en drumwerk van haar band. Gitarist Jon Diamond is de grote man achter Dana Fuchs. Hij schrijft alle teksten van haar nummers.

Drumsolo

Een hoogtepunt van de show is de drumsolo van Santo Rizzolo. Hij is de favoriet van Dana Fuchs en mag met een heuse drumsolo even alles naar zich toe trekken. Het is lang geleden dat ik een drumsolo live heb gezien. De spotlichten staan op Rizzolo gericht, mooi vlammend rood licht. De drumsolo is goed opgebouwd en het publiek reageert erg enthousiast. Dana komt naast Rizzolo staan en begint de beroemde woorden van Sympathy For The Devil van The Rolling Stones op te zeggen. Het publiek doet mee door ‘WHOO-HOO’ te roepen. Een hele goede act die terecht met veel applaus wordt beloond.

Akoestisch

Een tweede hoogtepunt van de show is de akoestische act van Jon Diamond en Dana Fuchs. Diamond begeleidt haar op akoestische gitaar en Dana zingt bloedstollend mooi. Zo komt haar stem volledig tot zijn recht, kaal en sober en weet ik eindelijk aan wie zij mij doet denken. Het is wijlen Janis Joplin die soul, blues, country en rock ook zo machtig mooi ineen kon smeden. Het blijft bij één akoestisch nummer. De voltallige band komt weer op het podium en de show vervolgt zijn weg.

Dana en haar band passen perfect in het Amerikaanse plaatje. Dat soort bands kunnen moeiteloos cross-overs maken binnen en tussen diverse genres. Dat heeft te maken dat zij daar van kinds af aan vertrouwd mee zijn. Het zijn hun roots. Dana Fuchs mixt er nog gospel bij, de basis van vele, zo niet alle, soul artiesten. De spirituele soul show nadert zijn einde, maar gelukkig scandeert het publiek luidkeels om een toegift die door Dana Fuchs en band van harte wordt ingewilligd.

Leden band
ON TOUR:
Dana Fuchs
Jon Diamond
Brian Gearty
Santo Rizzolo
Matt Wade
Steven Salcedo
Tyler Keneshero
Piero Perelli
Walter Latupeirissa
Nicola Venturini

jan, 2018

Complex presenteert live act Dr. Meaker: een soulvolle band die keiharde Drum & Bass speelt
Bij Dr. Meaker duurt een uur veel te kort

Complex zet zich al sinds 2015 in om DnB-minnend Den Bosch een event te geven om los op te kunnen gaan. Afgelopen zaterdag werd bewezen dat het goed gaat met hun quest: de grote zaal van de W2 werd tijdens Rauwkost het toneel van dikke, raggende beats en mensen die helemaal losgingen op de muziek.

Mr. Meaker

Een live Drum & Bass act is moeilijk te vinden in Nederland. De zoektocht van de organisator van Rauwkost, Noël Josemans, begon dan ook waar we allemaal beginnen als we iets willen weten: het internet.

Noël vertelt hoe dat ging: ‘Ik zocht op Reddit naar DnB bands, maar bijna alles was al gestorven, speelde alleen in Australië of kostte 10.000 euro. Uiteindelijk kwam ik bij Dr. Meaker uit, dat bleek nog te bestaan en is héél hot in Bristol. Ik trok de stoute schoenen aan, mailde ze zondag rond middernacht en een half uur later werd ik ineens gebeld door een Brits nummer: Clive Meaker himself. Hij was enorm vereerd door de uitnodiging, juist omdat er geen live DnB markt is in Nederland.’

Dr. Meaker beloofde meteen te komen spelen en Den Bosch werd de locatie van hun eerste gig in Nederland.

Het optreden
Al tijdens de soundcheck wordt duidelijk dat we gaan knallen vanavond. De losse componenten van de band klinken supergoed. Lekker beukende drums, de twee heren op de sax zijn enorm soulvol, Clive Meaker op keys en synth maakt er echte DnB van en de twee zangeressen hebben een loepzuiver stemgeluid dat de zaal moeiteloos vult.

De zangeressen hebben hun outfits op elkaar afgestemd, de een is helemaal in het wit, de ander in het zwart. Clive Meaker is het brein achter de band, letterlijk, hij produceert al hun platen. Op het podium laat hij zien dat ‘ie ook een aardige bar kan rappen. Hij heet de zaal welkom met een ‘Good Evening Den Bosj!’ in het bekende, typisch Britse accent.

Zodra het eerste nummer speelt, gaat iedereen die in de zaal is vooraan staan. Het begin is heel rustig met een klassieke piano en zang van ’the lady in white’. Al snel bouwt het nummer op tot een onvervalste DnB track. De band is goed op elkaar ingespeeld, het zijn echte performers die weten wat ze willen qua sound.

Het tweede nummer slaat meteen kei hard in, Clive rapt en keert daarna snel terug naar zijn keyboard en synth. Prachtige vocalen nemen het over. Bij deze song zijn de ska invloeden duidelijk te horen. Het dansen gaat bijna vanzelf.

De set verveelt geen minuut. Alles is in harmonie met elkaar en op elkaar ingespeeld. Ieder nummer is compleet anders, maar ze zijn allemaal even muzikaal. Dr. Meaker speelt een uur, maar dat had zeker twee keer zo lang mogen zijn.

Het is moeilijk om níét onder de indruk te zijn van Dr. Meaker. Het is alsof er een voltallige bigband voor je neus staat. Niets is minder waar. Deze zes op het podium hebben zeker soul, maar ze spelen knalharde drum ‘n’ bass.

Complex
Na Dr. Meaker gaat het ‘gewone’ programma van Complex verder. Zoals de eerdere edities belooft het weer een raggende Drum & Bass avond te worden. Vanavond staan Shapeless, Zazu en NCT op het podium. Na Dr. Meaker heeft iedereen de smaak goed te pakken. Kom maar op met die beukplaten!

Deze belofte wordt helemaal waargemaakt. Doordat de zaal niet afgeladen vol staat heeft iedereen genoeg ruimte om te dansen. Daar wordt dan ook volop gebruik van gemaakt. Als verrassing MC’t Dr. Robinson de acts aan elkaar. Iets voor vieren is de nacht – helaas – voorbij. Deze avond legt de lat hoog voor een eventuele volgende editie van het Rauwkost Festival.