afrobeat

aug, 2025

Banda Matatu en Ebou Gaye Mada ft. Abou Mbye
De gratis concerten van het eerste Boulevard-weekend staan in het teken van Wereldmuziek

De Rotterdamse formatie Banda Matatu speelt vrijdagavond en op zaterdagavond sluit Ebou Gaye Mada & Friends ft. Abou Mbye de dag in het onderdeel gratis concerten van Theaterfestival Boulevard op de Parade van Den Bosch. Twee bands met roots in Afrika.

Banda Matatu

Matatu is een woord voor openbaar vervoer in Oost-Afrika: “Als je er een mist, dan neem je de volgende…” ofwel sta relax in het leven. In de geest daarvan mixt de band vele stijlen zoals afrobeat, chakacha, afrojazz, reggae en ska. Chakacha is een soort buikdans.

Het tweede nummer is een ska met de mondharmonica in de hoofdrol. De Portugees Ricardo Silva geeft een fijne en krachtige solo weg. De mondharmonica is een ‘vergeten’ instrument geworden in de popmuziek, maar Ricardo geeft er een nieuwe dimensie aan. Het is sowieso opmerkelijk dat de mondharmonica in dit genre wordt gebruikt. Het geeft Banda Matatu een aparte plek in de Wereldmuziek.

De mensen kunnen ska erg waarderen en hier en daar wordt gedanst. Daarna zakt de set wat in want het ritme en de melodie van de volgende nummers zijn nogal mellow. Na de dynamische show van Convoi Exceptional van gisteravond ben ik wellicht wat vooringenomen. Het publiek reageert positief op de muziek.

Ebou Gaye Mada & Friends ft. Abou Mbye

Ebou Gaye Mada heeft zich gehuld in een prachtige groene outfit van Afrikaanse snit. Achter een rek waarin drie trommels zijn vastgezet heet hij het Bossche publiek welkom en over zijn schouders draagt hij een kleine trommel en geeft daar flinke roffels over.

Dan weet je meteen wat je te wachten staat. Hier staat een entertainer pur sang die je mee gaat nemen naar een avond vol diepe en opzwepende ritmes. High Life op zijn best. In zijn kielzog heeft hij de zanger Abou Mbye uitgenodigd. Diens zus, Fafa, zou ook meedoen, maar kon niet overkomen naar Nederland.

Net als zovele moderne Afrikaanse bands is er een stevige invloed vanuit het Westen zoals blues en pop. De nummers worden ook lekker lang uitgesponnen en Ebou Gaye Mada kan vertrouwen op zijn drie Friends. Het drietal op bas, gitaar en drums zijn uitstekende muzikanten en helemaal op elkaar ingespeeld. Aan het einde van de set worden ze uitgebreid voorgesteld door hun frontman.

Is Abou Mbye meer melodisch als zanger, Ebou zet zijn krachtige bariton meer in als ritmisch instrument en zweept het publiek graag op, dat daar gewillig in mee gaat. Door de nummers uit te spinnen worden ritmes langer vastgehouden wat de dansbaarheid alleen maar verhoogt.

Theaterfestival Boulevard — feest op het podium

Dat dansen bereikt zijn hoogtepunt bij het een-na-laatste nummer van een set van anderhalf uur. Op uitnodiging van Abou en Ebou klimmen de meest danslustigen met de minste schroom het podium op en is het feest eigenlijk helemaal compleet. En zo zou je dit concert absoluut kunnen noemen, een feest.

Banda Matatu

Ebou Gaye Mada

aug, 2024

Steffen Morrison Neerlands soul brother no. 1
Uitgebalanceerde en wervelende show met hoogtepunten en gloedvolle klassiekers

Theaterfestival Boulevard en Theater a/d Parade hebben een flinke pak muziek in hun programma staan met onder meer Steffen Morrison. Steffen is naar mijn weten al twee keer eerder uitgenodigd – in 2018 en 2021 – op dit festival. Een festival dat de afgelopen jaren wat ontheemd raakte, maar nu is teruggekeerd op de Parade in Den Bosch in de schaduw van de St. Janskathedraal.

Steffen Morrison

Steffen Morrison besteedt veel zorg aan présence in zowel muzikale als uiterlijke vorm. Sharp Dressed Man zong ZZ Top en zo is het maar net. Vanavond heeft hij een strak antracietgrijs pak aan waarbij de mouwen ontbreken. Hij draagt een fraaie geeloranje vilten hoed en zijn bril mag er ook zijn. De baard is keurig getrimd. Hij is een top showman én entertainer.

Dit wordt de vierde keer dat ik een concert van Steffen Morrison bijwoon en met alle respect naar de drie voorafgaande shows, deze laatste steekt er boven uit. Verslapte toen soms mijn aandacht, dit keer gebeurt dat totaal niet.

In deze laatste show is een dynamische balans gevonden. Minder soul ballads (gospel zo je wil) waarin hij veel van zijn levensvisies steekt, maar meer up tempo nummers met een stevige rock inslag. Daarin zingt ie natuurlijk ook wat hem beweegt en raakt maar je kan er wel op dansen.

Het publiek wordt na een tijdje dan ook door Steffen uitgenodigd om op te staan en te gaan dansen. Gelukkig maar, want tot mijn verbazing blijkt dit een zit-concert te zijn. Maar hoe kan je in vredesnaam blijven zitten op een soul show? Niet dus.

De inbreng van rock zit ‘m vooral in het gitaarspel. De vaste gitarist is er niet bij en de gitarist die er nu staat, speelt voor de eerste keer mee. Het is min of meer een try-out die naar mijn mening goed uitvalt. De gitarist wisselt snel van rock naar soul naar funk en andersom. Ook dat speelt mee dat ik dit concert het beste vind. De sound heeft aan stevigheid gewonnen.

Aan het eind van de show komt steevast de medley van grote hits zoals Hard To Handle (Otis Redding), Soul Man (Sam & Dave) en Sweet Soul Music (Arthur Conley). Het publiek gaat helemaal uit zijn dak, want wie kent die songs niet. Het is na deze medley nog niet meteen gedaan. Er volgen nog een paar nummers maar dan komt er een einde aan deze enerverende show.

Biki Baya

Theaterfestival Boulevard sluit elke dag met een gratis concert in het Torenpodium. Vrijdag 2 november is het aan de jonge honden van Biki Baya uit Amsterdam om met hun aanstekelijke mix van afrobeat, Balkan en rock het uitgaanspubliek te vermaken. Dat lukt vrij makkelijk want de nummers zijn zeer dansbaar en in een mum van tijd wordt er stevig gedanst op de gladde rubberen vloer van het podium.

Band
Josua Vroegop
Joris Ram
Hugo Lopez
Jaron De Wilde
Michiel Lugt

Soul grootheden als Otis Redding, James Brown, Marvin Gaye en Donny Hathaway zijn grote inspiraties achter de muziek van Steffen Morrison. Zijn nieuwste album Legacy, uitgebracht in 2024, markeert een nieuwe fase in zijn carrière, met persoonlijke inzichten en muzikale vernieuwing.

Steffen Morrison – Legacy (2024)

aug, 2019

Show Golden Dawn Arkestra is B-film uit Hollywood studio’s
Intergalactische danseressen en muzikanten spelen dansbare synthi-afrobeat

De opkomst van Golden Dawn Arkestra uit de VS is goed georchestreerd en toen de band (bijna) voltallig op het podium van de BLVRD-theatertent stond, wist ik waar ik dt soort type show eerder heb gezien. Bij die van Sun Ra Arkestra, de intergalactische jazzband van Sun Ra die ik verschillende keren op het North Sea Jazz festival zag. Al in de jaren ’70/’80 was dat.

En nu heeft de ‘zoon’ van Sun Ra zijn vader min of meer nagebootst. Of Zapot Mgwana de echte zoon is van Sun Ra durf ik niet te zeggen, maar een amusante kopie is Golden Dawn Arkestra zeker te noemen.

Zapot Mgwana

Golden Dawn Arkestra is de schepping van Zapot Mgwana. Hij heeft zijn vader [Herman Poole Blount aka Sun Ra, red.] nooit gekend, maar zijn moeder hield stug vol dat het Sun Ra zelf was. Mgwana liet zich door zijn (geestelijk) vader inspireren en vormde met een bonte groep muzikanten zijn eigen Arkestra. Een smeltkroes van afrobeat, funk, soul en rock ’n roll, met flamboyante kostuums en kosmische gogo-danseressen.

Scifi B-film uit de jaren ’50
Kleurrijk, bombastisch, ritmisch en aanstekelijk zijn wel de kenmerken die je aan Golden Dawn Arkestra mag geven. Je krijgt het gevoel dat je naar acteurs staat te kijken die zo uit een science fiction film uit de jaren ’50 van de vorige eeuw op het podium van de BLVRD-theatertent komen binnenlopen. Het is een B-film, dat dan weer wel maar die zijn achteraf vaak het leukste.

Concert Golden Dawn Arkestra

Voor een woensdagavond was het druk te noemen in de theatertent. Niet zo druk als afgelopen weekend bij CC Smugglers, maar dat is ook wel zo fijn. Er was genoeg ruimte voor het publiek om te dansen en dat kan je zeker bij deze pompeuze funky afrobeat band uit de VS. De lange intro met veel synthesizer beats, percussie, drums en sax was hypnotisch van opbouw.

Het was ook aangenaam dat de soundmixers het volume draaglijk hielden. Alleen de zangpartijen kwamen er niet goed vanaf, want het geluid van die microfoons stond dan weer te laag afgestemd (het is ook nooit goed, hè?).

De show werd regelmatig opgeleukt door echte gogo danseressen die leken te zijn weggelopen uit de vertellingen van Duizend-en-een-nacht. Er was ook een korte, free jazz hardbop moment van drie saxofonisten waarna de tent weer vrolijk werd meegenomen in het ritme van afrobeat, funk & soul. Golden Dawn Arkestra staat garant voor fijne feestavond.

Gastschrijver: Mathijs van Tongeren

okt, 2018

Popronde bij Van Aken: Starrlight & Mr. Weazley
'90s hiphop en afrobeat in sfeervolle setting

Starrlight en Mr. Weazley extra intiem
Waar mijn collega’s heel Den Bosch door zijn gestruind om de Popronde te verslaan ben ik, eigenlijk bij toeval, vooral bij Van Aken in het Werkwarenhuis blijven hangen. Dat beviel goed: de relaxte setting (een kleed in plaats van een verhoogd podium, geflankeerd door planten en onder een kroonluchter) maakte de optredens van Starrlight en Mr. Weazley extra intiem.

Starrlight

“De raarste plek waar ik ooit heb opgetreden,” zo omschreef Starrlight Van Aken zelfs. Het leek haar verder niet te deren, ze maakte van het gelijkvloerse podium gebruik om het publiek af en toe in te lopen en daar verder te rappen. Voor liefhebbers van hiphop uit de jaren ’90 is haar muziek een verademing in het door rap gedomineerde hiphoplandschap. Belangrijkste is dat ze ontzettend goed kan rappen, fel, op hoog tempo en met een licht Caribische invloed. Denk aan een vrouwelijke Busta Rhymes.

Voor de liefhebbers van het genre dus een heerlijke show, maar op de vroege avond waren zij in Van Aken toch in de minderheid. De meeste bezoekers leken er vooral voor de gezelligheid en uit nieuwsgierigheid te zijn, en voor hen is het optreden misschien toch wat te eentonig. Toch zijn juist deze bezoekers een interessante graadmeter: als er iets onverwachts gebeurt leven ze opeens op. Zoals bij het nummer Authentically Awesome, met een stevige gitaar in de beat, of Heartache, waar het tempo juist even omlaag gaat met een stemmig pianosample. Ik schaar mezelf toch meer onder de hiphopliefhebbers dan onder de “nieuwsgierigen”, maar ook ik vond dit twee hoogtepunten van de show. Met wat meer van dit soort onderscheidende nummers zou Starrlight een hele welkome aanvulling zijn op de Nederlandse hiphopscene. Raptechnisch kan ze zich in ieder geval al meten met de besten.

Mr. Weazley

Waar Starrlight nog een concert in huiskamersetting gaf, was Van Aken een paar uur later veranderd in een Cubaanse nachtclub. Goed, het was een stuk drukker, en later op de avond bovendien, maar die transformatie lag toch vooral aan Mr. Weazley. Het voelt bijna te cliché om de muziek als zonnig te omschrijven, maar goed, dat deed Mr. Weazley tijdens het optreden zelf ook. Dus: Mr. Weazley klinkt als een mozaïek van al het muzikale moois dat de zon ons geschonken heeft. Reggae, afrobeat, een beetje soul en meer invloeden van rond de evenaar. Het maakt een fantastisch dansbaar geheel.

Als bands als Jungly By Night en Altin Gün Nederland plat krijgen met hun verre-van-Nederlandse muziek, dan moet Mr. Weazley dat ook kunnen. De bandleden spelen je stuk voor stuk van je sokken, en het plezier spat er vanaf. Een betere afsluiting had de Popronde in Van Aken niet kunnen wensen: één groot feest, en dan moest de afterparty nog beginnen. Die overigens ook erg de moeite waard was. En zo kan je de hele avond op één plek blijven bij de Popronde zonder je een moment te vervelen. Dankzij Starrlight en Mr. Weazley.

Foto’s Starrlight door Jane Duursma, foto’s Mr. Weazley door Ronald Rijken

apr, 2018

Warme sound van Eddy & the Ethiopians
Record Store Day 2018

Record Store Day 2018 is de dag waar menig muziek- en vinylliefhebber reikhalzend naar uitkijkt. Veel releases komen op deze internationale feestdag van de platenzaak uit. Wat kleinschalig begon in 2008, groeide uit tot een wereldwijde feestdag, gevierd door zowel fans, artiesten alsmede de platenindustrie. In 2010 deed een aantal platenzaken in Nederland voor het eerst mee. Nu kent het feest een landelijke dekking. Record Store Day wordt op de derde zaterdag van april gehouden.

Den Bosch mag zich verheugen in drie heuse platenzaken; twee aan het Hinthamereinde – De Langspeelplaat en The Record Hustler – en één aan de Hinthamerstraat, Maestro’s Recordcafé. Deze zaak organiseert drie optredens op 21 april, de derde zaterdag van de maand. De optredens zijn van MOOON, Lukas Batteau en Eddy & the Ethiopians, drie bands die zeer verschillen in genre en stijl maar dat is wel zo leuk op deze Dag van de Platenzaak.

Eddy & the Ethiopians

Edward (Eddy) Capel is de sturende en stuwende kracht achter Eddy & the Ethiopians. De band maakt een mix van Ethiopische en West-Afrikaanse muziek, funk en hiphop grooves met jazzimprovisaties. En dat klopt helemaal ook als niet de gehele band komt opdagen. De nieuwe muzikant uit Eritrea meldde zich ziek. Hij speelt op een krar, een vijf- of zessnarige komvormige harp. Het is altijd het uitgangspunt van Edward Capel geweest om niet-Westerse instrumenten aan de band toe te voegen en zo de gewenste sound te bereiken.

De band is volledig op elkaar ingespeeld en als er dan wordt geïmproviseerd dan merk je dat niet eens, zo natuurlijk en professioneel klinkt het allemaal. Temeer omdat het een prachtige dag is in april met zomerse temperaturen, heeft het publiek wel zin in deze warme en aanstekelijke muziek. Met op sax Edward Capel, op percussie Kenrick Gunther, op keyboards Bart van Dongen, Laurence Bilger op dwarsfluit, John Maasakkers op drums en Jan Vanderlest op bass.

KLANKGAT: Vertel eens wat over dat nieuwe album waar je het tijdens het optreden over had?
Edward Capel: Eind vorig jaar stopten de gitarist en de Ethiopische muzikant die mesenko [een enkelsnarige gebogen luit, red.] speelt. Wij gingen op zoek naar nieuwe muzikanten en ik heb een jongen uit Eritrea gevonden die op een krar speelt. Met hem zijn we nu een heel nieuw repertoire aan het opbouwen en zijn we met Eddy & the Ethiopians een repertoire aan het spelen, geïnspireerd op Eritrese muziek. De band vindt het belangrijk om Westerse en niet-Westerse instrumenten met elkaar te combineren.

En dat nieuw repertoire komt dan op dat nieuwe album?
In januari hadden we het openingsconcert van de gemeente Eindhoven in het Muziekcentrum en toen was het ook de eerste keer dat we speelden met Bereket, die Eritrese muzikant, en dat is zo goed bevallen dat we toen besloten door te gaan in deze nieuwe setting om een geheel nieuw repertoire te maken.
We spelen al twee jaar hetzelfde en dat is wel aan verversing toe. In januari zijn we er al mee bezig en ik ben van plan om vóór de zomer een demo in de studio te maken van het nieuwe werk en dan kijken we of we voor het eind van het jaar een nieuwe plaat of cd hebben.

Schrijf jij de meeste nummers?
Ja, ik componeer het meeste. Ik vraag aan Bereket wel eens wat omdat de sound duidelijk een inspiratie moet hebben uit Eritrea en Ethiopië. Ik informeer bij hem met vragen als ‘Wat voor beats gebruiken jullie’? Of vraag ik hem iets te zingen en op krar te spelen en dat op te nemen zodat ik dat kan arrangeren en de band het vervolgens kan spelen. Op het nieuwe album zal op ongeveer een derde van de nummers gezongen worden. Vandaag spelen we voor de eerste keer het nieuwe materiaal om te kijken hoe dat valt met publiek erbij. En het is een mooie gelegenheid om dat nieuw werk uit het repetitiehok te trekken. Het is goed om het live uit te proberen. Je moet jezelf toch eens voor de leeuwen gooien, nietwaar?

Coverfoto: Edward Capel

Soundcloud
Facebook

apr, 2018

Funky jazz & afrobeat Groova Palooza
Een nummer loopt nooit zoals het de avond daarvoor klonk

Het is de vijfmansformatie Groova Palooza uit Utrecht die donderdagavond 5 april te gast is bij Muziek Op Donderdag dat onveranderlijk in de foyer van de Concertzaal plaatsvindt. Noël Josemans organiseert deze avonden die telkens weten te verrassen door de afwisselende programmering.

De ene keer is het een countryrock band, dan weer een melancholische singer songwriter of in het geval van Groova Palooza een regelrechte jazzy & funky band met Afrikaanse beats. Elke donderdag les je in de foyer van de Concertzaal je muzikale dorst met telkens andere drankjes.

De band zet meteen de toon voor de avond door met het nummer Black Cat/Piranha te openen. Het is een stevig funky-jazz nummer en door het gebruik van een Yamaha Motif X S8 keyboard door bandlid Roel Hazendonk doet Groova Palooza mij denken aan jazzmusicus George Duke. Duke speelt ook op een Yamaha Motif keyboard in de S-serie. Maar waar bij Duke de keyboard het centrale instrument vormt, zijn dat bij Groova Palooza toch echt meer de gitaren.

Een aantal nummers begint ook met een klassieke funky riff waar de liefhebber zo verzot op is. Gitarist Eric Brugmans gaat daar gelukkig kwistig mee om, geruggesteund door de onverbiddelijke baslijnen van Dennis Hemstra die op zijn beurt weer let op het ritme van drummer Eliando Hatumena die pas sinds kort lid is van de band. Percussionist Door Raeymaekers maakt de ritmische selectie compleet en heeft een groot aandeel in de afrosound van Groova Palooza.

Na het openingsnummer volgen Bridgeman en Perro Ferrero. Dat laatste nummer staat ook op hun Alpaca Party EP en heeft daar door het gebruik van saxofoon en ander koperwerk sterke muzikale connecties met de sound van de legendarische Fela Kuti, grondlegger van de afrobeat. Sax en koper zijn echter niet meegenomen voor dit optreden maar het nummer blijft desondanks recht overeind dankzij de drums en percussie.

Vocoder/talkbox

Groova Palooza - ©ronald_rijken — Groova Palooza in de foyer van Willem Twee concertzaal

Het vierde nummer van de setlist is de grootste verrassing van de avond. Het is een cover van de hit Can’t Hide Love van Earth, Wind & Fire die soul, funk, jazz- en discomuziek maakt met prominente rollen voor percussie, blazers, kalimba, bas en zang. Groova Palooza voegt daar een vocorder/talkbox aan toe in het enige nummer van hun optreden met Eric Brugmans als zanger. Door de vocorder/talkbox klinkt een stem metaalachtig.

Vooral in de jaren ’70 en ’80 werd flink gebruikgemaakt van deze synthesizer stemvervorming methode. Disco-funkband Zapp met More Bounce To The Ounce of zanger Peter Frampton met Show Me The Way werden er beroemd door. Eric Brugmans’ versie van Can’t Hide Love is in ieder geval een aansporing om thuis het origineel weer eens te draaien.

Jazz is improvisatie

Na deze weergaloze cover speelt de band onder meer Alpaca Party van de gelijknamige EP. De band sluit de eerste sessie af met een improvisatie waar Eric het voortouw neemt en de band leidt naar een ongelooflijk knap uitgevoerd muzikaal avontuur. De improv begint rustig – Eric heeft zin in een relaxed nummer – en bevat alle elementen die Groova Palooza, Groova Palooza maken met als hoogtepunt een waanzinnige solo van percussionist Door Raeynaekers.

KLANKGAT: Is jazz improvisatie?
Eric Brugmans: Ik weet dat mensen die meespelen, reageren op de dingen die ik speel. Ik ken Dennis al een paar jaar en weet dat als ik iets inzet dat hij ermee aan de slag gaat en daardoor weer met nieuwe ideeën komt.

De percussionist ging op een gegeven moment los.
Eric Brugmans: Dat is het mooie van improvisatie. Kijk, niemand weet in het begin waar het naar toe gaat. Het ligt ook een beetje aan de sfeer en ik had zin in een rustig nummer. Als je zoiets inzet, weet ik dat ik iedereen iets voorschotel en dan moet je zelf ook je oren openzetten en luisteren naar wat de rest gaat inbrengen. Ik hoor de solo van Door en geef hem alle ruimte om te spelen. Daar kwam iets super moois uit voort.

Improviseren jullie veel tijdens optredens?
Dennis Hemstra: Het mooie aan muziek is juist het improviseren. Muziek is eigenlijk een gesprek dat je met elkaar voert. Dus iemand zegt wat en je reageert erop, je luistert en geeft ruimte. Dat is één van de leukste dingen aan muziek. En eigenlijk loopt een nummer nooit zoals het een avond daarvoor klonk. Er is altijd veel ruimte voor improvisatie.

Na de pauze kwam de band er helaas niet aan toe om de geplande setlist volledig te spelen vanwege tijdsgebrek. Het jongste lid van de band, drummer Eliando, moest weg om de laatste trein naar Rotterdam te halen. Er werd besloten om alleen nog een kort stukje te spelen dat waarschijnlijk weer helemaal was geïmproviseerd.