Johnny Chestpain

Countryband Johnny Chestpain – Beautiful as a rose

Niet alleen tribute aan zangeres Whitney Rose maar ook loflied op live muziek

She looks like an angel, beautiful as a rose, zingt Johnny Chestpain in het refrein. Het nummer is zoals Johnny dat zelf omschrijft, een klein liedje over de schoonheid van live muziek. Iets wat we nu allen erg missen. En zeker ook over de Amerikaanse country zangeres Whitney Rose, een donkerharige Rose from Texas. Een ode aan het vrouwelijk schoon. Leve de romantiek, zo eigen aan country music.

Johnny Chestpain – Beautiful as a rose

Johnny Chestpain
Whitney Rose

Het lied Beautiful as a rose gaat over een zangeres uit Austin, Texas, die Johnny Chestpain, artiestennaam van Jared Kroese, in Tivoli, Vredenburg (Utrecht) twee jaar geleden zag spelen. Zij maakte een verpletterende indruk op Johnny. In de trein, terug naar huis, schreef hij het nummer. En nu is het eindelijk zover dat het wordt gepubliceerd, op Youtube en Spotify.

Het concert van Whitney Rose doet Johnny beseffen dat country muziek springlevend is. Hij komt als muzikant op een tweesprong terecht. Want Johnny Chestpain bestond twee jaar geleden nog niet, want Jared Kroese voerde toen als artiest de naam Papajahkur, van de gelijknamige reggaeband. De keuze is gemaakt, Jared koos country.

Beautiful as a rose begint ook zó klassiek met een tokkelende gitaar gevolgd door zang met een hele lichte snik. En als de lapsteel gitaar inzet, is het plaatje compleet. De schoonheid en de liefelijkheid van de Texaanse beauty worden bezongen en eindigt met ‘and her name is Whitney Rose’. Een klein lied, een niemendalletje van de leuke soort.

Soloproject en band

Johnny Chestpain
studio band

Johnny Chestpain is de nieuwe artiestennaam van het solo country project. Live wordt Johnny bijgestaan door Hendrik Kadmaerubun en Bas Kooiker, oud-bandleden van het opgeheven Papajahkur. Bij de studio versie van Beautiful as a rose spelen zowel Johnny, Hendrik, Bas maar ook Hugo den Hartog, een bekend Bossche muzikant en presentator van Bossche Band Battle. Het plan is om iedere maand een nieuw liedje uit te brengen.


Screenshot: Whitney Rose – Arizona

Atte Elias Kantonen

Studies in audio fabrics van Atte Elias Kantonen

Mysterieuze bleeps en visueel klinkende soundscapes prikkelen jouw tastzintuigen op zachte wijze

Transcendentale soundscapes en elektronische muziek? Ik had er niet zoveel mee tot ik gevraagd werd naar de recente releases Feeling The Spirit van The Transcendence Orchestra en Studies in audio fabrics van Atte Elias Kantonen te luisteren. Beide producties zijn mede tot stand gekomen in de Willem Twee studios die ondanks corona zeer productief zijn dit jaar. Lees bijvoorbeeld het artikel ‘Twee recente releases uit de Willem Twee studios‘.

Dit tweede artikel behandelt Studies in audio fabrics van Atte Elias Kantonen uit Finland. Kantonen is stagiair geweest bij Willem Twee studios. Het album is gemasterd door Tyler Deupree.

Atte Elias Kantonen

Atte Elias Kantonen
Atte Elias Kantonen

Studies in Audio Fabrics door Atte Elias Kantonen is een set van vijf tracks. Forms noemt Kantonen ze zelf en ze zijn gecomponeerd en opgenomen in Willem Twee studios. In die studios staat het vol analoge elektronica apparatuur uit de jaren ’60|’70|’80. Dát is de grote aantrekkingskracht van deze Bossche studios. Buitenlandse (elektronica) musici komen er als honingbijen op af. Atte was vorig jaar stagiaire, student in residence noemt Willem Twee zulke tijdelijke medewerkers. De release was 5 juni jongstleden en wordt uitgebracht door Granny Records.

Eén geheel

Atte Elias Kantonen
Studies in Audio Fabrics

Het heeft geen zin om de vijf Forms van Studies in audio fabrics stuk voor stuk te bespreken. Het werk vormt één geheel met korte stops als afscheiding. De Forms maken gebruik van een reeks uitzonderlijke instrumenten. Die bestaan uit een Serge-systeem, EMS VCS3 Putney, ARP 2500 & 2600, PPG 1020, Korg 770 en Roland Juno-60.

Het begint met knapperig klinkende bleeps gevolgd door zachte sonore klanken die door kenners als soundscapes worden geduid. Soundscapes betekenen vertaald geluidslandschappen en als je dát beeld vasthoudt dan wordt deze muziekstijl meer inzichtelijk. Je aanschouwt de muziek en in dit geval ervaar je de muziek met je tastzintuigen.

Atte Elias Kantonen studeert nog echt op wat analoge apparaten voor hem als musicus kunnen inhouden. Het wordt daarom des te spannender als hij is uitgestudeerd.


Foto’s: Facebook Atte Elias Kantonen
Het Griekse elektronische akoestische muzieklabel Granny Records brengt de elektrische muziek uit die Kantonen heeft gecomponeerd. Afgelopen herfst maakte hij de werken bij Willem Twee Studios in Den Bosch.  Luisteren kan via deze Bandcamp link.

The Transcendence Orchestra

The Transcendence Orchestra galmt in Bossche synagoge

Feeling The Spirit van Daniel Bean en Anthony Child vanuit Willem Twee studios en de Toonzaal

Transcendentale soundscapes en elektronische muziek? Ik had er niet zoveel mee tot ik gevraagd werd naar de recente releases Feeling The Spirit van The Transcendence Orchestra en Studies in audio fabrics van Atte Elias Kantonen te luisteren. Beide producties zijn tot stand gekomen in de Willem Twee studios die ondanks corona zeer productief zijn dit jaar. Lees bijvoorbeeld het artikel ‘Twee recente releases uit de Willem Twee studio’s‘.

Na een intensieve luistersessie was ik behoorlijk brainwashed, gehersenspoeld, maar dan op een prettige manier. Ik voelde me licht en vrij in mijn hoofd. Ik kon echter niet meteen aan schrijven beginnen. Het moest allemaal nog neerdalen. Even bezinken, al die tonen, bleeps, drones en soundscapes die The Transcendence Orchestra en Atte Elias Kantonen op soundcloud en bandcamp tot onze beschikking hebben gesteld.

Dit eerste artikel van die twee releases gaat over The Transcendence Orchestra met Daniel Bean en Anthony Child. Die laatste staat ook bekend als DJ Surgeon.

The Transcendence Orchestra

The Transcendence Orchestra
Anthony Child en Daniel Bean – The Transcendence Orchestra

Tijdens de opnames in de Willem Twee Studio’s in Den Bosch, liet The Transcendence Orchestra de muren van de Toonzaal galmen. Anthony Child en Daniel Bean wilden de echo’s in deze voormalige synagoge met een hoog plafond vastleggen. Eenmaal terug thuis begon het grote werk om de opnames vorm te geven. De mastering was in handen van Stephan Mathieu van Schwebung Mastering.

The Transcendence Orchestra
The Transcendence Orchestra

De track die er voor mij met kop en schouders bovenuit steekt is The golden jaws of the celestial vice. De titel maakt al nieuwsgierig: De gouden kaken van de hemelse zonde. Het klinkt als een Japans gedicht en is naast meditatief ook zeer filmisch bijvoorbeeld voor een Nordic Noir serie. Het nummer is prachtig opgebouwd en het had wat mij betreft langer mogen duren dan de 5.30 minuten. Geheel anders is het nummer The Goose and the wren  (De gans en het winterkoninkje). Dit sterk nummer doet mij denken aan de Boeddhistische gezangen van Tendaï monniken uit Japan die ik heel lang geleden ooit live heb mogen aanschouwen en -horen.  Prachtig was dat.

Dan het openingsnummer It’s better to experience things than to conquer them. Weer een sonoor geluid in het begin met een zweem van een sitar. alsof de dunste snaar van dat instrument door een briesje wordt gestreeld – u merkt het, in zit in hogere sferen. Het tweede nummer Hinge Caterpillar is een echte soundscape, ambient met aan het eind een licht jazzy touch.

Imagine a mountain named after a hospital en But said in my head, not out loud (comment made) staan als aparte nummers op kant B vermeld, maar vormen eigenlijk één geheel. Soundscape met vogelgeluiden. Of Anthony Child en Daniel Bean daadwerkelijk met een recorder het getwitter van vogels hebben opgenomen is mij onbekend.

The Transcendence Orchestra
The Transcendence Orchestra – ambient

De nummers Nothing is real (slight return) op kant C en Nothing is real  op kant D horen kennelijk bij elkaar alleen is de volgorde een beetje ongewoon. Het is ambient met een wat klassieke inslag door het gebruik van de Steinway piano van de Toonzaal. Nothing is real eindigt met een cryptische tekst van en door Doris Woo. De nummers Overview Effect en Humans as vessels for a suite of corporate dream delivery services maken het werk compleet.

Feeling The Spirit van The Transcendence Orchestra is een zeer toegankelijk werk, zeg maar electronica & ambient for beginners. Ik reken mij ook daartoe en vind deze release echt een aanrader voor hen die het genre ambient willen verkennen.


Coverfoto The Transcendence Orchestra van Helge Mundt
Vidya Gastaldon
L’ange de l’apocalypse (d’après Danby), 2012
Photo: Fabrice Gousset. Courtesy the Artist & Art : Concept, Paris, from the collection of Musée de L’abbaye Sainte-Croix.

The Transcendence Orchestra
Feeling The Spirit
Geschreven en geproduceerd door Anthony Child en Daniel Bean
Gemastered door Stephan Mathieu bij Schwebung Mastering, januari 2020
Gesneden door Andreas Kauffelt in Schnitstelle, Berlijn, februari 2020
Uitgebracht door Editions Mego op vinyl, cd en stream.

 

 

Socks;SportsSocks

People Get Around van Socks;SportsSocks

Kersverse en hardwerkende Indie-ambient-punk band brengt zowel tweede single als nieuwe videoclip uit

De release van de tweede single ‘People Get Around’ van Socks;SportsSocks kwam 5 juni uit samen met een gloednieuwe videoclip. Socks;SportsSocks is een kersverse zeskoppige Indie-ambient-punk band uit Rotterdam. De band werkt nu hard aan hun eerste EP ‘People singing about people’ die later dit jaar uitkomt. People get around beschrijft het burgerlijke bestaan als een onvermijdelijke ziekte. De band neemt die burgerlijkheid behoorlijk op de korrel.

Socks;SportsSocks

Socks;SportsSocks
Djurre van Dijck

Socks;SportsSocks is een nieuwe band uit Rotterdam. Wat heeft KLANKGAT in godsnaam met een Rotterdamse band, vraag je je af? Niets, ware het niet dat één van de bandleden Djurre van Dijck heet, zanger/frontman van de Bossche band Clint Eastbird. KLANKGAT had Djurre al een tijdje niet meer in beeld, nadat Clint Eastbird was opgeheven. En nu dan zelfs de tweede single mét videoclip. Rotjeknor, het kan verkeren.

People Get Around – single/clip

People Get Around
People Get Around met Alison Jutta

Op de clip verschijnt een nogal hybride personage, het blonde haar in een knot opgestoken. Het blijkt Alison Jutta te zijn. Eerst verschijnt de naam van de band Socks;SporteSocks en dan de titel van het nummer waar het allemaal om draait. De camera staat bijna de hele clip door op één standpunt, beetje op ooghoogte van Alison die rek- en strekoefeningen doet op het ritme van het nummer. De lyrics verschijnen onder in beeld, zodat je bij een derde keer afspelen, voluit mee kan zingen. De melodie ligt makkelijk in het gehoor en het ritme is basic. Je kan er echt een workout mee doen. Sterker nog: het is een workout song!

Socks;SportsSocks
Socks;SportsSocks – People Get Around

De beklemming en het lot van het burgerlijk bestaan lijken onafwendbaar. Voor iedereen. Behalve voor de zanger van Socks;SportsSocks die zichzelf als een soort redder ziet. ‘I was always the social one. You guys live on a different moon. I will wait for you.’ Ooit komen de anderen tot inkeer, suggereert-ie. Kortom, er gloort hoop. People Get Around zal het straks – in real live –  uitstekend doen. Een heuse meezinger.

De band werkte de single op afstand van elkaar af, zoals dat in deze tijden van corona het nieuwe normaal is geworden. De eerste single Afterparty leidde ertoe dat Socks;SportSocks in de selectie van Popronde 2020 werd opgenomen. Of de band tijdens Popronde ook in Den Bosch optreedt, is nog niet bekend.


Screenshot People get Around – Socks;SportsSocks (Viddy Clippy)
Foto’s: Facebook Socks;SportsSocks

jonny nash suzanne kraft

Twee recente releases uit de Willem Twee studio’s

Albums A Heart So White van Jonny Nash & Suzanne Kraft en Mycorrhiza van Andrea Taeggi

Uit de analoge koker van Willem Twee studio’s zijn recentelijk de releases van Jonny Nash & Suzanne Kraft én Andrea Taeggi gerold. Die releases zijn respectievelijk in mei en april uitgebracht. Nieuwe muziek, ik kan het niet genoeg zeggen, is zeker nu meer dan welkom. Jonny Nash & Suzanne Kraft brengen het album A Heart So White op het Melody as Truth label uit. Andrea Taeggi debuteert als solist met Mycorrhiza op het OOH-sounds label. Beide albums zijn ook op vinyl in beperkte oplage verkrijgbaar.

Jonny Nash en Suzanne Kraft

Willem Twee studio's
Jonny Nash & Suzanne Kraft

Drie jaar na hun debuutalbum Passive Aggressive brengen Jonny Nash en Suzanne Kraft de single Knife uit van het album A Heart So White. Op de ‘flipside’ van de single staat een exclusief digitaal bonusnummer, Processing The Negative, dat niet op het album staat.

Willem Twee studio's
A Heart So White
Willem Twee studio’s

De opname van A Heart So White  is een voortzetting hoe het debuutalbum tot stand is gekomen. Day betekent werken in een onbekende opnameomgeving met een beperkte set tools. Het doel is om de mogelijkheden te verkennen die binnen deze beperkingen liggen. Of om Nash en Kraft te citeren: “Deze apparaten zijn niet bedoeld om er muziek mee te maken.”

Het album is geschreven en opgenomen in Willem Twee Concertzaal c.q. Willem Twee studio’s. Terwijl Passive Agressive virtuele instrumenten en omgevingen verkende, verlegt A Heart So White de focus naar akoestische instrumentatie en daadwerkelijke ruimte, the real world.

Met behulp van het mechanische lade-orgel – mooi ingezet in het openingsnummer The Pearl en zeker ook bij Guilt Or Fear – van de Toonzaal, de Steinway-piano én de akoestiek van deze omgebouwde synagoge maken Jonny Nash en Suzanne Kraft er een gelijkmatige reeks composities. Het is een zeer contemplatief album geworden met zachte en ijle klanken, bijna donsachtig. Het nummer Knife is terecht als single naar voren geschoven. Knife belichaamt alles waar deze twee musici op dit moment voor staan.

Het album biedt troost, rust en dat is prijzenswaardig. Maar dat is niet genoeg. Het simpele en introverte karakter keert zich uiteindelijk tegen het album. A Heart So White ligt te makkelijk in het gehoor. Het is teveel Easy Karma.

Andrea Taeggi

Willem Twee studio's
Andrea Taeggi

De geluidsontdekkingsreiziger Andrea Taeggi is de helft van het duo Lumisokea. Lumisokea is een Belgisch-Italiaans duo, gevormd door Koenraad Ecker en Andrea Taeggi. Beiden wonen in Berlijn. Eerder werk van het duo staat op Eat Concrete, Alter en Opal Tapes. Taeggi debuteert op OOH-sounds met het nieuwe soloalbum Mycorrhiza, opgenomen in de analoge studio’s van Willem Twee studio’s hier in Den Bosch.

Quote: ‘Het debuut is een kristalheldere excursie naar een nieuwe vorm van ‘rituele computermuziek’, de gamelan van de toekomst’.

Willem twee studio's
Mycorrhiza

Magic mushrooms
Andrea Taeggi is gefascineerd door de samenwerking die er bestaat in het bos tussen planten en schimmels. Dat wordt een mycorrhiza, een samenlevingsvorm van schimmels en planten via de wortels genoemd. Je kan dus bijna stellen dat dit debuutalbum ontstaan is door paddestoelen, magic mushrooms.

Mycorrhiza

Mycorrhiza opent met het nummer Cuttleburrs, een licht hysterisch en repetitief werkje met vanaf het midden wat meer ritme & beats die net niet dansbaar zijn. Dat zou live misschien wel kunnen. Interessant. Het tweede nummer, Kodama, bevestigt de omschrijving gamelan van de toekomst het beste. Een erg sterk nummer, hypnotisch dwingend in ritme en mysterieus in opbouw en toon. Kan live een topper worden mits het erg lang wordt uitgesponnen.

Het titelnummer Mycorrhiza is één deconstructief nummer en eerlijk gezegd duurt het daarom wat te lang. Het vierde nummer Icaro is vol sjamanistische potentie en demonische beats, hardrock gamelan. Een zeer krachtig nummer en goed opgebouwd.
(Icaro betekent: Zuid-Amerikaans inheemse spreektaal voor magisch gezang. Tegenwoordig wordt deze term vaak gebruikt om de medicijnliederen te beschrijven die worden uitgevoerd tijdens plantaardige ceremonies.)

Willem Twee studio's
Andrea Taeggi

Oculus Cordis en Phantasmagoria zijn twee exempelen van de nieuwe elektronische muziek (Neue e-Welle). Niet alleen noise & bleeps plus wat zwaar vervormde soundscapes maar ook het filmisch karakter spelen een hoofdrol. Een sound die met wat beats zo maar kan uitmonden in dance.

Het debuutalbum Mycorrhiza mag als zeer geslaagd beschouwd worden en ik kijk uit naar een live optreden van Andrea Taeggi bij het FAQ festival of November Music. Als solist of in het duo Lumisokea, dat maakt mij eigenlijk niet zoveel uit. Ik heb wel trek in zo’n medicijnliedje.

Bandcamp – Mycorrhiza by Andrea Taeggi.


Screenshots YouTube:
Suzanne Kraft & Jonny Nash – Dekmantel Festival 2018

Driphead

De jeugd heeft de toekomst : Driphead levert nieuw werk af

Crossing Contacts soms wat eentonig maar met enkele uitschieters goed te pruimen

Beste lezer, het zijn barre tijden. Afhankelijk van je perspectief wel te verstaan. De gemiddelde mondkapjesfabrikant zal wellicht voordeel putten uit de huidige situatie, de gemiddelde concertganger daarentegen behelpt zich met streamingdingetjes en opnames van liveconcerten. Not quite the real thing. Een festivalloze zomer ligt in het verschiet, en of daarna een concert weer hetzelfde zal zijn is maar de vraag.

Driphead – Crossing Contacts

Driphead
Driphead

Maar er wordt nog steeds nieuwe muziek gemaakt, gelukkig. Muziek die je gewoon thuis kan luisteren. Zo staat er sinds eind maart nieuw werk van Driphead op Spotify.
De naam Driphead zal de meesten van jullie nog niks zeggen. Het is het alias van de zoon van de bassist van Irrelevator. En dat dat gezegde over die appel en stam nog steeds geldt, laat Driphead horen op Crossing Contacts.

Inmiddels het tweede album, na The Explicatory uit eind 2019, laat Crossing Contacts dertien nummers lang, horen wat de optelsom van dance, muzikaliteit en smaakvol gebruik van elektronica kan opleveren.

Laten we voorop stellen dat ik absoluut niet de ‘doelgroep’, het gewenste publiek voor Driphead ben. Daar ben ik wellicht te oud, en zeker muzikaal te anders geïnteresseerd voor. Ik zie liever een bandje met elkaar muziek maken dan dat ik een deejay zie optreden. Want, oh ja, dat is de soort muziek die Driphead maakt. Dansmuziek. En dan voornamelijk gebaseerd op drum ‘n’ bass.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Wat het dan toch leuk maakt om Crossing Contacts te beluisteren, is het plezier en de drive waarmee het gemaakt is. Toegegeven, de beat valt vaak in, juist op het moment dat je het verwacht, dus geen verrassingen daar. Maar de klanken die Driphead kiest om zijn nummers mee te bouwen vind ik vaak verrassend en origineel.

Nummers die naar mijn mening, er net iets boven uitsteken zijn Voltage Controlled en Ctrl c/v. Ook het intro van Cyber Bully is goed gevonden.

Nogmaals, ik ben zeker niet de doelgroep ; het is lastig voor een bakker om des slagers worst te beoordelen. Maar je hoeft geen beenhouwer te zijn om een worst lekker te vinden. Naar mijn idee is Driphead een erg muzikaal mannetje, en Crossing Contacts is goed te pruimen. Mocht je interesse hebben in elektronische dansmuziek, zet Crossing Contacts eens op. Ik ben benieuwd naar wat je er van vindt.


Screenshots Youtube Crossing Contacts (Full album) – By Driphead / Super soldier – Driphead [Official Audio]

Joost Ariëns

Joost Ariëns debuut album Start Nouveau

Observaties van een binnenblijver die stoïcijns is maar niet onverschillig en een date wil met een vrouwelijke goudmijn

Het debuutalbum Start Nouveau van zanger ex aequo kleinkunstenaar Joost Ariëns is in Art Nouveau of Jugendstil vormgegeven. Daar houdt elke overeenkomst met die laat negentiende-eeuwse zwierige stijl dan ook meteen op. Start Nouveau is een EP met teksten die alleen in het hedendaagse tijdsgewricht geschreven, gezongen en gepubliceerd kunnen worden. Soms hard maar altijd met compassie. We zijn allemaal maar mensen, nietwaar?

Joost Ariëns – Start Nouveau

Joost Ariëns
Joost Ariëns

Start Nouveau is een EP met vijf Nederlandstalige liedjes:

  • Zonovergoten is een ‘vrolijk zomerliedje’ waarin de ik-persoon binnen blijft ondanks het mooie weer. Hij beschrijft wat hij ziet zoals ‘Na een Tijdje is het IJsje van het Meisje weggelopen’ of ‘Eigen schuld Daar op het Asfalt waar-ie met zijn Lippen op Afknalt’. Observaties van een binnenblijver of balcony watcher.
  • Pik De ik-persoon bezweert een vrouw (een vriendin/kennis/zus?) om haar man/minnaar/partner te verlaten. Hij behandelt jou toch als een stuk vuil: ‘Zie je dan niet dat die Pik een lul is?’ en ‘Die man is een zak zonder kloten’. ‘Het is wachten op de dag dat hij jou dumpt’, luidt de waarschuwing. Joost gaat flink tekeer.
  • Het geluk Het gaat in dit lied niet om het geluk van de ik-persoon, maar voor iemand waar hij om geeft. ‘Ik wil je zorgen laten smelten, om ze daarna opnieuw te gieten in een gouden lach. Wat moet ik doen om het geluk weer in je ogen te kunnen zien?’ Oprecht lied vol medemenselijkheid.
  • Eerste date ‘Deed ik het maar op de Eerste date dan volgde er misschien een Tweede date’. De eeuwige vrijgezel op zoek naar een vrouwelijke goudmijn. Maar helaas, het komt nooit verder dan die eerste date. Een lied vol leuke woordvondsten.
  • Tilburg Joost Ariëns verhuisde naar Tilburg om daar op zijn kamertje liedjes te schrijven. In dit lied bezingt hij liefdevol over Tilburg, een stad ‘die stoffiger is dan de meeste’.  Maar er is iets gebeurd. ‘Tilburg, je bent mijn stad niet meer want je kan het niet winnen van een vrouw’. Joost is verliefd.
Joost Ariëns
Tilburg

De EP Start Nouveau geeft een goed zicht op het gevoelsleven van liedjesschrijver Joost Ariëns, althans dat hoop je. Nooit de auteur verwarren met de mens die daarachter schuil kan gaan. Het is een zeer geslaagd debuut met vijf opvallende en zeer eigenzinnige nummers, waardoor het album een hoog luisterplezier bereikt,

In 2018 won Joost de aanmoedigingsprijs op het Utrechts Kleinkunstfestival. Ook speelde hij al in het na-programma van onder meer Eva de Roovere en Gerard van Maasakkers. Daarvoor verdiende hij zijn sporen in de band De Eerste De Beste en was hij huismuzikant bij variété de Mus in Tilburg. In 2020 brengt hij zijn debuut EP ‘Start Nouveau’ uit.


START NOUVEAU

Spotify

Screenshots: Youtube Snelle – Scars (cover) en Joost Ariëns – Nooit een hit

Gastredacteur: Hildebrand Teunissen

Loose Sand

Loose Sand is een rustig nummer maar schijn bedriegt

Onderhuidse spanningen van Camilla Blue door verlatingsangsten, teveel informatie en constante stralingen

De nieuwe single Loose Sand van Camilla Blue eindigt met de frase ‘Living in a world made out of loose sand’.  Het is een wat zorgelijk eind, de inzicht dat je leeft op een planeet die op los zand is gebouwd.

Loose Sand – Camilla Blue

Loose Sand
Loose Sand videoclip

Enige dagen geleden kondigde KLANKGAT de nieuwe single Loose Sand van Joyce Deijnen, artiestennaam Camilla Blue, al aan. Vandaag, vrijdag 17 april, is het zover. Het nummer ontsproot aan het creatieve brein van de artieste tijdens een enorme paniekaanval op het strand van Bordeaux. Volgens Deijnen gaat het over verlatingsangst en dingen vast willen houden. Zand is hiervoor niet het meest geschikte materiaal.

Loose Sand
Camilla Blue

Echter, een rasartieste als Joyce Deijnen grijpt op zo’n moment van diepe stress haar kans om dit gevoel om te zetten in een mooi liedje. Want mooi is het, dit nummer wat toch enigszins anders klinkt dan haar vorige werk op het album Blue. Loose Sand is rustig, lief en ligt heel goed in het gehoor. De begeleiding verdient ook een enorm compliment. De slide gitaar klinkt weergaloos mooi en geeft een goed beeld van de stemming die eraan ten grondslag lag.

Omdat Joyce in mijn ogen altijd iets aandoenlijks en chaotisch over zich heeft ben ik in de tekst gedoken. En het klopt. Ze is bang voor structuur, noemt zich een “human trampoline”, heeft last van actuele zaken als teveel informatie en teveel straling. Maar omdat bij Joyce niet altijd alles over rozen gaat, is het juist daardoor een hele mooi single geworden met een prima tekst en uitstekend vertolkt. Waar leven in een wereld, gemaakt van los zand, al niet toe leidt…Loose Sand, misschien?


Camilla Blue is één van de geselecteerde toptalenten van Music Hub Brabant. Ze is doorgedrongen tot de halve finale van de Grote Prijs van Nederland, die vanwege de corona crisis is uitgesteld. In het najaar hervat ze de band tour met liveoptredens.

Foto: Wies Luijtelaar
Screenshots videoclip  Camilla Blue – Loose Sand | Official Music Video

Goldilocks

Wardrobe brengt track Goldilocks van album Jason uit

Antwerpse band maakt een hecht rock nummer met daarover heen een hele vette laag Belse noise

De single Goldilocks is een track van het album Jason dat in september uit zal komen.

Wardobe trad in mei 2019 op in de foyer van de Toonzaal bij Muziek Op Donderdag, hier in Den Bosch. Dat was een zeer verrassend optreden waar ik met plezier aan terug denk. De band heeft enige mutaties ondergaan. Zo is Dries Debie niet meer van de partij en hebben Sarah Pepels en Pieter van Buyten de rangen versterkt.

Goldilocks

Goldilocks
Screenshot – Goldilocks video Wardrobe

Goldilocks
Johan Verckist
Wat betekent Goldilocks? Het is de Engelse benaming voor boterbloem. Verder is het de naam van een sprookjesfiguur met lang blond haar, in het Nederlands Goudlokje geheten. Goudlokje is een meisje met haar zo helder als goud. Goudlokje is erg nieuwsgierig en ondeugend. Altijd op zoek naar een nieuw avontuur en ze komt vaak in de problemen.

Johan Verckist zingt ‘You bring it on yourself’ in het refrein van deze nieuwe single en daar maak ik uit dat het Goudlokje in dit nummer zichzelf in de nesten werkt. Door de noise zijn de lyrics niet echt goed te verstaan. Dat is niet zo erg, de beat doet veel goed.

Goldilocks begint meteen goed. Lekker pakkende intro met voldoende dark & noise waardoor dit rock nummer nooit poppy wordt. Het is een goed doortimmerde track. Kort, 2:47 minuten zoals ik ze graag heb en strak uitgevoerd tot op het eind. Een perfecte teaser of zo je wil een amuse die je doet uitkijken naar het hoofdgerecht, het album Jason dat in september zal verschijnen. Deo volente in dit krankzinnig corona jaar.


Wardobe:
Johan Verckist
Sarah Pepels
Pieter Van Buyten
Jonas Vankrunkelsven
Arne Leurentop

 

Nephylim

Nephylim brengt debuut album Severance Of Serenity uit

Melodic death metal met een prog/black/doom randje van wereldklasse en van eigen bodem

Het Corona virus zorgt ervoor dat KLANKGAT voorlopig geen concerten kan recenseren dus gooien wij het over een andere boeg. Met interviews en reviews van album/ep/single/streaming releases. Dat deden we al maar nu nog meer. Hier is nu Nephylim met hun debuut album Severance of Serenity (letterlijk: Afscheid van de Rust).

Nephylim – Severance Of Serenity

Nephylim
Nephylim – Severance Of Serenity
Nephylim
Cézary van der Veen

Dit pareltje van eigen bodem is al een maand of twee uit, maar verdient het om nog eens extra aandacht te krijgen. Nephylim uit Den Bosch timmert al even aan de weg. De band kende een zeer moeizame tijd na het overlijden van Cézary van der Veen, hun frontman. Maar zij zijn niet bij de pakken neer gaan zitten en hebben doorgezet. Met dit debuut als prachtig resultaat waar ze zeer trots op kunnen zijn.

Het album opent instrumentaal met Reminescence. Mooi en sfeervol met een beetje Black gevoel. Dat Black metal gevoel houdt Nephylim vast in het begin van Forsaken dat snel verandert in een snelle melodic death metal song.  Vanguish the Sepsis (hoe toepasselijk nu..) met een langzaam slepend tempo volgt. Dat is toch wel kenmerkend voor Nephylim die veel dynamiek en melodische solo’s in haar nummers stopt. Er word echt goed gemusiceerd en je kunt horen dat de band lang heeft gewerkt aan dit debuut en zo met volwassen songmateriaal te voorschijn komt. De natuur speelt een grote rol in de teksten van Nephylim, met daarin de nodige persoonlijke verwijzingen.

Hoogtepunt
Dan mijn persoonlijk hoogtepunt Aftermath met staccato begin (Gojira), om dan met veel sfeer in midtempo verder te gaan. Dat doet mij sterk aan Amon Amarth denken maar dan met een prog randje. Halverwege het nummer komt de staccato riff terug en neemt Nephylim ons mee met dubbele grunts naar een meeslepend stuk en een solo met veel reverb en delay wat voor veel sfeer zorgt. De vele tempowisselingen zorgen dat het geen moment verveelt.

Poppy
Fractured Existence laat dan een bijna poppy begin horen wat overgaat in lekker riff werk waar ook weer de nodige afwisseling inzit. Reassurance is een instrumentaal rustpuntje van een grote schoonheid om er daarna met the Bitter Inheritance gelijk in te knallen met rollende dubbelbas en heavy gitaren, onderbroken met een mooi tussenstuk.

Dust Veiled Sky barst dan weer van de vele wisselingen, slepend, snel, sfeer het zit er allemaal in. Eye of the Storm gaat dan weer in headbang snelheid verder. Remembrance met Andy Gillion van de Finse death metal band Mors Principium Est als gast, is meeslepend met een geweldig tussenstuk waarbij de bass een grote rol speelt. Het is een naar prog refererend nummer met geweldig gitaarwerk, om dan heel klein te eindigen met piano en daarmee een passend laatste nummer van deze geweldige plaat te zijn.

Als nieuwe zanger Tijn Bosters (Depths of Kronos/Bastard Bound) nu met zijn kenmerkende grunt nog wat meer afwisseling in de zang gaat brengen, zie ik een grote toekomst weggelegd voor dit professionele goed musicerende gezelschap wat zeer internationaal aandoet. Live staat Nephylim ook zijn mannetje. Dus gaat dat horen en hopelijk snel weer te zien. AANRADER!


Bandleden Nephylim

Deze slideshow vereist JavaScript.

Tijn Bosters : Lead Vocals
Kevin van Geffen : Guitars/ Backing Vocals
Martijn Paauwe : Drums
Ralph Lentink : Guitars
Rens van de Ven : Bass