De Vlaamse band Wardrobe uit Antwerpen heeft een Nederlandse platenlabel en toert de laatste tijd meer door Nederland dan in België. Het is een promotietour voor het nieuwe album Giving Up A Ghost. Op 9 mei streek Wardrobe neer in Den Bosch bij Muziek Op Donderdag (Willem Twee concertzaal).
Wardrobe Muziek Op Donderdag
Johan Verckist
Songschrijver en muzikant Johan Verckist wilde samen met Wardrobe voor het nieuwe album Giving Up a Ghost een pittigere, gelaagde sound creëren. Dansbare pop. En dat is gelukt. Bijzonder goed zelfs. De band schroomt daarbij niet zonnige hits te schrijven die intelligent zijn opgebouwd. Het catchy funk nummer Live Forever is een goed voorbeeld waarin je zelfs ingrediënten hoort van Prince. Live Forever wordt binnenkort op single uitgebracht. Draaien, die hap!
Johan Verckist
Bijna alle nummers van het nieuwe album komen deze avond aan bod. Stond bij het debuutalbum Crawling spontaniteit nog voorop, bij Giving Up a Ghost schraagde en sleepte Johan Verckist samen met producer Bart Vincent zijn nummers totdat elk detail, elk geluidje staat waar het behoort te staan.
Jonas Vankrunkelsven
Door de losse act van Wardrobe, de plagerige gesprekken tussen de bandleden onderling en de interactie met het publiek, word je al snel op het verkeerde been gebracht. Zó, die jongens nemen het licht op. Schijn bedriegt. Die lichtvoetigheid kan alleen tot stand komen, als iedere bandlid precies weet wat-ie moet doen om de gewenste sound en beat te realiseren.
Dries Debie
Zowat elk nummer begint met een elektronische soundscape die dan weer wel dan weer niet in het verdere verloop van het nummer wordt doorgezet. Een mooi voorbeeld is Limerence, een new wave nummer dat eindigt in een lange elektronische trip met uitgesponnen gitaarwerk. Limerence staat op het album Crawling.
Arne Leurentop
Wardrobe maakt grote indruk door het ogenschijnlijk gemak en spelplezier en Nederland kan zich gelukkig prijzen dat er veel boekingen staan gepland. De band sluit met het soulnummer Come Back & Stay van Jack Lee, dat een grote hit werd in de versie van Paul Young
Bandleden Wardrobe:
Johan Verckist
Dries Debie
Jonas Vankrunkelsven
Arne Leurentop
Sonny Ragg is duidelijk beïnvloed door muziek uit de 80’s en vooral door His Royal Badness. Op de setlist staan zo’n dertien à veertien nummers. Een flink aantal is goed, andere erg sterk maar sommige nummers hadden beter achter kunnen blijven in de repetitieruimte.
Sonny Ragg zaterdag 2 februari in P79
Fans
De toegang van het concert is gratis, een presentje van P79 aan de Bosschenaren, waarvoor lof. Toch is het niet tjokvol in de zaal op deze eerste zaterdag van februari. Dat verwacht je eigenlijk als een Bossche band zoals Sonny Ragg een thuisconcert weggeeft. Afijn, het wordt lekker druk en veel mensen kennen elkaar gezien de vele blije begroetingen en kusjes op de wangen. De echte fans van Sonny Ragg in P79 dragen een zwart T-shirt met het logo van de band. Frontman Sven Myren prijst hen daarvoor.
Jeroen Straatman
Na het korte welkomstwoord van Sven met de opmerking dat het lang geleden is dat Sonny Ragg in P79 heeft gespeeld, stoomt de band direct door naar You Give Me Something met meteen daarop Power To You en New Funk. Leadgitarist Jeroen Straatman (gitarist geweest bij die andere, fijne Bossche band Straight from the Fridge) laat dan zien wat hij allemaal vermag op de gitaar. In het laatste deel van de show laat hij nog meer zien.
het betere gitaarwerk
Dan komen er nummers langs die minder goed zijn doordacht, minder goed uitgesponnen. Verder bijwerken en -schaven in de repetitieruimte is het advies aan Sonny Ragg. Turn The Love brengt gelukkig weer veel goeds, een nummer dat sterk doet denken aan Living Colour en Prince/TAFKAP uit de 90’s. Datzelfde bonkige ritme met stevig gitaarwerk en onderkoelde vocalen met flinke, grommende uithalen. Helaas komen er dan weer nummers die minder zijn in ritme, opbouw en melodie. Jammer. Songs met mogelijke potentie maar te vroeg naar buiten gebracht.
Met Not Your Medicine gaat het weer opwaarts en houdt Sonny Ragg de aandacht van het publiek tot het einde toe vast. Er wordt zelfs stevig gejived (jive dans) pal voor het podium. De andere muzikanten komen in dit laatste gedeelte ook wat meer voor het voetlicht. Jeroen Straatman geeft een paar indrukwekkende solo’s weg, solo’s die je niet licht vergeet. Bij Get Up komt het publiek goed los en als daarna Free – ook op single uitgebracht – wordt ingezet, is de avond echt geslaagd. Met Got No Passes sluit Sonny Ragg het concert af.
Sven Myren
Sonny Ragg maakt een wonderlijke mix van rock, funk en blues. Vaak werkt die toverdrank en is-ie aanstekelijk én dansbaar. De wat langzamere nummers komen minder goed uit de verf. Al met al een goed concert met nummers die nog een tijdje in je hoofd blijven hangen..
Bandleden Sonny Ragg
Jeroen Straatman – lead guitar
Sven Myren – guitar, vocals
Sjeng Muermans – keyboards
Bob Donkers – bass
Mark van Reusel – drums
De naam doet misschien anders vermoeden, maar op Jazz in Duketown waren ook genoeg genres buiten de jazz te beluisteren. Vaak met invloeden van die jazz, maar er was ook onvervalste funk vrijdagavond op De Parade bij The Jig. De groove start in het eerste nummer in en houdt niet op tot de band ruim anderhalf uur later van het podium stapt.
Het is een groove die doet denken aan bands als The Meters en The JB’s: swingende ritmes, geweldige bas- en gitaarsolo’s, omlijnd door de blazers en toetsen. The Jig begint instrumentaal, maar krijgt halverwege gezelschap van “special guest Mr. Ruben”, een zanger die vaker met de band heeft samengewerkt. Zijn scherpe stem vult de funk goed aan.
“Houden jullie van gitaarmuziek?” vraagt saxofonist Koen Schouten met Amsterdamse tongval aan het begin van het vierde nummer. Na instemmend gejuich van het publiek vervolgt hij: “Nou, dat komt goed uit, we hebben een specialist in gitaarmuziek, hij heeft zijn gitaar bij zich: Martijn Smit!” Deze beantwoordt zijn introductie met een funky gitaarlijntje. “Jezus wat goed,” reageert Schouten. “Dan heb ik nog een vraag voor jullie. Houden jullie van drums?” Enfin, zo wordt de hele 7-koppige band voorgesteld. Het laat heel goed zien hoe gelaagd de muziek van The Jig is. Elk instrument draagt bij aan de groove.
Een groove die het moeilijk maakt om stil te blijven staan, ook al is anderhalf uur lang om te dansen. De funk sleept je de avond wel door, de nacht in.
Al een aantal jaren weet de muziekliefhebber die zich graag laat verrassen waar zij/hij moet zijn tijdens Jazz in Duketown: het Kerkplein. Was het vroeger echt een doorgang tussen de Parade en de Markt, nu tref je daar een podium aan die alle dagen van het vierdaags festival de meest spannende programmering kent.
Funk en rap op het Kerkplein
Het Kerkplein, daar moet je zijn voor de vernieuwende jazz, waar musici jazz mixen met andere stijlen, cross-overs en andersoortige experimenten. Het podium is gericht naar de hervormde kerk toe en krijgt daardoor een intieme sfeer. Door de trappen naar de ingang van de kerk lijkt het plein met podium op een halve amfitheater.
Black Flower
De grote boom rechts van het podium maakt het plaatje compleet. Je voelt je daar senang. Vooral als de band lekker funky bezig is zoals vorig jaar toen de hippe boys van Black Flower uit Brussel/Gent op een heel warme vrijdagavond de Bosschenaren – mij trouwens ook – aan het dansen kreeg op hun ‘Contemporary Booty Shakin’ Groovedelique Ethiopique Musiq’.
De band die vóór Black Flower optrad, was de meer macho hiphop band De Nachtdienst uit Amsterdam en hun aanstekelijke rap plaveide de weg voor de Belgische band. De geur van weed was alom en droeg bij aan de high-spirit van deze locatie. Ik zelf kan niet zo goed tegen die geur.
Programmering 2018
Het is altijd een beetje tricky om festivals op hun edities te beoordelen. Er spelen altijd factoren mee die je niet in de hand hebt als organisatie. Het weer en de temperatuur bijvoorbeeld. Het zal dit jaar lang niet zo warm worden als vorig jaar toen de weersomstandigheden ideaal waren.
Maar wat je wel kan doen als evenement organisatie, is de programmering en die ziet er verrekte veelbelovend uit. Veel funk (is dat weer hip & hot of zo?). Hieronder, zomaar een greep van wat zich zoal aandient op het Kerkplein.
Kerkplein
Op vrijdagavond is er jazz anno 2018 van Greyheads. Hiphop en elektronische beats gaan in de blender met R&B en jazz bij deze zevenkoppige Rotterdamse band. Na de Greyheads schuift het Rembrandt Frerichs trio ft. de Franse saxofonist Sylvain Rifflet aan. French jazz met hoekige riffs en opzwepende ritmes en zang. Wat-wil-je-nog-meer?
De zaterdag biedt nog meer om vrolijk van te worden met om te beginnen Evil Empire Orchestra uit België. De omschrijving doet je watertanden. Een wilde en ongetemde mix van psychedelische rock, soul jazz en garage funk met frontvrouw Kimberly Dhondt (voorheen Hooverphonic).
En wederom uit België, treedt na het Slechte Rijk Orkest het mysterieuze BLOW Trio aan. Wie de drie muzikanten zijn, komen we waarschijnlijk nooit te weten want ze hebben witte maskers op. Wat ze echter niet kunnen maskeren is hun muziek: een dampende mix maakt van dance en jazz.
Dan de zondag, de dag dat het gezin meer aan zijn trekken komt. In de middag speelt het Michiel Stekelenburg Trio, hedendaagse jazz met een stevige dosis rock, waarbij hammondorgel en gitaar elkaar afwisselen en aanvullen, versterkt door het solide drumwerk van toch wel een van de betere drummers van dit moment.
Later op deze zondag de psychedelische fusion van Son Swagga met Van spiritual jazz en Afro, tot funk en videogame muziek. Als dit geen cross over is. Als uitsmijter van deze dag komt nog Red Snapper uit de UK met regelrechte funky jazz.
Jazz in Duketown
Op maandag Tweede Pinksterdag komen onder meer The Nordanians, een samenwerking tussen violist Oene van Geel, gitarist Mark Tuinstra en tabla speler Niti Ranjan Biswas. Goede, oude tijden uit de hippy jaren ’60 lijken te herleven maar nu met een kleurrijk spectrum van Indiase ragas, Amerikaanse jazzfunk en Europese kamermuziek. Hoe breed wil je het hebben?
De verschillende openlucht locaties van Jazz in Duketown krijgen ieder zo een eigen gezicht en dito programmering. Grofweg is de Parade gereserveerd voor bigbands en celebs. Het relatief nieuwe podium op de Markt is bestemd voor de echt serieuze jazz met dit jaar John Scofield en James Carter als ultieme coryfeeën.
Her en der in de Bossche binnenstad (Uijlenburg) staan kleinere podia opgesteld. Maar het zijn de aparte sfeer en de gedurfde programmering op het Kerkplein die maken dat dat dé plek is waar je moet zijn.
Record Store Day 2018 is de dag waar menig muziek- en vinylliefhebber reikhalzend naar uitkijkt. Veel releases komen op deze internationale feestdag van de platenzaak uit. Wat kleinschalig begon in 2008, groeide uit tot een wereldwijde feestdag, gevierd door zowel fans, artiesten alsmede de platenindustrie. In 2010 deed een aantal platenzaken in Nederland voor het eerst mee. Nu kent het feest een landelijke dekking. Record Store Day wordt op de derde zaterdag van april gehouden.
Den Bosch mag zich verheugen in drie heuse platenzaken; twee aan het Hinthamereinde – De Langspeelplaat en The Record Hustler – en één aan de Hinthamerstraat, Maestro’s Recordcafé. Deze zaak organiseert drie optredens op 21 april, de derde zaterdag van de maand. De optredens zijn van MOOON, Lukas Batteau en Eddy & the Ethiopians, drie bands die zeer verschillen in genre en stijl maar dat is wel zo leuk op deze Dag van de Platenzaak.
Eddy & the Ethiopians
John Maasakkers
Edward (Eddy) Capel is de sturende en stuwende kracht achter Eddy & the Ethiopians. De band maakt een mix van Ethiopische en West-Afrikaanse muziek, funk en hiphop grooves met jazzimprovisaties. En dat klopt helemaal ook als niet de gehele band komt opdagen. De nieuwe muzikant uit Eritrea meldde zich ziek. Hij speelt op een krar, een vijf- of zessnarige komvormige harp. Het is altijd het uitgangspunt van Edward Capel geweest om niet-Westerse instrumenten aan de band toe te voegen en zo de gewenste sound te bereiken.
De band is volledig op elkaar ingespeeld en als er dan wordt geïmproviseerd dan merk je dat niet eens, zo natuurlijk en professioneel klinkt het allemaal. Temeer omdat het een prachtige dag is in april met zomerse temperaturen, heeft het publiek wel zin in deze warme en aanstekelijke muziek. Met op sax Edward Capel, op percussie Kenrick Gunther, op keyboards Bart van Dongen, Laurence Bilger op dwarsfluit, John Maasakkers op drums en Jan Vanderlest op bass.
KLANKGAT: Vertel eens wat over dat nieuwe album waar je het tijdens het optreden over had? Edward Capel: Eind vorig jaar stopten de gitarist en de Ethiopische muzikant die mesenko [een enkelsnarige gebogen luit, red.] speelt. Wij gingen op zoek naar nieuwe muzikanten en ik heb een jongen uit Eritrea gevonden die op een krar speelt. Met hem zijn we nu een heel nieuw repertoire aan het opbouwen en zijn we met Eddy & the Ethiopians een repertoire aan het spelen, geïnspireerd op Eritrese muziek. De band vindt het belangrijk om Westerse en niet-Westerse instrumenten met elkaar te combineren.
Kenrick Gunther
En dat nieuw repertoire komt dan op dat nieuwe album? In januari hadden we het openingsconcert van de gemeente Eindhoven in het Muziekcentrum en toen was het ook de eerste keer dat we speelden met Bereket, die Eritrese muzikant, en dat is zo goed bevallen dat we toen besloten door te gaan in deze nieuwe setting om een geheel nieuw repertoire te maken. We spelen al twee jaar hetzelfde en dat is wel aan verversing toe. In januari zijn we er al mee bezig en ik ben van plan om vóór de zomer een demo in de studio te maken van het nieuwe werk en dan kijken we of we voor het eind van het jaar een nieuwe plaat of cd hebben.
Jan Vanderlest
Schrijf jij de meeste nummers? Ja, ik componeer het meeste. Ik vraag aan Bereket wel eens wat omdat de sound duidelijk een inspiratie moet hebben uit Eritrea en Ethiopië. Ik informeer bij hem met vragen als ‘Wat voor beats gebruiken jullie’? Of vraag ik hem iets te zingen en op krar te spelen en dat op te nemen zodat ik dat kan arrangeren en de band het vervolgens kan spelen. Op het nieuwe album zal op ongeveer een derde van de nummers gezongen worden. Vandaag spelen we voor de eerste keer het nieuwe materiaal om te kijken hoe dat valt met publiek erbij. En het is een mooie gelegenheid om dat nieuw werk uit het repetitiehok te trekken. Het is goed om het live uit te proberen. Je moet jezelf toch eens voor de leeuwen gooien, nietwaar?
De achtkoppige blazersband Broken Brass Ensemble deed afgelopen vrijdag de W2 aan als onderdeel van zijn jubileumtour. “Een hele wereldreis van Friesland, via Groningen, naar Utrecht en nu Den Bosch” wordt het tijdens het optreden grappend nog genoemd. Toch zit er wel een kern van waarheid in: de Friese band speelde op eerdere tours door heel Europa.
Broken Brass New Orleansjazz
Ondanks dat ze op hun wereldreis ongetwijfeld voor vollere zalen hebben gestaan, begint het concert ontzettend energiek. De muziek van Broken Brass Ensemble laat zich nog het best omschrijven als een eigentijdse versie van New Orleansjazz. Soms neigt het meer naar de funk, soms maken de complexe ritmes het erg jazzy, maar altijd staan de blazers centraal in de typische big bandsound.
Daarmee doet de band zijn naam eer aan: vijf blazers vormen samen het front van de band, en nemen afwisselend ook het contact met het publiek en bij enkele nummers de zang op zich. Iets meer op de achtergrond vormen een drummer, percussionist en trombonist de ruggengraat van de band.
De big bandsound is aanstekelijk, maar het duurt even voordat het publiek erin komt. Misschien omdat in de eerste nummers het tempo al behoorlijk hoog ligt, waardoor het soms moeilijk bij te houden is. De muziek zit gelaagd in elkaar en er gebeurt veel op het podium. Als je even niet oplet raak je de draad snel kwijt.
Na de eerste paar nummers gaat het tempo iets omlaag en krijgt het publiek de smaak steeds meer te pakken. De band heeft dan ook een aanstekelijke energie en het plezier straalt er vanaf. Door het optreden heen krijgt bijna elk bandlid de ruimte voor een solo, en blijkt de percussionist nog te kunnen rappen ook. Het is bijna jammer dat hij dit maar één keer doet.
Geslaagd feestje Broken Brass Ensemble
De vijf blazers praten de nummers vrolijk en met gevoel voor theater aan elkaar. Hoogtepunt wat dat betreft is als de saxofonist overlijdt en een nummer later weer tot leven komt. De show bouwt na deze herrijzenis toe naar een spetterend einde. Eigen nummers Got the Funk en Cuzco worden heerlijk funky en meeslepend gespeeld, maar de climax volgt met twee bekende covers die in de zaal worden gespeeld. Tijdens de bijna honderdjarige klassieker I’ll Fly Away loopt de band het publiek in, waarna nog een cover van Triftshop van Macklemore wordt ingezet. Als de band, nog steeds blazend, richting de merchandisestand loopt en het optreden toch echt is afgelopen, is het moeilijk om niet met een brede glimlach de zaal te verlaten.
Foto’s: Ronald Rijken en Sandra Leijtens Photography
Met dank aan de organisatie van Willem Twee poppodium
Het is de vijfmansformatie Groova Palooza uit Utrecht die donderdagavond 5 april te gast is bij Muziek Op Donderdag dat onveranderlijk in de foyer van de Concertzaal plaatsvindt. Noël Josemans organiseert deze avonden die telkens weten te verrassen door de afwisselende programmering.
De ene keer is het een countryrock band, dan weer een melancholische singer songwriter of in het geval van Groova Palooza een regelrechte jazzy & funky band met Afrikaanse beats. Elke donderdag les je in de foyer van de Concertzaal je muzikale dorst met telkens andere drankjes.
Afrobeat
De band zet meteen de toon voor de avond door met het nummer Black Cat/Piranha te openen. Het is een stevig funky-jazz nummer en door het gebruik van een Yamaha Motif X S8 keyboard door bandlid Roel Hazendonk doet Groova Palooza mij denken aan jazzmusicus George Duke. Duke speelt ook op een Yamaha Motif keyboard in de S-serie. Maar waar bij Duke de keyboard het centrale instrument vormt, zijn dat bij Groova Palooza toch echt meer de gitaren.
Een aantal nummers begint ook met een klassieke funky riff waar de liefhebber zo verzot op is. Gitarist Eric Brugmans gaat daar gelukkig kwistig mee om, geruggesteund door de onverbiddelijke baslijnen van Dennis Hemstra die op zijn beurt weer let op het ritme van drummer Eliando Hatumena die pas sinds kort lid is van de band. Percussionist Door Raeymaekers maakt de ritmische selectie compleet en heeft een groot aandeel in de afrosound van Groova Palooza.
Na het openingsnummer volgen Bridgeman en Perro Ferrero. Dat laatste nummer staat ook op hun Alpaca Party EP en heeft daar door het gebruik van saxofoon en ander koperwerk sterke muzikale connecties met de sound van de legendarische Fela Kuti, grondlegger van de afrobeat. Sax en koper zijn echter niet meegenomen voor dit optreden maar het nummer blijft desondanks recht overeind dankzij de drums en percussie.
Vocoder/talkbox
Groova Palooza in de foyer van Willem Twee concertzaal
Het vierde nummer van de setlist is de grootste verrassing van de avond. Het is een cover van de hit Can’t Hide Love van Earth, Wind & Fire die soul, funk, jazz- en discomuziek maakt met prominente rollen voor percussie, blazers, kalimba, bas en zang. Groova Palooza voegt daar een vocorder/talkbox aan toe in het enige nummer van hun optreden met Eric Brugmans als zanger. Door de vocorder/talkbox klinkt een stem metaalachtig.
Vooral in de jaren ’70 en ’80 werd flink gebruikgemaakt van deze synthesizer stemvervorming methode. Disco-funkband Zapp met More Bounce To The Ounce of zanger Peter Frampton met Show Me The Way werden er beroemd door. Eric Brugmans’ versie van Can’t Hide Love is in ieder geval een aansporing om thuis het origineel weer eens te draaien.
Jazz is improvisatie
Na deze weergaloze cover speelt de band onder meer Alpaca Party van de gelijknamige EP. De band sluit de eerste sessie af met een improvisatie waar Eric het voortouw neemt en de band leidt naar een ongelooflijk knap uitgevoerd muzikaal avontuur. De improv begint rustig – Eric heeft zin in een relaxed nummer – en bevat alle elementen die Groova Palooza, Groova Palooza maken met als hoogtepunt een waanzinnige solo van percussionist Door Raeynaekers.
KLANKGAT: Is jazz improvisatie? Eric Brugmans: Ik weet dat mensen die meespelen, reageren op de dingen die ik speel. Ik ken Dennis al een paar jaar en weet dat als ik iets inzet dat hij ermee aan de slag gaat en daardoor weer met nieuwe ideeën komt.
De percussionist ging op een gegeven moment los.
Eric Brugmans: Dat is het mooie van improvisatie. Kijk, niemand weet in het begin waar het naar toe gaat. Het ligt ook een beetje aan de sfeer en ik had zin in een rustig nummer. Als je zoiets inzet, weet ik dat ik iedereen iets voorschotel en dan moet je zelf ook je oren openzetten en luisteren naar wat de rest gaat inbrengen. Ik hoor de solo van Door en geef hem alle ruimte om te spelen. Daar kwam iets super moois uit voort.
Improviseren jullie veel tijdens optredens? Dennis Hemstra: Het mooie aan muziek is juist het improviseren. Muziek is eigenlijk een gesprek dat je met elkaar voert. Dus iemand zegt wat en je reageert erop, je luistert en geeft ruimte. Dat is één van de leukste dingen aan muziek. En eigenlijk loopt een nummer nooit zoals het een avond daarvoor klonk. Er is altijd veel ruimte voor improvisatie.
Na de pauze kwam de band er helaas niet aan toe om de geplande setlist volledig te spelen vanwege tijdsgebrek. Het jongste lid van de band, drummer Eliando, moest weg om de laatste trein naar Rotterdam te halen. Er werd besloten om alleen nog een kort stukje te spelen dat waarschijnlijk weer helemaal was geïmproviseerd.
Jazz, funk, oriëntaals. Dat is de beste omschrijving die je de band About the Bush kan geven. Het is jazz met invloeden uit allerlei streken. Dat levert een smakelijke mix op van de ene keer lekker mellow, dan weer een krachtige up tempo nummer en vaker ook funky met geuren uit de Turks-Arabische keuken.
Muziek Op Donderdag met About The Bush
Muziek Op Donderdag in de foyer van Willem Twee concertzaal is een fijn en intiem podium voor de fijnproevers en telkens weer een verrassing. Dat was ook het geval deze vijftiende februari-avond met About the Bush, een band met roots in Arnhem. De viermansformatie bestaat uit Kjell Jacobson op gitaar, Ruben Leijh op saxofoons, Tom van Veldhoven aan de drums en Wessel Wildeboer op basgitaar. In de pauze had ik een interview met Kjell Jacobson die de meeste composities voor zijn rekening neemt.
KLANKGAT: Hoe lang bestaat About the Bush? Kjell Jacobson: Wij bestaan nu twee jaar. Het eerste jaar hebben we echt de tijd genomen om stukken te ontwikkelen, het tweede jaar zijn we meer gaan spelen. We gaan nu het derde jaar in en we willen het spelen uitbreiden met het repertoire dat we nu hebben.
Ruben Leijh
Hoe kan je jullie muziek het beste omschrijven?
We noemen het zelf ‘worldwide jazz grooves’ en we halen onze inspiratie eigenlijk vooral uit de funk, jazz en de Arabische wereldmuziek. Die klanken proberen we zoveel mogelijk te combineren. In het nummer Arabic Herbal Fusion [van de ep Camel Riders, red.] heb ik geprobeerd om Arabische klanken te mengen met mineur-7 akkoorden waardoor je meer een jazz-achtige sfeer krijgt.
En om die Arabische muzieksfeer te bereiken zet je de saxofoon in.
Ik vraag dan aan Ruben of hij soprano wil spelen omdat-ie dan mooi in een hoger segment speelt dat zo kenmerkend is voor die muziek. Dat vind ik gewoon een hele mooie sfeer.
Waar haal je je inspiratie vandaan?
Ik luister regelmatig naar Turkse popmuziek. Ik vraag aan mijn leerlingen: ‘Waar luister je naar’? En het is wel grappig dat zij hun eigen cultuur verwerken in popmuziek. Je hoort westerse klanken met Turkse achtergronden erin.
Het is echt wereldjazz wat jullie spelen.
Ja. De bassist en de drummer vinden het ook heel leuk om funky te spelen, daar genieten ze echt van. Dat proberen we zeker niet weg te doen. We proberen zoveel mogelijk invloeden erbij te pakken. Ik doe er ook gitaar-distortion bij om er de dynamiek in te houden. Want het is verleidelijk om heel laag in je dynamiek te gaan zitten…
Kjell Jacobson en Ruben Leijh
Wat bedoel je daarmee?
Nou, om de sfeer heel laag in energie te houden, om spanning dreigend te maken, maar ik vind het ook heel mooi als het echt spetterend wordt, van heel klein tot heel groot en wat er daar tussenin te doen is. Voor ons blijft de spanning er zo lekker in. Dynamiek is onze werktuig, de klanken die ik maak omhoog te krijgen.
Filmisch bijna.
Dat vind ik altijd heel mooi. Soms lukt het niet helemaal om een stuk zover te schrijven, maar ik probeer altijd om bij een nummer een film te bedenken: ‘Van waar begint het en waar eindigt het’.
Ga je uit van een scenario bij het schrijven van een nummer?
Vaak ontvouwt het scenario zich als het lied al is geschreven: ’Ja, dat is precies wat ik wil vertellen’. Ik schrijf een nummer niet op één dag, daar gaan vaak weken over heen en dan poets ik er weer over: ‘Dat is ‘m toch niet helemaal’. Komt er steeds een hoofdstukje bij en zo ontvouwt het zich allemaal.
Op Spotify staat de eerste ep van About the Bush. De tweede ep is in de maak. Over een jaar wil de band van die twee ep’s een live-cd laten opnemen.
