Al Di Meola

Gitarist Al Di Meola kiest akoestisch op Europese tour

Ontboezemingen van een rasechte Beatles fan

Gitarist Al Di Meola (1954) vond het prettig om op de Markt op te treden tijdens Jazz in Duketown. Hij houdt ervan om buiten te spelen.
Wel had hij wat last van het geluid van de andere podia in de binnenstad. “Het publiek ervaart een optreden toch anders dan wij die op het podium staan.” Di Meola speelde onder meer twee nummers van The Beatles; While My Guitar Gently Weeps van George Harrison en Because van Lennon/McCartney.

Al Di Meola akoestisch vs elektrisch

Al Di Meola
Al Di Meola

Al Di Meola is volop actief, zowel in de studio als op het internationaal podium. Een nieuw album staat op stapel. Hij speelde een paar nummers daaruit tijdens zijn optreden waaronder één dat is opgedragen aan zijn dochtertje.

Op 4 juni heeft Al Di Meola een optreden in Napels in Teatro San Carlo. Na een korte stop in Zuid-Italië om familie te bezoeken toert hij verder door Letland, Duitsland en Roemenië. Van 23 tot en met 25 juni speelt Di Meola in jazzclub The Iridium in New York bij het NYC Special Acoustic Duet Performance.

“Dat akoestisch optreden in The Iridium is nogal uitzonderlijk. Als mijn naam valt in Amerika dan wordt het woord ‘electric’ in één adem genoemd. Dat is niet het geval in Europa waar het publiek meegroeide met mijn muzikale ontwikkeling als jazzgitarist vanaf de jaren ’70. ”

“Elektrisch optreden houdt een groot risico voor mij in gezien mijn gehoorproblemen. Dat is één van de redenen dat ik voor het akoestisch spel heb gekozen. Het Europese jazzpubliek begrijpt dat en gaat daar in mee. Ik zou om die reden alleen al wel jarenlang door Europa kunnen toeren.”

Deze diashow vereist JavaScript.

The Beatles en The Abbey Road Studio
Al Di Meola bewonderde twee bands: Return to Forever van Chick Corea én al vanaf zijn jeugd, The Beatles. Het lukte hem op negentienjarige leeftijd toe te treden tot de band van Chick Corea.

“Gitarist zijn bij Return to Forever was toen het hoogst haalbare. Ik droomde van die positie – it was the number one chair – en die droom kwam uit.
Ik denk dat ik net 20 was en met de band namen we in de Record Plant Studio in New York de eerste takes voor het album Where Have I Known You Before op, toen ik in de kamer ernaast John Lennon zag staan.”

“Hij stond daar. Zomaar! Ik werd weer een klein, bang kind en durfde niet naar hem toe te gaan. Terwijl ik toch met zijn tienjarige zoon Julian heb staan pingpongen bovenin de studio. Maar Paul [McCartney. red.] die heb ik wel ontmoet.”

Al Di Meola
Al Di Meola interview

Tribute Beatles album
In 2013 bracht Al Di Meola het album All Your Life – A Tribute To The Beatles uit. Het album werd opgenomen in de Abbey Road studio van The Beatles. Al Di Meola wilde de unieke sound van de beroemde studio laten doorklinken in de tribute album.

“De Abbey Road studio is waarschijnlijk de beste studio in de wereld. Elke dag dat ik daar aan het werk was , liep ik wat verbijsterd rond. Daar stond bijvoorbeeld nog de piano die gebruikt werd voor Obladi-Oblada en Lady Madonna.”

“Ik laste na de opnames een pauze in en keerde terug naar de States. Ik dacht, ik kan het album afmaken in New York of in mijn eigen studio in Jersey. Ik wilde er rustig de tijd voor nemen en besloot een huis in The Hamptons [dorpsgemeenschap bekend door de vele beroemdheden, red.] voor vier dagen te huren om aan de eindopnames te kunnen werken. Ik wilde altijd al een huis huren in The Hamptons.”

“Dat ging nogal moeilijk maar uiteindelijk lukte het. De eigenaar van het huis belde mij op en hij zei dat mijn buurman een beroemde rockster was. Ik dacht, misschien Bon Jovi of zoiets. Maar hij zei dat het Paul McCartney was. Mijn mond viel open. Toen ik ernaar toe reed, stond Paul daar met zijn vrouw en een paar vrienden bij de oprit. En zo ontmoette ik Paul McCartney.”

Op Jazz in Duketown trad Al Di Meola op met zijn vaste begeleiders, gitarist Peo Alfonsi en percussionist/drummer Peter Kaszas.


Het tweede album Elegant Gypsie (1977) van Al Di Meola was toentertijd zijn meest populaire en succesvolste elpee toen de platenmarkt op het hoogtepunt stond. In het interview met KLANKGAT wees Al Di Meola maar weer eens op de funeste gevolgen van streaming diensten zoals Spotify op de muziek en op hen die professioneel van muziek willen leven. Al Di Meola woont een half uur rijden van downtown New York City. Hij komt er vaak of met de bus of met de metro om de sfeer in The Village weer op te snuiven, een ijsje te eten of om naar Central Park Zoo te gaan.
Het nieuwste album OPUS van  Al Di Meola is nu verkrijgbaar.

Het nieuwe album Dinobird van Kasuaris

Recensie en interview met gitarist Toer Greve

Een rollercoaster van emoties waarbij je na afloop denkt “wat is me overkomen?” wat vervolgens over gaat in “ik wil nog een keer!” Dat is hoe ‘Dinobird’ van ‘Kasuaris’ te omschrijven is. Als muzak verlies je inhoud en diepte, waarmee je dit album tekort doet. Het beste te beluisteren met een goede koptelefoon op stand tien.

Het is vrijdagmiddag. Nederland maakt zich op voor het weekend, terwijl de spanning in mij stijgt. Wat kun je verwachten bij een interview met een van de bandleden, van een band die zijn naam ontleent aan het meest chagrijnige dier ter wereld, de Kasuaris? Tot mijn genoegen verschijnt de spontane en goedlachse Toer Greve, gitarist van de band, voor mijn neus. ‘Kasuaris’ bestaat naast Toer uit bassist Thom Goosens en drummer Thijs Bastiaans.

Het nieuwe album Dinobird van Kasuaris
Kasuaris

Onder het genot van een koud biertje begint het avontuur met de naam Dinobird. Een album vol jazz-fusion wat het van nature “heftige en moeilijke muziek” maakt voor het niet-getrainde oor. Om die categorie aan te spreken is een slimme manier bedacht in de vorm van een totaalverhaal. Hiermee krijgt niet alleen het album, maar ook de optredens van de band, een toegankelijker karakter en wordt een groter publiek bereikt.

Dinobird is tevens titeltrack welke gekozen is “omdat vogels directe nazaten zijn van dinosauriërs, niet reptielen zoals vaak wordt gedacht”, legt Toer uit. De roots en manier van doen van de Kasuaris zijn vakkundig vastgelegd, waardoor je het idee krijgt op zijn rug mee te liften. Als je boxen aansluit op deze prehistorische vogel is dit wat je hoort.

Met wat achtergrond en de eerste track te hebben gehoord rijst de vraag waarom de Kasuaris gekozen is. Toer lacht “omdat het een rare vogel is! Jazz-fusion is een aparte vorm van muziek maken. We vonden de Kasuaris de belichaming van dit genre.” Toer heeft de Kasuaris ook in levende lijve mogen bewonderen en was meteen gefascineerd.

Het nieuwe album Dinobird van Kasuaris
Songlist Dinobird

De eieren van een Kasuaris zijn net zo bijzonder te noemen. Olijfgroen van kleur en zien er magisch uit. Na het leggen verlaat het vrouwtje het nest. Nu is het aan het mannetje het ei uit te broeden. Dat is waar Fusion Egg over gaat. De band heeft ook een magisch ei gelegd in de vorm van een USB-stick welke speciaal voor ‘Dinobird’ is ontwikkeld. Bestel het album fysiek en je krijgt zo’n groen ei.

Aangezien de band ‘Kasuaris’ heet mag je er van uitgaan dat het gelijknamige beest de inspiratiebron is, maar hoe blijf je daarmee creatief? “Een kasuaris kan in elke situatie geplaatst worden”, vertelt Toer, “het is een karikatuur voor de mensheid.” Hierdoor is het album herkenbaar en tastbaar. Mensen identificeren zich er mee, waardoor het persoonlijk wordt.

Het nieuwe album Dinobird van Kasuaris
Kasuaris live!

Thouroughly Insufficient gaat over verkeersituaties in combinatie met het eeuwige slechte humeur van de kasuaris. Wie heeft daar geen beeld bij? Daarnaast is de humoristische, soms absurdistische, inslag belangrijk om creatief te blijven. Zo wordt bij Computer Song de aanname gedaan dat een kasuaris achter een PC plaatsneemt.

Op het album wordt buiten gecomponeerde stukken ook geïmproviseerd. Dit betekent dat je op een optreden ongetwijfeld verrast zult worden met een andere versie dan je gewend bent. Dit is wat het voor de band spannend maakt om te spelen, waardoor het voor het publiek spannend is om naar te luisteren. “Bij improvisatie, zeker in het genre waarin wij spelen, is communicatie belangrijk”, zegt Toer, “Optreden is altijd spannend en vernieuwend. Zo blijven we scherp, en houden we het leuk.”

Nieuwsgierig hoe ‘Dinobird’ van ‘Kasuaris’ klinkt? Bestel jouw kopie via Facebook (www.facebook.com/kasuarismusic, red.) middels een bericht.

Moi, le voisin

Moi, le voisin liedjes uit Onder de Groene Linde

Interview met Michiel van de Weerthof

Het Utrechts muziekgezelschap Moi, le voisin bewerkte oude volksliedjes op zo’n manier dat zij weer als nieuw klinken. Uit de box van Ate Doornbosch* kozen zij volksliedjes uit die bij de band paste of de bandleden vreemd in de oren klonken.

Moi, le voisin

Een interview met de Bossche muzikant Michiel van de Weerthof (accordeon) na het optreden in Concertzaal (voorheen De Toonzaal).

KLANKGAT: Michiel, het zijn vreemde liedjes die ik vanavond gehoord heb, eentje zelfs met wel vier doden. Hoe kom je aan die liedjes?
Michiel van de Weerthof: Ooit in de jaren ’40, ’50 en ’60 ging Ate Doornbosch het boerenland in met een bandrecorder. En een beetje als de Alan Lomax van de Lage Landen ging hij in alle uithoeken op zoek naar verloren liedjes of verloren dreigend gaande liedjes bij boeren en boerinnen.En die bandopnames zijn uitgegeven onder de naam Onder de Groene Linde. Dat was ook een radioprogramma.
Een paar van die opnames hebben wij er uit genomen om daar arrangementen van te maken. Het ging ons juist om de versprekingen en vreemde teksten, om die zo letterlijk mogelijk over te nemen.

Wat hebben jullie toegevoegd aan die liedjes?
De zanglijn is datgene wat bestaat. De liedjes waren vaak krakkemikkig gezongen en het was af en toe onduidelijk wat überhaupt de melodie was. Dus als die melodie vreemd klonk dan hebben we die vreemd gehouden, dat was de hoofdlijn. De hoofdlijn was er, de akkoorden daar omheen en daaronder, die hebben wij bedacht.

Moi, le voisin
Moi, le voisin met Michiel van de Weerthof

Hebben jullie een specifieke keuze gemaakt qua onderwerp of gewoonweg omdat een liedje vreemd was?
Ja, ja, er was altijd wel een beetje iets raars aan de hand. Maar het hoeft niet altijd meteen zoals in één nummer, dat er vier dooien moeten vallen. Het kan ook gaan om een kleine vreemdsoortige omdraaiing zoals in een Rotterdams zeemansliedje dat gaat om een schippersvrouw die jammert dat haar man weg is de hele tijd . Maar door de overlevering is het zo misvormd geraakt, dat nu compleet onduidelijk is wáár het over gaat.

Je hebt je bij deze band Moi, le voisin gevoegd.
Moi, le voisin bestaat al vanaf 2006 en het was eigenlijk altijd Engelstalig. Benjamin (van Vliet, red.) schreef altijd de nummers. Post-folk noemt hij die. En ik kreeg een relatie met de celliste (Lot Broos, red.). Ik zit ook in allerlei bandjes en dergelijke. Of het helemaal met mij te maken heeft, weet ik niet maar ik zing vaak Nederlands. We hebben dit project uitgezocht en nu is de band plots Nederlandstalig gaan zingen.

Door jouw inbreng is de band Nederlandstalig gaan zingen.
Zo zou ik niet durven brengen. Maar het is wel heel toevallig dat het daarmee samen liep.

Moi, le voisin
Michiel aan de accordeon

Hiervoor heb je zelf een eigen band gehad en je zong in het Nederlands. Zijn er overeenkomsten met Moi, le voisin?
De grap is dat in één van de bands waar ik in zat, De Rotte Herders, daar hebben we ook geprobeerd dit materiaal (liedjes uit de box van Ate Doornbosch, red.) te gebruiken. Maar Rotte Herders, dat was gewoon accordeon en hoempapa en stonden we in de meest drukke kroegen. Met deze band kan je net iets meer de diepte induiken, subtiliteit en dynamiek zoeken en zo. Met deze band is het beter gelukt die teksten over te dragen.

Bevalt jullie het spelen op kleine podia zoals hier in De Toonzaal?
Ik vind zelf en alle bandleden van Moi. le voisin met mij akoestisch spelen best wel lekker. Je krijgt meteen terug wat je de zaal geeft. En met monitoren spelen maakt dat iets lastiger. We zijn op zoek hoe je semi-akoestisch kan spelen. Dat de tekst overdracht op orde is, maar dat je toch de dynamiek van akoestisch behoudt.


Over Ate Doornbosch*
Ate Doornbosch (1926-2010) was een Nederlands volkskundige en presentator en werd bekend door het radioprogramma Onder de Groene Linde. In 2008 werd een box uitgebracht met negen cd’s met traditionele Nederlandse volksmuziek, afkomstig uit de archieven van Onder de Groene Linde.

Leden Moi, le voisin
Lot Broos
Laurens Ham
Benjamin van Vliet
Michiel van de Weerthof
Tijn van de Wetering

Instant Matter

Instant Matter sferische pop om bij weg te dromen

Interview met Lonneke Dort, Peter van Oudheusden en Erik Dera van Instant Matter

Instant Matter, een nieuwe Bossche band verzorgde zondag 7 mei een optreden in Maestro’s Recordcafé. Elk weekend vinden in die platenzaak met horeca zogenaamde In Store Optredens plaats. Met twee sets tussen 14:00 en 17:00 probeerden ze het publiek mee te krijgen met hun sferische indiepop.

Instant Matter begon in december 2016 en bestaat uit zangeres Lonneke Dort, gitarist Vic Van den Heuvel, bassist Peter van Oudheusden en drummer Erik Dera. Begin 2017 werden ze tweede bij de Bossche Band Battle en ze hebben al twee singles en een videoclip op naam.

Instant Matter
Lonneke Dort, zangeres Instant Matter

Na het optreden was er tijd voor een biertje en natuurlijk ook voor een interview met Instant Matter. Eerst alleen met Lonneke, maar later werden ook Peter en Erik erbij gehaald.

KLANKGAT: Aller eerst, is er iets waar je ontevreden over bent, iets dat niet goed ging dit optreden?

Lonneke Dort: Uhm… Nee! Nee helemaal niet, het was een leuk optreden. Een hele mooie locatie ook.

Hoelang zijn jullie als band bij elkaar?
We kwamen in 2016 bij elkaar om twee nummers te schrijven en op te nemen. Maar dat was echt bedoeld als een soort los project. Pas vanaf december 2016 zijn we als band begonnen. Toen traden we ook voor het eerst op.

Hoe kennen jullie elkaar en hoe zijn jullie bij elkaar gekomen?
Peter van Oudheusden: Erik en ik kenden elkaar al, omdat we al eerder samen in een band hebben gespeeld. We zochten een zangeres maar wisten zo gauw niemand, terwijl ik Lonneke ook al kende. Op een gegeven moment zaten we op de bank en hadden we het erover, en iemand zei: ‘Oh, maar jij zingt toch ook?’ Waarom we daar niet eerder aan hadden gedacht weten we niet, maar toen werd Lonneke dus de nieuwe zangeres.

Instant Matte
Instant Matter Lonneke

In welk genre plaatsten jullie je muziek?
Bolvormige pop! We noemen het zelf meestal sferische pop, maar we kwamen er achter dat sferisch eigenlijk helemaal geen woord is. Het zou hetzelfde betekenen als bolvormig, maar de muziek van Instant Matter is natuurlijk helemaal niet bolvormig. Het is ook een beetje alternatief met indie invloeden. Muziek om lekker in weg te dromen in ieder geval.

Hoe schrijven jullie nummers?
Peter komt meestal met een idee of een tekst, en als het meezit ook al een structuur voor een nummer. Dit neemt hij thuis op en met z’n allen wordt er gekeken waar het heen gaat. Dat proces verloopt heel organisch en fijn. Iedereen denkt na over zijn eigen partijen, maar zeker ook over die van anderen.

Komt het dan ook weleens voor dat iemand iets helemaal niks vindt?
Ja! Ja zeker. Je kan niet alles dat iemand doet goed vinden, en dat moet je natuurlijk ook gewoon kunnen zeggen. Anders zou er iets mis zijn met de samenwerking.

Jullie hebben nu twee singles uitgebracht. Wordt er ook naar een debuutalbum toegewerkt of is dat nog ver weg?
We hebben nu acht eigen nummers, en het lijkt ons natuurlijk vet om daar een album van de maken, ja.

Instant Matter
Instant Matter

Bij een van jullie twee singles hebben jullie een videoclip gemaakt, hoe was dat?
Lonneke: Koud! Heel koud. Het was in de winter en ik moest heel lang in het water staan. Uiteindelijk is dat bijna niet te zien in de clip, dus het was niet eens echt nodig.

Wat zijn verder doelen die jullie als band hebben?
Onze doelen? Ja… Ik denk dat we vooral mensen willen betrekken en willen laten horen wat we doen. En ook gewoon lekker spelen, en daarmee stappen zetten.

 

Vrijheid is niet vanzelfsprekend voor HAEVN

HAEVN componeert wat het zelf het mooiste vindt

Vrijheid is niet vanzelfsprekend, vindt Marijn van der Meer van de band HAEVN, één van de hoofdacts op het Bevrijdingsfestival Brabant 2017 in Den Bosch.
Eerst vormde songwriter Marijn met filmmuziek-componist Jorrit Kleijnen een duo. De band werd in 2015 uitgebreid met drummer David Broeders, Tom Veugen en Mart Jeninga.

Marijn, gisteren hadden we Dodenherdenking, vandaag viert Nederland de bevrijding. Wat doet dat met jou?
Dat doet best veel met mij omdat we telkens weer beseffen dat we hier mogen staan, met zijn allen, en dat we van de vrijheid mogen genieten. Dat wordt eigenlijk als heel normaal ervaren bij ons. Maar zo normaal is het niet want overal ter wereld is dat niet het geval. En wij moeten daar altijd bij stil blijven staan, om dat te blijven vieren, vrijheid.

Vrijheid is niet vanzelfsprekend voor HAEVN
HAEVN op hoofdpodium Bevrijdingsfestival 2017

Het is naast een persoonlijke ook een universele overdenking.
Ja, ja, dat denk ik wel. Wij doen wat wij het liefste willen, muziek maken en wij kunnen dat ook doen in dit land. Dat betekent vrijheid ook voor ons.
Wij hebben het over allerlei onderwerpen. Nou hebben nog niet echt politiek geëngageerde liedjes, maar het feit dat het kan, dat we overal over zouden mogen schrijven, is voor ons vrijheid.

Jij als Bosschenaar staat nu hier op het Bevrijdingsfestival in Den Bosch. Hoe voelt dat?
Thuiswedstrijd. Ik ben hier gewoon komen lopen. Ja, echt, ik woon in het centrum. Ik ging hier vroeger ook naar toe en dan keek ik naar het podium en dacht ‘wie weet… ooit’. En nou staan we er gewoon.
En straks gaan we meteen door naar het Bevrijdingsfestival in Roermond. Jorrit komt uit Limburg. We hebben zo’n beetje eerst mijn thuiswedstrijd en daarna die van hem.

Vrijheid is niet vanzelfsprekend voor HAEVN
Vrijheid is niet vanzelfsprekend voor HAEVN

Vorig jaar stonden er veel festivals op jullie programma en dat is dit jaar ook het geval.
Ja en er komen dit jaar ook nog wat extra dingen bij. Wij hebben vorig jaar een heel leuk festivalseizoen gehad en we merkten dat op onze eigen shows mensen kwamen die ons een keer bij een festival hebben gezien.
Het is dus belangrijk dat we nu hier in Den Bosch staan in de hoop dat mensen ons beter leren kennen en een keer naar onze eigen show komen. We zijn per slot van rekening een relatief jonge band.

Componeren jullie dan ook in die richting, naar festivals, naar het grotere volume?
Nee, dat doen we niet. We componeren eigenlijk wat wij zelf het mooiste vinden. Maar wat we wel doen, is de meest rustige nummers uit de set halen voor de 45 minuten die we nu gaan spelen. De heel rustige theaternummers zijn eruit. We doen nu echt een pittigere set dan normaal.

We maken sfeervolle muziek maar we houden ook van stevigere dingen, van beats. We proberen van alle kanten wat te pakken zodat we we een show hebben die op het ene moment intiem is en op het andere hard kan zijn.

Maar wij zullen altijd zachter klinken dan de normale festivalkrakers. We blijven wel de muziek maken die wij mooi vinden en niet muziek maken die op die of die locatie werkt. Want dan moeten we gewoon die locatie niet doen.

Wat zijn de plannen voor de nabije toekomst, nieuwe opnames.
Opnames…daar zijn we heel druk mee bezig. Vanochtend nog aan het schrijven en we zijn al een heel stuk onderweg met het album. Dat willen we zo snel mogelijk uitbrengen.

Na de zomer, neem ik aan.
Ja, na de zomer. Eerst festivals doen. Kijken wat werkt.

Komt het album ook op vinyl?
Ja, dat gaan we ook doen.

Waar komt de release?
Weet ik nog niet. Ja, we hebben al een hele mooie show in Carré gehad. Beter kan je het eigenlijk niet hebben. Dat wordt nog een grote vraag. Maar we vinden wel een mooie plek.

In Brabant of in Limburg?
Dat weten we nog niet. Ha, dat wordt moeilijk, dat wordt steggelen.

Update
Debuutalbum HAEVN

Op 23 februari 2018 bracht de formatie haar langverwachte debuutalbum Eyes Closed uit. Op diezelfde dag het album release tijdens een show in Paradiso. HAEVN is bekend van de populaire singles Bright Lights, Where The Heart Is en Finding Out More.

Holymen

Holymen zijn ongrijpbaar in sound en daarom o zo spannend

Interview met zanger en gitarist Moor Verbrugh

De muziek van Holymen is ongrijpbaar. Zanger/gitarist Moor Verbrugh wil dat graag zo houden. Dat vindt hij het spannendste. “Holymen hoeft er eigenlijk helemaal geen moeite voor te doen. Het gaat als vanzelf,” zei Verbrugh na afloop van hun optreden. KLANKGAT sprak hem in Maestro’s Recordcafé op Record Store Day 2017.

Holymen

Holymen komen uit Amsterdam en wonnen de Bossche Band Battle 2016. Zanger/gitarist Moor licht toe wat de band zoal heeft gedaan en gaat doen na het winnen van die prijs in december 2016.

KLANKGAT: Holymen heeft de Bossche Band Battle 2016 gewonnen. Wat is er daarna gebeurd. Zijn er nieuwe ontwikkelingen?
Moor Verbrugh: Nou ja, dat [het winnen van de Bossche Band Battle-red.] heeft een aantal dingen teweeggebracht. We zijn daarna met Luuk Bergervoet van Studio Cube* de studio ingegaan en hebben een nieuw nummer opgenomen. Dat was heel leuk.

Is dat nummer al uitgebracht?
Nee, nog niet. We hebben een paar nummers online. Maar pas na de zomer gaat er iets serieus komen. We hebben in twee studio’s een EP opgenomen. Dat is zo’n beetje waar we nu naar toe werken.

Is die EP ook in studio Cube opgenomen?
Nee. In twee andere studio’s waaronder HAL5 Studio.

Komen er nieuwe nummers op die EP?
Ja, ja. Die nummers ontwikkel ik wel altijd door. Ook nadat ze al zijn opgenomen. We hadden die nummers al een tijdje en inmiddels zijn we door aan het schrijven.

Holymen zijn ongrijpbaar in sound en daarom o zo spannend
Holymen World Record Store Day 2017

Komt die EP ook uit op vinyl?
Of de EP ooit op vinyl uitkomt, is de vraag. Wij zijn maar arme sloebers. Misschien als iemand er brood inziet en wil investeren. Er komen in ieder geval veel optredens zoals het Mañana Mañana festival, het Over De Top festival, in de Sugarfactory in Amsterdam binnenkort en nog een paar.

De sound van Holymen is ongrijpbaar, mysterieus bijna. Ik kan het niet echt benoemen. Kan jij het omschrijven?
Weet ik niet, eigenlijk. Wat jij net zeg, hoe je het net omschreef. Verder kom ik meestal ook niet.

Jullie willen graag ongrijpbaar zijn.
Ja, dat vind ik persoonlijk het spannendste**. Dat vind ik leuk. Het is niet eens dat we daar moeite voor hoeven te doen.

Ben jij diegene die de meeste nummers voor Holymen schrijft?
Nee, eigenlijk niet. Vroeger was dat vaak zo, maar sinds we in deze formatie spelen – dat is nu zo’n twee jaar – komt bijna niemand meer aan met een af nummer. Dat is best grappig.

En het gaat niet zo van jij doet dit en jij doet dat. Zo gaat het nooit. Het is vaak dat een van ons met een allereerst geluidje komt en dan schrijven wij daar om heen.

Jullie spelen met een zessnarige basgitaar. Dat zie je niet vaak.
De bassist gaat helemaal los met allemaal hele gekke octaven naar beneden en onder, een weinig traditionele vorm van basspelen.

En dat maakt misschien dat ongrijpbare.
Ja, ik denk dat dat belangrijk is voor ons geluid.

Holymen bestaat uit:
Moor Verbrugh (zang/gitaar)
Sean Gascoigne (drums)
Paul Korver (bas)

  • Studio Cube organiseerde in 2016 de Bossche Band Battle. Winnaar Holymen kreeg een demopakket aangeboden bij Studio Cube t.w.v. € 400,00 en advies op het terrein van marketingstrategieën.
    ** Luister zelf naar die ongrijpbare sound van Holymen op Youtube.
Sonologie

Sonologie opent een hele nieuwe muziekwereld

Interview met Kees Tazelaar hoofd Instituut Sonologie

Kees Tazelaar is docent aan en hoofd van het Instituut voor Sonologie van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Als 19-jarige kwam hij in contact met het Instituut voor Sonologie. Een nieuwe wereld ging voor hem open. Er was geen drempel om te beginnen aan een reis door deze elektronische wereld. Sonologie is het experimentele veld waarin elektroakoestische muziek, computermuziek en geluidskunst thuis zijn.

Opening FAQ festival 2017
Donderdag 6 april opende Tazelaar de Jaap Vink Special op het FAQ festival in de Willem Twee Concertzaal voorheen De Toonzaal in Den Bosch. Jaap Vink was de mentor van Kees Tazelaar.

Sonologie
Willem Twee concertzaal

KLANKGAT: Op internet las ik dat het Instituut voor Sonologie niet zozeer bedoeld was voor muziek maar meer gericht op wetenschappelijk onderzoek van het geluid.
KEES TAZELAAR: Nou, nee, daar ben ik het niet mee eens, met die stelling. De kern van de activiteiten bestond uit het maken van elektronische muziek. Maar dat was inderdaad ingebed in een wetenschappelijke context waar in zekere mate onderzoek werd gedaan naar klankstructuren, perceptie, het gebruiken van computers voor het schrijven van instrumentale muziek. Er zat een wetenschappelijke component in maar het artistieke werk stond absoluut voorop.

Hoe wetenschappelijk was Sonologie dan?
Er waren ook wel studenten en stafmedewerkers die zelf niet componeerden en die zich meer richten op die exacte kant van het verhaal. Want als je elektronische muziek niet alleen wil maken maar je wil ook apparatuur ontwikkelen, ideeën ontwikkelen, computerprogramma’s ontwikkelen – en in die tijd was alles nog hoogst experimenteel – dan had je een wetenschappelijke component nodig om die dingen goed te doen. Dat geldt eigenlijk nu nog steeds.

Sonologie
Peter Zinovieff met op cello Lucy Railton

Jaap Vink zei van zichzelf ‘Ik ben geen componist’.
Dat is beetje een houding van Jaap Vink. Hmm, kijk. Ik begrijp Jaap Vink heel goed. Ik wil me absoluut niet vergelijken met hem, maar hem is hetzelfde overkomen wat mij is overkomen. Toen ik als 19-jarige begon, was ik er niet op uit om mij te ontwikkelen als componist, maar ik had een soort gevoel, een handigheid met het omgaan van apparatuur om klanken te maken.

Dat was voor Jaap eigenlijk genoeg en voor mij was het uiteindelijk niet genoeg. Ik wilde wél componist zijn en ben daarom compositie gaan studeren. Dat heeft Jaap allemaal niet gedaan. Sommige van zijn stukken worden door ‘echte componisten’ nu nog steeds zeer gewaardeerd.

Sonologie
uitvoering werk van Jaap Vink oprichter Sonologie

U bent eigenlijk achterstevoren begonnen?
Ja, dat zou je zo kunnen zeggen. Dat vind ik ook het goede van Sonologie, nog steeds eigenlijk. Dat die eenjarige cursus geen enkele drempel heeft. Vroeger was het zo dat als een elektronische studie onderdeel uitmaakte van een compositie afdeling van een conservatorium dan moest je bij de basis beginnen.

En dan is elektronische muziek iets waar je via die hele omweg mogelijk mee in aanraking komt. En bij Sonologie kon je en kan je nog steeds met die elektronische muziek in aanraking komen zonder je eerst dat traditionele pad van muziektheorie, compositie, contrapunt, fuga en noem het allemaal maar op, hoeft af te gaan.

Sonologie is meer waardenvrij?
Ja. Het is niet zo dat wij dat soort zaken niet serieus nemen, maar als je elektronische muziekstudio’s alleen maar openstelt aan mensen die zich via de ‘ernstige muziek’ binnenkomen dan sluit je een hele generatie musici buiten die op een natuurlijke manier met technologie bezig zijn. Dat zou ik heel verschrikkelijk vinden voor de Sonologie

Toen ik begon als 19-jarige speelde ik met bandrecorders en mijn elektrische gitaar. Verder had ik niks. En toch kon ik die cursus doen en ging er een hele wereld voor mij open.
Bij composities voor instrumentale muziek zijn klanken reeds bestaande bouwstenen. Bij sonologie ontwerpen en componeren we het geluid zelf.


Zoë Sluis

Zangeres Zoë Sluis wil vooral Zoë Sluis blijven

Ik hoef niet beroemd, bekend en groots te worden

Singer songwriter Zoë Sluis wil vooral zichzelf blijven. Ik hoef niet beroemd, bekend en groots te worden, zei deze jonge zangeres uit Den Bosch. Zij laat zich niet snel gek maken. De negentienjarige Zoë Sluis trad zaterdagmiddag 4 februari op in Maestro’s Recordcafé bij de zogenaamde Instore Optredens.

Zoë Sluis

‘Je kunt me singer songwriter noemen, alleen schrijf ik nog niet mijn eigen nummers. Ik cover heel veel nummers en die krijgen al snel een lieflijk randje, maar ik probeer wel van alle kanten muziek te coveren. Er zit best wel een mix in. Ik speel dadelijk bijvoorbeeld een nummer van Eminem. Maar omdat ík het zing, met een gitaar, wordt het al snel een zachtere versie van.’

Aan het woord is Zoë Sluis uit Den Bosch die zaterdagmiddag 4 februari een optreden had bij Maestro’s Recordcafé. Zoë is geboren in Zaltbommel maar woont vanaf haar achtste in Den Bosch. Ze geeft duidelijk aan hoe zij zichzelf ziet in de muziekwereld.

KLANKGAT: Hoe zie jij je carrière tegemoet?
Zoë Sluis: Ik hoef niet beroemd, bekend en groots te worden. Maar ik wil dit soort dingen [spelen in kleine podia, red.] gewoon heel veel doen. Ik studeer ook niet in de muziek. Ik doe een foto- en filmopleiding. Maar veel van mijn vrije tijd gaat toch ook wel in de muziek zitten.

Mits het het niet uit de hand gaat lopen en je alsnog succesvol wordt?
(lacht) Het is niet zo dat ik het tegen zou gaan, maar het is niet mijn doel dat ik ernaar toewerk om groots of bekend te worden. Ik wil gewoon Zoë Sluis blijven.

Zoë heeft dan ook geen producent of management achter zich. Zij is wel crew member bij Studi073.

Zoë Sluis
Zoë Sluis in Maestro’s Recordcafé

Wat doe je bij Studi073?
Vanuit daar heb ik heel veel mensen ontmoet en mogelijkheden gekregen om op heel verschillende en kleine plekjes te spelen. Daardoor krijg ik toch een klein beetje een naam in Den Bosch. De muziekwereld in Den Bosch is helemaal niet zo groot eigenlijk en voor je het weet rol je ergens in.

In Den Bosch willen veel café’s live muziek verzorgen. Het zijn goede tijden voor singer songwriters.
Ik heb zelf nog niet zoveel in café’s en winkels gespeeld. Dus vooral bij Studio073, kleine evenementen of het Winterparadijs. En dus nu hier bij Recordcafé.

Zoë Sluis zong covers van onder meer Tom Waits, Eminem, Hudson Taylor, George Ezra, Cold War Kids en The Police. Zonder meer een mix van uiteenlopende muziekgenres die door deze talentvolle en jonge zangeres warm en gevoelig werden gecoverd.

Navarone unplugged

Navarone unplugged in Maestro’s Recordcafé

Dark Americana klinkt draadloos dreigender dan elektrisch

De rockband Navarone speelde unplugged nummers van het album Oscillation in platenzaak Maestro’s Recordcafé op zaterdag 28 januari. De band trad op voor een enthousiast Bosch publiek.

Navarone unplugged

Navarone begon met Snake, het eerste nummer van de plaat Oscillation en het was al gelijk raak. Volgens drummer Bram Versteeg is Snake echt een ‘hardrock nummer met attitude’.

KLANKGAT: Ik vind het nummer unplugged veel spannender dan de elektrische versie.
Bram Versteeg: Dat kan, iedereen kan zo zijn voorkeur hebben. We hebben vanochtend gerepeteerd op sommige nummers om te kijken hoe ze akoestisch klinken en ze wat aangepast. Snake kreeg op deze manier een extra dreigende lading en zou goed passen in een thriller-serie zoals True Detective. Als ik het dan mag plaatsen zou ik het Dark Americana willen noemen.

Navarone
Merijn zingt Snake

De band vervolgde na dit sterke openingsnummer met de andere nummers van het nieuwe album zoals Don’t Belong, Soon I’ll Be Home en Showtime. Ik zag sommige mensen meezingen. Dat zag ook zanger Merijn van Haren die daar een opmerking over maakte. ” Ik zie mensen meezingen. Dat vind ik knap want de plaat is pas tien dagen uit.”

De frontman van de band kreeg het publiek goed mee bij de wat meer toegankelijke nummers door de mensen mee te laten zingen. De band zat goed in zijn vel en had er duidelijk zin in. Door die goede zin en het enthousiaste publiek speelde de band veel langer dan gepland. Het optreden zou hooguit een half uur duren maar dat werd met meer dan een uur overschreden.

2017 kan wel eens het jaar van dé grote doorbraak voor de band worden, schreef 3voor12 in haar recensie over het optreden van Navarone op 20 januari in Doornroosje, Nijmegen. Dat zou zomaar kunnen. Het nieuwe album heeft hit potentie genoeg.

Navarone
Navarone in platenzaak Maestro’s Recordcafé

Benaderbaar Navarone
Mocht die doorbraak er inderdaad komen en Navarone bekend ja zelfs beroemd wordt, dan zijn optredens zoals afgelopen zaterdagmiddag in Den Bosch op zo’n kleine locatie verleden tijd. Toch wil de band benaderbaar blijven, zei Bram Versteeg.

Blijft Navarone in de toekomst nog zo benaderbaar?
Je moet elke situatie inschatten. Als er duizenden mensen op je afkomen dan kan je niet iedereen te woord staan. Wij vinden dit soort optredens zoals hier in deze platenzaak erg leuk om te doen. Laatst hadden wij een signeersessie van onze nieuwe plaat. Daar kwamen veel mensen op af. Dan kan je echt niet iedereen te woord staan.


Navarone schakelde voor het maken van Oscillation producent Joost van den Broek in, in een vaste studioruimte van Sandlane Recording Facilties in Rijen, N-B. Dat had de band nog nooit gedaan. De opnames begonnen in de zomer van 2016 met maandenlang spelen, opnemen en editen. Eigenlijk zou Oscillation op 22 oktober 2016 uitgebracht worden maar dat werd verzet naar 20 januari 2017. De reden was een nieuw platenlabel (Rodeostar) en een nieuw management.

Leden Navarone:
Merijn van Haren (zang),
Kees Lewiszong (gitaar),
Roman Huijbreghs (gitaar),
Bram Versteeg (bas),
Robin Assen (drums)