jul, 2021

Zonnige sfeer spoken word event Zinnig Zuiden
Improviseren, scanderen, delibereren, protesteren, incrimineren, het gesproken woord heeft het hoogste woord

Het eerste spoken word event Zinnig Zuiden aan ’t Water in De Bossche Zomer 2021 is een beetje door de harde realiteit ingehaald. Het podium moet provisorisch aangepast worden door de verhoogde waterstand van de Zuid-Willemsvaart. Die is enige decimeters gestegen waardoor het podium onder water is komen te staan. Dat heeft allemaal te maken met de voorbije regenbuien van Bijbelse omvang.

Geen nood, een lage tafel en twee bierkratten brengen uitkomst en zo kan het event van urban platform DUKEBOX met weliswaar een week vertraging zaterdag 17 juli van start. Het is meer Zinnig Zuiden in ’t Water dan aan ’t Water. Zaterdag 24 juli is de tweede line-up

Zinnig Zuiden line-up 1

Het is sowieso improviseren qua line-up vanwege een afzegging maar dat kan de stemming onmogelijk drukken. De positieve vibes zijn gewoon te sterk.

De line-up is:

Steven de Rooij (STEEV) – presentator
Tweede Hans
Eef van de Boom aka Evert Vertelt
Kelly Verdonk
Neef Nelis
Brohlin

Na het optreden van Brohlin blijkt er ruimschoots tijd over te zijn. Er wordt omgeroepen of mensen uit het publiek zich geroepen voelen om op het podium te komen staan. Die zijn er zeker. Pepijn, Anton Haverman en Marion Kerkhof aka Bluem schromen niet om hun stem te laten horen. Improviseren in deze sfeer, dan valt alles op zijn plek.

Niets kan de pret drukken, ook niet toen een stel blagen die vanaf de andere kant van het kanaal, de act van Brohlin probeert te verstoren. Brohlin pareert met: “Hey jongen, door mij heen schreeuwen, dat hoeft niet, hè.” Na afloop vertelt hij dat hij het optreden heel erg heeft gemist. “Ook als mensen er door heen schreeuwen,” vroeg ik. “Is niet erg, dat houdt je bij de les,” antwoordt hij.

De acts

Het is altijd moeilijk om het spits af te moeten bijten, vooral als je na zo’n lange tijd niet voor publiek hebt gestaan. Tweede Hans komt op en springt op het geïmproviseerde podium. Hij neemt ons mee op reis, een reis zonder doel want het gaat hem meer om de reis zelf. “Je stoute schoenen aantrekken en te stappen in het onbekende.” Soms is hij zijn tekst kwijt en excuseert zich daarvoor. Iedereen is vergevingsgezind en een warm en dankbaar applaus is zijn deel.

Dan Eef van de Boom die we kennen als Eef van de Boom maar nu even niet. Eef heeft zich een alter ego aangemeten en die heet Evert Vertelt. Zij komt met een verhaal dat niet in spoken word is gegoten. Het gaat over een bezoek van een man, haar thuisbegeleider. De man stelt voor om samen te koken – Eef háát koken. Hij wil haar zelfredzaamheid in de keuken bevorderen. Het kokerellen loopt uit op een huishoudelijke ramp. De elektrische oven vat vlam. Het is een komisch verhaal en goed gebracht, comédiennes zijn schaars gezaaid.

Kelly Verdonk is te elfder ure erbij gehaald vanwege een afzegging – waarschijnlijk die van Bobba. Kelly gaat het over sex hebben. “Ik wil dat wij, nachtwachters, de nacht bewaken. Ik wil je daarna in mijn lakens bewaren.” Het blijft bij een licht erotische vertelling opgefleurd met allitererende verzinsel woorden.

De laatste twee uit de Zinnig Zuiden line-up zijn Neef Nelis uit Tilburg en Brohlin uit Roermond. Alle artiesten komen uit het zonnige zuiden, beneden de grote rivieren.

Neef Nelis ziet er cool uit. Strak, kort kapsel, donkere Ray-Ban zonnebril. Hij vertegenwoordigt de klassieke spoken word artiest die maatschappelijke onderwerpen aansnijdt en bekritiseert, eventueel veroordeelt. “Wereldwijd gaan levens als een nachtkaars uit en ondertussen zitten wij allemaal vast,” incrimineert hij in authentiek Tilburgs.

Brohlin Coumans tapt uit een ander vaatje. De liefde bezingen schuwt hij niet en natuurlijk die eeuwige bron van inspiratie voor een man, de vrouw, la femme. “And a smile so pretty, she could fool the world.”

Brohlin ziet er uit zoals je een rapper zou uittekenen. Baseball petje, ketting om de nek, ruime T-shirt, jeans (geen joggingbroek!) en daaronder vette sneakers. Brohlin is daarnaast musicus en publiceert op Spotify. Het nummer kwijt is zijn laatste release.

Na Brohlin is er nog flink wat tijd over en worden mensen uit het publiek uitgenodigd om naar het podiumpje te komen. Pepijn, Anton Haverman en Marion Kerkhof aka Bluem melden zich en dan is deze eerste en zeer geslaagde spoken word line-up van Zinnig Zuiden aan ’t Water afgelopen.

Zinnig Zuiden aan ’t Water is een initiatief van urban platform DUKEBOX en mede mogelijk gemaakt door De Bossche Zomer 2021 en de gemeente ‘s-Hertogenbosch.

jul, 2021

Een nieuwe Robin Borneman lijkt te zijn opgestaan
Deze Tuinsessie beleeft ook een echte primeur van een gloednieuwe single die gelijk aanslaat

Robin Borneman oogt wat nerveus aan het begin van zijn Tuinsessie. Een goed teken want dan zijn artiesten op hun scherpst. Het is ook eindelijk gestopt met regenen. Er staat dus niets meer in de weg voor een fijne avond in de paleistuin van het Noordbrabants Museum.

Vandaag voelde het raar om naar een concert te gaan. Gisteren overleed nog ‘s lands bekendste misdaadreporter en het nieuws blijft maar komen over de ramp die zich voltrekt in het zuiden van het land. Toch hangt er in de Paleistuin in het Noord Brabants museum een joviale en opgelaten sfeer. De gemêleerde opkomst verzamelt zich voor niemand minder dan Robin Borneman. De volgende ster in wording die nu nog de gewone jongen next door blijft.

De Tuinsessie van Robin Borneman

Terwijl bijna iedereen nog gezellig staat te kletsen, loopt Robin met zijn gitaarkoffer richting de podium-pagode. Er klinkt kort applaus voor zijn opkomst en dat is het startsein voor de mensen om snel hun picknick kleedje te zoeken en er goed voor te gaan zitten.

Robin Borneman oogt onrustig als hij zich klaarmaakt om te spelen. Hij legt uit dat dat het alweer even geleden is dat hij er alleen voor stond en dat hij merkbaar zijn band mist. Als openingsnummer kiest hij voor Spirit Bird van Xavier Rudd. Een lied dat hij eerder uitvoerde tijdens zijn deelname aan het programma We Want More (WWM), dat hij uiteindelijk ‘gewoon f**king gewonnen’ heeft, zoals hij zelf zegt.

Waar de spanning nog voelbaar is als hij begint, komt na twee coupletten de troubadour in hem eindelijk los en vangen de aanwezigen een glimp op van de trotse winnaar enkele maanden terug. Met goed spel en zijn fantastische stem legt hij voor de rest van de avond de lat hoog voor wat uitgroeit tot een grootse avond.

Mystery guest

Van tevoren was er sprake van een “Mystery Guest”, maar de echte fans hadden het natuurlijk al langer in de gaten. Bij het derde stuk roept Robin de hulptroepen erbij en dat is niemand minder dan zijn grote vriend en frontman van Navarone, Merijn van Haren.

Dit blijkt gelijk een versterking, want het duo heeft er zichtbaar zin en is ongelooflijk op elkaar ingespeeld. Ook de samenzang klinkt alsof ze nooit anders hebben gedaan en de toeschouwers worden haast feestelijk getrakteerd op een amusante en vrolijke set van bekende covers uit zijn WWM-repertoire (Skyfall, Hallelujah) en enkele van zijn mooiste eigen songs.

Een van de hoogtepunten is Soldier On van Di-rect die wordt opgedragen aan Peter R. de Vries. Robin Borneman drukt het publiek op het hart dat we vooral positief moeten blijven en door moeten gaan zonder erin te blijven hangen. Iedereen bedankt hem door vooral stil te wezen tijdens zijn uitstekende vertolking.

De show lijkt veel te vroeg voorbij als de heren het laatste nummer in lijken te zetten. En dat is Hard Sun, wat bekend is geworden door Eddie Vedder die het opnam voor de film “Into the Wild”. Voor mij als fan van deze soundtrack vind ik het een dappere keuze. Het is namelijk een esthetische folkballade, maar samen brengen ze het zo geweldig dat ze het nergens onrecht aandoen en gerust mee hadden kunnen afsluiten.

Nieuwe single Robin Borneman

Robin zelf heeft daarna ook door dat het allemaal wat snel is gegaan en besluit daarom in zijn eentje zijn nieuwe single Remember, die dezelfde middag nog uitgebracht is, in première te laten gaan. We beleven een primeur en het slaat gelijk aan. De compositie ligt zeer prettig in het gehoor en ontvouwt zich tot een heerlijk warm gebed dat wel eens hitpotentie kan hebben. Hierop merk je gelijk de verandering bij de zanger en hoe hijzelf lijkt te willen breken met eerder traditioneel werk. Aan het applaus op het einde te meten, zal dit voor hem nog veel vruchten gaan afwerpen als hij deze richting inslaat.

En dan is het nog niet genoeg, vinden de bezoekers. Ze refereren zelfs aan zijn doorbraak door ‘We want More’ te scanderen. Marijn wordt er nog éénmaal bijgeroepen voor de toegift. Het wordt de tijdloze klassieker The Letter. Maar dit keer niet in de stijl van the Box Tops of van Joe Cocker die het beroemd maakte. Ze creëren er een originele Robin&Merijn versie van door het vol overgave op te voeren en niet te schuwen om zoveel mogelijk aan te sporen om mee te zingen, wat zorgt voor een grandioos slotakkoord.

Covers

Normaal hekel ik me eraan als artiesten vooral covers spelen en neig ik het te zien als een zwaktebod. Maar vanavond staat hier niet meer de rauwe performer die ik ken met band uit zijn Folklore periode. Dat heeft ie nadrukkelijk achter zich gelaten en hij is klaar voor iets luchtigers en wat anders. Zijn volgende album zal nog vorm gaan krijgen, maar dat het gaat verschillen van zijn vroeger werk is nu wel helder.

Daarnaast werd me vooral duidelijk dat ik een nieuwe Robin Borneman zag. Iemand die niet meer in zichzelf gekeerd is op de bühne, maar die is gegroeid in zijn showmanship en veel beter de gegadigden bespeelt zonder interactie uit de weg te gaan. Dat zal hem straks alleen maar meer fans opleveren. Hopelijk blijft hij dan wel net als nu rustig de tijd nemen om hen allen te woord te staan na afloop. De toekomst zal uitwijzen hoe ver deze jongen next door het nog gaat schoppen.

jul, 2021

De langverwachte release van debuutalbum Fuel Of Mankind
Dynamische verschillen, onconventionele structuren en onbeantwoorde vragen van Dripping Trees

Het debuutalbum Fuel Of Mankind van de band Dripping Trees maakt inmiddels al een goede twee maanden deel uit van mijn platencollectie. Op 10 juli was het dan ein-de-lijk zover: de album release show in Willem Twee poppodium. Het is een vrij existentieel conceptalbum met een fijne overvloed aan emoties, vragen, onbegrip, woede, noise en welgemeend emotionele zang, opgenomen met een live gevoel. Precies zoals ik het hebben wil.

Dripping Trees album release show

De muziek komt voor mij niet sterk in de buurt van één genre, dat vind ik fijn. Laten we het houden op alternatieve garage art rock. Met een gevoel van punk. De overkoepelende stijlthema’s die de nummers met elkaar verbinden zijn de steeds terugkerende heftige dynamische verschillen en de onconventionele songstructuren. Waar je eerst volledig in beslag bent genomen van een zacht, meer spoken word stuk met dromerig gitaargetokkel, word je in een handomdraai overdonderd door absurd harde, bijna woedende rockpassages. Het toont aan hoe innig de bandleden van Dripping Trees op elkaar ingespeeld zijn en verlegt de nadruk van de intense emotionele uitbarstingen van noise naar de theatrale, verhalende lyrics die inwerken op het voorstellingsvermogen. Voor de beelddenkers onder ons.

Fuel Of Mankind — Dripping Trees – podium opstelling

Wat meteen opvalt is de podium opstelling. De normaalgesproken vier-koppige band heeft twee violisten geworven voor dit optreden en drummer Stijn Luijk heeft zijn drumstel strategisch aan de rechterzijde van het podium geplaatst. De nummers worden thematisch aan elkaar gelijmd door interludes, gesproken door een kunstmatige stem. Dit vormt een fijn contrast tussen onmenselijkheid en authentieke muziek.
Er worden veel partijen geloopt, vooral de baspartijen hebben gedurende de show mijn hart gestolen. Al had ik, naast de aanwezige zang en drums, de gitaren en bas liever wat harder gehad. Wonder boven wonder trapt Stijn niet door zijn kickdrum heen.

Over dat drumstel gesproken. Ik ben zelden zo verliefd geweest op een drumsound. Stijn is deze avond bijna gestegen van mijn op een na, naar mijn lievelingsdrummer. Het scheelde niet veel. Je kan op een snaredrum slaan, en je kan écht op een snaredrum slaan. Het klinkt hard, en warm, en vol, en kapot, en doods, doortastend en straf. Zelfs als hij op een gegeven moment met brushes begint te spelen haakt de sound niet af. Zoals hij drumt zingt hij ook, met volle overtuiging en evenveel diepe lagen in zijn stem als in de lyrics. Al wil ik na een paar nummers wel dat hij wat vaker zijn ogen opent tijdens het zingen. Ik wil toch wat meer aangekeken worden. Tijdens de seks wissel je dat ook gewoon af, als je teveel opgaat in je eigen wereld mis je de connectie met je publiek.

Over afwisselen gesproken, Koen Ruijs en Stijn wisselen de lead vocals af. Ook Koen zingt vertellend, elk woord is te verstaan en hij heeft een fijne rust over zich heen. Gitarist en toetsenist Stef van der Wielen schreeuwt sommige stukken mee. Als een van de bandleden niet zingt, draagt de band alsnog de emotie van de nummers uit, ze staan er echt. Met overtuiging en een serieuze gloed en zonder aangeleerde performance trucs. Al zien Lydia Stiger en Lucien Renette, de violisten, er tijdens het niet-spelen toch wat onwennig uit.

Op de dynamisch hardere stukken staat de viool te zacht in de mix, op de zachtere stukken inclusief viool voegt het warme overkoepelende geluid veel toe. Ze gaan er tijdens het spelen helemaal in op. Geluidsman Richard Janssen wijst me er na afloop op dat dat te wijten valt aan het risico op feedback, het was geen onwil. Hierna zet hij WAP van Cardi B op om het goed te maken. Vergeven en vergeten.

Stijlkeuze Dripping Trees

Stef van der Wielen en Koen krijgen extra punten voor hun stijlkeuze. Ze dragen beide een zwarte broek met wit overhemd. Het staat goed bij hun gitaren. Stijn en Stef Leijten hebben genoeg hun best gedaan om ook te verschijnen in een overhemd, maar hun overhemden hebben nét wat minder overtuigingskracht. Ze missen nét dat beetje flair om hun outfit over de dunne lijn van ‘kleding’ tot ‘artiesten look’ te trekken. Over artiesten looks gesproken, na een paar nummers mis ik een rock uitstraling. Het zou meewerken aan de zeggingskracht als er meer bewogen, gelopen en gesloopt zou worden. Zo klinkt de muziek namelijk wel.

Dripping Trees speelt lange intro’s en nummers duren soms wel rond de 6 minuten. Ze trekken zich niets aan van de wetenschap dat je de aandacht van een luisteraar moet trekken binnen 4 seconden in het Spotify tijdperk. Zo maken ze nummers die over 20 jaar nog steeds hun kwaliteit behouden. De nummers zijn intelligent en klinken volwassen. Ze doen denken aan Nick Cave in het jaar 2000, even overdacht en slim.

Fuel Of Mankind – Spotify

Aan het einde bedanken ze en binnen 1 seconde zijn ze in de coulisse verdwenen. ‘Ze konden toch nog applaus in ontvangst nemen’, klinkt er vanuit het publiek. Het is even angstvallig stil, verwarring alom. Na een tijdje komen ze terug om nog twee nummers te spelen, verrassing. Ik geloof dat we ‘we want more’ hadden moeten roepen. Ongemakkelijk. De twee nieuwe nummers, waarvan ik de eerste, Sea Of Ants, de hemel op aarde vond, komen ze dan eindelijk arm in arm vooraan het podium staan. Dripping Trees neemt het applaus in ontvangst. De cirkel is rond.

Waarom klappen ze zelf mee? En waarom wordt er meteen na het aflopen een veel te vrolijk pingel muziekje afgespeeld? Velen vragen blijven voor altijd onbeantwoord. Evenals de existentiële vragen gesteld op de LP.

We hebben meer van dit soort eerlijke bands nodig. Of juist niet, want Dripping Trees bestaat.

jul, 2021

Lucas Hamming speelt de tuinsessie plat
Goede gitaarsolo's, persoonlijke verhalen en intieme momenten vullen de vrijdag avond

Afgelopen vrijdag, op de tweede avond van de tuinsessies, neemt de 27-jarige Lucas Hamming de Paleistuin van het Noordbrabants Museum over. Normaliter wordt hij begeleid door zijn band, vanavond staat hij er helemaal alleen voor.

Lucas Hamming Tuinsessie

Om stipt acht uur ’s avonds pakt de van oorsprong Blaricumse singer-songwriter zijn gitaar. Hij start het optreden direct in met een cover van de befaamde David Bowie. Het nummer Space Oddity heeft hiermee dan ook het startsein van de avond gegeven.

Na een bescheiden applaus van de bezoekers, gaat Hamming het tweede nummer fluitend in. De in afgelopen maart uitgebrachte single Move Like This brengt het publiek dan ook meer in de stemming. Iedereen knikt verlegen mee.

‘Ik gok dat dit overigens mijn laatste optreden van het jaar zal zijn’, grapt Hamming naar het nieuws van de persconferentie eerder op de avond. Het gaat opnieuw slecht met de besmettingen en de kroegen worden weer gesloten. ‘Als muzikant zijnde is er niet echt veel dat er te plannen valt zo’.

De setlist wordt verder afgewerkt naar beneden met onder andere de nummers Mr. Blue Sky, Temporary Remedy en Fake Love Hypocrisy. Over het tweede nummer op deze lijst legt Lucas wat meer uit: ‘Deze tekst heeft alles te maken met de ADHD medicatie die ik jaren lang iedere dag nam. Het zorgde ervoor dat ik meer rust in mijn hoofd had, maar het zorgde ook voor beperkingen. Ik slik ze overigens al een tijd niet meer en het gaat aardig goed. Al hoor ik die fluitende vogels die wij nu op de achtergrond horen wel enorm hard.’

De akoestische gitaar wordt er bij gepakt en de eerste klanken van het prachtige nummer Don’t You Go klinken door de tuin. ‘Niet doodgaan is enger dan wel doodgaan, want dan gaan er andere mensen dood. Misschien is het dan ook gewoon dat ik mensen niet wil missen. Ik ben bang voor het verdriet van de dood zelf. Niet doodgaan is enger dan wel doodgaan, want dan gaan er andere mensen dood’, luidt Hamming het nummer in.

De uitvoering van het nummer raakt overduidelijk het publiek in de tuin. Terwijl eenieder een verloren geliefden of naasten in het achterhoofd houdt, wordt er zachtjes mee gezongen.

Hamming gaat vervolgens verder zijn single Falling en zijn grootste hit Never Let You Down.

Terwijl er al bijna een uur op de klok voorbijgegaan is, zit de stemming er bij het publiek en Hamming alleen maar goed in. ‘Ik ging vroeger samen met mijn beste vriend op vakantie en zong dan uiteraard liedjes aan het strand, om meiden te versieren. En dit ene nummer, is denk ik helemaal geruïneerd door hoe vaak het wel niet gecoverd en gespeeld is. Maar juist daarom speel ik hem juist nu, want hij kwam laast voorbij op de shuffle. En toen besefte ik het me pas wat voor goed nummer dit wel niet is’, legt Hamming uit. Hij begint dan ook, met hoe kan het ook anders, Wonderwall van Oasis te spelen.

Op het moment dat er geen muziek meer door de speakers mag klinken, gaat Hamming volledig akoestisch verder. De avond wordt dan ook afgesloten op een intieme manier waar persoonlijke herinneringen worden gedeeld en muziek die daaraan synoniem staan gespeeld. Een passend einde van een geslaagde avond.

Wie is Lucas Hamming?

Lucas Boudewijn Hamming is een 27-jarige singer-songwriter, acteur, musicalacteur en rockartiest uit Blaricum. Na dat hij afstudeerde aan het Conservatorium van Amsterdam, werd hij landelijk bekend door zijn deelname aan De beste singer-songwriter van Nederland. Hierna nam zijn muzikale carrière de loop door onder in 2014 uitgeroepen te worden tot 3FM Serious Talent en in 2016 het anthem te maken voor 3FM Serious Request, “Are You with Me”

Met dank aan Sandra Leijtens Photography

jul, 2021

Jacques Mees…een leven lang verwant aan Bob Dylan
De Bossche Zomer Rondom Dieske haalt de Tilburgse Bob Dylan binnen in de Knillispoort

Jacques Mees speelt Bob Dylan op zijn nieuwe EP Masked and Separated, een New Bob Dylan Tribute Album dat hij samen met de Italiaanse klassieke gitarist Luigi Catuogno onlangs uitbracht (mei 2021). Jacques Mees wordt beschouwd als de beste Bob Dylan vertolker. De naam Jacques Mees wordt zelfs vermeld in het in 2011 verschenen ABC Dylan Book van de vorig jaar overleden Nederlandse popjournalist Bert van de Kamp.

De Bossche Zomer Rondom Dieske

In het kader van het evenement de Bossche Zomer Rondom Dieske, een kleinschalig cultureel en cultuur-historisch evenement op het Herman Moerkerkplein en de naastgelegen Knillispoort, was ik zaterdag 10 juli uitgenodigd om een optreden bij te wonen van “de Tilburgse Bob Dylan” oftewel Jacques Mees (1959, Moergestel). Mees wordt gezien als de bekendste en beste vertolker van de songs van Bob Dylan.

Tribute to Bob Dylan op Spotify:

Naast Dylan is hij vanaf jonge leeftijd ook beïnvloed door artiesten als Hank Williams, Dave van Ronk, Blaze Foley en Woody Guthrie.ook is hij de man die 5 jaar geleden meedeed aan een internationale ‘Battle of the Dylan Cover Bands’. Zijn uitvoering van One Too Many Mornings leverde hem een derde plaats op.

Jacques Mees – eindelijk weer publiek

Jacques is een kleurrijke, gezellige man die er vanavond erg veel zin in heeft om weer eens voor echte mensen op te treden. Hij kan dan ook niet wachten om te beginnen,. Maar eerst is daar nog een interview door Frans van Gaal, de man van de culturele salon van de Knillispoort ‘Achter de Poort/Stichting de Knillispoort’ en tevens medeorganisator van de Bossche Zomer.

Na een kwartier vragen stellen maar vooral uitgebreide antwoorden van een enthousiaste Mees begint het optreden voor ongeveer 25 (over het algemeen) Dylan-fans in de gezellige ‘vrijwilligerscafé’ van de Knillispoort.

Mees begint, in het geheel niet gehinderd door een setlist, op gevoel te zoeken in zijn iPad. Hij zingt vanavond niet de bekende Dylan songs maar veelal de meer onbekende, die hij duidelijk prefereert boven de voor de hand liggende ‘hits’. Hij klink als Dylan, maar hij lijkt er ook op. Zélf is hij trots op zijn naar eigen zeggen even kromme neus als ‘His `Royal Bobness’.

Tussendoor roemt hij de gelaagdheid van de teksten van zijn idool en op de vraag vanuit het publiek of hij vindt dat Dylan de Nobelprijs voor de literatuur daadwerkelijk heeft verdiend gaat Mees hier uitgebreid op in. In het kort; ja dus!

De tweede set begint wederom met een aantal gerichte vragen van Van Gaal en enkele aanwezigen. Mees ontkomt er niet aan een aantal bekende nummers te vertolken. Met tegenzin eindigt hij het concert, maar niet voordat hij aandacht vraagt voor zijn in mei uitgebrachte EP die hij maakte met de Italiaanse gitaarvirtuoos en Dylanvertolker Luigi Catuogno, Masked and Separated en zijn nieuwe EP Sound of the South.

Bob Dylan 80
Onlangs werd Bob Dylan 80 jaar. Ter gelegenheid hiervan bracht Mees onlangs met andere internationale artiesten een online Dylan80 festival uit op YouTube.

Al met al een fijne avond met een goed voorbereide interviewer en een gepassioneerd vertolker en schrijver van Americana muziek

Over de Knillispoort
De Knillispoort aan de Korte Waterstraat in de binnenstad van ‘s-Hertogenbosch bestaat sinds 1971. In dat jaar richt Antoine Jacobs met andere rebelse Bosschenaren de raadsgroepering Knillis op. Het groeit uit tot het politiek-culturele café voor heel wat geëngageerde Bosschenaren. Knillispoort maakt na 1971 naam met debatten onder de titel Bossche Kringen.

Bovendien geeft het vrijwilligerscafé op geheel eigen wijze vorm aan de viering van carnaval, onder meer door de organisatie van de jaarlijkse Poemiekavond en Politieke Klets.
Het gebouw – voormalig koetshuis – stamt uit 1916. Het is gebouwd op een plaats waar in de Middeleeuwen een stadsgracht liep. Deze stadsgracht liep bij het huidige Herman Moerkerkplein

jun, 2021

Martha Fields in Blue Room …Let The Phoenix Rise
Een krachtige mooie stem die moeiteloos schakelt tussen country, boogie, bob, bluegrass, gospel en blues

Drie keer een artiest in de Blue Room komt niet voor, maar het enthousiasme en de kwaliteit van Martha Fields en haar vaste begeleiders Manu Bertrand en Urbain Lambert maakt dat we onze, inmiddels, vrienden weer met genoegen op ons podium verwelkomen.

Martha Fields

Tijdens de pandemie verbleef Fields even in Oklahoma maar grotendeels in Frankrijk. Daar mocht niemand zich buiten een straal van 10 kilometer verplaatsen. Omdat ze te ver van elkaar zaten was een ontmoeting, laat staan een repetitie of schrijfsessie, niet te organiseren. Ze zagen elkaar in november voor het laatst. Net gearriveerd in Nederland waren er dus maar twee dagen om te repeteren.

‘… you find me in my garden’
Fields heeft tijdens de lockdown niet stilgezeten. Naast heel veel tuinieren schreef ze een nieuw album, Headed South, dat in juni 2020 helemaal af was, maar nergens een podium om te spelen.

Wij hebben vanavond dan ook de primeur. Zij spelen voor het eerst live een aantal songs van dit album, dat ik overigens van harte kan aanbevelen. 12 prachtige songs, met een grote diversiteit aan instrumenten. Ze starten met de titelsong Headed South en In My Garden. Later volgen nog Hillbilly Babylon, Let The Phoenix Rise, Souvenir, High Shelf Mama en 500 Miles Away From Home. Volgens Fields een Ierse of Schotse ‘old traditional’ waarvan niemand meer weet wie hem ooit schreef.

The lady sings not only the blues!
Martha heeft een krachtige mooie stem die moeiteloos schakelt tussen country, boogie, bob, bluegrass, gospel en blues. Zij begeleidt zichzelf op de Gibson J45.

De gedwongen rustperiode heeft ook beide heren niet belemmerd want zij bespelen geroutineerd en met grote klasse de dobro, banjo, mandoline en diverse gitaren. Urbain Lambert is in Frankrijk, aldus Martha, een legende op de gitaar. Onder andere op de Fender Stratocaster klinkt hij inderdaad weergaloos. Snaren-virtuoos Manu Bertrand wordt door Fields aangekondigd als beste Dobro speler van Frankrijk (volgens hemzelf, schertsend, van de wereld).

Van haar vorige albums Southern White Lies en Dancing Shadows brengen ze ook een aantal nummers zoals Lonesome Road Blues, Paris to Austin, Oklahoma On My Mind.
Martha Fields vertelt tijdens haar optredens vaak over haar Cherokee-roots in Oklahoma, Kentucky en de Appalachen. In de nieuwsbrief van 2018 deed ik hier al eens uitgebreid verslag van. Haar familie komt tot leven in songs als Demona en Johanna. Onder de noemer ‘Oklahoma songs’, vertolkt Fields haar favoriete Janis Joplin song What Good Can Drinkin’ Do. Gevolgd door het Where The Red Grass Grows, erg mooi begeleid door Bertrand op de Dobro en Lambert op de Fender Stratocaster.

Tweede set
Tijdens de tweede set zijn de nummers en de volgorde iets anders maar worden met dezelfde overgave en energie vertolkt. Zij eindigen met het spirituele en gevoelige What Are They Doing in Heaven.

Wat niet op de setlist staat maar wél ter ere van mijn verjaardag werd gespeeld is Happy Birthday met een door Martha meegebrachte fles uitstekende Franse Champagne. Deze is tijdens een kleine afterparty in de kleedkamer in no time genuttigd, maar dit geheel terzijde.

Al met al weer een prachtige avond in zeer goed en sympathiek gezelschap.

Setlist: Headed South, In My Garden, Paris To Austin, High Shelf Mama, Demona, Souvenir, What Good Can Drinkin’ Do, Tell Me Baby, Oklahoma On My Mind, Honky Tonk Blues, Hillbilly Babylon, Fare Thee Well Blues, Where The Red Grass Grows, Johanna, J’entends Siffler Le Train / 500 Miles Away From Home, Lonesome Road Blues, (request) When The Saints Come Marchin’ In, What Are They Doing in Heaven. Kokomo Blues, Let The Phoenix Rise, Hard Times

Martha Fields op Spotify

Bezetting:

Martha Fields: zang, Gibson J45
Manu Bertrand (Acoustic / Steel Guitar, Dobro, Banjo, Mandoline)
Urbain Lambert (Fender Stratocaster & Acoustic guitar)

Foto’s: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar

jun, 2021

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen in topvorm
Het beste wat Nederland qua authentieke bluegrass muziek te bieden heeft volgens de kenners van het genre

Het spetterende optreden van Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen in februari 2020 was voor herhaling vatbaar. Daarom voor de tweede keer Tim Knol en de Utrechtse Blue Grass Boogiemen, Robert-Jan Kanis (zang-gitaar), Arnold Lasseur (zang-mandoline-viool), Aart Schroevers (zang-contrabas) en Bart van Strien (zang-banjo-mondharmonica), Deze super combinatie blijkt wederom goed voor een energiek en dynamisch optreden. En dubbel nog wel!

Tim Knol & The Blue Grass Boogiemen

Ik schreef vorig jaar al uitgebreid over dit topoptreden. Een kleine samenvatting: na meer dan 10 jaar aan de weg getimmerd te hebben o.a. als rockartiest en als singer-songwriter, vindt Tim Knol in 2019 dat het tijd wordt om ook Bluegrass toe te voegen en met wie kan dat beter dan met `het beste wat Nederland qua authentieke bluegrass muziek te bieden heeft’ The Blue Grass Boogiemen, een band die ruim dertig jaar bestaat en die hij al sinds zijn jeugd kent. Dit resulteert in een gezamenlijk en zeer succesvol project “Happy Hour”, een oorspronkelijke bluegrass album met veel exposure op o.a. radio en Spotify.

Eindelijk live

Na een periode van bijna anderhalf jaar is het gezelschap erg blij eindelijk weer eens live op een podium te staan. En meteen twee concerten achter elkaar, wat achteraf best inspannend blijkt. De vaart zit er continu in. Het is soms letterlijk een battle wie het snelst speelt. Zo ook het supersnelle Stars In Your Eyes waar ze alle vijf dicht op elkaar staan voor die ene microfoon in het midden.

Aart Schroevers staat te popelen om het ruim 70 jaar oude nummer, There Stands The Glass te zingen en dat doet hij goed en met de nodige pathos in zijn stem.

Ook aan actualiteit geen gebrek. Door een haat-liefde verhouding met social media kanalen als Twitter kom je op een pakkend nummer dat ik noteer als Crazy Warfare, ingegeven door de huidige boerenprotesten en types als Willem Engel.

Alle muzikanten zijn ongekend snel, virtuoos op hun instrumenten en in samenzang zeer harmonieus. Far From Me Now is zo’n nummer waar het allemaal heel mooi klinkt. Net als Tim’s nieuwe single…het door hem als ‘autorij-track’ getypeerde, Wandering Heart.

Idolen
Tijdens de avond komen weer vele muzikale helden voorbij: Bill Monroe, de grondlegger van de Blue Grass, uit Kentucky, Johnny Walker (Pick Me Up On The Way Down), Buzz Busby (Lost). Osman Brothers (Rocky Top), Ook een viertal songs van ‘King of Bluegrass’ Jimmy Martin (o.a. There Ain’t Nobody Gonna Miss Me When I’m Gone). John Prine (My Old Kentucky Home), Gram Parsons (A Song For You), Bob Dylan (You Ain’t Going Nowhere), Blaze Foley (If I Could Only Fly), Doug Kershaw (Diggy Liggy Lo en My Sallie Jo) met Lasseur op de viool.

Tim Knol en the Blue Grass Boogiemen leverden wederom met ongelooflijk veel plezier een topavond van Country, Cajun, Bluegrass en meer!

Setlist: in willekeurige volgorde i.v.m twee optredens : Sunny Side Of The Mountain, Happy hour, That Song About The Willow Garden, Far For Me Now, Lost ball in The Alley, High On A Mountain , Stars in Your Eyes, The Deep Dark Woods, Crying Shame, In Your Arms To Stay, Lost, Pick Me Up On The Way Down, Before The Sun Goes Down, Sally Jo, Diggy Liggy Lo, My Old Kentucky Home, If I Could Only Fly, There Stands The Glass, A Song For You, Miss Me When I’m Gone, You Ain’t Going Nowhere, Crazy Warfare

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar
Met dank aan Blue Room Sessions

jun, 2021

New Cool Collective laat Speakeasies herleven
Zoom kijkers kunnen de broeierige sfeer van geheime clubs en bars uit de Drooglegging bijna proeven

New Cool Collective (NCC) belichaamt jazz, funk, soul en latin. In de Grote Zaal van de Verkadefabriek wil de band de zogeheten Speakeasies uit de Amerikaanse Drooglegging van 1920 tot 1933 doen herleven. Door het verbod op alcohol ontstonden overal in het land geheime bars en clubs want mensen bleven elkaar toch opzoeken. Zoals de rest van de optredens van Jazz in Duketown 2021, was ook dit optreden via livestream te volgen.

New Cool Collective

New Cool Collective sluit deze livestream editie van Jazz in Duketown af en begint met Skint een soepele salsa met een hoofdrol voor gitarist Rory Ronde. Aan het eind van het openingsnummer zet de band het tempo hoger. Het tweede nummer Rumbón lijkt wel gemaakt in het zonnige Mexico door de warme klanken die trompettist David Rockefeller eruit weet te toveren.

Frontman en saxofonist Benjamin Herman verwelkomt de kijkers thuis. Hij en zijn bandleden zijn blij dat ze eindelijk weer eens kunnen spelen. “Het was een rustig jaar,” zegt hij met enige understatement.

“Overal staan microfoons op het podium, anders kunnen jullie thuis ons niet horen. Deze avond spelen we onversterkt. Dat is de opzet van dit optreden en eigenlijk van alle optredens die we het afgelopen jaar hebben gedaan, legt Benjamin uit. Na 28 jaar hebben we ontdekt dat we ook zachtjes kunnen spelen.” NCC unplugged behalve dan de gitaar van Rory.

De band vervolgt met La Rana (de kikker in het Nederlands) van het album Electric Monkey Sessions 2, een coole rumba salsa, een echte speakeasy.

Het vierde nummer is afkomstig van het laatste album Dansé Dansé uit 2019 en heet Ramapolo en is opgedragen aan de Zuid-Afrikaanse musicus Hugh Ramopolo Masekela (1939-2018). En inderdaad klinken er nu meer Afrikaanse ritmes door. Het is een waar genot om deze rasmuzikanten te zien spelen, zo wendbaar en in staat alle soorten jazz te spelen.

Het volgende nummer is een oudje (1941) van Duke Ellington dat ze voor deze gelegenheid op het repertoire hebben gezet en het heet Bakiff. Het spelen van dit nummer heeft alles te maken op welk volume je het speelt. Vandaar de keuze. Een romantisch nummer voor zwoele avonden op een groot terras met uitzicht op zee. NCC speelt veder zacht met nu en dan een uithaal van de sax.

Die sax speelt de hoofdrol in het volgende nummer Harlem Nocturne van saxofonist Earl Bostic uit de beroemde Mike Hammer films, dark crime jazz. Hierna In Like Flynn, met inbreng van de Ampeg Baby Bass van Leslie Lopez en van vooral pianist Willem Friede die een lange intro verzorgt, mooi ingehouden spel.

De band vervolgt met Max met Joost Kroon aan de koebel. Tot nu eigenlijk het meest jazzy nummer van deze set. Met jazzy bedoel ik dan klassiek gearrangeerd. Lekker jammen met zowaar een drumsolo van Joost Kroon.
Het slotnummer Thierno is opgedragen aan de saxofonist van Orchestra Baobab uit Senegal en die saxofonist heet Thierno Koite. Het is een loom nummer met sterke West-Afrikaanse invloeden. Niet een nummer waarmee je een echte live show zou beëindigen. Afijn, het zij zo.

In november komt volgens de planning het nieuwe album uit. De verwachting is dat er dan ook getoerd kan worden door Nederland. Er zijn zo’n dertig podia geboekt volgens Benjamin en waarschijnlijk ook in Den Bosch. Houd de website en Facebook van New Cool Collective in de gaten.

Benjamin Herman (saxofoon)
David Rockefeller (trompet)
Willem Friede (toetsen)
Rory Ronde (gitaar)
Leslie Lopez (bas)
Joost Kroon (drums)
Frank van Dok (percussie)
Jos de Haas (percussie)

Te zien op Youtube:

jun, 2021

BRUUT! ft. Anton Goudsmit serveren snelle surfjazz
Virtuoos gitaarspel vult Amsterdams kwartet feilloos aan in de Clubzaal van de Verkadefabriek op Jazz in Duketown 2021

BRUUT! is een Amsterdams jazz- kwartet, dat sinds 2011 actief is. Voor hun laatste plaat, Go Surfing, hebben zij hun al niet geringe krachten ook nog eens gebundeld met Boy Edgarprijs- winnaar, gitarist Anton Goudsmit. Hun optreden tijdens Jazz In Duketown staat geheel in het teken van deze laatste plaat.

Dit betekent dat bij het eerste nummer de toon gelijk gezet wordt. Jazz? Eerder snelle, pittige surf met begeleiding van saxofoon, Hammondorgel, drums en contrabas. Vlam, gelijk vol er in.

BRUUT! ft. Anton Goudsmit

Het tweede nummer is een soort Egyptian reggae achtig stuk. Maarten Hogenhuis heeft zijn altsax omgeruild voor een tenorsax. Warm diep en donker soleert hij tussen de gitaarklanken van Anton Goudsmit.
Het spelplezier is duidelijk bij alle vijf de heren van BRUUT!, en een feestje om naar te kijken.

Dit plezier zal niet in de laatste plaats komen door de keuze in repertoire; ‘Jolene’ is een bekende country- klassieker, maar leent zich ook goed voor de surf’n’jazz- behandeling die ze hier ondergaat.
Een andere cover, hoewel minder ver van hun bed, is de Beach Boys- plaat ‘Surfer Girl’. In een uitvoering die bijna vraagt om een regenachtige zomeravond. Langzaam, warm en melancholiek, waarbij een hoofdrol is weggelegd voor een solerend Hammondorgel, onder de kundige vingers van Folkert Oosterbeek.

En zo gaat het een uur lang door. Deze mannen staan te spelen alsof het geen enkele moeite kost- hoewel, aan het eind van één van de laatste stukken, komen de laatste altsaxnoten welhaast uit de ténen van Maarten Hogenhuis.

Bescheiden maar enthousiast en bevlogen vervult de ritmesectie zijn taak; Felix Schlarman op drums en Thomas Rolff op contrabas. Een betrouwbaar, swingend fundament om nummers op te kunnen bouwen.
Meen ik nou in het laatste stuk ‘Poupée De Sir, Poupée De Son’ van France Gall te herkennen? Daar wil ik van af zijn, feit is wel dat ook hier weer een ‘classic’ kundig en lekker ver- jazzsurft wordt. En met een outro waar geen eind aan lijkt te komen, in de goede zin van het woord, neemt BRUUT! na een wervelend optreden afscheid van deze editie van Jazz in Duketown.

BRUUT! op Youtube:

mei, 2021

Soepele blending S!R en Berget Lewis Jazz in Duketown
Ongecompliceerde soul spat vanuit Willem Twee poppodium via Zoom zo je huiskamer in

Berget Lewis is een gevestigde naam in de Nederlandse soul scene. Denk aan Ladies of Soul bijvoorbeeld. Ik heb haar een aantal keren zien optreden op diverse podia in het land en in televisieuitzendingen. De band S!R (Soul Recruits) is opgericht door gitarist Aron Raams – bandleider van Gare du Nord – en zanger Dennis Kroon, bekend van The Voice of Holland. En nu staan ze live op de laatste dag – maandag 24 mei – van Jazz In Duketown 2021. Via ZOOM, dat weer wel. Zien hoe dat uit gaat pakken.

Berget Lewis en Soul Recruits (S!R)

Het belooft een flinke dosis funk, gospel en soul te worden, volgens zanger Dennis Kroon. Hij begint samen met Soul Recruits aan de set met een nummer van Jarle Bernhoft. Ook het tweede nummer So Many Face is van Bernhoft. Sterke new soul en vakkundig vertolkt. Dennis als soulzanger verrast op een prettige manier. Het derde nummer is er een van zanger Gregory Porter.

Meteen na afloop verlaat Dennis de stage en verschijnt Berget Lewis vanachter de coulissen zonder enige aankondiging. Maar gejuich van de weinig aanwezigen stijgt op vanuit de zaal en wellicht ook van het ingelogde publiek. Berget neemt meteen bezit van het podium en haar show kan beginnen. Ze doet onder meer een cover van Ain’t Nobody van Chaka Kahn.

Wat opvalt aan het optreden van S!R en Berget Lewis is dat ze op elkaar ingespeeld zijn, alsof ze al jaren samenspelen. Zo natuurlijk. S!R met Dennis Kroon klinkt ingetogener, terwijl de band bij deze Soul Diva van meet af aan rauwer – heavier – speelt. Met Berget Lewis trappen de Soul Recruits op het gaspedaal voor een flinke dosis gospel, soul en funk. En dat komt de livestream ten goede uit, het spat gewoon uit je scherm je huiskamer in, of waar je ook zit te kijken.

Tina en Chaka

De show gaat door en een uur is eigenlijk te kort. Een ‘we want more’ zou bij een reguliere act vele keren hebben geklonken. Zelfs een kleine technische storing – de mic van Berget hapert en er moet een draadje vervangen worden – kan de stemming niet verpesten. Er wordt effe een geïmproviseerd introotje ingezet waarna het nummer Goodbye James wordt ingezet.

Na dit nummer komt Dennis weer op het podium en zingen hij en Berget het prachtige nummer Let’s Stay Together van The Reverend, Al Green. Lewis vervolgt met een gospelvertolking van het nummer Help van The Beatles dat ook door Tina Turner werd vertolkt. Berget is een groot fan van haar. Een ander icoon is Chaka Kahn en Through The Fire ontbreekt dan ook niet aan haar repertoire.

Berget Lewis Soul Recruits — Berget Lewis & Soul Recruits

Meteen hierna een zinnenprikkelende cover van What’s Love Got To Do With It van Tina Turner. Dat nummer is inmiddels grijsgedraaid maar door Berget klinkt het als nieuw, als vers van het mes. De spetterende afsluiting van de show is aan I’m Every Woman van Chaka Kahn. Berget roept alle vrouwen op om voor zichzelf op te komen. Geen beter nummer denkbaar.

Berget Lewis en de Soul Recruits hadden de Bossche binnenstad helemaal op haar kop kunnen zetten. Misschien volgend jaar.

Bezetting

Berget Lewis (zang)
Dennis Kroon (zang)
Aron Raams (gitaar)
Ferry Lagendijk (toetsen)
Sven Happel (bas)
Marc Schenk (drums)

Gastredacteur: Mathijs van Tongeren
Screenshots Livestream Berget Lewis en Soul Recruits – Jazz in Duketown 2021

Bekijk de livestream op Youtube: