Recensies | KLANKGAT

okt, 2021

Aangename bak herrie van Deveron en Kalaallit Nunaat
Geslaagde Popronde met veel goede nieuwe talenten in diverse genres en een blij en tevreden publiek.

De Popronde Den Bosch 2021 is weer bijna als vanouds met Deveron en Kalaallit Nunaat die dit rondreizend festival afsluiten op de Tramkade. Er was volop keus in uiteenlopende genres: metal, rap, indie, singer songwriters, electronica e.a. En omdat er zoveel te zien en te beleven valt, moeten er keuzes gemaakt worden. Hier volgt Deel 2 van Onbeperkt genieten van Popronde met de bands Deveron en Kalaallit Nunaat, bands die raakvlakken met elkaar hebben.

Deveron

De afsluiting van deze fijne Popronde vindt voor mij weer plaats op Tramkade, waar de avond begon. Deze keer is het bij het World Skate Center te doen, waar de noise punk van Deveron voor een heuse moshpit zorgt. Achter in de zaal, waar je binnenkomt is er nog wel genoeg ruimte, maar hoe dichter je bij het podium komt, hoe drukker het wordt. Hoe fijn is het dat dit weer kan, schouder aan schouder met een biertje in je hand en met je neus in de zwetende oksels van je buurman.

De jonge mannen van Deveron zorgen voor een flinke dosis energie die je bijvoorbeeld ook voelt bij een band als Idles. Dit optreden is een van de hoogtepunten van deze Popronde wat mij betreft, al zal Deveron niet zo gauw de hitlijsten bestormen, daar is de muziek te rauw voor.

Kalaallit Nunaat

De afsluiter van de avond begint om 23.20 uur bij De Bossche Brouwers aan De Vaart. Kalaallit Nunaat heeft wel wat raakvlakken met Deveron, ze produceren namelijk ook een aangename bak herrie, maar dan wel met meer stoner en zelfs postpunk invloeden. Maar als het gas erop gaat, en dat is best vaak, dan gaat het dak er ook echt af! Punk met gierende gitaren en interessante breaks gecombineerd met spacey instrumentale passages. Opvallend is, dat de drummer vaak de vocalen op zich neemt, samen met de gitarist.

Het is bijna volle bak bij De Brouwers, voor zover dat mag natuurlijk, want 75 % capaciteit is de norm op dit moment. Maar vol genoeg in ieder geval voor een moshpit en zelfs een crowdsurfer. De hypnotiserende lichtshow maakt het feest compleet. Wat heerlijk om dit weer mee te mogen maken. Deze band is er een om in de gaten te houden en als ze weer in de buurt komen dan ga ik zeker weer kijken.

Mocht je Kalaallit Nunaat ook een keer willen zien, maar vind je de naam moeilijk te onthouden, dan kun je op Google Groenland opzoeken. Het is namelijk de inheemse naam van dat land. Op de site van Popronde kun je uiteraard nog de speelsteden opzoeken en dat is onder andere nog in Utrecht en Arnhem.

Het is een genot om weer zoveel live muziek te mogen aanschouwen. We mogen wel spreken van een geslaagde Popronde editie, met veel goede nieuwe talenten in uiteenlopende genres en een blij en tevreden publiek. Dus hopelijk komen alle twijfelaars van dit jaar, volgend jaar wel opdagen. Dat verdienen die hardwerkende muzikanten zeker wel. En tot slot ook een compliment aan de organisatie van de Popronde, die lang in onzekerheid moesten opereren. Het was uitstekend voor elkaar.

Fotografie: Jane Duursma – made by jane photography

okt, 2021

Onbeperkt genieten van Popronde ondanks beperkingen
Veel talent en variatie in uiteenlopende genres van rap, noise, punk tot Britpop

Deel 1
Onbeperkt genieten van Popronde, heerlijk. De Popronde Den Bosch 2021 is weer bijna als vanouds, al zijn er in verband met corona nog steeds enkele maatregelen waar men zich aan dient te houden. Dat begint met je online aanmelden op de Popronde site, door middel van registratie op het ticket platform Ik Ben Aanwezig. Dat kost je vijf euro en een beetje administratiekosten voor een passe-partout.

Bij je eerste podium krijg je vervolgens een polsbandje, op vertoon van de juiste QR code en ID, maar dan kun je in principe naar elk gewenst optreden, mits de zaal niet te vol is. Maar dat was gek genoeg nergens. Andere jaren was het toch wel wat drukker. Durven de Bosschenaren zich nog niet zo goed in de drukte te begeven? Is het teveel gedoe, voor de niet gevaccineerden?

Je zou toch zeggen dat men wel weer behoefte heeft aan live muziek. Er was in ieder geval volop keus in uiteenlopende genres. En omdat er zoveel te zien en te beleven valt, moeten er keuzes gemaakt worden. Hier volgt deel 1 van mijn selectie met Jadi D, Frontstreet, Indigo Pastel en Douwe Doorduin.

Jadi D

Onbeperkt genieten van Popronde

De avond begint voor deze KLANKGAT redacteur bij Van Aken in het Werkwarenhuis waar Socks;SportsSocks een verrassend optreden geeft. Hier lees je een uitgebreid verslag. Ze waren wel wat later begonnen en ook dus later klaar, om die reden val ik bij Jadi D halverwege de show in. De Kleine Zaal van Willem Twee Poppodium is lekker gevuld en Jadi D staat al volop te shinen op het podium. Zelfverzekerd en gestoken in een strak roze joggingpak staat ze lekker wulps te dansen en verdienstelijk te rappen op de aanstekelijke deuntjes van de man achter de knoppen. Het publiek, dat voornamelijk uit rock en metal liefhebbers bestaat, want deathmetalband Inferum in de Grote Zaal is net afgelopen, heeft ze gewoon volledig in haar zak.

Jadi D houdt van haar publiek en wil zelfs posters opsturen naar liefhebbers die haar een DM (direct message, red.) sturen. Ze houdt ook van de mensen achter de bar, dus speciaal voor hen zingt ze het half Nederlandstalige/ half Engelstalige Bartender. Misschien is het zelfs wel meer dan houden van, want ze zingt “Ik fok de bartender”. En op het eind van de show loopt ze gewoon het podium af, de deur door richting backstage, om niet meer terug te komen. Geen “dankjewel”, geen “fijne avond nog”, niks. En de man op het podium die de beats en muziek verzorgd? Die gaat gewoon nog een tijdje door als dj. Van Jadi D niks meer gehoord, maar dat gaat nog wel komen, daar ben ik niet bang voor. En anders stuur ik haar wel een DM.

Frontstreet

In de grote zaal is het weer tijd voor zware gitaren. Jammer genoeg voor Frontstreet is de zaal niet zo vol. Maar dat weerhoudt de mannen er niet van om vol overgave een goede performance neer te zetten. Het genre nu metal zoals we dat nog kennen van Korn, Limp Bizkit en Deftones is weer aan een opmars bezig. Dus wie weet kan Frontstreet hiervan profiteren. Ze combineren rap, metal met electronica en dat doen ze zeer verdienstelijk. The happy few die aanwezig zijn hebben het mogen aanschouwen.

Indigo Pastel

Dan op de fiets naar het centrum, richting Huis 73, waar Indigo Pastel al bezig is. Ze maken lekkere melodieuze indie rock muziek en de zanger is gezegend met een mooie warme stem. De mooie zaal is vrij groot, dus oogt het al snel leeg in de ruimte. Bovendien staan er verschillende tafels voor het podium, dus bijna iedereen zit. Voor een rustig nummer als Juliet, is dat niet zo erg. Alleen wordt er veel gekletst, dus wordt er gevraagd om nu even stil te zijn. Daarna gaat het tempo weer omhoog, dus mag er gedanst worden.

Indigo Pastel - notmadebyjane — publiek niet danswillig

Maar hoe goed de band ook zijn best doet, de mensen blijven zitten. De zanger zegt zelfs, dat ie het wel jammer vindt dat iedereen blijft zitten en voegt er enthousiast aan toe: “Als je wil dansen, dan is dit je kans!” Hij zingt: “Happy happy, joy joy,” op een deuntje dat wel iets weg heeft van Do You Wanna Hold Me van Bow Wow Wow uit de jaren ’80. Het mag niet baten, er is niemand op de been te krijgen, behalve degenen die bier gaan halen.

Douwe Doorduin

Op de fiets weer richting Willem Twee Poppodium, maar ditmaal in het café, waar Douwe Doorduin net gaat beginnen. In zijn eentje met gitaar. Nee, geen singer songwriter. De band die hij bij zich heeft zit in zijn laptop. Zelf geprogrammeerd. Hij gooit het erop dat er afgelopen anderhalf jaar, vanwege alle beperkingen, niet mogelijk is geweest om een band bij elkaar te krijgen. Dat is uiteindelijk wel de bedoeling. Het zijn lekker in het gehoor liggende popliedjes, met soms wat wave en Britpop invloeden, die met een band erbij waarschijnlijk tot volle wasdom kunnen komen.

Verder vertelt hij nog dat een andere passie van hem, het maken van fietsfilmpjes op zijn YouTube kanaal is. De passie voor wielrennen deelt hij met Blaudzun, waar hij de volgende dag bij in het voorprogramma staat in de Groene Engel in Oss. Dat kan geen toeval zijn. Wat wel toeval is, is dat ik hem daar dus ook zag en na afloop nog even kort gesproken heb. Hij liet me weten dat het de bedoeling is dat de band er volgend jaar gaat komen, maar dat hij nu ook wel geniet van de ongemakkelijke situaties op het podium met die laptop. En eerlijk is eerlijk, hij gaat er ook wel heel ontspannen mee om en heeft iets ontwapenends en een grote gunfactor.

In deel 2 van Onbeperkt genieten van Popronde bespreek ik de bands Deveron en Kalaallit Nunaat, bands die raakvlakken met elkaar hebben en de Popronde op de Tramkade afsluiten.

Fotografie: Jane Duursma – made by jane photography

okt, 2021

Verrassend en gevarieerd optreden Socks;SportsSocks
Indie ambient en punk maar dan zonder moshpit bij Van Aken in het Werkwarenhuis

Bij Van Aken in het Werkwarenhuis staan, deze editie van Popronde Den Bosch, twee bands op het programma, Socks;SportsSocks uit Rotterdam en later op de avond eigenzinnige, Nederlandstalige hiphop van Dada uit Eindhoven.

Socks;SportsSocks

Op het affiche staat aanvang 19.50 uur en de belangstellenden druppelen vlak van tevoren binnen, waardoor de zaal inmiddels aardig is gevuld. Maar Socks;SportsSocks heeft blijkbaar niet zo’n haast en is nog volop aan het soundchecken. Tussendoor roept zanger/frontman Djurre van Dijck nog met een vrolijke grijns op zijn gezicht: “Hee mensen, geen anderhalve meter!”

Inderdaad, dat is na het tonen van je corona app vanavond niet per se nodig. En dat zal voor de meesten de eerste keer zijn na een hele lange tijd. Inmiddels wordt het geduld van de aanwezigen wel op de proef gesteld, want uiteindelijk is het ruim na achten voordat het eerste nummer wordt ingezet.

Indie – Ambient – Punk – no moshpit
De heren noemen de muziek die ze maken, Indie – Ambient – Punk. En dat klopt allemaal, al had je dat punk gedeelte niet meteen verwacht in het begin. Daar hoorde ik eerder inspiratie van bands als Arcade Fire, met de wat huilerige stem van de zanger, en ook The War On Drugs is niet ver weg. Langzamerhand komt er wat meer venijn in het spel en ook in de zang.

Maar halverwege de set wordt single Hipster Blues #4 ten gehore gebracht en dat is, zeker in het begin, wel erg rustig. Zo rustig zelfs, dat er zelfs een paar mensen de zaal uit lopen. Of misschien moeten ze wel naar de volgende act van hun schema. Maar dan hebben ze toch wel wat gemist.

Eerst, schijnbaar uit het niets, een oerschreeuw van de zanger, waarna het dus echt wél richting punk gaat, met gierende gitaren, harde drums en een zanger die onverwacht de hele zaal door rent en zijn T-shirt uittrekt. Een moshpit zit er nu nog even niet in, al zou die zanger daar wel in voor zijn waarschijnlijk. Het nummer It’s Not My Problem / Or? begint vervolgens vrij chaotisch, waarna het overgaat in een soort van dronkemans ballade, om te eindigen met, als ik me niet vergis, People Get Around, wat dan muzikaal weer een beetje doet denken aan The War On Drugs.

Al met al een verrassend en gevarieerd optreden dus. Soms geplaagd door een kabel die een beetje stoorde, jammer genoeg gebeurde dat net bij een A capella stukje van de toetsenist achterin, maar dat mag de pret niet drukken. En pret hebben ze wel zo te zien. Houd dat enthousiasme vast mannen. En geniet nog van de Popronde optredens in Utrecht, Heerlen, Arnhem en Zwolle die nog op het programma staan en misschien zien we Socks;SportsSocks ooit nog terug op een groter podium.

okt, 2021

Energieke Rites zet aan tot klassieke moshpit
World Skate Center is weer het domein van bands met high energy hardcore besprenkeld met een vleugje punkrock

Eenmaal binnen in het World Skate Center voel je de energie die Rites uitstraalt. Betere binnenkomst kan ik me eigenlijk niet voorstellen. Beukende bassen, doffe drums, jankende gitaren en gejoel van enthousiast publiek. Mensen willen weer helemaal los en dan kan je geen betere band wensen dan eentje die geen enkel moment de spanning loslaat. En zo zie ik na lange tijd weer een heuse moshpit. Een 2.0 versie of een klassieke?

Rites

Andy & the Antichrist ging niet door. De drummer werd ziek. Geen paniek. Popronde vond snel de juiste vervanging uit haar immens diepe grabbelton en Rites uit Middelburg popte als last minute eruit. Trouwens, ik ben er ook als last minute ingevlogen om een redacteur van KLANKGAT te vervangen.
In ieder geval, Rites hoefde er niet lang over na te denken, want spelen in een skatehal sprak hen wel aan. Bassist Nous Davidse kon niet mee en een zekere Chris verving Nous. Gelukkig is frontwoman Louisa er wel bij want Rites is – zoals je misschien weet – een female fronted hardcore punkband uit Middelburg en omgeving. Zeeuwse hardcore punk op zijn best.

Primeur
Volgens Popronde is de band deze zomer de studio ingedoken voor nieuwe opnames en krijgt Popronde de primeur. Daarnaast komen ook de ‘oudere’ tracks zoals Mysery Is Company aan bod.

Het is toch grappig dat sommige dingen nooit zullen veranderen. Bijvoorbeeld de ‘halve maan’ die ontstaat pal voor een podium, het is bijna een natuurverschijnsel. Een ander verschijnsel is de moshpit en die hebben we in het lockdown tijdperk niet mogen meemaken.

Het was een ontroerend moment, toen een aantal mensen begonnen te moshen. Eerst met enige schroom maar dat veranderde in no time in een klassieke moshpit. Onder de felheid van Louisa – ze ziet er lief uit maar laat je niet foppen – en de genadeloze drums van Rick Hutjens breidde de pit zich snel uit.

Later die avond zag ik soortgelijke taferelen en nog gekker bij Kalaallit Nunaat in de Bossche Brouwers. Mensen wilden echt helemaal los gaan en deze Zeeuwse band gaf hun publiek daar alle energie voor. Punk 4ever.

BLOESJE

okt, 2021

Bertolf Trio is happy in Hindsight Theatertour
The Blue Room Sessions is met een uitverkocht huis voor het eerst weer op het oude niveau

Multi-instrumentalist, singer-songwriter producer en arrangeur Bertolf Lentink staat vanavond op ons podium. Hij wordt begeleid door twee eveneens zeer getalenteerde muzikanten, drummer en zanger Dave Menkehorst en bassiste en zangeres Nathalie Schaap. Met een uitverkochte zaal van 130 personen zijn we voor het eerst weer op het ‘oude’ niveau.

Bertolf blijdschap in retrospectief

De rode draad van vanavond is geluk. Op het moment dat dingen zich voltrekken, zegt Bertolf Lentink, zit hij vol twijfels en angsten. Terugkijkend blijkt het vooral leuk geweest te zijn; blijdschap achteraf dus. Over die dingen gaat zijn nieuwe theatertour met de titel van het gelijknamige zevende album Happy In Hindsight.

Lentink oogt jong maar is inmiddels 41. Uit zijn songs klinkt een voorliefde voor de 60’s. Back to The Garden, wat zowel aan zijn tuin als aan Woodstock refereert, is zo’n nummer. Het wordt sowieso een avond vol feiten en wijsheden. Praktisch elke song heeft wel een verhaal, variërend van Johan Cruijff’s kijk op het leven tot de visie van Paul McCartney in Don’t look up, oftewel ‘lik niet naar boven en schop niet omlaag’.

Als fervent Beatles-fan speelt hij She’s Leaving Home (Sgt. Peppers) voorafgegaan door een anekdote over een gekwetste George Martin, die van Paul McCartney voor dit nummer het strijkarrangement aan ene Mike Leander moest overlaten, met een ruzie tot gevolg.
Tijdens de lockdown was er naast tuinieren ook tijd om te ‘Netflixen’. Zo kreeg Bertolf inspiratie, o.a. van de serie Ozark. Hij hoorde een intrigerende zin van een van de acteurs, om die vervolgens op te schrijven en er de volgende dag meteen een song van te maken Everywhere I Go, (there I Am).

Tweede set
Die begint met Jericho, gevolgd door Welcome Time Travelers, ingeleid met een waargebeurd verhaal over een experiment van de geniale Stephen Hawking. Ook het klimaat komt ter sprake, want met het oog op zijn kinderen vraagt hij zich wel eens af: What Have I Dragged You Into? Met indrukwekkende zang van Nathalie Schaap.

Voor het, volgens Bertolf, mistroostige maar erg mooie Misery Magnet speelt hij op een bijzondere gitaar, die ik van Ad per se moet vermelden… een Gretsch White Falcon Stephen Stills. Ook vanavond blijkt zijn liefde voor Bluegrass met het razendsnelle Freeborn Man van zijn ‘held’ Tony Rice.

‘Luizenmoeder’ Ilse Warringa vroeg hem de titelsong voor de gelijknamige film te schrijven. Dat werd Only Together. Van het album For Life (2009) nog het bekende Another Day. Als toegift het supersnelle Bluefinger.

Zowel in de eerste als tweede set komt het trio achter hun microfoons vandaan voor een akoestische sessie, o.a. met You’re Not Gonna Get It Every Day. Dit onder luid applaus van het publiek.
Bertolf Lentink, die vanavond speelt op piano en vier gitaren, is subliem, maar dat geldt ook voor het vakkundig en vaak ingetogen drumspel van Menkehorst en de baspartijen van Nathalie Schaap. De begeleidende zang maakt deze show tot een prachtig geheel.

Als je het mij vraagt is dit concert weer een hoogtepunt in de inmiddels rijke historie van de Blue Room Sessions.

Setlist: Happy in Hindsight, Back In The Garden, She’s Leaving Home, Everywhere I Go, Shadows, Don’t Look Up, Waiting In The wings, You’re Not Gonna Get It every Day, Me & My Guitar.Set 2: Jericho, Welcome Time Travellers, What Haver I Dragged You Into?, Misery Magnet, Mary, Freeborn Man, Heart Shaped Hands, Only Together, Another Day en toegift Bluefinger

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

okt, 2021

Furieuze start Inferum Popronde Den Bosch 2021
De death en/of djent metal wordt hard en strak de zaal van Willem Twee ingeslingerd

Popronde Den Bosch gaat door, en hoe want Inferum – één van de grote beloftes in metal land – trapt af in de Grote Zaal van Willem Twee. Aaaarghhh yeah! Het woord inferum komt uit het Latijn en betekent het “ding uit de onderwereld”. En, hoe waar is dat!

Maakt Inferum de grote belofte waar?

Tjee wat is het fijn om weer normaal (na de verplichte check) in de Willem Twee te staan, biertje erbij en eindelijk weer lekker bijkletsen met iedereen zonder belemmeringen, heerlijk!
De Grote Zaal is op dit vroege tijdstip – 19:10 – nog akelig leeg als Inferum start met een spooky intro en veel feedback gitaren. Ik zelf heb het ook maar net gered. Dit vroege tijdstip heeft natuurlijk alles te maken met het verplichte einde van 24:00 bij de Popronde.

Furieus

Inferum gaat gewoon furieus van start met David K (werktitel) en dat belooft wat. De bandleden komen allemaal van de Metalfactory in Eindhoven, hebben optredens achter de rug op Wacken Open Air en Stonehenge en dat wil wat zeggen. We hebben te maken met een geoliede machine. Bij Surgical Schizophrenia van het laatste album Human Disposal valt met name op dat de death/djent metal hard en strak de zaal ingeslingerd wordt.

Morrison de Boer in hardcore outfit grunt zwaar diep en agressief, de nieuwe guitarist David Luiten met acht snaren op zijn gitaar laat zijn kunsten goed zien en Lars Deelman speelt met lipstick elementen. Die zijn natuurlijk geweldig voor de vele feedback, maar ik moet zeggen door mij nog niet gezien bij een death metal band. Waarschijnlijk is dat ook het eigenzinnige van Inferum, de deathmetal is doorspekt met breaks veel phaser geluiden en soms denk ik is dat een synth of gitaar? en dat maakt het nou net interessanter. Jammer dat het geluid dit niet optimaal uit versterkt maar het is er wel.

Met Beyond Reach van hetzelfde album knallen de mannen lekker door en doet het begin mij zelfs aan Tool denken, de breaks aan Meshuggah en dat gemixt met djent en zie hier een mooie omschrijving van Inferum. Bij Locked In gaat Ozzy Voskuilen, eerste gitarist, helemaal los met drummer Wouter Macare en dit is een hele strakke ritme sectie. Wouter beheerst zijn dubbele bas als geen ander.

Afsluiten doet de band met het titel nummer van de eerste EP Modern Massacre en dan zit het er weer op. Het gerenommeerde tijdschrift Aardschok schreef het al eens. Inferum is dé metal sensatie van Nederland voor de komende jaren. Ik ben in ieder geval benieuwd wat voor moois er nog gaat komen.

Het mooie van de Popronde is natuurlijk dat er van alles wat is en zo sta ik na dit brute deathmetal geweld in de Kleine Zaal naar Some te kijken, een knappe dame die alleen zingt met een engelen stem. Groter contrast is niet mogelijk, gezellig is het wel.

Inferum:

Morrison de Boer – vocals
Lars Deelman – gitaar
David Luiten – gitaar
Ozzy Voskuilen – basgitaar
Wouter Macare – drums

okt, 2021

Paperday brengt als eerste Wasteland uit
Met deze release bevestigt deze Brabantse band in staat te zijn catchy songs te kunnen maken

Paperday kan je met een gerust hart omschrijven als energiek en catchy. Kortom een stevige gitaarband geruggesteund door opzwepend drumwerk en strakke baspartijen. Meng dit goedje samen met zang en fijne teksten en je hebt te maken met een popband die hits kan scoren. Wasteland is de eerste song die uit een complete live sessie wordt gepresenteerd. De live sessie werd in Studio Cube opgenomen. De mixing was in handen van Frans de Visser.

Paperday

Paperday is in 2018 opgericht – door onder meer leden van de opgeheven band Gifter – en komt nu met zijn eerste release. Dat lijkt laat, maar duidt op een muzikale en professionele zelfkennis en toewijding. Je publiceert pas dan als je echt achter staat wat je uitbrengt. Wasteland – Remote Work Sessions, dus.
Voldoet deze release aan de uitspraak van het aangestipte hit potentieel vermogen van de band? Die vraag kan met een grote mate van zekerheid met een JA worden beantwoord. Het nummer is opgebouwd binnen het klassieke frame van een uptempo popsong.

Om te beginnen duurt het nummer 3 minuten en 13 seconden, net binnen de marge van hoe lang een gangbare single mag duren. Daarnaast is de intro met een paar tikken van de drumsticks met meteen daarop de inzet van de gitaren uiterst effectief. Zanger Danny van der Wielen komt precies op het juiste moment, kop af op de dertiende seconde. Meteen bij de strot pakken, zo is het maar net.

Danny zingt ‘lijzig’ dat wil zeggen dat de zang qua tempo wat lager zit dan het instrumentale deel van de song. Soms is hij bijna aan het praten. Zijn timing is goed, ook na de breaks. Hoe anders is het met de backing vocal van gitarist Thijs Schnater en drummer Daan Benting. Die klinkt schel en aan de timing schort ook een en ander.

Dit is het enige punt van kritiek op dit verder pakkend nummer en straks als Paperday live gaat in Huis 73 op 23 oktober en 26 november in Willem Twee kunnen de fans lekker meebrullen met het refrein: “Aha, up in the Wasteland. aha up in the Wasteland!”

Bassist Milan Camuzeaux heeft de plaats ingenomen van Robin Reijers die eind vorig jaar de band heeft verlaten.

Screenshots: Wasteland (Remote Work Sessions)

sep, 2021

Little Girl Blue Tour is spel tussen licht en donker
Camilla Blue is een getalenteerde wervelwind met altijd chaos in haar hoofd

Onder de naam Little Girl Blue Tour keert Camilla Blue weer terug bij Blue Room Sessions in de Clubzaal van de Verkadefabriek. Net als zoveel andere artiesten is zij meer dan ‘eager’ om op te gaan treden. Zelfs de korte pauze tussen de twee sets is haar teveel. Ze breekt die dan ook voortijdig af.

Little Girl Blue Tour

De eerste keer dat ik van Camilla Blue hoorde was tijdens een VPRO documentaire (Vrije geluiden) over Kytopia*, een muzieklaboratorium aan de Utrechtse Oudegracht en een initiatief van Kyteman, Colin Benders. Ze zat aan de piano en speelde Special Kind of Stupid. Het intro deed me in eerste instantie aan Cuby’s Window of my Eyes denken, maar al snel werd ik getroffen door haar spel en zang. Toen ik haar kort daarna zag optreden tijdens Jazz in Duketown op de Parade, was mijn interesse opnieuw gewekt. Ze moet toen rond de 20 jaar geweest zijn, maar zong als een geroutineerde oude ziel met een heel opvallend repertoire. En nog steeds luister ik met verbazing en vergeet vaak dat ze pas 27 is.

Nerveus

Joyce Deijnen aka Camilla Blue stuitert voor aanvang van het concert door de zaal. Zij kan niet wachten om te beginnen. Het blauw van het Blue Room Sessions (BRS) logo op de gordijnen is vervangen voor het Little Girl Blue Tour logo. De show wordt af en toe vergezeld van bewegende animaties, alle uit de koker van deze veelzijdige artieste. In de uitverkochte zaal zijn zoals gewoonlijk een flink aantal fans en bekenden aanwezig. Dat houdt bij Joyce in; veel enthousiaste kussen en omhelzingen. Dan mag ze eindelijk naar het podium…

In een fraaie zwarte jurk neemt Joyce plaats achter de toetsen en zet toepasselijk in met Black Star, gevolgd door het vrolijke Talk about it, de vierde single van haar aanstaande tweede album Yellow. Het is de opvolger van Loose Sand, wat ze later in de tweede set ook speelt.

Deijnen switcht voortdurend van toetsen naar gitaar. Haar vertrouwde gitarist sinds jaren, Coos van de Klundert, speelt vaardig in op elke song. Nieuw zijn Daan van der Vorst, die uitstekend en vaak ingetogen drumt en Shaquille Pentury, die eveneens prima begeleidt op basgitaar. Levensgezel Melchior Huurdeman (bekend van Vrije geluiden) heeft zich discreet opgesteld en hanteert naast twee keyboards ook een airboard melodica. Ik word wederom verrast door het mooie Special Kind Of Stupid. Na When I Get Home en Umbrella is het pauze, die voortijdig wordt afgebroken door de lead zangeres, die in de kleedkamer al aangeeft het liefst meteen weer het podium op te gaan.

Tweede set
Alle songs zijn op een of andere manier ontstaan door gebeurtenissen uit Joyce’s leven. Zo kwam de inspiratie voor After Midnight door de stad Eindhoven waar ze een tijdje woonde. Aan Iceman ligt, zoals de titel doet vermoeden, een slechte relatie ten grondslag.

Dan volgt een ‘Satie-waardig’ intro op de piano. De song Unique draagt ze op aan Maarten door wie haar carrière een vlucht nam via Vrije Geluiden. Ondertussen draaien op de achtergrond de begeleidende filmbeelden die wat mij betreft ook onder de categorie Unique geschaard kunnen worden.

Chaos – Little Girl Blue Tour

“Het is altijd chaos in mijn hoofd” las ik ergens in een persbericht. Dat dat ook inspiratie oplevert blijkt uit het prachtige Quiet In My Head, met mooi gitaarspel van Van de Klundert.

Ondanks dat Joyce in een warm pleeggezin is opgegroeid richt ze een boodschap aan haar biologische vader. Omdat ze hem geen brief durft te schrijven verpakt ze het in een mooi liedje; Hullabaloo.
En dan is het tijd voor de laatste song Don’t Turn On The Light…geen toegift, maar gewoon als feit aangekondigd. Het is ook goed zo. Prachtig concert, groot applaus!

P.S. Nog meer chaos
Na afloop een toeloop van familie en bekenden, allen willen wat zeggen, iets geven of gewoon een handtekening op een CD. En daar tussendoor een van binnen naar buiten vliegende Joyce. Het heeft Monique en mij precies een uur en een kwartier gekost om de vijf bandleden en aanhang in de gang tegen de muur te plakken voor een groepsfoto van één minuut… en ook dat moment verloopt in complete chaos, maar wel gezellig.

Setlist: Black Star, Talk About It, Fire In The House, Time For new Memories (Blue 2018), Special Kind Of Stupid, When I Get Home, Umbrella,.
Tweede set: After Midnight, Iced Up, Unique, Quiet In My Head (Blue), MMM MMM, Loose Sand, Hullabaloo, Don’t Turn On The Lights (Blue)

Fotografie: Wies Luijtelaar en Monique Nuijten

sep, 2021

Masquerade ademt sfeer van het mediterrane Venetië
Productieve Bossche componist Chiel Nugter brengt alweer zijn vierde album uit

Het nieuwe album Masquerade van de Bossche componist en gitarist Chiel Nugter is maandag 20 september uitgekomen. Het is inmiddels zijn vierde album in nauwelijks anderhalf jaar tijd.

Voor dit album heeft Chiel samengewerkt met ensemble Zoef en pianist Chris van de Kuilen. In het ensemble speelt ook Maud Busschers uit ‘s-Hertogenbosch. Zij is één van de beste hoboïsten van het land. De video onder in het artikel is gemaakt door de mediaman Remco Coolegem. De albumhoes van Masquerade is getekend door Sanne Hoekstra.

Masquerade

Het album Masquerade opent met het nummer Getijde en het roept een melancholische sfeer op die treffend past bij de omschrijving die Chiel Nugter zelf aanvoert: Venetië aan de Middellandse Zee. Het is een dreigend beeld van de Dogenstad – de bijnaam van Venetië – die wordt opgevoerd van die bijzondere stad aan de lagune, uitmondend in de Adriatische Zee.

Waltz of the Dancing Puppets is een klassiek opgebouwde wals met weer een duistere ondertoon die voortborduurt op het openingsnummer. Het past bij het beroemde carnaval van deze stad, waar inwoners zich prachtig uitdossen en gemaskerd rond paraderen. Het nummer Kwetsbaar met mooie, fonetische vocalen van Janneke Stoute verdiept dat onbestemde, onderhuids gemoed nog verder.

Het vierde nummer is het titelnummer Masquerade en dat is zonder meer terecht. Het zou zomaar een soundtrack van een film kunnen zijn dat zich afspeelt in de slecht verlichte steegjes en doodlopende zijkanalen van Venetië, uiteraard tijdens carnaval. Ik moet ook denken aan de klassieke thriller Don’t Look Now die eindigt met een huiveringwekkende achtervolging in de krochten van deze kanalenstad.

Het Zoef ensemble met pianist Chris van de Kuilen zetten zacht en harmonieus in om na enige tijd het tempo en volume te verhogen. Dan volgt een break en gaat het nummer weer wat tempi lager om te eindigen als een stervende zwaan zoals in een klassiek ballet. En dat is wat het werk van Chiel Nugter en dit album in het bijzonder kenmerkt. Het is ‘classic’ klassiek, akoestisch en harmonieus. Electronica komt niet aan de pas en geen spoor van atonaliteit. Een verademing in deze hi-tech wereld waarin beats per minute en autotune de overhand hebben.

Het vijfde van in totaal twaalf nummers is Acacia en het is een geslaagde samenspel van piano en zang. Zangeres Janneke Stoute zingt fonetisch in zelf verzonnen klanken. Toch hoor ik Italiaans aandoende klanken. Acacia zou, zo kan ik me voorstellen, voorgedragen kunnen worden aan een of ander prinselijk hof in de zeventiende eeuw. Van Geluk of Misère begint als een vrolijk nummer uit de Balkan, maar eindigt toch in droefenis en dekt dus de lading van de titel. Het is een bewerking van het gelijknamig nummer dat op het album Vannatuure staat.

Venice is een kort en krachtig nummer met mooi spel van Maud Busschers op de hobo. Een nummer dat mij sterk aan het werk van Vivaldi doet denken. Het volgende nummer Ca’Dario wijkt qua opbouw af van de rest van het album en intrigeert daarom des te meer, met een hoofdrol voor de violisten. Ethos Pathos Logos appelleert wederom aan Vivaldi en zou zich uitstekend lenen voor een pas de deux. Voortreffelijk spel van Floortje de la Fosse op de fluit en zang van Janneke Stoute.

Misère is een solo van Chris van de Kuilen op de piano. Dit nummer schreef hij samen met Chiel Nugter. Het nummer gaat verder daar waar het piano intermezzo van Geluk of Misère eindigt. Het duurt alleen te kort.

De Laatste Deur betekent het einde van het feest, het einde van het leven, een requiem. Achter die laatste deur wacht de zwarte, lugubere gondel (La lugubre gondola van Franz Liszt) die je naar de overkant van de lagune brengt.

Masquerade is tot nu toe het meest uitgebalanceerde werk van Chiel Nugter als componist. Zijn gitaar blijft in de koffer. Chiel is er in geslaagd een aansprekelijk album te maken binnen het populair klassieke genre. Hij omringt zich met uitmuntende musici en ook dat is een talent.

En tenslotte is er nog De Toegift dat 40 seconden duurt. De Toegift lijkt eerder meer op een cliffhanger voor een nieuw album. Wordt vervolgd.

Chiel Nugter – Getijde met Ensemble ZOEF – Chris van de Kuilen

Bezetting Masquerade:

Viool: Stijn Brinkman
Viool: Nina Zuure
Alt-Viool: Georgios Andreadis
Cello: Liutauras Zilaitas
Contrabas: Orrin van Leeuwen
Piano: Chris van de Kuilen
Fluit: Floortje de la Fosse
Hobo: Maud Busschers
Zang: Janneke Stoute

sep, 2021

Matt Harlan sympathieke troubadour en tekstkunstenaar
Speelt mooie intro's op gitaar en komt met vaak vindingrijke teksten

Matt Harlan kon op de valreep naar Nederland komen. Nét na zijn vertrek werden de nieuwe quarantaine- maatregelen voor Amerika van kracht. “Is this for real?” vraagt Harlan zich dan ook verbaasd af, doelend op de ‘crazy times’ na een gedwongen muzikale pauze van anderhalf jaar.

Matt Harlan

Gelukkig geen twee concerten, maar weer een volle clubzaal. Op het podium staan alleen een gitaar en een microfoon. Toch weet Harlan hiermee het publiek de gehele avond te boeien. De man achter mij ziet hem deze week zelfs voor de derde keer. Harlan heeft een warm stemgeluid.

Wat gedurende de avond opvalt zijn de mooie intro’s op gitaar en zijn vaak vindingrijke teksten. Zo ook in het eerste nummer What We Saw van zijn laatste album Best Beasts. In The Dark is de titelsong van het gelijknamige album dat hij samen met Rachel Jones in 2016 uitbracht. Low Pressure gaat over storm, ontij en stroomuitval…”God calling from the sky —we’re all the same color when the water’s this high”.

Tijdens Warm November zegt Harlan dat de zaal ‘feels like home’ en hij zou ons allemaal wel willen omhelzen in een ‘big familiar vibe’. Melancholie klinkt door in de ballad Catching On. Het laatste nummer voor de pauze Best Beasts is de vlotte titelsong van zijn laatste album waarin hij de sinds 2016 sterk toegenomen tegenstelling onder de bevolking aankaart.

Tweede set

Na Like Lightning komt een, volgens Harlan, ‘weird songs’ met herinneringen aan K&W (de naam van een cafetaria-keten van homestyle Southern comfort food). Hoewel hij nooit in een vrachtwagen reed noemt Harlan dit zijn ’truck drivers song’.

Sinds een goede vriend overleed kijkt Harlan op een bewolkte dag naar boven. Op zo’n dag voelt hij dat zijn ‘buddy’ uit de hemel op hem neerkijkt. Voor hem schreef hij het gevoelige Looking At The Sky.

Rond 2014 zat hij ook al in een lockdown. Maar dan in een, naar eigen zeggen, verschrikkelijk hotel in Nashville. Dit leidde tot de song Raven Hotel. Omdat hij het nummer zelf zo mooi vond, werd dit ook de naam van het album, waar ook het veelzeggende Half Developed Song op staat.

Volgens Harlan zit het tegenwoordig wel goed met zijn liefdesleven. In Skinny Trees in Mississippi lijkt dit echter niet vanzelfsprekend. “Love is like a fast car on the highway, Breaking down on you all unaware. Some times you have to pull it to the shoulder. You gotta slow it down to make a few repairs”.

Na zo’n 20 nummers klinkt de allerlaatste song Mozart met de memorabele tekst: “Mozart will always be Mozart, just like disco will always be dead”. Het is maar dat u het weet!

Over Matt Harlan:
Geboren in Webster, Texas en later woonachtig in San Antonio en Houston. Gelukkig getrouwd (voor de tweede keer) en vader van een dochter. Zijn muziek bevindt zich tussen country en folk. In 2010 bracht hij zijn eerste album Tips & Compliments uit, daarna volgden Bow & Be Simple, Raven Hotel, In The Dark en Best Beasts. Dit laatste album kreeg ook in ons land zeer lovende recensies.

Best Beasts

Set List: What We Saw (Best Beasts), In The Dark (In The Dark), Low Pressure (Best Beasts), Old Spanish Moss (Raven Hotel), Warm November (Tips & Compliments), Catching On (Best Beasts), Second Gear (Raven Hotel), Best Beasts (Best Beasts).
2e Set: Like Lightning (Best Beasts), Walter (Tips & Compliments), K&W (Best Beasts), Looking at The Sky, Half Developed Song (Raven Hotel), Raven Hotel (Raven Hotel), Riding With The wind (Raven Hotel), Heavy Steal (Best Beasts), Mozart (In The Dark)

Fotografie: Monique Nuijten en Wies Luijtelaar