Dat de populariteit van het duo blackwave. of ook wel blackwavedot groot is, is mij bekend. Dat deze twee Belgen zo’n grote schare aan jonge (vrouwelijke) fans aantrekt, hoeft geen verassing te zijn. Toch verast de opkomst mij. De voorste rijen op de Parade zijn het domein van die jongeren. Eén van die fans doet zelfs een poging om ter plekke te solliciteren bij de band als technisch medewerker door een briefje op het podium te gooien. Helaas voor hem waait zijn sollicitatiebrief weg wat hem het hoongelach oplevert van zijn vrienden.
blackwave. | blackwavedot
blackwave. of blackwavedot
Op de Parade is het druk. Niet zomaar druk, het is er volgepakt. De stemming is opperbest. Mensen hebben wel zin in het feestje dat blackwave. gaat geven. Het geduld wordt wel een beetje op de proef gesteld want technische problemen zijn de oorzaak dat het concert ongeveer twintig minuten later aanvangt. “Ik kan over de koppen lopen!,” roept de vaste presentator als hij de Parade overziet en dan eindelijk blackwave. kan aankondigen.
Willem Ardui
jaywalker
Willem Ardui & jaywalker (Jean Atohoun) lopen het podium op voorafgegaan door hun zes begeleiders. De rap en de show kunnen beginnen. Er wordt ook al meteen gedanst op de eerste drie à vier rijen voor het podium. De temperatuur is ideaal, de ondergaande zon kleurt rozerood. Het tweetal wisselen beurtelings zang en rap af, zelden zingen of rappen ze gezamenlijk.
fans fans fans
Dat doen hun fans wel, vooral groepjes meiden zingen en dansen volop mee met de raps. blackwave. wordt ondersteund door een zeskoppige-jazzband, waarmee ze optreden op festivals. Denk aan Pukkelpop, Rock Werchter, Sziget en North Sea Jazz. Niet slecht. En nu dan ook hier in Den Bosch, in de schaduw van de Sint Jan kathedraal.
We worden vergast met een echte primeur. De nieuwe single ‘a-okay’ wordt volgende week gepubliceerd en nu voor de eerste keer live uitgevoerd. Het is een pakkend nummer en wordt meteen door de fans met warmte onthaald.
Bram Vanhove
Jarno Verheyen
David Idrisov en Dries Henderickx
Egor Dubai en Luuk Hof
De nummers zitten allemaal goed in mekaar, de begeleiding is professioneel, de rap en vocalen zijn op orde en de show loopt gesmeerd. België mag trots zijn op zo’n rappers duo dat zich internationaal kan meten met welke rapper, artiest, band dan ook. Met 430.44 maandelijkse luisteraars op Spotify zit je wel snor. Op de Parade is het een feestje.
De Britse Jazz Nacht met onder andere Theon Cross is een waardevol initiatief van Jazz in Duketown. Want, let wel, de Britse jazzscene is springlevend en in de media wordt al gesproken over een heuse British jazz invasion. Een andere vertegenwoordiger van die Britse jazzscene is saxofonist Chelsea Carmichael die eerder deze avond is geprogrammeerd. Zij begeleidt nu landgenoot Theon Cross, mister Tuba.
Theon Cross
Theon Cross
Theon Cross heb ik al eerder mogen meemaken. Dat was vorig jaar bij het November Music festival. Daar trad hij op in Willem Twee poppodium als bandlid van de befaamde Sons of Kemet. Ik kan me goed herinneren dat ik verbaasd keek naar de grote, zware tuba die op het podium lag uitgestald. Een instrument dat je niet direct associeert met jazz, eerder met een fanfare orkest. Hoe een mens zich kan vergissen en wat een openbaring was het om Cross te zien spelen.
Nu, hier op de Markt met Jazz in Duketown is het geen herhaling van zetten maar net zo opzienbarend als vorig jaar. De tuba is een zeer dominant instrument en Theon Cross heeft er het postuur en de stamina voor om er alles uit halen. Maar zelfs hij moet een korte pauze inlassen tijdens de set, een pauze die door gitarist Nikos Zarkias kundig wordt ingevuld. Cross wordt verder begeleid door Chelsea Carmichael op saxofoon en Patrick Boyle op drums.
Nikos Zarkias
Chelsea Carmichael
Patrick Boyle
Als Cross voluit blaast op de tuba, is het net alsof een groot mannetjes olifant de kudde oproept. Zonder versterking toetert Cross de toegestroomde menigte op de Bossche Markt bijeen. Het gebruik van dit ongewone instrument in de jazz wereld is een grensverlegging op zichzelf. De bastonen vormen niet het ritmisch hart van de muziek, soleren er eigenlijk omheen zoals het bij freejazz betaamt.
sjamaan
Bij de meer ritmische nummers vormen Cross en drummer Boyle een mooi span. De beat is hypnotisch, ja zelfs sjamanistisch te noemen. Met opzwepende jazzsolo’s, donkere elektrobeats, hiphop achtige flows en collectieve improvisaties laat hij horen waarom de innovatie Britse jazz momenteel wereldwijd door een nieuw publiek wordt omarmd.
Met zijn tuba roept Cross de geesten en demonen aan. En de mensen dansen om hem heen.
De vrijdagavond van Jazz in Duketown (JiD) editie 2022 is bezaaid met vele muziekstromingen en vooral modern creative, rap en funk voeren de boventoon. De leiding van JiD is de weg van verjonging verder ingeslagen. Eigen gebleven aan de gestelde normen is gelukkig gekozen voor het experiment en relatief onbekende.
Nieuw is de samenwerking met Dukebox, dat als platform de Bossche urban initiatieven en artiesten verbindt.
Wat is modern creative
Modern creative is de term de gebruikt wordt voor een moderne jazzstijl die invloeden uit jazzmuziek zoals bop en freejazz vermengt met eigentijdse muziek zoals rock, funk en hip hop. Deze vrijdagavond komen vele mengvormen voor in de programmering. Rap, rock, hip hop en jazz op het Kerkplein, freejazz op de Markt en poprock en jazz op de Parade. Allemaal modern creative.
Teus Nobel
Teus Nobel | Liberty Group | modern creative
Op de Markt bijten Teus Nobel en de Liberty Group het spits af en gezien de grote opkomst heeft de organisatie dat goed ingeschat. Trompettist Teus Nobel behoeft geen introductie. Zijn verfijnde spel wordt alom geloofd en geprezen. Interessant is dat hij meerdere malen zal optreden tijdens deze JiD editie zoals zaterdag met Het Brabants Jazz Orkest en wat later ook met Aron Raams. En vanavond dus met de Liberty Group dat bestaat uit Alexander van Popta (piano), Jeroen Vierdag (bas), Tuur Moens (drums).
Alexander van Popta
Jeroen Vierdag
Tuur Moens
De Liberty Group opent het optreden en Teus Nobel staat afwachtend aan de zijkant. Het drietal zet eerst rustig in maar al snel gaan tempo en volume omhoog. Pas als Teus Nobel zich achter de mic begeeft, wordt de toon verzacht. Het is een patroon dat zich bijna het gehele concert zal herhalen. Het is niet zozeer mellow dat hier van toepassing is, eerder subtiliteit, verfijning. De drive en beat van Liberty Group zijn prima op orde en Teus anticipeert daar goed op. Intussen zijn op het Kerkplein de jonge honden van DUKEBOX zich aan het gereed maken.
DUKEBOX | rap | funk
ZENO rap Dukebox
Jonge honden? Ja, inderdaad. In samenwerking met het Bossche urban culture platform DUKEBOX levert het platform een aantal jonge artiesten af. Dat is ook te zien aan de samenstelling van het publiek. Van jong tot zeer jong. Dit is alleen maar goed om zo de continuïteit van JiD te borgen. Het een programma vol cross-overs waarin jazz, hiphop en urban culture elkaar aanvullen. Modern creative dus. DJ Bowie die geen DJ genoemd wil worden start de show. Bowie draait onbekende funk dat goed valt bij het publiek.
DJ Bowie
BNNYHUNNA
Han Solo
Na zijn korte act is het aan rapper ZENO die voor de eerste keer wordt begeleid door een gitarist, toetsenist en DJ. Het gaat ‘m goed af. Zijn raps kunnen op de instemming van zijn fans rekenen. ZENO vindt het volwassen worden lastig, soms zelfs zwaar. Dat maken zijn raps wel zo sympathiek. De derde act is van BNNYHUNNA die op keyboards speelt op basis van samples en loops. Soms melodieus en dramatisch maar vaker met een funky beat.
De avond begint te vallen en een frisse wind steekt op. Vanaf en naar de Parade is er een constante stroom van mensen en van daar af is een andere attractie hoorbaar: Rilan & The Bombardiers
Rilan & The Bombardiers | jazz | funk
Rilan & The Bombardiers
Rilan en zijn Bombardiers waren er ook in 2018 bij en toen ook op de Parade. Zij trappen het festival af op deze mooie locatie in de schaduw van de Sint Jan kathedraal. Qua bezetting is een en ander veranderd maar de muziek is nog steeds hetzelfde. Frontman Rilan Ramhane is nog steeds zeer aanwezig en zijn soulstem is intact, net zoals de mix van pop, funk, rap en rythm-and-blues. Het is heel druk op de Parade. Op de Markt staat een bijzondere band uit de US op het punt van spelen, Ghost-Note, opgericht door Snarky Puppy leden
Ghost-Note | urban | jazz | funk
Robert Sput Searigh op drums
De programmering van Ghost-Note loopt vertraging op door gedoe met de souncheck. Het publiek reageert gelaten, soms schreeuwde iemand dat er gespeeld moest worden. Maar als drummer Robert Sput Searigh door de mic “Lets play folks” zegt, kan de party beginnen. Het is een mix van Snarky Puppy, James Brown, Sly & The Family Stone, Prince, Herbie Hancock etc.
Dwayne MonoNeon Thomas
De outfit van bassist Dwayne ‘MonoNeon’ Thomas op de bas trekt veel aandacht. Hij is helemaal winters ingepakt en heeft een opvallende gele bril op. Het is vette funk en dikke pret en hier en daar beginnen mensen bij de eerste tonen en noten te dansen. Top band.
Run Logan Run | modern creative | jazz | rock
Matt Brown
Ook hier wat startproblemen door een langere soundcheck. Deze driemansband uit de UK speelde een paar dagen geleden nog in Bristol en staat nu hier op het Kerkplein in Den Bosch. Andrew Neil Hayes (saxofoon, electronics), Matt Brown (percussie), Dan Messore (bas, gitaar) staan garant voor een muur van polyritmische breakbeats en scheurende saxofoonlijnen. Stuwende kracht is drummer Matt Brown aangevuld door het energetisch spel van saxofonist Andrew Neil Hayes. Er is in ieder geval een schare Britse fans op komen draven. Het eerste nummer hakt er meteen in en zet de toon voor de hele set.
Andrew Neil Hayes
Modern creative, rap en funk voeren de boventoon op deze openingsavond van Jazz in Duketown 2022.
De verwachting is hoog gespannen voor het optreden van Christien Oele en haar band Van Wyck. De zaal is dan ook volledig uitverkocht. Zij wordt begeleid door Reyer Zwart op gitaar en (contra) bas, drummer Rowin Tettero en toetsenist Paul Bond. Ik ga het hier één keer noemen omdat ik het gedurende de voorstelling zowat bij elk nummer heb genoteerd; de zang is subliem, evenals de begeleiding, soms ontroerend subtiel, dan weer opvallend energiek.
Van Wyck
Van Wyck – Christien Oele en Reyer Zwart
Na de fraaie albums An Average Woman, Molten Rock en God Is In The Detour gooit zij momenteel hoge ogen met het nieuwe album of eigenlijk een ambitieus project, The Epic Tale Of The Stranded Man.
Christien betovert het publiek met het boeiende relaas van de mystieke zoektocht van een man naar zijn identiteit, nadat hij is aangespoeld op een wonderschoon eiland. Een plek met vreemde bewoners, een kasteel, monsters, grotten en bergen.
Reyer Zwart
Rowin Tettero
Paul Bond
De band start met de eerste twee nummers van het album, The Stranded Man, gevolgd door Innocent. Gaandeweg maken wij kennis met de wonderlijke figuren die de man op zijn tocht tegenkomt. Eerst nog het lieve meisje, de Seaweed Seller. Daarna wordt het grimmiger met de ‘rampspoedbrengster’ The Havoc Wreaker. Het wordt nóg onheilspellender tijdens het keuze-dilemma van Lola With The Light Eyers of The Way Out en de altijd de waarheid vertellende Ciceline. Het is jammer om hier het hele verhaal te vertellen zonder het tekort te doen. Het is een aanrader om het live mee te maken. Na The Smiling Prophet is het een goed moment voor de pauze, waarna tijdens de tweede set het verhaal wordt voortgezet. Daarna volgen een aantal nummers van het album Molten Rock met het bijna religieuze Lead Me On.
Carolina’s Anatomy gaat over de schoonheid van vriendschap. Christien schetst de sfeer van een Berlijnse techno-nachtclub waar zij aanvankelijk niet door de lelijkheid heen kon kijken. Maar als haar vriendin solo dansend de vloer betreedt wordt alles daar prachtig, net als de song overigens.
vol overgave
Het sfeervolle Make Of Me wordt vol overgave en met de armen wijd gespreid vertolkt. Dan volgt nog een indrukwekkende toegift met de nummers Listen To You Breathe en An Average Woman. Tekstueel en muzikaal sowieso goed voor een geweldige afsluiter. Gedurende het hele concert kon je een speld horen vallen. Dit in tegenstelling tot het oorverdovende applaus na afloop van dit meer dan unieke optreden. Dit vraagt om meer. Volgend jaar dan maar?
Setlist: The Stranded Man, Innocent, Seaweed Seller, The Havoc Wreaked, Lola With The Light Eyes, Pond Floor Dwellers, Ciceline, The Smiling Prophet, The Dragon, The Way Out, Maybe, Lead Me On, Carolina’s Anatomy, Make Of me, The Rock Steady Creeper.Toegift: Listen To You Breathe, An Average Woman
Willem Twee programmeert vrijdagavond 27 mei de twee indie-bands TESSEL en Socks;SportsSocks in combinatie met de vaste dansavond Ik Wil Dansen waar veel bekende hits gedraaid worden zoals Never Gonna Give You Up van Rick Astley. Een vreemde combi waar ogenschijnlijk niemand last van heeft.
TESSEL – Socks;SportsSocks
Socks;SportsSocks
TESSEL
Het muziekgenre indie is typisch zo’n containerbegrip waar niemand goed raad mee weet maar waar iedereen zich in kan vinden als het wordt gebruikt. Deze vrijdagavond staan twee indie-bands op de bühne van de Kleine Zaal in Willem Twee poppodium. Allebei ‘indie’ echter wel met wezenlijke verschillen zowel in muzikale uitvoering en als in performance.
Djurre van Dyck –
Sports;SocksSports met de in Den Bosch bekende frontman Djurre van Dijck trapt af en doet dat door een gespeelde nonchal- en recalcitrante attitude aan te nemen. Hurkend aan een blikje cola lurken en met elkaar praten terwijl de ARP-synth een suizend geluid door de kleine ruimte slingert. Djurre heeft een dikke jas aan en dat ziet er onaangenaam warm uit (die jas doet ie trouwens al snel uit). De band maakt zeer afwisselende nummers, van synth-pop zoals just killing (time), rock tot toegankelijkere popmuziek. People Get Around bijvoorbeeld, rustige muziek, noemt Djurre dat.
Al met al is Sports;SocksSports wat je noemt echt een indie-band, heel eigen muziek en een onafhankelijke houding, obstinaat soms, wild en onvoorspelbaar. Heel anders maar toch ook eigen is de tweede band, TESSEL.
TESSEL
TESSEL
TESSEL oogt als een klassieke boys band. Vier jongens met gitaren en drums op toernee door het land. Lekker muziek maken en dat doen ze goed. Waar de vorige band zich senang voelt in de donkere oorden van de rock/pop muziek, is het werk van TESSEL bijna lichtvoetig te noemen. Maar laat je niet misleiden door het jongensachtige uiterlijk van deze knapen. Ze spelen een heldere en knap stuk popmuziek met originele uitwerkingen op de gitaar. Geen synthesizer voor deze boys maar play that guitar. Hun songs zijn doordacht en goed uitgewerkt. Het wachten is op een dikke hit.
TESSEL is niet voor niets geëindigd als finalist van de Grote Prijs van Nederland op de Popronde van 2019. Zijn ze een indie-band? Zeker, een van de lichtere soort. Geen pretentieuze poeha maar aan hun performance is nog werk aan de winkel.
De midden in coronatijd opgerichte band Treasure Drop bijt zaterdag 21 mei bij café Bossche Brouwers De Vaart het spits af van de nieuwe clubavond EASY SKANKIN’. De focus van de clubavond ligt op reggae, ska en dancehall 🇯🇲🌴. Treasure Drop speelt een breed scala aan minder bekende nummers met een flinke scheut rock.
Treasure Drop
Treasure Drop – EASY SKANKIN’ bij Bossche Brouwers
De online kaartverkoop is uitverkocht, staat op Facebook. Aan de deur zijn er nog wel tickets verkrijgbaar. Den Bosch heeft wel zin in een potje skankin’ & wankin’. Voor en na de live muziek draaien de dj’s Cartes Selah en Kingston Hi-Fi.
Treasure Drop tikt stipt aan om 21:30 uur met Artibella van Ken Boothe. Een klassieker die er goed inglijdt. De mensen beginnen nu al te dansen op deze opener. Dat belooft wat. De band omschrijft zichzelf als Jamaican Ska, Rocksteady & Early Reggae. Het tweede nummer is Old Rocking Chair, een oldie van Jackie Opel. Treasure Drop speelt bewust gruizig en dat is goed te horen in het derde nummer In The Mood For Love, een platgezongen evergreen die op deze manier flink wordt gereanimeerd.
David Beukers tenorsax en Coen van Leeuwen trompet
Met Rock Fort Rock komen we in een interessante fase aan van de show. Het is een instrumental van The Skalalites en frontman Remco Korporaal pakt zijn altsax en blaast een vette partij mee (zie coverfoto). De versie van Treasure Drop is rockier, feller en wordt wat langer uitgesponnen. Verder in de show komen meer instrumentals. Niet dat ik de vocale kwaliteiten van Remco in twijfel trek – als frontman is hij trouwens ijzersterk – maar bij die instrumentale nummers komt vooral de kopersectie goed tot zijn recht.
Rock Fort Rock
Aad Leering
De dampende tenorsax van David Beukers beukt er goed in. Aad Leering op trombone en trompettist Coen van Leuven doen zeker niet onder. Het moet geweldig zijn voor een muzikant om dit soort nummers te spelen voor een dolenthousiast publiek dat mee skankt. Bassist Dave Postma en drummer Dimitri Versteegen houden de beat strak. Hidde Wijga op keys en gitarist Frank van der Veer ondersteunen het ritme zonder enige opsmuk in hun spel. Alles in dienst van het ritme.
Dimitri Versteegen
Hidde Wijga
Frank van der Veer
Na Why Don’t You Wake Up gaat de boel in het café met I Won’t Let You Go helemaal los. Love and Justice van Rico is de tweede instrumental en ook deze versie wordt wat meer up tempo uitgevoerd. Hoogtepunt van de avond is het sublieme nummer I Want Justice van Delroy Wilson. Frontman Korporaal rent van hot naar haar op het kleine podium waar acht man bij elkaar gestouwd staan. Ze lijken er geen last van te hebben. Het oogt als een prettig boeltje bij elkaar.
live Easy Skankin’ clubavond
Als de begintonen van het beroemde Pressure Drop van Toots & The Maytal klinkt, is het duidelijk dat de nieuwe clubavond EASY SKANKIN’ zich geen beter begin kan wensen dan Treasure Drop. Een gouden greep.
Hierna volgen twee instrumentals en wederom van The Skalalites, het oude reggae/ska Eastern Standard Time en het vrolijke Latin Goes Ska. De climax moet komen van Carry Go Bring Come eveneens van The Skalalites. Maar het publiek gaat pas echt uit zijn dak van het 54-46 Was My Number van Toots & The Maytals. Er wordt meegezongen, geskankt en gebumpd. Remco geniet van het Bossche publiek en bedankt het regelmatig gedurende de show.
De roep om een toegift wordt snel ingewilligd. De band heeft nog wat energie over. Met een kortere uitvoering van I Want Justice sluiten Remco en zijn ska kornuiten het live deel van de eerste EASY SKANKIN’ avond af. Hierna is het aan de dj’s.
Ruud Fieten en Romee Cooler vormen al geruime tijd het singer songwriter duo Holi Fools. In de corona zomer van 2020 interviewde KLANKGAT hen in het Funpark van het Werkwarenhuis aan de Tramkade. Ze hebben nu Slow Lane, hun eerste single, uitgebracht. Maar nu als de nieuwe Bossche band Holi Fools.
Holi Fools – Slow Lane
Ruud en Romee in hun yurt
We make high-end DIY-music for the masses, staat op de Spotify account van de band te lezen. DIY staat voor Do It Yourself, doe-het-zelf. Ruud en Romee wonen in zelfgebouwde houten yurt (of joert) dat niet alleen dient als thuisbasis maar ook als muziekstudio. Hier schrijven ze hun songs en nemen ze waarschijnlijk ook hun nummers op.
En verder schrijven ze op Spotify: We like taking it slow. Dat kun je wel stellen. Daar is dan ook de single Slow Lane uitgerold, uit die levenshouding. Het nummer houdt een ritme aan dat de Amerikanen laid back noemen, achteroverleunend, ontspannen. Bijna een lullabye.
Slow Lane ademt het rustige landelijke leven uit. Ruud Fieten zingt in het refrein dan ook ‘I am addicted to the Slow Lane’, de rechterrijstrook bestemd voor het langzame verkeer.
Als single duurt het lied relatief lang, iets meer dan vijf minuten. Dat zou gezien het trage tempo funest kunnen zijn, ware het niet dat door een lange, bijna geheel instrumentele outro de song een interessante wending aanneemt.
‘Pass me by, it’s allright I am addicted tot the Slow Lane,’ zingt Ruud Fieten. Dan begint die outro met Ruud aan een jankende gitaar terwijl hij de zin voortdurend blijft zingen maar die steeds gesmoorder klinkt en andere stemmen gemengd met lo-fi ruis de song binnendringen.
Geluiden van een dominante gedigitaliseerde buitenwereld kruipen in de binnenwereld van Romee en Ruud. Gesmoord zingt Ruud herhaaldelijk dat hij verknocht is aan de Slow Lane. De jankende gitaar verhevigt dat verlangen dat steeds meer overstemd raakt.
Met een brede cocktail van punkbands, skateboarden en navenante kunst zet het tweedaagse Bossche festival Out Of Step zich goed op de kaart. Initiatiefnemers Helmer Lathouwers en Casper Herselman kunnen terugkijken op een geslaagde editie, die beide dagen op een goede toeloop van toeschouwers mocht rekenen. Het eerste verslag van vrijdag 13 mei kan je hier lezen.
Dit artikel is geschreven door gastschrijver Pascal Vugts.
De zon scheen lekker op de Tramkade, plaats van handeling van het Out of Step festival. Pal voor het nog te openen nieuwe World Skate Center trapte ’s middags een demo en skateboardcontest het festival af. Deelnemers streden bij een wedstrijd in een tijdelijke miniramp voor prijs voor de beste truc, met een hoofdprijs van € 100, gewonnen door Jelle. Speciaal voor de gelegenheid waren daar buiten ook de grote kunstletters TRAMKADE weer op hun oude plek geplaatst.
Ondertussen werd er nog meer geskate in galerie Ruby Soho. Binnen is speciaal voor het festival hier een kleine miniramp opgesteld, waar skaters tussen de zeefdrukken en kunstige decks aan de muur hun ding konden doen. Hier was werk verzameld van kunstenaars uit binnen- en buitenland.
En over bijzondere objecten gesproken: de coole Japanse scooterbakken bij Rolling Japanese mochten er ook zijn. Een parel van jewelste, gewoon permanent verstopt op de Tramkade. (Check ze gerust, ze zitten links van ZEE/ZAND).
De toffe vibe hier kreeg een perfecte muzikale douw van Erik van Haaren, de songwriter/gitarist/troubadour des bier en levens die je wellicht eerder tegenkwam als NT Erik of Erikinamillion. De oud-zanger van bands als Undeclinables en One In A Million bracht op zijn akoestische gitaar een prettig zwik grassroots songs met een dikke folk saus en gestripte versies van punkrock classics. De perfecte soundtrack voor de middagzon met een koud pilsje.
Bands, bands, bands
Natuurlijk barstte het deze tweede Out of Step dag van de bands. Dat begon ’s middags al in Brouwcafé de Vaart, waar Sun-O-Bathers de aanwezige zonaanbidders trakteerden op onvervalste Friese skatepunk met een onvervalste ninetees California vibe. Nog lekkerder werd het met de mannen van Tusky, die ondanks het voor het gevoel rare tijdstijd (het liep inmiddels tegen zessen) een dikke set neerzette in een inmiddels goed gevuld Brouwcafé. Of dit een van de beste, meest energieke livebands van Nederland is? Wij durven er gerust ons skateboard voor in het vuur te steken.
Tijdens de avond speelden de bands vandaag allemaal in poppodium Willem Twee. Terwijl het avondeten nog moest zakken waren het de mannen van het Tilburgse Bongloard die in de Grote Zaal mochten aftrappen. Het beloofde een avond waarin de bezoekers zich weer eens ouderwets konden laten gaan. Mede dankzij de puike programmering van Out of Step, die met de line-up voor vandaag opnieuw laat zien dat het snapt hoe je een vuig punkrockfeest bouwt.
Na Burlers (hard!) in de Kleine Zaal claimde de Vlamingen van Rotzak het hoofdpodium. Stevige noise punk, waarbij de zanger dankzij zijn 10 meter lange witte mic-snoer regelmatig het moshende publiek in springt. Dat zijn bloesje er zonder kleerscheuren van afkomt mag een wonder heten.
In de Kleine Zaal weten ook The Shivvies het publiek tot een feestje te overtuigen. De mannen uit Rotterdam foefelen de ene na de andere song uit hun hoed, die doen denken aan Ramones en oude Green Day. Toffe guys met prettige songs zonder al te veel opsmuk, oprecht gebracht naar een dankbare meute.
Ploegendienst knalt er vervolgens in de grote zaal hard op los. De band onder leiding van rockster, artiest, stijlicoon en zanger Ray Fuego spuugt de ene na de ander harde track uit en zet
het publiek aan tot het een dolle meute wordt. Niemand in de zaal die geen lekkere grijns op de smoel heeft.
Daarna is het shirt uit, bier vol en knallen met de Wodan Boys. De Kleine Zaal barst uit zijn voegen bij deze patsers. Iedere band met een witte Flying V gitaar is sowieso de bom, maar Wodan Boys maakt het waar. Veel man op een klein podium en knallen maar. Vindt ook het publiek, dat over elkaar heen duikt, stagedived en vanuit de paal naast het podium de sfeer opzweept.
Backfire mag de dag in de Willem Twee afsluiten. De Limburgse hardcoreveteranen hebben geen enkele moeite om een solide, stevige show neer te zetten. Waarbij ze mogen rekenen op een flinke schare die-hard fans, die geregeld zelf de lyrics in de mic van zanger Patrick Coenen mogen spugen. Dikke ouderwetse gezelligheid, die lang werd gemist maar op Out Of Step weer helemaal tot zijn recht komt.
Afterparty
Voor wie nog niet naar bed wilde, had Out of Step nog een toetje in petto. Op de afterparty in Brouwcafé de Vaart dromden de die-hards (en ja, dat waren er nog behoorlijk wat) bijeen om nog een keer te duwen, te trekken en te brallen bij de laatste band van het festival. Het sympathieke Drunktank zette een gepolijste set neer, vol tempo en gelikte een-tweetjes tussen de gitaren. Kudos ook voor de drummer, die zo strak speelde dat er geen speld tussen te krijgen viel.
Met Out Of Step heeft Den Bosch er weer een te gek, fatsoenlijk festival bij. Hopelijk volgend jaar in een uitgebreidere editie, met nóg meer skateboarden, bijzondere kunst en acts die het daglicht wél kunnen verdragen. Wij staan vooraan!
Tekst Out of Step: Pascal Vugts Fotografie: Sjors van Gils en Rob Rouleaux
Coverfoto: Sjors van Gils
Het nieuwe festival Out Of Step op de Tramkade in Den Bosch is een mix van art, skate en punk. Zeg maar ingrediënten die op de Tramkade rijkelijk voorzien zijn van ideale locaties. Out of Step is een initiatief van Helmer Lathouwers (o.a. Camp High Gain) en Casper Herselman van Attak graphic design.
Je hebt wel eens zo van die dingen. Staat er een mooi festival op de agenda, twee dagen punk, art en skate, onder de noemer Out Of Step, blijkt dat je zelf alleen de vrijdagavond kan.
Op papier had de zaterdag de ‘betere’ bands; Tusky, Ploegendienst en zo wat meer namen, aangevuld met kunst en skate, verdeeld over de Tramkade.
De vrijdag was er ‘alleen maar’ in Brouwcafé de Vaart iets te doen, en dan nog ‘alleen maar’ bandjes… het ‘alleen maar’ blijkt een fantastische openingsavond op te leveren voor Out Of Step. Wat een bands, wat een sfeer, wat een avond!
Opener is het Poolse CF98, drie jonge gasten en dito zangeres, die rijkelijk tappen uit het vaatje wat een band als NOFX rijkelijk gevuld heeft. Niet beperkt door enige terughoudendheid door de enigszins lege zaal, spelen ze een strakke set skatepunk, afgewisseld door wat langzamere, ‘anthem’ achtige nummers. De gitarist wekt de indruk dat-ie het hele stuk vanuit Polen die ochtend achter het stuur van de tourbus heeft gezeten, de rest van de band oogt wat energieker. De zangeres, goed bij stem, springt en huppelt over het podium en praat de nummers aan elkaar. De bassist vult mooi in, de drummer tikt alles knap vol, met ruimte voor innovatieve en knappe breaks. En ondanks zijn licht uitgestreken uitstraling, is de gitarist er echt wel bij, scherp en to the point. Een toffe opener van een toffe avond.
Skroetbalg
Er zijn van die woorden die lang in je hoofd blijven ronddobberen, woorden die een gevoel oproepen waar je niet zo veel mee kan. ‘Aalscholver’ doet dat bij mij, en ‘aardappelmoeheid’. Sinds vrijdag kan ik ‘skroetbalg’ aan het rijtje toevoegen. Het betekent ‘opschepper’ in Drenths dialect, en het is ook de naam van de tweede band op Out Of Step.
Skroetbalg doet niet aan nuance. Vanaf tel één gaat het gas er op. Dikke vette recht-toe, recht-aan rock ‘n’ roll in de hoge versnelling, met dikke zwarte rookpluimen als bewijs van een vette afstelling. Mocht iemand beweren dat de vier mannen van Skroetbalg de buitenechtelijke kinderen zouden zijn, als gevolg van een Drenthse vakantie van Motörhead, ik had het voor waar aangenomen. Vol volume en enthousiasme bezingen ze de geneugten van bier, hun provincie en zo nog wat. Het dialect maakt het wat moeilijk te volgen, maar dat ponypark Slagharen kut is, komt duidelijk over. Dikke pret met deze mannen.
March mag het stof opvegen wat Skroetbalg achter heeft gelaten. De vierkoppige band uit Breda, twee dames en twee heren, maakt ouderwetse punk. Ginne klets, gewoon spelen, vol energie. De zangeres heeft een goede schreeuw die perfect past bij de muziek. Helaas is March in mijn beleving de minste van de bands die ik vanavond ga zien. Het geluid blijft hangen in de hoge tonen, wat nog eens versterkt werd door de harde schelle bekkens van de drummer. Toch de set uitgekeken, want wat overblijft is een band die hard z’n best staat te doen, met veel plezier en overgave.
Wat van ver komt is lekker, zegt men. Nu is Oostenrijk niet heel ver van hier, maar ver genoeg om hun chocolade, en belangrijker, één van hun bands érg lekker te maken (in hoeverre dit trouwens waar is? De zanger blijkt, na afloop, in ieder geval een rechtgeaarde Rotterdammer, met wie het goed ouwehoeren is bij de merchstand).
Maar Oostenrijks of niet, Insanity Alert komt, ziet, overwint, en geeft ook nog even een trap na. Wat een geweldige partij ouderwetse thrashmetal krijgen we om onze oren hier! Strak, snel, de zang, de breaks, alles klopt hier. De moshpit voor het podium laat zien dat het publiek het hier mee eens is. Wat een heerlijke bak energie nemen deze mannen mee. Na een set van een drie kwartier nemen zij dan ook dik verdiend het dankbaar gejuich van het publiek in ontvangst. Wat een afsluiter!
Bij deze applaus voor de bands die ik deze avond in de Vaart heb gezien, en applaus voor Out Of Step, dat een energiek en sympathiek festival neer heeft gezet. Ik ben erg benieuwd wat de ervaringen van de zaterdag zijn, laat alsjeblieft een reactie achter.
Het koor Capella Brabant zong in de Grote Kerk De Klacht van de Vrede (Querela Pacis) een geschrift van Erasmus. Dat zijn essay niets aan kracht heeft ingeboet, bewijst de oorlog in Oekraíne.
Capella Brabant – De Klacht van de Vrede
Toen ik vrijdag 13 mei de Grote Kerk binnenliep, wist ik hoegenaamd niets van Erasmus af. Groot denker, humanist, Lof der Zotheid, lang geleden, daarmee hield het wel op. Deze avond bracht daar flink verandering in. Maar laat me eerst de spelers introduceren.
Capella Brabant
Capella Brabant is een amateurkoor met ambitie uit Den Bosch. Speciaal wil men traditionele koormuziek naar het ‘hier en nu’ verplaatsen. Ze zijn nog op zoek naar nieuwe leden, en als je mee wilt zingen zal je bereid moeten zijn daar flink wat tijd en aandacht in te steken. Met een auditie en voortdurende koorscholing wil het koor echt bij de top van de amateurkunst meespelen. En dat is te horen. Ferm geleid, was hun uitvoering gedisciplineerd, spatzuiver en helder. De moeilijke passages nam Capella Brabant met verve.
Wat opviel, was hoe goed de partijen de dynamiek onder de knie hadden en daarmee soepel meebewogen met de aanwijzingen van dirigent Marc Versteeg. Dit gaf hun uitvoering een heel meeslepend karakter. Het hoge gevoel voor kwaliteit dat in hun genen zit, straalt op alles af, van de uitvoering zelf tot de prachtig verzorgde folders die werden uitgereikt.
Anna Schoen
Pieter van Loenen
Arno van Wijk
John Tholen
Anna Schoen
Zij is freelance actrice die aan een indrukwekkend aantal producties heeft meegedaan, artistiek leider theatergroep ECHO en zingt alt. Deze avond vertolkte zij de stem van de vrede die haar beklag doet over de manier waarop de mensheid met haar omgaat.
Pieter van Loenen Hij is violist en artistiek leider, zoekt de verbinding met andere kunstvormen.
Arno van Wijk Het orgel werd bespeeld door Arno. Hij is de stadsorganist in Goes bij de Grote of Maria Magdalenakerk.
Dr. John Tholen John gaf voorafgaand aan het concert een korte lezing over Erasmus, diens plaats in de geschiedenis en het vele werk wat hij heeft verzet, met name op het gebied van Bijbelvertalingen en zijn publicaties. Tezamen met een schets van de tijd waarin hij leefde, en hoe Europa toen ook in oorlog was. De conclusies die Erasmus daarover trok zijn nu helaas maar al te actueel. “Het loont niet om vrede met oorlog te verwisselen.” En: “Zelfs in het diepst van de put gloort licht, als we tenminste omhoog durven te kijken” John is Conservator erfgoed collecties bij Bibliotheek Rotterdam en gepromoveerd. John wist mijn belangstelling in Erasmus dusdanig te wekken dat ik inmiddels een aantal boeken van hem heb besteld, niet gek voor een lezing.
Het Concert zelf
dirigent Marc Versteeg (links)
Het concert bestond uit bijdragen van het koor, orgel, viool en toespraken van de Vrede, die elkaar afwisselden of in harmonie samen klonken. De koorleden kwamen op een niet-traditionele manier op, gekleed in hun jassen. Die legden ze uiteindelijk aan de kant om in kooropstelling te gaan staan. Dit terwijl het orgel en de viool ijle tonen lieten horen die elkaar soms aanvulden, soms beconcurreerden.
Tegen deze achtergrond zette het koor in met een stuk waar de partijen over elkaar heen golfden. Een effect dat zo goed uitkwam juist doordat ze de dynamiek en de diverse stemmingswisselingen zo goed onder de knie hadden. Vanaf toen was er een voortdurende afwisseling aan muziek, koorzang, korte soms vlijmende uitspraken.
Anna Schoen – vredesgodin
De uitspraken van Erasmus waren niet alleen uit het Latijn vertaald, maar ook aangepast aan onze tijd. De moderne wereld drukt ons in een hoekje als pixels die in poorten worden gedrukt. Wetenschappers die als Cassandra niet geloofd worden. Naastenliefde die onderdrukking werd. Ook zelfspot ontbrak niet in de toespraak: “Gelukkig is de muziek goed” en: “Over hoe de cliché’s die ze gebruikt alle waarde hebben verloren, de recensent schrijft nu dat ze niets nieuws te zeggen heeft.”
En zo golfde de muziek door, met trouwens heel mooi gekozen registraties van het orgel. En de vrede nam ironisch afscheid: “Weest niet bang, alles komt goed, ja vanzelf”.
Impressie
Lucas Wiegerink – muziek en Jibbe Willems – teksten
Een indrukwekkend geheel aan zang, spel en toespraak, die aan het denken zet, soms schuurt en zoals gezegd, de recensent aanspoorde om werken van Erasmus te gaan lezen. De techniek had het helaas wel moeilijk. Anna heeft als alt een vrije lage stem, die veel galmde in de kerk, waardoor ze moeilijk en soms niet was te verstaan. Dat is niet geheel te voorkomen in zo’n ruimte, maar wel te reduceren met een betere luidsprekeropstelling en het gebruik van luidsprekers die voor deze ruimte geschikt zijn en een EQ die de grootste ‘vervuilers’ in de frequenties onderdrukt.
De Klacht van de Vrede wordt mede mogelijk gemaakt door November Music On Tour en de gemeente ‘s-Hertogenbosch.
